Toerist mijdt Spaanse costa

Toerist mijdt Spaanse costa
Jort Kelder: "Volk zwijg, elite recht de rug en handel!"
| ZONDAG 9 AUGUSTUS | << VOORPAGINA |
Geplaatst op: zaterdag 8 augustus 2009 Welingelichtekringen is gespecialiseerd in samenvattingen. Soms verdient een stuk het om intergraal te klinken. Zoals dit van Jort Kelder in het NRC:
Discussies in dit land gaan over dubbeltjes, nooit over daalders. Wél over Bos’ zonnebril van 113 euro, niet over de 87 miljard die hij in de kredietcrisis kiept.
Nederland moet een meritocratie worden waar alleen de besten de publieke zaak dienen.
Je ziet ze vrijwel dagelijks opduiken in de media: enquêtes waaruit moet blijken wat de bevolking vindt. Omdat de kalkoen kennelijk mag meekakelen over het kerstdiner, krijgen we een onthutsend inkijkje in het boosaardige brein van de Hollander. Zo vernemen we van TNS NIPO dat maar liefst ‘91 procent van de Nederlanders vindt’ dat de topinkomens beperkt moeten worden en zegt volgens 21Minuten.nl maar liefst 79 procent van de Nederlanders dat de crisis betaald moet worden door de rijken. Als ieder volk de regering krijgt die het verdient, doe mij voor dit Nederland dan maar een dictator. Waar zijn ze gebleven, de bestuurders die niet buigen voor populisme maar gewoon hun gezag laten gelden? De naar kiezersgunst hunkerende carrièrepolitici van vandaag spellen de vox pop, vooruitvluchtend voor de woedende hordes van de SP en PVV. Zo kon het gebeuren dat het rood-gereformeerde kabinet de woonbelasting voor huizen boven het miljoen verhoogt van 0,55 procent naar 2,35 procent. Ach, hoor ik de critici al smalen: moeten we die vijfentwintigduizend villabewoners nu zielig vinden omdat ze een paar duizend euro extra belasting mogen bloeden? A propos, hadden die rijke graaiers de recessie niet veroorzaakt?
Kan zijn. Maar wie betaalt de recessie eigenlijk? Niet de loonslaaf. Die leeft misschien niet in de wereld van Peter Stuyvesant maar wel van Agnes Jongerius. Minstens zo surrealistisch met, zelfs in tijden van keiharde krimp, stijgende cao-lonen, een verzekerd pensioen rond je zestigste en agenda’s vol verlofdagen, van gewone vakantie tot atv en papadagen. De rijken betalen de recessie. Terecht, als het gaat om hun verdampte aandelenportefeuilles. Dat hoort bij het spel en ze profiteerden ook volop van de plussen. Wel wrang blijft het dat de belastinginspecteur in zo’n rampjaar een aanslag durft te sturen wegens ‘4 procent fictief rendement’. Belasting betalen over vermogen dat aantoonbaar verdwenen is – die logica bestaat alleen in een ambtenarenstaat.
De villataks en andere plaagstootjes om de SP te laten zien dat de PvdA de zakkenvullers heus aanpakt, zijn symptomatisch voor de hetze die gevoerd wordt tegen de financiële elite.
Of het nu gaat om de leaseauto van de zaak, de aftrek van hypotheekrente, het parkeren van ‘dikke auto’s’ aan de gracht of het belasten van bonussen: de hatelijke toon tegen types die het materieel beter hebben krijgt het karakter van een inquisitie tegen alles wat succesvol is. Dat is dom. Je kunt je rijken beter pamperen dan pesten. Multimiljonairs en multinationals stemmen met hun voeten: maak je het ze lastig dan vertrekken ze.
Begrijp mij niet verkeerd: we hoeven niet op de knieën voor de rijken. Laten we vooral op de kleintjes letten, the pounds will look after themselves. Nederland is in veel opzichten ‘af’.
Maar nog nooit was de polder zo vlak en de onwil om het belang te zien van een elite zo groot. Sterker: de elite cijfert zichzelf weg met een aan zelfhaat grenzende verbetenheid.
Kan het gezeur over andermans centen nu eens stoppen?
Prima om de bankiers te grijpen die, nadat de belastingbetaler hun blunders betaald heeft, toch bonussen blijven uitkeren en de eigen pensioenpot aanvullen met 1 miljard.
Ook de overbetaalde huisbazen, stroomboeren en andere mismanagers bij halfslachtig geprivatiseerde overheidsinstellingen mogen hun Maserati’s inleveren.
Maar excessen daargelaten, niet iedereen met een hoger inkomen is verdacht en verdient een publiek schavot. Sterker: toptalent moet je koesteren, en mag dus veel verdienen.
Alle demagogie over de zakkenvullers ten spijt, Nederland staat nog steeds in de top van meest genivelleerde landen ter wereld. Politici proberen de inkomensverdeling te beheersen met nog meer regels en ‘normen’. Beschaving dwing je niet af met normen, maar met waarden. Dat vergt opvoeding en zelfbeheersing van een zelfbewuste elite, niet de terreur van de ‘Balkenendenorm’.
De toon van het inkomensdebat krijgt trekjes van China’s culturele revolutie: wie geen genoegen neemt met een rijtjeshuis, een plakpak en boodschappen van de Euroshopper, wordt als een revisionistische zakkenvuller gepasseerd voor de publieke zaak. De Balkenendenorm eist altruïsme van toptalent. Daarvan wordt uiteindelijk iedereen, burgers en bedrijven, slachtoffer.
De Balkenendenorm is een pleidooi voor grauwe middelmaat. Als journalist van een groot geldblad heb ik vreugdevol meegewerkt aan het voeden en uitventen van financieel voyeurisme en exhibitionisme, omdat ik vond dat kapitalisme een spelletje is dat je op klaarlichte dag hoort te spelen. Inmiddels kom ik tot de conclusie dat transparantie niet werkt.
Het wekt alleen maar meer hebzucht en afgunst. Er valt met het voetvolk niet te praten over de wedde van de top. Ik blijf voor openheid maar ben een illusie armer dat het rust geeft. Integendeel.
Hoge inkomens zijn vaak lastig uit te leggen. Vroeger schoof een côterie van corpsballen elkaar de vette kluiven toe. Moderne bedrijven zijn competitiever, die komen er niet met middelmaat. Goede krachten kosten geld, en topmannen die niet functioneren vliegen eruit.
De gretigheid waarmee de media berichten over ‘het gegraai aan de top’ is opvallend. Journalisten struikelen over de salarissen van hun dik betaalde tv-collega’s.
Maar waarom zou aantoonbaar supertalent niet betaald mogen worden? De publieke afstraffing voor een mislukte tv-carrière – Jack Spijkerman R.I.P.– is meedogenloos, maar daar staat doorgaans geen 72 maanden ‘wachtgeld’ tegenover, zoals bij onze politici. Waarom gaat het debat in dit land altijd over incidenten en nooit over de grote lijn?
Vooral de parlementaire pers excelleert in oppervlakkig stratego met de politieke poppetjes, alsof burgers daar iets aan hebben.
Iedereen windt zich op over minister Bos, die zijn verloren zonnebril van 113 euro declareert. Maar noch in de media noch in het parlement wordt de ‘politicus van het jaar’ aangesproken op waar het wérkelijk om gaat: een lichtzinnige verhoging van de staatsschuld met 87 miljard euro. Er is 443 miljard Europees gemeenschapsgeld gepompt in banken die failliet hadden moeten gaan, niet willen leren van hun fouten en weigeren te doen waar ze voor zijn: geld uitlenen. Dáár moet het over gaan.
Grote bedrijven huren Elco Brinkman of een andere old boy in om een regeling voor zichzelf te fixen. Maar de winkelier op de hoek heeft het mobiele nummer van Bos of Donner niet en hangt moegestreden het bordje ‘Opheffingsuitverkoop’ op de gevel. Over De Nederlandsche Bank lezen we dat het personeel voortaan met de trein in plaats van het vliegtuig moet, maar dat de centrale bankiers al jaren ingedommeld liggen in een slaapcoupé interesseert schijnbaar niemand. Nee, het gaat over de kroonprins, en of die ondanks zijn ongetwijfeld diepgaande kennis van de financiële wereld wel adviseur van De Bank mag zijn.
De bittere realiteit na 25 jaar hoogconjunctuur is dat Nederland een decadent, volgevreten en matig bestuurd land is. De collectieve sector groeit als een veelkoppig monster en beslaat binnenkort meer dan de helft van de economie. Het kabinet belooft ambtenaren te ontslaan, maar de bureaucraten marcheren lachend binnen. We zijn subsidieverslaafd, werken gemiddeld honderden uren per jaar minder dan groei-economieën en schuiven bij voorkeur voor vijven de file in. En we zijn boos. Vooral op de baas en de buurman, want zij verdienen meer.
Kan een land dat trots is op het feit dat de helft van alle baantjes parttime is, fulltime welvarend blijven? Nee natuurlijk. Voor het eerst in de geschiedenis groeit een generatie op die armer zal zijn dan hun ouders.
Nederland is toe aan een meritocratie waarin alleen de besten voor de publieke zaak mogen werken. En ja, dat moet dan maar wat kosten. Wat hebben we aan al die bange politici die ieder ‘moeilijk dossier’ doorschuiven naar de volgende generatie? Daadkrachtige bestuurders bepalen het verschil tussen nu en straks. Of zoals de moegestreden architecten van het Rijksmuseum in deze krant lieten optekenen: „In dit land zegt nooit iemand ja of nee”.
De vraag is niet of talent iets mag kosten, maar vooral wat goede mensen een land opleveren. Ik heb liever een ambtenaar die een miljoen verdient en een miljard bespaart, dan eentje die een ton krijgt maar niet kan voorkomen dat allerlei incompetente managers die ‘de processen sturen’ miljarden door hun vingers laten glippen. Wat had het de belastingbetaler gescheeld als er bij onze financiële politie geen onderbetaalde kneuzen hadden gewerkt maar de rocket scientists die de derivaten in elkaar knutselden. De bonusjagers van Goldman Sachs en JP Morgan worden terecht bekritiseerd, maar ze waren slim genoeg om het hele systeem te foppen en hun rommel te slijten aan b-garnituur bankiers van AIG en ING.
Er zijn economieën die het wel begrepen hebben. Israël bouwde, ironisch genoeg dankzij de oorlog met de Arabieren, aan een technologische industrie.
Waar ‘Koeweit aan de Noordzee’ een aardgasbel van tweehonderd miljard verspilde en desalniettemin 350 miljard euro staatsschuld over de heg naar de kinderen smijt, gebruikt Noorwegen slechts 4 procent van het oliegeld aan ‘leuke dingen voor linkse mensen’. De rest gaat in de reserves, voor later, als het eens tegenzit.
Een land als Singapore maakte in de jaren zestig de keuze om zichzelf uit het moeras te bevrijden en het Zwitserland van Azië te worden.
Daarvoor hadden ze een strategie nodig en een superieur ambtenarencorps dat 70 procent verdient van hun soortgenoten in de marktsector.
Ministers en topambtenaren verdienen er meer dan een miljoen, maar blijven loyaal aan de publieke zaak en zijn niet corrupt. Uit iedere vergelijking komt Singapore als een van de best bestuurde landen naar voren. Waar onze ‘leiders’ jammeren over economische krimp en kreunen over de onbespreekbaarheid van de pensioenleeftijd en het ontslagrecht, noteerde de stadstaat al weer double digits groei in het tweede kwartaal. Dat is geen geluk, maar beleid. Ligt in Singapore de straat open, dan werken bouwvakkers 7 dagen 24 uur om de zaak af te krijgen.
Vergelijk dat met Nederland, waar de noeste werkers om half 4 weer in het busje stappen en een hele generatie schoolkinderen de musea van de hoofdstad niet kan bezoeken omdat ze niet kunnen, mogen of willen doormetselen.
Ik weet het, Singapore is een semidictatuur, en ze doen er heel flauw als je kauwgum op straat spuugt of drugs binnensmokkelt.
Maar als we het dan toch over democratie hebben: wie is hier eigenlijk de baas? Balkenende of Brinkman? U, het middenveld of niemand?
Het meest verontrustende na tien maanden crisis is de zelfgenoegzaamheid van de boven ons gestelden. We doen het beter dan België en Bulgarije, logisch, maar betogen over het zo succesvolle ‘Rijn-Delta’-model bewijzen dat Den Haag de urgentie niet voelt. Zouden beter betaalde bestuurders en zelfverzekerde politici het lot van dit land kunnen verbeteren?
Zou stoppen met zeuren over hoge inkomens de braindrain van talent beperken? Ik denk het wel.
Laten we ons vastklampen aan de wijze woorden van Het Gezicht van Vereniging Arbeiders Radio Amateurs.
„Ik ben niet voor de Balkenendenorm”, sprak Paul de Leeuw plagerig, „maar de Beatrixnorm”. Goed zo Paul. Da’s twee miljoen netto. En morgen gezond weer op!
Bron: NRC
Gerenommeerd beursbedrijf valt om
Wakker Dier: Leugen, Bedrog en IntimidatieOkay, het zijn geen terroristen.
Wat zijn het dan wel?
Het is de firma Leugen en Bedrog.
1. De stichting Wakker Dier heeft Nederland wijs gemaakt dat het bestaan van de scharrelkip zoveel beter is dan dat van een batterijkip. Dat is bedreigen. Een scharrelkip scharrelt niet maar zit met een paar duizend andere scharrelkippen in een schuur, gewoon op beton en heeft maar enkele vierkante centimeters meer ruimte dan een batterijkip. Het stelt weinig voor want nog steeds heeft een scharrelkip niet meer ruimte dan een A4'tje. Dat kleine beetje extra ruimte ten opzichte van de batterijkip stelt haar in de gelegenheid om meer om andere kippen te mishandelen met haar snavel en dus worden de snavels van scharrelkippen afgebrand.
2. De stichting Wakker Dier heeft supermarkten en eiverwerkende bedrijven dusdanig geïntimideerd en onder druk gezet dat er nergens in Nederland nog een gezond, goedkoop en lekker batterij-eitje is te krijgen. Dat deed de actiegroep met de zogeheten eipolitie, demonstraties en het dreigement om het bedrijf bij bevriende journalisten (en dat is vrijwel de hele Nederlandse journalistiek: alle Nederlandse media hobbelen kritiekloos achter clubs als Wakker Dier aan) als dieronvriendelijk te afficheren.
3. De stichting Wakker Dier vormt samen met allerlei andere bovengrondse dierenbeschermingsclubs een hecht netwerk dat in verbinding stond en staat met terroristische dierbeschermers zoals Volkert van der Graaf, de moordenaar van Pim Fortuyn, en het Dierenbevrijdingsfront. Er is personele overlap en de bovengrondse clubjes hebben nooit eenduidig de acties van de ondergrondse clubs afgekeurd.
Okay, de stichting Wakker Dier mag dan officieel geen terroristische organisatie zijn, het is wel een club die liegt en bedriegt en die nauw samenwerkt met terroristen.

Laf
Europa is te laf en te slap om dat proces te breken. De verdediging van de vrije wereld ligt op het bordje van een piepklein staatje in het Midden-Oosten, het enige staatje waar een behoorlijke democratische rechtsorde bestaat, waar vrijheid van godsdienst wordt gegarandeerd, waar vrouwen en homo’s rechten hebben en waar eenieder een beroep kan doen op een redelijk objectieve rechtsgang.
Israël is niet groter dan 20.000 vierkante kilometer. Saoedi-Arabië, een buurland, beslaat 2 miljoen vierkante kilometer. Toen de eerste joodse immigranten in het Ottomaanse Palestina arriveerden en er land begonnen te kopen (tot 1948 was al het land waarop joden hun nederzettingen stichtten, simpelweg gekocht) was het land er niet beter aan toe dan de woestijn van het Arabische schiereiland.
Verslagen van negentiende-eeuwse reizigers geven een treurig beeld van Palestina, een kaal, arm, leeg gebied, bewoond door arme boeren, met een stad, Jeruzalem, met open riolen, melaatsen, bedelaars, kreupelen. De rijkdom van Israël is het gevolg van de joodse inzet in dat land, en is niet gestolen.
In een democratisch proces hebben de Palestijnen ervoor gekozen om Israël te vernietigen. Het was elke Palestijnse kiezer volstrekt duidelijk waar Hamas voor staat, en wie daar behoefte aan heeft kan op het net het antisemitische handvest van Hamas lezen.
Zelfmoord
Het is mooi dat de Palestijnen democratisch gekozen hebben, maar hun democratie heeft voor oorlog en het einde van Israël gekozen – het zou zelfmoord van Israël zijn om de uitkomst van die democratie te respecteren, Israël kan niet anders dan daarop scherp en duidelijk te reageren.
In het Westen zijn het vooral linkse media en linkse partijen die zich tegen Israël teweer stellen. Zij hebben de kant gekozen van het islamitische fascisme, zoals eerder het Sovjetcommunisme gemene zaak maakte met het Duitse fascisme. De Sovjetcommunisten verwachtten minder gevaar van de kant van de Duitse fascisten dan van de krachten van het liberale kapitalisme, en daarin vergisten de communisten zich fataal.
De socialisten van de SP zien er geen been in samen met religieuze fascisten door Amsterdam te marcheren en oproepen tot massamoord op de joden te dulden.
Sommige joden schrikken evenmin terug voor dat collaborateurswerk. De leden van Een Ander Joods Geluid hopen zich van andere joden te onderscheiden en zich minder kwetsbaar te maken door met de fascisten mee te brullen. Zij houden zich vast aan de gedachte dat Israël wordt gehaat, omdat Israël enkele miljoenen Palestijnen onderdrukt.
Tirannieën
In de werkelijkheid van het Midden-Oosten, waar alle Arabieren door de meest verschrikkelijke tirannieën worden onderdrukt, behoort die Israëlische onderdrukking tot de mildere varianten, maar daar storen de joden van Een Ander Joods Geluid zich niet aan. Antisemitisme bestaat niet voor deze joden.
Zij denken dat joden gehaat worden om dat wat zij doen en niet om dat wat zij zijn. Zij denken dat als Israël die arme Palestijnen niet zo zou onderdrukken, Israël niet zou worden gehaat. Wat er voor 1967 aan gewelddadigheden rond Israël plaatshad, verdringen deze joden met overgave.
Zij willen andere joden zijn, betere joden, die de Israëlische joden volgens maatstaven meten waar geen Arabier aan hoeft te voldoen. De joden van Een' Nder Joods Geluid vinden dat joden zelf verantwoordelijk zijn voor het antisemitisme. Hoe dat indertijd met de Nazi’s was, willen zij buiten hun gezichtsveld houden.
Dat is verleden tijd, denken zij, en zoals dat in die periode met de joden van de Joodsche Raad het geval was, zo doen deze joden van Een Ander Joods Geluid hun best bij de fascisten in de smaak te vallen. Ook zij marcheerden mee door Amsterdam en deden net of zij de oproep om joden te doden niet hoorden.
Alleen
Het zijn krankzinnige tijden. De fascisten steken in het Midden-Oosten de kop op, verdwaasde moslimjongeren in het Westen identificeren zich met islamitische koppensnellers en zelfmoordenaars, socialisten en andere progressieve die zich decennia voor emancipatie en vrouwenrechten en rechten voor homo’s hebben ingezet, solidariseren zich met de ergste reactionaire krachten die de wereld momenteel kent, en de joden staan weer alleen.
Dit schreef de Britse schrijver David Pryce-Jones zondag op zijn blog op de site van de National Review:
‘I have often wondered what it would have been like to live through the Thirties. How would I have reacted to the annual Nuremberg Party rallies, the rants against the Jews, and Hitler’s foreign adventures which the democracies did nothing to oppose, the occupation of the Rhineland and Austria, Nazi support for Franco in the Spanish civil war, and the rest of it. Appeasement was then considered wise, and has only become a dirty word with hindsight.’ (Ȧ)
‘Now Iran is embarked on foreign adventures in Iraq and Syria and Lebanon. It is engaged on all-out armament programs, and is evidently hard at work developing the nuclear weapon that will give it a dimension of power that Hitler did not have. The latest unpleasant revelation on that front is that some months ago a huge shipment of uranium 238 from the Congo was due to be smuggled to the Iranian port of Bandar Abbas, but was intercepted in Tanzania. Appeasement is again considered wise. Israel’s attempt to get Iranian Hezbollah off its back is widely criticised as “disproportionate.” A clamour rises for hostilities to cease even though that means entrenching Hezbollah and allowing it to dictate the future course of events. In Malaysia, President Ahmedinejad informs a gathering of heads of Muslim states that the extermination of Israel is the solution to the crisis. Apparently nobody objected or even demurred: It might have been Goebbels addressing a group of gauleiters. Propaganda videos show Hezbollah columns goose-stepping in the streets, or else on parade in black uniforms, right arms raised in the Nazi salute. At least I know now what it was like to live through the Thirties.’
Hoe komt ’t toch dat ik al een tijdje dat zelfde gevoel heb?
De PvdA zal in haar verkiezingsprogramma haar omstreden AOW-plan aanpassen.
Grass is echter meer dan dat. Als geen ander heeft hij stem gegeven aan verwerking van het Duitse oorlogsverleden. Voor linkse Duitsers vervulde hij zelfs een gewetensfunctie. Als blijkt dat zo iemand zich vrijwillig heeft aangemeld bij de Waffen SS is dat zonder meer schokkend.
Daar komt nog bij dat Grass altijd op luide toon vooral christen-democratische politici in Duitsland heeft gekritiseerd. Hij was een van die intellectuelen die in de naoorlogse Bondsrepubliek de suggestie wekten dat christen-democraten meer verantwoordelijkheid dragen voor het Duitse nazi- verleden dan links. Met zichtbaar gemak putte hij uit het arsenaal aan ellende, trauma en schuldbesef dat de Tweede Wereldoorlog heeft nagelaten als hij weer eens een appeltje te schillen had met politici die hem te rechts waren. Decennialang hebben christen-democraten in Duitsland zich moeten laten welgevallen voor halve nazi’s te worden versleten door het linkse geweten uit Lübeck.
Desondanks siert het hem dat hij op zijn levensavond schoon schip heeft willen maken. En meer dan dat. Zo wijst hij erop dat tegenwoordig veel Duitsers geneigd zijn zichzelf als verzetsstrijder te beschouwen, zoveel zelfs dat je je afvraagt hoe Hitler ooit aan de macht heeft kunnen komen. Welnu, de verklaring is volgens Grass simpel: veel jongeren, inclusief de schrijver zelf, waren enthousiast over het anti- burgerlijke, het revolutionaire elan van het nazisme. Zo bevat zijn bekentenis de niet mis te verstane, actuele boodschap dat radicale ideologieën een sterke verleiding vertegenwoordigen. En op een paradoxale manier is het ook een zekere erkenning dat de burgerlijke waarden waartegen Grass zich zo verzette, belangrijk zijn.
Jammer dat Grass niet eerder zijn bekentenis heeft gedaan, bijvoorbeeld in 1985 toen de Amerikaanse president Reagan en bondskanselier Kohl een omstreden bezoek brachten aan het soldatenkerkhof in Bitburg, waar ook SS’ers begraven liggen. Maar beter laat dan nooit. En hoe dan ook, met zijn zelf verkozen bekentenis bewijst Grass zijn morele integriteit.
"Ik hou ermee op...ik ga bij hem weg".
Late bekentenis Günter Grass mateloos egocentrischHet werpt een onnodige smet op de onberispelijke manier waarop de Duitsers met hun oorlogsverleden zijn omgegaan
Eindelijk is het hoge woord eruit. Günter Grass (78), auteur van ‘De Blikken Trommel’ (1959), Nobelprijswinnaar en zelfbenoemd geweten van links Duitsland, was ‘fout’ in de Tweede Wereldoorlog (1940-1945).
Als zeventienjarige jongeman tekende hij vrijwillig voor de Waffen-SS, Hitlers elitekorps van bijna 900.000 man dat in de voorste linies opereerde. Heel stiekem heeft hij dat zestig jaar lang verzwegen. Alleen zijn vrouw wist ervan.
Grass bekende dit aan de Frankfurter Allgemeine Zeitung, vooruitlopend op zijn memoires die deze herfst uitkomen (‘Het pellen van de ui’). Hij zegt zich te schamen: ‘Het moest eruit. Eindelijk.’
Probleem is niet, dat hij lid was van de Waffen-SS: talloze overenthousiaste jongeren waren er destijds van overtuigd het gelijk aan hun kant te hebben. Evenmin kan hem worden verweten, dat hij pas in 1946, tijdens de processen in Neurenberg tegen een aantal nazi-leiders, inzag welke wandaden het Hitler-regime had gepleegd.
Belangrijker is, dat zijn lange loopbaan als succesvol schrijver nooit had kunnen plaatshebben, indien Grass eerder de waarheid had verteld. Ook de Nobelprijs voor de Literatuur zou hem, als ‘bezoedelde’ auteur, vermoedelijk niet zijn verleend. Nu moet hij alsnog door het slijk: een oude man met late wroeging.
Het ergerlijkste is, dat de sociaaldemocraat Grass in het naoorlogse Duitsland iedereen veroordeelde die er een andere mening op nahield dan hijzelf. Zijn verzet tegen het verzwijgen en verdringen was zijn levensmotto, en dat van miljoenen landgenoten. De Duitse eenwording in 1990 stuitte op zijn nietsontziende kritiek. Er zou een ‘Vierde Rijk’ ontstaan, meende hij. Niets is minder waar.
Grass heeft zichzelf ontmaskerd als dictator van het woord. Zijn late inzicht getuigt van een mateloos egocentrisme. Beter laat dan nooit. Wel werpt het een onnodige smet op de onberispelijke manier waarop de Duitsers met hun oorlogsverleden zijn omgegaan.
veel fout in de Thuiszorg van Nederland
Mijn vader was (nog) redelijk gezond maar ondervoed en is door mijn intensieve zorg in de laatste weken drie kilo aangekomen. Het is echter dweilen met de kraan open... Als het aan thuiszorg was overgelaten zou hij zeker nog kilo's extra zijn afgevallen en tijdens de hittegolf volledig zijn uitgedroogd. Het komt voor dat er tijdens een heel weekend geen medicijnen worden gegeven, dat er verkeerde medicijnen van de zorgpost worden meegenomen/gegeven, dat er zomaar anderhalve week avondzorg "van de lijst valt" en daarmee ook de avondmedicijnen, etc., etc., etc. Eten volop in huis, maar vader krijgt brood of oude aardappelen, liefst op de meest bizarre tijden. De ellende is echt niet te beschrijven, mijn beide klompen liggen volledig in splinters..
Nu lees ik staatssecretaris Ross 95 miljoen extra investeert in de thuiszorg (Tel. 17/08). Moet ze vooral doen. Dan kunnen ze die miljoenen weer uitgeven aan geldverslindende managers die geen idéé hebben van wat er in de thuiszorg omgaat en nodig is. Kunnen ze fijn weer peperdure nieuwe automatiseringsprogramma's kopen. Hulpbehoevende cliënten zullen er, alwéér en als altijd, voor geen cént baat bij hebben.
G. Kuipers, Amsterdam
Moslima wil bad zonder inkijk
Vermoeden van PoincaréIn 1904 stelde Henri Poincaré dat er een eenvoudig criterium moet zijn om te zien of een driedimensionale gekromde ruimte de vorm van een driedimensionale sfeer heeft. De driedimensionale sfeer of 3-sfeer is de veralgemening van de gewone tweedimensionale sfeer naar één dimensie hoger, of nog: de rand van een vierdimensionale bol.
Het vermoeden is een van de Millenniumprijsproblemen waarvoor een prijs van 1 miljoen dollar is uitgeloofd. In 2002 en 2003 zijn er bewijzen opgesteld door Grigori Perelman, die daarna wereldwijd door wiskundigen werden bestudeerd en aangevuld. Anno 2006 komt Perelman in aanmerking voor (een deel van) de milleniumprijs. Hij is echter al sinds 2003 onvindbaar. Hij zou normaal samen met 3 andere wiskundigen de Fields-medaille ontvangen op 22 augustus 2006, maar kwam niet naar de uitreiking.
De oorspronkelijke verwoording van het probleem:
In het algemeen is homotopie-equivalentie zwakker dan homeomorfisme, zelfs binnen de beperkte klasse der compacte driedimensionale variëteiten; getuigen hiervan de lensruimten van Tietze.
Wiskundig genie Perelman weigert 'Nobelprijs'
Bij de Fields Medal hoort ook 11.000 euro prijzengeld. Het Clay Mathematics Institute kende Perelman bovendien 1 miljoen dollar toe voor zijn ontdekking. Het is niet bekend of hij de geldbedragen wel wil hebben.
Verdwenen
Perelman, die zeer afgezonderd leeft, kwam niet opdagen op het congres in de Spaanse hoofdstad Madrid. Eerder leek hij zelfs enige tijd van de aardbodem verdwenen (lees Zoektocht naar vermist wiskundig genie).
Naast Perelman werd de Nobelprijs voor de wiskunde ook toegekend aan de Russische Andrej Okoenkov, de Australische Terence Tao en de Fransman Wendelin Werner.
Perelman kondigde in november 2002 op internet aan dat hij het Vermoeden van Poincaré had opgelost, een wiskundig probleem dat de wetenschap ruim een eeuw lang bezighield. De geleerde publiceerde een aantal papers, ook op internet, en maakte een korte tour langs Amerikaanse universiteiten.
Mijlpaal
Vervolgens hebben wiskundigen wereldwijd drie jaar nodig gehad om de laatste hand te leggen aan het werk van Perelman. Zij leverden het bewijs voor de juistheid van Perelmans oplossing. Mathematici spreken van een mijlpaal in de geschiedenis van de wiskunde en zelfs van het menselijk denken.
Door Claudia van Zanten


Dat meldt de BBC. Er zijn beitels en hamers gebruikt om stukjes uit de muren van de kerk weg te hakken. In het beroemde boek van de Amerikaanse schrijver Dan Brown en in een boek en op een website van auteur Graham Phillips wordt de kerk gelinkt aan de Heilige Graal. Sindsdien wordt de kerk bezocht door enorme aantallen bezoekers.

Fans Da Vinci Code brengen vernielingen aan in Britse kerk
'De vandalen leken te weten waar zij naar zochten,' zei de predikant van de kerk, Charmian Beech. Er zijn verschillende gaatjes gemaakt in het metselwerk, vlak bij de deur van de koorbank en een glas-in-lood-raam, waarop een afbeelding is te zien van een vrouwelijk uitziende Johannes.
Onderzoek
'Wij weten echter niet precies waar zij naar zochten. Er is behalve God ook eigenlijk niets te vinden in de kerk,' vervolgde de predikant. 'We zijn hen behoorlijk zat.' De schade aan de kerk loopt in de duidenden ponden. De politie is een onderzoek gestart naar het vandalisme.
Door Claudia van Zanten
Het kan niet gekker daar in dat landje aan zeeAMSTERDAM - Het rijk geeft twee miljoen euro voor twee projecten in Overtoomse Veld en Nieuwendam-Noord, waarbij hulpverleners huis aan huis op zoek gaan naar probleemgezinnen.
Medewerkers van het Sociaal Investerings Plan (SIP) gaan langs de deuren om mensen te helpen met taalachterstanden, werkloosheid en integratieproblemen.
Minister Atzo Nicolaï van Bestuurlijke Vernieuwing maakte de bijdrage gisteren bekend tijdens een werkbezoek aan Nieuw West. De methode blijkt effectief te zijn. Langzamerhand winnen de medewerkers het vertrouwen, krijgen mensen hulp bij solliciteren, kunnen ze talencursussen gaan volgen of gebruik maken van schuldhulpverlening.''Het is een beetje opdringerig, ik noem het ook wel de Jehova's-getuigenmethode, maar het werkt,'' aldus de minister.
Stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch van Slotervaart, waar Overtoomse Veld onder valt, is blij met de toezegging. Volgens Marcouch wonen alleen al in zijn buurt tientallen geïsoleerde gezinnen. ''Ik sprak laatst een Turkse mevrouw. Haar man was overleden, ze had twee zoons van wie er een is ontspoord en de ander niks uitvoert, ze sprak de taal niet en haar schulden liepen op. Toen de deurwaarder voor de zoveelste keer aan de deur kwam, wist ze zich geen raad meer en probeerde ze haar polsen door te snijden. Medewerkers van SIP hebben haar problemen aangehoord en ervoor gezorgd dat ze een taalcursus kan volgen en schuldhulpverlening krijgt.''
© Het Parool, 29-08-2006, 16:26 u
Post Els Poblets 3 sept.06waarop ik het volgende antwoord heb geschreven :
Geachte Heer Smalhout,
Met tranen in mijn ogen heb ik Uw artikel over Juffrouw Huurman gelezen, ook ik heb jaren geleden zo´n zelfde ervaring opgedaan, drie namen waren in mijn jonge leven doorslag gevend, buiten mijn ouders waren het de drie onderwijzeressen en onderwijzer van de kleuterschool – juffrouw Eshoff en juffrouw Mammen - en voor de lagere school juffrouw Roos en Meester van de Mell die de eerste ¨richting ¨ aan mijn leven gaven.
Ook zij hebben mij lezen, rekenen en schrijven geleerd maar achteraf nog veel meer, als kind begrijp je het niet, maar naderhand vallen de puzzel stukjes op zijn plaats en kan je het gehele beeld overzien.
Juffrouw Eshoff en Mammen hebben mij het handarbeiden bijgebracht, Juffrouw Roos was mijn eerste ¨liefde ¨ en Meester van de Mell bracht mij de liefde voor geschiedenis, aardrijkskunde, lezen en muziek bij.
Na het lezen van Uw artikel heb ik daar nog even over na zitten mijmeren en met genoegen terug gekeken naar die tijd, nogmaals hartelijk dank daarvoor
Hg. Leo van der Klei Els Poblets / Alicante
Het boek wat ik op dit moment aan het lezen ben - Tranen over Hollandia van Tomas Ross - geeft een goed beeld van de affaire Nieuw Guinea
het geheel is in roman vorm gegoten, maar de werkelijk gebeurden feiten zijn zo ver ik dat kan beoordelen er goed in verwerkt, ook weer een affaire waarin de toenmalige regering een niet zo´n fraaie rol heeft gespeeld met als grote ¨boosdoener ¨dhr Luns, maar ook voor Soekarno en de Kennedy´s was er een belangrijke rol in weggelegd, een aanrader voor lezers die interessen hebben voor de politieke achtergronden van de Geschiedenis en de Politiek.
¨Toeristen brengen niet alleen welstand ¨ kopt de HALLO, deze week, het artikel verteld over de gevolgen van de vele toeristen op de Gezondheidzorg hier in de provincie Valencia/Alicante.
De kosten voor deze ¨operatie ¨beloopt voor dit jaar - 306 miljoen euro - waarvan de provincie 4 miljoen vergoed krijgt vanuit Madrid er is spraken van 11,2 miljoen toeristen, die natuurlijk ook het nodige binnen brengen en waar de provincie via de belastingen ook het nodige van krijgt, maar het blijven gigantische bedragen, ook komt er nu na voren dat Spanje met diverse Europese landen een overeenkomst heeft getekend, waarbij Spanje het bedrag van 2416 euro ontvangt voor iedere inwoner uit deze landen die zich hier vestigen, helaas heeft de Communidad Valencia/Alicante nog niets van dit geld gezien.
Wij als gepensioneerde inwoners van deze provincie hebben recht op gratis gezondheidzorg en daar wordt gretig gebruik van gemaakt, vooral door de vele Engelse die zich hier permanent hebben gevestigd, voor de Nederlanders is het een ander verhaal, omdat van onze AOW en pensioenen gewoon ziekenfonds premie (36/100) wordt afgehouden zodat het voor ons niet gratis is te benutten en wij ook nog eens particulier verzekerd moeten zijn om gebruik te kunnen maken van een privé kliniek ook omdat de Staat ziekenhuizen - zeker in de zomer - overvol zijn.
Toch zijn wij niet ontevreden over wat de Staatziekenhuizen en Centre de Salud ons bieden en in noodgevallen zullen wij ons dan ook direct melden in het Staat ziekenhuis van Denia waar dag en nacht voldoende doktoren en specialisten aanwezig zijn om ala minuut te kunnen ingrijpen en dat ontbreekt zeker bij ons in de buurt bij de privé kliniek alleen in Benidorm hebben deze klinieken 24 uurs service.
¨Immigranten, een zorg en een zegen¨ De constante stroom van jonge buitenlanders lost tijdelijk het probleem van de vergrijzing hier in Spanje op.
Hun komst betekent een adempauze voor het ¨systeem¨ een verslag van Bando de España wijst erop dat de inbreng van jonge immigranten, die werk vinden en dus bijdrage aan de economie en de maatschappij, de sociale zekerheid momenteel van de ondergang redden.
Daarmee wordt de crisis in de gezondheidzorg, die voor 2012 voorspeld was verschoven naar 2025, aldus een artikel in de HALLO van heden.
In de Telegraaf van heden werd de Spaanse regering van lafheid beticht omdat ze 700.000 illegalen afgelopen jaar hadden gelegaliseerd ook daar was ik het niet mee eens, dus heb ik het volgende geantwoord :
Wat een onzin om de Spaanse regering te betichte van lafheid om dat ze circa 700.000 illegalen hebben gelegaliseerd.
Wij leven en wonen nu zo´n vier jaar hier en we hebben grote bewondering voor de regering t.a.v. van de diverse problemen hier in Spanje o.a. de illegalen en de Islam beide problemen worden hier voortvarend aangepakt en opgelost.
De circa 700.000 illegalen waren grotendeels afkomstig uit Zuid Amerikaanse landen en zijn onder strenge regels gelegaliseerd zo moesten ze aan kunnen tonen dat ze vast werk hadden en hebben, in staat waren zich zelf te kunnen bedruipen, geen recht hadden of hebben op overheidssteun enz. enz.
Doordat deze 700.000 ¨illegalen ¨ vanaf de datum van legalisatie Belastingen gingen betalen was de Spaanse regering instaat de Staats pensioenen aanmerkelijk te verhogen.
Van de 700.000 ¨illegalen ¨heeft zich 95% definitief in Spanje gevestigd de rest zal zijn ¨geluk ¨elders zoeken, conclusie onze ogen heeft de Spaanse regering/Overheid een juiste beslissing genomen
Zo beste mensen het was mij weer een waar genoegen dit op het internet te zetten ik hoor wel hoe jullie over deze zaken denken of niet
Hg. Leo
het 4e Huwelijk|
Het vierde huwelijk,
| |
|
Snap jij dat nou
| ||||||
|
SNAP JIJ DAT NU ? Een neger sprak tot een blanke : Als ik in de zon lig, ben ik zwart Als ik ziek ben, ben ik zwart Als ik kwaad ben, ben ik zwart Als ik het koud heb, ben ik zwart Als ik het warm heb, ben ik zwart Als jij in de zon ligt,ben je bruin Als jij kwaad bent, ben je rood Als jij misselijk bent, ben je groen Als jij het koud hebt, ben je blauw Als jij het benauwd hebt, ben je paars Als jij dood bent, ben je wit Als jouw lever niet in orde is, ben je geel En dan noemen ze mij een kleurling, snap je dat nou ? | ||||||
|

30Jan-
Opoe en Oma.
Oma is geen opoe meer. Met Opoe zijn verdwenen
de warme stoof en krullenmuts
de rokken tot de tenen.
Oma rookt een sigaret maar opoe bakte brokken.
Oma maakt haar lippen rood.
Opoe stopte sokken.
Uit opoe´s diepe regenput kwam koel en helder water.
Van haar moest je heel vroeg naar bed.
Van oma werd het later.
Opoe was ook altijd thuis. Oma gaat auto rijden.
Maar op opoe stramme knie
mocht je paardje rijden.
Oma kan nog heel sportief in de vierdaagse lopen.
Opoe was rimpelig en oud
maar haar deur stond altijd open.
Oma heeft een goed figuur koopt met smaak haar kleren.
Opoe maakte zelf haar schort
en verstelde vele keren.
Opoes tijd die is voorbij alleen herinneringen
Daarmee maakt men de jeugd maar blij.
Het zijn dan “mooie dingen”.
--------------


Harde acties van moslims tegen Deense cartoons onderstrepen de gevaren van religieuze onverdraagzaamheid; lafheid dreigt het te winnen van burgermoed
Afshin Ellian is een Pers die is gevlucht voor het totalitaire regime in zijn eigen land. Als weinig anderen in Nederland weet de jurist waartoe religieuze onverdraagzaamheid kan leiden. In een lezing in Den Haag pleitte hij twee weken geleden dan ook voor burgermoed als reactie op de intolerantie van moslims (lees de tekst van zijn lezing).
Maar lafheid dreigt het te winnen. Ellian wees in zijn lezing op ‘het informele vertoningsverbod, afgedwongen door terreurdreigingen’ van Submission, de film van Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali die niemand meer durft te vertonen. Het vanwege bedreigingen afblazen van Aisha, een opera over de vrouw van de profeet, in Rotterdam vijf jaar geleden is een ander voorbeeld van capitulatie voor de islam.
De excuses van Jyllands-Posten passen goed in dit rijtje. De Deense krant bood gisteren verontschuldigingen aan voor de plaatsing van cartoons die de spot dreven met Mohammed. Wereldwijd reageerden moslims furieus op deze prenten. Palestijnen bestormden in de Gazastrook het kantoor van – hun geldschieter – de Europese Unie en waarschuwden Denen en Noren (ja, die ook) niet naar de Palestijnse gebieden te komen. Verder riepen moslims op tot boycots van Deense producten en het bestraffen van de tekenaars.
Dat de geschrokken Deense krant door het stof gaat, is wel een beetje begrijpelijk nu de zaken uit de hand lijken te lopen. Net zo begrijpelijk als de zelfcensuur die intellectuelen en kunstenaars zichzelf opleggen. Zij zijn gewoon bang voor hun eigen leven. Maar begrijpen is iets anders dan goedkeuren. Afshin Ellian heeft helemaal gelijk: wat een beschaafd land nodig heeft, is burgermoed om geestelijke en fysieke terreur het hoofd te bieden.