27/3 Trump heeft de neiging toe te slaan op het moment dat er wordt onderhandeld - Niburu

De afgelopen weken is het conflict tussen de Verenigde Staten, Israël en Iran in een nieuwe, destructieve fase beland.
Hoewel president Trump herhaaldelijk heeft gesuggereerd dat hij de oorlog "snel wil afronden", wijzen alle strategische bewegingen op het tegendeel.
We zitten niet in de eindfase van een conflict, maar in het begin van een uitputtingsoorlog die de hele wereld in een economisch moeras dreigt te trekken.

Het grootste obstakel voor vrede is niet een gebrek aan diplomatieke kanalen, maar een totaal gebrek aan vertrouwen. Iran stelt, niet onterecht vanuit hun perspectief, dat er met Trump geen afspraken te maken vallen.
Terwijl er via Oman en Pakistan werd gecommuniceerd over een staakt-het-vuren, gingen de Amerikaanse en Israëlische aanvallen op Iraanse topfunctionarissen (waaronder de dood van Khamenei) gewoon door.
Trump gebruikt militaire escalatie als drukmiddel aan de onderhandelingstafel. Voor het Iraanse regime voelt dit echter niet als een uitnodiging tot gesprek, maar als een eis tot totale overgave. In de Iraanse politieke cultuur is overgave onder dwang gelijk aan politieke zelfmoord.

Trump zit politiek gezien in een lastig parket. Aan de ene kant beloofde hij zijn kiezers "geen nieuwe oorlogen", aan de andere kant is hij nauw verbonden met de veiligheidsagenda van Israël oftewel hij wordt volop gechanteerd met de Epstein files.
Israël ziet dit als een historisch moment om de nucleaire infrastructuur van Iran definitief te vernietigen.
Voor de regering-Netanyahu is een snelle "Trump-deal" die het regime in Teheran overeind houdt, onacceptabel. De druk van Israël om door te pakken zorgt ervoor dat Amerika dieper in het conflict wordt gezogen dan Trump wellicht vooraf had gepland.

De inzet is nu verschoven naar de vitale slagader van de wereldeconomie. De dreiging van de VS om Kharg Island (waar 90% van de Iraanse olie vandaan komt) in te nemen of te blokkeren, is de ultieme escalatie.
Iran heeft al aangegeven de Straat van Hormuz om te toveren tot een "tolpoort" of deze volledig vol te leggen met mijnen.
De olieprijs schommelt al rond de $120 per vat. Een langdurige blokkade zou de westerse economieën in een diepe recessie kunnen storten.
Met de opkomst van de Revolutionaire Garde en Khamenei jr. aan de macht, is de gematigde stem in Iran volledig verdwenen. Zij hanteren een "verzet-tot-het-einde" doctrine. De waslijst aan eisen — van herstelbetalingen tot de volledige aftocht van de VS uit de regio — is voor Washington onmogelijk in te willigen.

De mariniers die nu onderweg zijn, worden niet gestuurd voor een vredesmissie, maar om de druk naar een kookpunt te brengen.
Omdat beide partijen geloven dat ze meer te verliezen hebben bij toegeven dan bij vechten, blijft de wereld gegijzeld.
De "oplossing" die Trump beloofde, lijkt vooralsnog alleen maar te bestaan uit meer geweld en economische onzekerheid. Het eind van deze oorlog is niet in zicht; we kijken waarschijnlijk naar de contouren van een jarenlang regionaal conflict.