Multiculturele stad.

Het leven is als de wind,
je weet niet wat er komen zal.
Het leven is als een kind, soms vrolijk en 
soms in een diep dal.
Het leven gaat door
of je het wilt of niet,
Maar toch zal het stoppen in het groot geschied,
Maar opgeven nee! dat zal ik niet
M’n ouders en oudere broers en zus wilde mij niet!
Ik werd mishandeld en misbruikt.
Als meisje werd ik niet door hun niet aanvaard
Dikwijls werd er mij gezegd!
GIJ WAARD ER BETER NIET!
Toen werd ik als 7 jarig kind uit dat gezin weggehaald,
En werd toen bij wild vreemden mensen geplaats,
Ik zat ik zo vol angst om hetgeen wat er nog komen zou,
Maar opgeven nee! dat zal ik zeker niet.
*
Want mijn jong leventje was al van meer pijn en verdriet.
Dan spelen met vriendjes en genieten van mijn kind zijn.
En dat ! dat vergeet ge uw leven lang niet.
Soms denk ik er nog aan wat ze mij hebben aangedaan.
"Zelfs nu doen ze nog! zo tegen mij"
Mijn ouders zijn nu reeds jaren dood,
En met mijn broers en zussen heb ik heel zelden of geen contact,
Maar zal mij nu niet meer laten doen.
Maar opgeven neen, neen dat zal ik zeker niet.
Dat  ligt niet in mijn aard! "I am a brave survivor, and I don't have to be inferior to my arrogant sisters and brothers".
Hilda.V.A.V.

Waarom gebeurden er zoveel dingen
dingen die wij absoluut niet wilden
die wij echt verachten
omdat die pijn voortbrachten.

Waarom wisten wij niet wat gedaan
toen de problemen in de weg bleven staan
om dichter naar mekaar te groeien
zonder zich te moeten moeien.

Waarom is vriendschap als een roos des levens
rozen met doornen zorgen wel voor pijn
maar de rozen geuren ook heerlijk fijn
rozen in bloei kunnen zo vertederend zijn.

Waarom zullen we ons steeds blijven afvragen
doen de mensen zo tegen mekaar
gelukkig nog kan het schrijven van gedichten
voor sommige die pijn gedeeltelijk verlichten ...
Hilda.

Ik gaf steeds rozenkorrels aan mijn rozen
En water aan de treurwilg van mijn hart
Vannacht heeft het weer gevroren
Somber staat mijn rozenbed er nu bij ..

Waarom zouden de rozen bij mij sterven
Ik loop voortdurend rond met pot en mest
Wanneer het nodig was zou ik zelfs
Nog verven maar eer het zover is
Zijn ze reeds lang verdort.

Mijn treurwilg echter die zal altijd
Blijven die oude droeve schrale, grijze pruik
Want in zijn schaduw moet ik nadenken
En verzen schrijven soms op mijn rug
Maar meestal op mijn buik.
H.V.A.V

Proficiat! Je blog is klaar en je kan meteen beginnen.

Je nieuwe berichten schrijf je in Mijn blog, het beheer van je blog. Daar kies je ook hoe je blog eruitziet en wat er in de kolommen staat: we zetten er al een archief, een gastenboek, een zoekvak en een paar andere blokjes in.

Dit eerste bericht mag je gerust aanpassen of verwijderen.