stukje tekst van Jung

Op 11 maart schreef ik dat ik 's nachts tussen de oude tekststukken, die ik in mijn dromen zag, ook een stukje oude tekst zag dat met 'arme mama' begon.

Mijn leven lang heb ik mij in haar ingeleefd en had ik medelijden met haar.
Zovele mensen hebben over dit gevoel 'medelijden' ook verkeerde ideëen. 'Medelijden' kan ook de betekenis hebben dat jij met die persoon 'meeleeft', je 'in kunt leven'.
Maar ik heb nooit of héél weinig het gevoel gehad dat zij met mij of met ons meeleefde, zich in óns in kon leven. Zo vaak heb ik negatieve oordelen van familieleden, vrienden of kennissen moeten horen over mijn gevoelens ten opzichte van mijn moeder. Mensen die oordelen en niet weten...

Maar moet het een kind zijn die zijn moeder moet begrijpen of vooral omgekeerd? Moet het een kind zijn dat liefde aan zijn moeder uit moet drukken of vooral omgekeerd?

En als volwassene draag je die bagage van het kind in jezelf met je mee. En daar zat Lia: met haar eigen, nooit door haar moeder beantwoorde behoeftes en ook altijd met dat 'medelijden' met haar moeder.
Oh ja, ik hield van haar, maar altijd met die boventoon van 'medelijden' met haar.
Voor de rest van mijn gevoelens - en belevenissen - t.o.v. mijn moeder verwijs ik naar mijn boek en naar dit blogarchief.
 

Nog steeds heb ik vreemde beelden voor en tijdens het slapen gaan. Gisteravond had ik voor het inslapen ook weer zovéél beelden in zicht: verschillende gezichtsbeelden van Jung, mythologische beelden (één merkwaardige figuur uit het oude China, die mij vanochtend niet meer te binnen schiet) enzovoort. Waar haalt een mens al die innerlijke beelden vandaan? Van vele beelden herinner ik mij persoonlijk niet die ooit van mijn leven zelf te hebben gezien. 

Wat ik vanochtend heb geschreven over het gedrag van de personen binnen de zelfhulpgroepen heeft ook zijn duidelijke verband met wat ik hierover lees in het al genoemde boek van Wallin 'Attachment in Psychotherapy':

het afstand kunnen nemen van de directe 'hier-en-nu' belevenis en het kunnen nadenken over eigen belevenissen, ook op het moment zelf dat je je er over uitdrukt of met iemand erover spreekt, is verbonden met de denkpatronen die tijdens onze prille jeugd ontstaan.

Ik zou van Jung wel zoveel meer willen lezen, maar zijn komplete werk is echt té uitgebreid om geheel door te werken. Ik zal zeker nog wel boeken van hem lezen (ben nu aan mijn 5e boek), maar eventjes dit hier: 

wat ik in de opleiding op de nederlandse scholen heb gemist en waar ik nog steeds het gebrek van voel is de hele geschiedenis en cultuur (vooral Romeinen en Grieken) van vóór de tijd van de aankomst van het christendom in Nederland.
Ik ben altijd op katholieke scholen geweest en 'de geschiedenis' scheen pas met de bisschop Willibrordus in Nederland te beginnen. Ook op het lyceum te Alkmaar en het Havo-deel plus de Pedagogische Akademie te Bergen ontbrak dit als leerstof.    
Terwijl ik heb gemerkt dat de klassieke cultuur in Italië heel wat meer aandacht toebedeeld krijgt.

Ik geloof oprecht dat men in Noord-Europa (en Noord-Amerika) méér een pragmatische instelling heeft ook qua lesprogramma's. Wel jammer.
Het zal zijn voor- en nadelen zeker hebben, maar het blijft een gebrek...
Je kunt er als volwassene wel aan bijspijkeren, maar het effect is nooit hetzelfde.

Ook onze zogenaamde begin-inwijding tot de psychoanalyse was op de Pedagogische Akademie trouwens beperkt tot Sigmund Freud.

Vanmiddag weer de bijeenkomst van de in Turijn pas geborene zelfhulpgroep. Ik zal er eventueel morgen wel wat over schrijven.

Ik wil niet vervelend worden voor de bezoekers hier met mijn verhalen over dromen, beelden enzovoort.
Een paar dagen geleden had ik al een beeld voor ogen, tijdens het uitrusten, van een meer midden tussen de bergen en dat schijnt ongeveer precies over een te komen met foto's, die ik via Internet achterhaal over de woonplaats van Jung, Bollingen.

Vannacht heb ik echt vreemde gewaarwordingen gehad in een soort korte beelden: zicht op 2 zinnen die Jung schreef en waar ik niets van begrijp (met het woord 'cocrans' erin); een datum, die - als ik mij niet vergis - 23 januari 1602 was; beelden met oude (en toekomstige?) teksten; een tekst die begint met de aanhef 'Arme mama'; zicht van het woord 'Edron' (?).

Net alsof ik in contact was met oude teksten, ook uit andere eeuwen. Is dat mogelijk?

En vlak voor het inslapen een beeld van een oude man, die op zijn buik in bed ligt, en waarvan ik 'weet' (of denk) dat het om Jung zelf (?) gaat. En dat hij is overleden. Gekleed met alleen een gestreepte pyjamajas en onderbroek aan. Hij ligt er wat gekronkeld, opgetrokken in: met hoofd en benen naar links en middenlichaam ietwat naar rechts.   
Vreemd, allemaal zo vreemd, ook al is het interessant.
.

Vannacht weer zoiets vreemds.
Ik was heerlijk relaxed gaan slapen gisteravond, na ook een speciale voet-, hand- en gezichtmassage met een heerlijke amandelcrème.

De hele nacht door heb ik de sensatie gehad van het woord 'Vijfde element', zoals ook dat ik aldoor boven op een enorm bouwgeraamte zat, op een soort hoge steigers, die nogal veel gelijkenis hadden met de tekening 'Kubische ruimteverdeling' van Escher, maar meer omhooggaand als geraamte.

Vanochtend zat ik nog steeds boven op die steigers en schiet mij het woord 'Buigingsleer'  ('piegologia') te binnen.

Kommentaar:
Ik heb nooit bewust eerder wat gehoord over dit 'vijfde element', maar bij mijn zoeken zonet schijnt dit overeen te komen met de 'levenskracht zelf', het vijfde principe of prana.
De 4 elementen zijn dus vuur, lucht, water en aarde.

Deze 4 elementen zijn ook die die Aad van Ouwerkerk in zijn boek 'Droomwerk' als de vier elementen van de droom aanduidt. Zit ik er, met een 'vijfde element' soms buiten? Ontdekkingen?

Zoeven vraagt een zweedse journaliste, die ook al een 'story' over mij op de World Mental Health Organization heeft geplaatst, of ik eind maart misschien vanuit Turijn naar Trieste wil reizen (alleen tegen reisvergoeding) om door haar geïnterviewd te worden over 'het stemmen horen' en ook over mijn ervaring erover binnen en buiten de psychotherapie om.

Steeds Jung lezend, in het zoeven genoemde boek, op blz. 273 in hoofdstuk VIII - De toren - waar hij zo intens goed beschrijft hoe hij zich te Bollingen 'in modest harmony with nature' voelde en van alles had gedaan om dit ook waar te maken met de langzame constructie van de toren en het omgevende terrein, hoe hij zichzelf in direct contact met de 'simpele' mens in zich wilde brengen, schiet mij nog even dit te binnen:

Ik lees zonet op blz. 278 en 279 van het boek 'Herinneringen, dromen, gedachten' van Jung over zijn vreemde ervaring van de voorbijgang van een stoet mensen tijdens een droom, die hij deels toeschrijft aan het verschijnsel van de synchroniciteit.

Op Wikipedia lees ik dat de Mysteriën van Eleusis inwijdingsrituelen zijn voor zgn. 'uitverkorenen'. (?)

Het zal zijn omdat ik gisteren in een synagoge en Hebreeuws museum ben geweest.
Het zal zijn omdat ik 's avonds nog wat in Jung's boek 'Herinneringen, dromen, gedachten' las...

Ondanks het onverwachte slechte weer (sneeuw en sterke wind) ben ik gisteren toch met de 'Il Bandolo'-organisatie naar Casale Monferrato geweest, waar wij bovenal een synagoge - bouwjaar 1595 - hebben bezocht met het bijbehorende Hebreeuwse museum. Wij hebben het bezoek daar wel moeten reserveren.
Interessant, met een goede gids voor het kleine, maar interessante museum.
Ik was nog nooit in een synagoge geweest.

Mijn interesse gaat niet zozeer uit naar hun godsdienst - waarvan vele bezoekers de details niet kenden - als wel naar hun rituelen en de betekenis ervan. 

Ook lekker gegeten daarna in een agritoerisme en met veel nieuwe mensen daar gepraat.
Hoevelen nemen er niet uit eenzaamheid aan deel... 

Vandaag is er in Turijn de hele Alpenketen rondom de stad zichtbaar, vooral ook omdat de wind zijn werk gedaan heeft. Altijd een pracht om te zien!

Nog een enkel kommentaar voor wat betreft mijn vorige post van vandaag:

Er is in deze dagen een oude kennis van ons naar Turijn gekomen, samen met zijn vrouw en dochter, omdat zijn zoon hier vandaag afstudeert.
Hij is ook siciliaan en heeft tientallen jaren geleden in de buurt van Turijn op middelbare scholen als onderwijzer gewerkt, reden waardoor mijn man hem ook heeft leren kennen.
Wij zullen hooguit een paar keer een paar uurtjes tijd samen hebben doorgebracht en van mijn kant meer uit zogenaamde solidariteit met mijn man en de daaruit voortvloeiende zgn. 'sociale' verplichting.
Daarna is deze persoon naar Sicilië verhuisd en heeft hij daar zijn werkcarrière vervolgd.

Er zijn tijden geweest dat ik letterlijk geterroriseerd was zodra ik deze persoon aan de telefoon kreeg, omdat hij - net als zo'n 3-4 andere kennissen of vrienden van mijn man - urenlang aan de lijn kan kletsen! 
Gemeenschappelijke gespreks- en interesse argumenten bestaan er hooguit alleen tussen mijn man en hem. Nu voelt mijn man zich persé verplicht deze man - plus vrouw, dochter en zoon - hier thuis te eten uit te nodigen. Natuurlijk mag mijn man dit best doen, maar dan moet hij wél alle rompslomp eromheen op zich nemen, omdat ik deze verplichting TOTAAL niet voel en deel. Mijn uitzicht is al die van een paar uur mij enorm vervelen en mij voor te doen zoals ik eigenlijk niet zou willen zijn.
De voorbereiding van de maaltijd en het merendeel van de schoonmaak zijn dus voor rekening van mijn man.

Af en toe zijn er zulke grote cultuur- en karakterverschillen tussen mijn man en mij.
In de familie van mijn man kent men alle familieleden, vaak zelfs tot aan de tweede graad toe en gaat men zelfs regelmatig om óók met de hele schoonfamilie - en toebehoren - van broers en zussen. Hoe vaak werd ik daar de eerste jaren in verwikkeld en vond ik daar toen zelf ook een mooie familie-atmosfeer en gastvrijheid, iets wat mij toen v.w.b. mijn eigen, nederlandse familie enorm ontbrak.
Maar langzaamaan begonnen het bijna 'verplichtingen' te worden.
Voor mij, een persoon die is opgegroeid in een gezin, waar ik vele ooms, tantes, neven en nichten nooit van mijn leven heb leren kennen en met vooral een vader die lak had aan de zgn. 'sociale' verplichtingen. [Deze laatste karaktertrek is trouwens iets waar ik hem nogal dankbaar voor ben omdat dit ons een soort zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid leerde: het durven opkomen voor eigen ideëen oftewel achter-jezelf-staan.] 
En sinds mijn terugkeer thuis in september 1999 neem ik steeds minder deel aan dit soort gedrag.
Af en toe weiger ik totaal er aan deel te nemen en af en toe neem ik er deel aan door middel van 'witte stakingen' (scioperi bianchi) van mijn kant, i.e. wel deelnemen, maar er zo min mogelijk zelf aan meewerken.
Hier achter staat natuurlijk ook het feit dat ik mij al een leven lang gedwongen heb gevoeld niet mijzelf te (hebben) kunnen zijn, terwijl dit zich ook al uitte in mijn toenmalige scheiding (van tafel en bed) en in de inhoud van mijn delirium (zie mijn boek).

Met het mijzelf relaxen heb ik persoonlijk nooit al te veel problemen gehad, zoals ook mijn zoon niet. 

Hier dit stukje tekst uit 'A fight to be' van Ronald Bassman: