Hier deel V van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen: "Mijn psychose was voortdurend aanwez…
Hier deel V van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen:
"Mijn psychose was voortdurend aanwezig. Op een zeker punt kon ik mijn collega’s aankijken en hun gezichten helemaal als vervormd waarnemen. Hun tanden leken op slagtanden die klaar stonden om mij te verslinden. Vaak kon ik mijzelf niet vertrouwen door iemand aan te kijken uit angst verzwelgd te worden. Ik had geen pauzes in mijn ziekte. Zelfs als ik probeerde te slapen, konden de boze geesten mij wakker houden en soms dwaalde ik door het huis op zoek naar hen. Ik werd van alle kanten ‘verbruikt’ of ik nu wakker was of sliep. Ik voelde alsof ik verbruikt werd door die boze geesten. Ik slaagde er niet in te begrijpen wat er met me gebeurde. Hoe kon ik de wereld er van overtuigen dat ik niet ziek, niet gek was? Ik kon zelfs mijzelf daar niet van overtuigen. Ik wist dat er iets niet klopte en beschuldigde mijzelf daarvan. Niemand binnen mijn familie heeft deze ziekte, dus dacht ik een slechterik te zijn. Ik voelde mij alsof ik in rondjes rond draafde en geen ander doel had dan af te dalen in de “waanzinnigheid”. Ik kon niet begrijpen waarom ik door deze ziekte geteisterd werd. Waarom zou God mij dit aandoen? Iedereen om mij heen zocht naar een iets of iemand die voor schuldig kon worden aangezien. Ik berispte mijzelf. Ik was er zeker van dat het mijn schuld was omdat ik wist dat ik slecht was. Ik zag geen andere mogelijkheden."
Zo'n twee jaar geleden kwam ik tijdens mijn schrijfproces en zoeken naar materiaal voor mijzelf op Internet ook in contact met een canadeze…
Zo'n twee jaar geleden kwam ik tijdens mijn schrijfproces en zoeken naar materiaal voor mijzelf op Internet ook in contact met een canadeze architect (Arthur Allen) in pensioen, die bijna voortdurend heeft samengewerkt met dr. Bob Sommer daar, binnen psychiatrische inrichtingen. Hij vroeg mij eerst of ik bereid was hem zoveel mogelijk te vertellen over de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis en over de therapeutische woongemeenschap waar ik zelf was opgenomen (uiterlijke beschrijving, mijn persoonlijke positieve en negatieve indrukken enz.) en daarná of ik soms zin had bepaalde stukken, nog niet gepubliceerde tekst van een boek van hem te lezen en er mijn kommentaar of notes over door te sturen.
Echt een kompleet ander gezichtspunt, maar toch ook wel een prettige ervaring is dit geweest.
Interessant ook dat hij ook echt veel interesse had in het gezichtspunt van (ex-)patiënten. Hij heeft de mening van meerdere van hen gevraagd en verwerkt. De titel van het onderzochte stuk tekst was 'Architectural function and the early asylums of Western Canada'. Het is voor mij ook weer een gelegenheid geweest om mijn kennis van de engelse taal wat op te halen.
Een paar maanden geleden liet Arthur mij tevreden weten dat zijn boek zal worden uitgegeven door de University of Alberta, ongeveer binnen eind 2010.
Te Genua kregen alle deelnemers een boekje uitgereikt met daarin de 'Atti del Convegno Nazionale' van "Le Parole Ritrovate" dat in de maand …
Te Genua kregen alle deelnemers een boekje uitgereikt met daarin de 'Atti del Convegno Nazionale' van "Le Parole Ritrovate" dat in de maand juni 2009 werd gehouden.
Kortom een verslag van een belangrijk nationaal jaarlijks congres, waar allerlei betrokkenen met de GGZ elkaar ontmoeten: (ex-)patiënten, familieleden, verschillende soorten professionals en ook vrijwilligers.
De eerste 62 blz. staan vol met verschillende korte bijdragen, vanuit zeer verschillende gezichtspunten. Erg interessant. Ik heb er al verschillende gelezen, van Cristina Contini, van Marcello Macario, van Luana Mezzani, van Cinzia Valentini, van Paolo Madorli over Teresa. Dit deel zal ik zeker helemaal uitlezen.
Donderdag en vrijdag heb ik te Genua op dat psychiatrie-congres echt aardig wat mensen leren kennen, informatie en ook emailadressen uitgewi…
Donderdag en vrijdag heb ik te Genua op dat psychiatrie-congres echt aardig wat mensen leren kennen, informatie en ook emailadressen uitgewisseld. Van een paar personen heb ik ook al materiaal ontvangen direct tijdens het congres of erná via email, materiaal dat ik nog bijna allemaal moet lezen.
Ik heb ook kennis gemaakt met twee (ex-)patiënten, die in Liguria wonen en daar lid zijn van een patiëntenorganisatie.
Donderdagavond werd ik uitgenodigd voor een héérlijk avondeten in het gemoedelijke gezelschap van alléén psychiaters. We waren in 10 personen, dus 9 psychiaters (3 vrouwen en 6 mannen), waartussen ook mijn ex-psychiater en dr. Asioli. Een paar van hen - waartussen een psychiater, die in een therapeutische woongemeenschap werkt en één die direct met patiënten in een GGZ-centrum werkt vroegen mij veel over mijn ervaring en bepaalde karakteristieken van die ziekteperiode. Het is een leuke avond geweest en wij zullen elkaar in de toekomst nog ontmoeten, te Turijn of elders.
Ik heb ook nog een suggestie van één van hen gekregen voor drie andere interessante boeken, waarvan ik mettertijd wel zal zien of die mij ook echt interesseren.
Ik heb zonet een stukje vertaalde 'Voice Dialogue' gelezen afkomstig van een boek van Dirk Corstens en Marius Romme over het 'gesprek voeren…
Ik heb zonet een stukje vertaalde 'Voice Dialogue' gelezen afkomstig van een boek van Dirk Corstens en Marius Romme over het 'gesprek voeren' met de stemmen, iets wat is aangehaald uit het tijdschrift 'Directieve therapie' van de maand maart 2004.
Uit het hele artikel en dit ook vergelijkend met mijn eigen psychotherapie-ervaringen en mijn vele extra lecturen begrijp ik dat hier uiteindelijk op een indirecte manier een brug geslagen worden om toch in contact te komen met het onbewuste van de patiënt.
Interessante lectuur.
Het psychiatriecongres te Genua handelde over de staat van zaken voor wat betreft het onderzoek in psychiatrie en de toekomstige perspectie…
Het psychiatriecongres te Genua handelde over de staat van zaken voor wat betreft het onderzoek in psychiatrie en de toekomstige perspectieven. Ik heb echt met interesse bijna alle argumenten kunnen volgen en was deels al op de hoogte van bepaalde van deze argumenten via mijn eigen lecturen en zoeken op Internet sinds 2006 ongeveer of via andere wegen.
Ik kan niet alles aan gaan halen en heb daar ook geen zin in. Op beide ochtenden opende het congres met een 'Lezione Magistrale', wat een soort universiteitsles is. Erg interessant waren voor mij deze beginlessen, op de tweede dag vooral (Evidence Based Medicine en de verbreiding van kennis in de psychiatrie) omdat duidelijk naar voren kwam dat in dit geval huisartsen en psychiaters zich in hun handelen vaak baseren op theorieën, waarvan de echte werkzaamheid (doeltreffendheid?) nog niet is aangetoond en hoe dit proces in de praktijk vaak plaats vindt.
Als voorbeelden werden er aangehaald:
- hoe een antidrug campaign rond 1997 in USA juist het tegenovergestelde effect veroorzaakte, bovenal onder de jeugd;
- zo'n zelfde soort proces over de doeltreffendheid van de beta-carotene, die niet zodanig bleek te zijn;
- campaigns over het gebruik van hormonen bij vrouwen na het begin van de menopauze, die ook méér kwaad als goed veroorzaakte.
Het onderzoek van de doeltreffendheid (Popper) is noodzakelijk.
Er is ook aandacht besteed aan de toepassing van neurobiologische onderzoeken in de psychiatrie, waar ook over de spiegelneuronen werd gesproken (waar ik al iets van weet) en over de neurotrofine (juiste term in het nederlands?).
Ik ben verschillende keren tussenbeide gekomen: op de eerste dag als ex-patiënt aan een ronde tafel opdat er in de toekomst in de research méér medewerking zal ontstaan met (ex-)patiënten.
Op de tweede dag ben ik twee keer tussenbeide gekomen:
- tijdens de bespreking over de beoordeling van de doeltreffendheid van de psychotherapieën, hoorde ik alleen over de cognitieve gedragstherapie spreken en heb ik opnieuw de waarde van langere en andere psychotherapieën aangehaald zoals ik die heb gekregen en die nog niet voldoende van de grond zijn gekomen. Al elders in dit weblog schrijf ik iets negatiefs over de cognitieve gedragstherapie.
- verder heb ik ook een incongruentie gesignaleerd. Men vraagt of eist steeds meer rondom dat de client medezeggenschap heeft in zijn therapie. Wel, ik herinner van mijzelf dat ik in het begin van mijn jarenlange psychotherapie op een bepaald moment géén woord meer uitbracht bij mijn therapeute, dat men toen de kunsttherapie met mij begon, die bij mij niet aansloeg omdat ik al op mijn 18e jaar geblokkeerd raakte in het plezier van het vrije tekenen. Daarna werd dus gezamenlijk besloten mijn psychofarmacadosissen te verlagen. De afbouw van de medicijnen gebeurde geleidelijk, maar ik herinner mij nog goed dat mijn therapeute er bij mij op aandrong dat ik zelf ook bij mijn psychiater daar om zou vragen, zodat deze vraag hem van meerdere kanten zou bereiken.
Maar juist door de psychofarmaca werden zones van mijn hersenen buiten werking gesteld en was ik zelf niet in staat te merken dat dát gebeurde vanwege de medicijnen. Hoe kan men nu vragen dat jij dan zelf als patient hier aan je therapie mee werkt of ook zelf beslist of suggesties geeft als bepaalde opmerkzaamheid van je hersenen vanwege die medicijnen 'buiten werking' zijn gesteld? Dit is als het effect van een kat, die in zijn eigen staart bijt!
Ik heb zonet een vraag om medewerking gekregen van de kant van een man, die de italiaanstalige versie van het boek van Paul Baker (The Voice…
Ik heb zonet een vraag om medewerking gekregen van de kant van een man, die de italiaanstalige versie van het boek van Paul Baker (The Voice Inside) van de Intervoice-organisatie heeft verzorgd en hulp nodig heeft van een tweede lezer hetzij voor een betere tekstopstelling en suggesties, hetzij van het klinische oog van de kant van een ex-stemmenhoorder zoals ik ben.
Ik doe het graag - nog interessant ook - maar dan moet er wel géén haast acher zitten, omdat mijn bezigheden zich ook al zonder dit aan het uitbreiden zijn.
Eind juni of begin juli van dit jaar zal ook dr. John Read al naar Turijn komen voor een dag en voor de organisatie van die dag zal ik ook al meewerken. Verder zal ik mijn zoon nog helpen met het typen van zijn eindproefschrift enzovoort enzovoort.
Ik heb vandaag een email van het site psychiatrienetwerk.nl ontvangen, waarin wordt aangekondigd dat de gedichtenbundel 'Nevelslierten in he…
Ik heb vandaag een email van het site psychiatrienetwerk.nl ontvangen, waarin wordt aangekondigd dat de gedichtenbundel 'Nevelslierten in het hoofd' zo véél aanvragen voor herdruk heeft gehad, dat deze heel waarschijnlijk ook wel opnieuw gedrukt kan worden.
Daarvoor moet men wel vooraf exemplaren bestellen, zodat men kan overwegen of een herdruk wel echt de moeite van de printkosten waard is. Informatie is zichtbaar onder www.psychiatrienetwerk.nl of misschien nog beter onder www.markanteklanten.nl (waar de bundel 'Nevelslierten in het hoofd' deel uit maakt van het Markante Klanten Project).
Er staan gedichten in hetzij van patienten of ex-patienten, van hulpdeskundigen en ook van familieleden. In totaal zijn het ca. 80 gedichten over de volgende thema's:
Geboorte - Wanhoop - Depressie - Angst - Eenzaamheid - Zielsziekten - Dood - Vervreemd - Ik en de ander/de ander en ik - Opname - Hoop - Kracht.
Hierin staan ook mijn gedichten (zie weblog) 'Vervreemd' en 'Schreeuw om vrijheid'.
Ik ben pas laat in de namiddag terug gekomen uit Genua, na mijn deelname - als gast én als ex-patiënt - aan dit psychiatrie-congres. Ik heb…
Ik ben pas laat in de namiddag terug gekomen uit Genua, na mijn deelname - als gast én als ex-patiënt - aan dit psychiatrie-congres. Ik heb er een erg positieve indruk van over gehouden. Ik zal er nog over schrijven.
Vele indrukken, contacten gelegd en informatie overgehouden.
Op de heenweg in de trein nog zo'n 60 blz. in het boek Droomwerk van Aad van Ouwerkerk gelezen en mijn notes hierover opgeschreven betreffende eigen gemaakte dromen, die ik mij nog herinner.
Misschien schrijf ik er nog wel over.
De rest van eventuele info komt in de komende dagen.
Zomaar een opmerking:
In zijn boek 'Droomwerk' schrijft Aad van Ouwerkerk op blz. 64:
"Dit zogenaamd finale aspect van de droom ..... is e…
Zomaar een opmerking:
In zijn boek 'Droomwerk' schrijft Aad van Ouwerkerk op blz. 64:
"Dit zogenaamd finale aspect van de droom ..... is een persoonlijke (zeker niet door iedereen gedeelde) hypothese van Jung geweest. Evenals het hieruit voortvloeiende idee van het 'individuatieproces', het verborgen, diepere ontwikkelingsproces dat zich in ons af zou spelen. En dat ons volgens Jung uiteindelijk telkens meer in staat zou stellen in ons leven vanuit onze onbewuste, maar wezenlijke kern die hij het Zelf noemde, geleid te worden."
Overbodig te zeggen dat men dit alles ook in de werken van Jung terugvindt, maar toevallig herlas ik nu dit en daarop dit kommentaar:
de 'schizofrene' mens wordt beschreven vanwege zijn ik-zwakte, maar als men ook bijvoorbeeld maar naar de inhoud van mijn schizofrene delirium kijkt (waarover ik méér details binnen een jaar of wat misschien ook hier op zal schrijven), is daar zeker de aanwezigheid van een individuatieproces te herkennen. Daar is het Zelf dus zeker op meerdere wijzen aan de gang geweest.
Tot aan zaterdag waarschijnlijk géén nieuws meer op dit weblog omdat ik vanmiddag al naar Genua reis voor dat soort psychiatrie-congres dat …
Tot aan zaterdag waarschijnlijk géén nieuws meer op dit weblog omdat ik vanmiddag al naar Genua reis voor dat soort psychiatrie-congres dat er morgen en overmorgen wordt gehouden.
Twee uur later:
I love Italy: juist vandaag de zovéélste staking van de treinen, tot aan 18 uur! Dus moet ik mijn vertrek met de trein naar later in de avond uit stellen.
I love Italy! Altijd vol met verrassingen... ook al zijn die niet altijd erg aangenaam.
Maar ja, ieder land en ieder volk heeft zijn karakteristieken en zijn gebreken.
Hier deel IV van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen: "Daar mijn diploma in de opvoedingssf…
Hier deel IV van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen:
"Daar mijn diploma in de opvoedingssfeer lag, kreeg ik een baan om te onderwijzen … Deze duurde circa 3 maanden en daarna werd ik 4 maanden lang opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. In de buitenwereld slaagde ik gewoon niet te functioneren. Ik was erg delirerend en paranoide en de grootste deel van mijn tijd werd in beslag genomen door mijn fantasiewereld en de Controller.
Mijn eerste therapeut stimuleerde mij haar openlijk alles te zeggen, maar ik moet toegeven dat ik haar niet vertrouwde en haar niet over de Controller kon vertellen. Ik was zó bang om voor ‘gek’ te worden aangezien. Ik dacht echt dat ik iets slechts in mijn leven gedaan had en dat dat de reden was waarom alles in mijn hoofd zo waanzinnig te weer ging. Ik was als de dood zo bang dat ik net als drie ooms van vaders’ kant zou eindigen, die allen zelfmoord gepleegd hadden. Ik vertrouwde niemand. Ik dacht dat ik misschien een speciale taak in mijn leven had, iets buiten het normale om. Ook al schreeuwde de Controller meestal zijn eisen naar mij, denk ik toch dat ik mij op de ene of andere vreemde manier gezegend voelde. Ik voelde mij boven het normale uit (verheven). Ik geloof dat ik er moeite mee had te accepteren dat de Controller alleen in mijn wereld bestond en niet in de wereld van iedere andere persoon. Ik dacht oprecht dat iedereen hem kon zien en horen. Dit eindigde allemaal tot op het punt dat ik dacht dat de wereld mijn gedachten kon lezen en dat alles wat ik mij voorstelde naar de hele wereld kon worden uitgezonden. Ik kon rondlopen, verlamd door de angst dat de hallucinaties echt waren en dat de paranoia voor iedereen duidelijk was."
Uit het boek ‘Psicologia clinica in età evolutiva’ van Laura Fontecedro dit stukje tekst: blz. 218: “De symbiotische psychose (= die, die al…
Uit het boek ‘Psicologia clinica in età evolutiva’ van Laura Fontecedro dit stukje tekst:
blz. 218:
“De symbiotische psychose (= die, die al op kinderleeftijd wordt opgemerkt) wordt integendeel klinisch duidelijk zodra de band met de moeder in discussie wordt gebracht, zoals in het geval van een werkelijke scheiding. Om tegen de angsten van vernietiging te vechten die hier uit voort komen neigt het kind er toe de symbiotische verhouding in stand te houden door verdedigingsmechanismen te versterken, zoals de ontkenning, de projectie en de introjectie en door zijn toevluchtsoord in de symbiotische band te zoeken, waarbinnen hij gevoelens van omnipotentie terug kan vinden.”
Nog wat: Ik herinner mij dat deze song van de Beatles mij tijdens mijn adolescentie erg beviel en dat ik ook wel vaak neuriede. Erg beteken…
Nog wat: Ik herinner mij dat deze song van de Beatles mij tijdens mijn adolescentie erg beviel en dat ik ook wel vaak neuriede. Erg betekenisvol qua inhoud voor mijn problematiek van toen. Het was deze song, die trouwens een érg melancholisch-trieste muziek heeft:
The fool on the hill – song van de Beatles
Day after day,
Alone on a hill,
The man with the foolish grin is keeping perfectly still
But nobody wants to know him,
They can see that he's just a fool,
And he never gives an answer,
But the fool on the hill,
Sees the sun going down,
And the eyes in his head,
See the world spinning 'round.
Well on the way,
Head in a cloud,
The man of a thousand voices talking perfectly loud
But nobody ever hear him,
or the sound he appears to make,
and he never seems to notice,
But the fool on the hill,
Sees the sun going down,
And the eyes in his head,
See the world spinning 'round.
And nobody seems to like him,
they can tell what he wants to do,
and he never shows his feelings,
But the fool on the hill,
Sees the sun going down,
And the eyes in his head,
See the world spinning 'round.
Ooh, ooh,
Round and round and round.
And he never listens to them,
He knows that they're the fools
They don't like him,
The fool on the hill
Sees the sun going down,
And the eyes in his head,
See the world spinning 'round.
Ooh,
Round and round and round
Af en toe lijk ik zelf, voor wat betreft mijn leergierigheid, een beetje op het konijn uit Alice in Wonderland: "Ik heb haast, ik heb haast…
Af en toe lijk ik zelf, voor wat betreft mijn leergierigheid, een beetje op het konijn uit Alice in Wonderland: "Ik heb haast, ik heb haast. Ik moet dáár zijn en ik ben nog hier."
Zo ren ik mijn eigen geest voorbij. Ha, ha.
Ik heb hele stapels boeken, die ik nog niet heb uitgelezen, maar waarvan ik wel de inhoud al zou willen kennen of die ik mij al eigen zou willen hebben gemaakt.
Wat is het leven kort en sinds ik mijn enorme bewustwordingsproces uitgebreid heb - en dit zo ongeveer sinds het begin van mijn schrijfproces in juni 2006 - ben ik gewoon niet meer te stoppen.
Ik heb mijn oude studiewil weer opgegraven en zelfs uitgebreid en ik pik links en rechts notities op, alsof mijn geest met opstaande oren omhoog staat om alle mogelijke interessante kennis op te vangen.
Zo ben ik trouwens ook vaak tijdens mijn wandelen: hierover heb ik elders in mijn weblog al geschreven. Ik moet niet meer te hard draven alsof ik zogenaamd een jong paard ben.
Wat zou het handig zijn als wij in de praktijk echt boeken onder ons kussen konden leggen of audiocasettes af konden draaien tijdens onze slaap om 's morgens op te staan met al die kennis, zoiets in de stijl van wat Aldous Huxley vertelt in zijn boek 'A brave new world'. Maar ja, dit zou ook een gevaarlijk wapen zijn. Superwoman zijn? Toch maar liever niet.
Toch wel jammer, al met al.
Aan allen die geestelijke problemen te doorstaan hebben, hier een gedicht van Alda Merini uit de bundel ‘Fiore di poesia’ (en oorspronkelij…
Aan allen die geestelijke problemen te doorstaan hebben, hier een
gedicht van Alda Merini uit de bundel ‘Fiore di poesia’ (en oorspronkelijk aanwezig in de bundel ‘Terra santa’)
In het italiaans (en onderaan een soort vrije, nederlandse vertaling)
Il manicomio è una grande cassa di risonanza
e il delirio diventa eco
l’anonimità misura,
il manicomio è il monte Sinai,
maledetto, su cui tu ricevi
le tavole di una legge
agli uomini sconosciuta.
Vrije vertaling:
De psychiatrische inrichting is een groot weerklankbord
en het delirium wordt echo
de anonimiteit een maat,
de psychiatrische inrichting is de vervloekte
Sinai-berg,
waarop jij
de tafels ontvangt van een wet
die de mensen niet kennen.
Hier deel III van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen: "Terwijl de Controller zich het mees…
Hier deel III van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen:
"Terwijl de Controller zich het meest aan mij toonde, probeerde ik wanhopig binnen de maatschappij mijn weg te banen en in het college mijn diploma te behalen. De Controller verhinderde mij met de alledaagse gebeurtenissen om te kunnen gaan. Ik probeerde deze ziekte aan iedereen verborgen te houden, in het bijzonder aan mijn familieleden. Hoe kon ik mijn familieleden vertellen dat ik deze persoon in mijn hoofd had, die mij vertelde wat te doen, wat te denken en wat te zeggen?
In ieder geval begon mijn geheim mij langzaamaan te vermoorden. Het werd steeds moeilijker te lessen te volgen en de te leren stof te begrijpen. Ik bracht het merendeel van mijn tijd door met het luisteren naar de Controller en met zijn eisen. Ik weet echt niet hoe ik er in slaagde het college te beeindigen en nog minder hoe ik zelf cum laude slaagde. Ik geloof dat ik het echt net aan heb gered. Toen ik daarna de graduate school begon, werden mijn gedachten steeds meer gefragmenteerd. Een van mijn professoren raade mij aan een adviseur van het college te ontmoeten. Daar is gebleken dat ik iets had waar hij niet mee om wist te gaan en dus hield ik er mee op hem te ontmoeten."
Over het boek van David Wallin 'Attachment in psychotherapy' (zie mijn opmerking van gisteren op dit weblog hierover) bestaat een interessa…
Over het boek van David Wallin 'Attachment in psychotherapy' (zie mijn opmerking van gisteren op dit weblog hierover) bestaat een interessant video waar de auteur zelf, in een héél duidelijk en begrijpelijk uitgesproken engels, zijn boek verduidelijkt. Erg aan te bevelen!
Vindbaar onder:
http://fora.tv/2007/05/03/Attachment_in_Psychotherapy
En een paar, door hem daar uitgesproken zinnen, hebben bij mij ook eventjes deze gedachte opgeroepen:
daar ook het merendeel van de ervaringen van de 'schizofrene' mens teruggaan naar die overbelangrijke preverbale fase van zijn leven, zijn juist deze ervaringen moeilijk oproepbaar, moeilijk uitspreekbaar en dus ook moeilijk te onderzoeken. Mede vanwege deze reden moeilijk herkenbaar en kenbaar van de kant van derden of direct betrokkenen!
Hier deel II van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen: "Ik veronderstel dat het moment dat …
Hier deel II van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen:
"Ik veronderstel dat het moment dat ik begon te genezen aankwam toen ik hulp begon te vragen om met de schizofrenie om te gaan. Tot op dat moment had ik geweigerd toe te geven dat ik een ernstige ‘geestesziekte’ had. Gedurende mijn adolescentie dacht ik enkel een beetje vreemd te zijn. Ik was voortdurend bang. Ik had mijn eigen fantasiewereld en ik verloor er vele van mijn dagen mee. Ik had één speciale vriend. Ik noemde hem de ‘Controller’. Hij was mijn geheime vriend. Hij nam al mijn slechte gedachten op zich. Hij was de totale opsomming van al mijn negatieve gevoelens en achtervolgingsideeën. Ik was in staat hem te zien en te horen, maar dat konden anderen niet. De problemen werden ingewikkelder toen ik het college verliet. Plotseling begon de Controller al mijn tijd en energie op te eisen. Hij strafte mij zodra ik iets deed wat hem niet beviel. Hij bracht aardig wat tijd door met mij uit te schelden en met mij slecht te laten voelen. Ik wist niet hoe ik hem kon stoppen met mij toe te schreeuwen en mijn leven te overheersen. Ik kwam op een punt terecht waarop ik niet langer onderscheid kon maken tussen de werkelijkheid en dat wat de Controller mij toe schreeuwde. En zo begon ik mij van de mensen en de werkelijkheid terug te trekken. Ik kon niemand vertellen wat er gebeurde omdat ik bang was als ‘gek’ te woden aangezien. Ik begreep niet wat er binnen mijn hoofd aan de gang was. Ik was er van overtuigd dat de andere ‘normale’ mensen ook hún Controllers hadden.”
Nu de dag van de 'Herdenking' van de Holocaust nadert, wordt er op de massmedia ook meer aandacht aan besteed en zo heb ik gisteravond de fi…
Nu de dag van de 'Herdenking' van de Holocaust nadert, wordt er op de massmedia ook meer aandacht aan besteed en zo heb ik gisteravond de film L'ultimo treno (Edged of the Lord) van Yurek Bogayevicz gezien. Ik ben er niet 100 % enthousiast over, maar ik heb de film toch tot het einde toe willen zien. Volgens mij is hij toch wel de moeite van het bekijken waard.
Sinds mijn puberteit herinner ik mij al dat ik vaak documentaires in Nederland zag, vaak samen met mijn vader, die er meer over wilde weten. Daarna heb ik enorm vele films en documentaires gezien, boeken en nog eens boeken gelezen hier in Italië, van allerlei soort: dagboeken, boeken over de processen in Nuernberg, boeken - en verhalen - van mensen die zelf in concentratiekampen hadden gezeten, over het levenslange werk van Simon Wiesenthal enzovoort.
En toch zijn er vaak nog onverwachte positieve verhalen uit naar voren gekomen, vooral in de laatste tientallen jaren, waaronder het verhaal dat Thomas Keneally geschreven heeft (Schindler's lijst) en dat ook verfilmd is.
In Italië heb ik jaren geleden met verbazing het verborgen verhaal van Giorgio Perlasca vernomen:
hij was een italiaanse functionaris en handelsman, die zich ten tijde van de Tweede Wereldoorlog te Budapest bevond en er dáár er in geslaagd was zich voor te doen als een vervanger van de spaanse Consul (als 'Jorge Perlasca'). Men rekent dat hij met valse paspoorten (opgesteld met de medewerking van een paar andere ambassades) ongeveer 5.200 joden van de deportatie gered heeft, ook met de hulp van de 'nunzio apostolico' Mons. Angelo Rotta en van de zweedse Raoul Wallenberg. Hierover zijn ook zo'n drie boeken verschenen en in 2002 werd zijn verhaal ook in een italiaanse televisieserie uitgezonden. Het zou de moeite van een vertaling echt waard zijn! Een pracht verhaal.
En nóg horen wij vaak ongekende verhalen en bijzonder gedrag van mensen tijdens die periode. Lichtjes in een donkere nacht van de geschiedenis.
Ik heb heel recent dit gedicht van Toon Hermans ontdekt: Ikke.............. ze zeggen altijd - zoek jezelf maar ik weet niet wie ik ben er w…
Ik heb heel recent dit gedicht van Toon Hermans ontdekt:
Ikke..............
ze zeggen altijd - zoek jezelf
maar ik weet niet wie ik ben
er wonen mensen diep in mij
die ik nog nauw'lijks ken
er leven er belach'lijk veel
onder diezelfde huid
en als ik zoek naar wie ik ben
zoek ik de beste uit
(Uit 'Alles is heimwee', Toon Hermans)
Hier nog een First Person Account, die in 1995 in Schizophrenia Bulletin geplaatst is en waarvan ondertussen al de vrije reproductie is toe…
Hier nog een First Person Account, die in 1995 in Schizophrenia Bulletin geplaatst is en waarvan ondertussen al de vrije reproductie is toegestaan:
deel I
“De schizofrene ervaring kan een verschrikkelijke reis door een waanzinnige wereld zijn die niemand kan begrijpen, in het bijzonder de persoon die die zelf ervaart. Het is een reis door een wereld, die verwarrend is, leeg, en ontbloot van steunpunten met de werkelijkheid. Je voelt je echt intens alleen. Je vindt het gemakkelijker om jezelf terug te trekken dan om met een werkelijkheid te doen te hebben die géén coherentie heeft met jouw eigen fantasie-wereld. Je voelt je geteisterd door vervormde waarnemingen. Je slaagt er niet in te onderscheiden wat werkelijk is en wat niet. Schizofrenie doordringt ieder aspect van je leven. Je gedachten draven en jij voelt je gefragmenteerd en zo enorm alleen met jouw ‘gekte’.
Ik heet Janice Jordan. Ik ben een persoon met schizofrenie. Ik ben ook een student …. op weg naar een master degree. Ik heb drie artikelen in nationale kranten gepubliceerd en heb een fulltime werk als technische bewerker binnen een soort technisch ingenieur bedrijf voor de documentatie.
Ik heb meer dan 25 jaar aan deze ernstige geestesziekte geleden. In feite kan ik terug denken aan een periode, waarin ik gekweld werd door zinsbegoochelingen, waanideeën en achtervolgingswanen. Af en toe voel ik mij als diegene die vanuit zijn eigen hersenen niet in staat is de boodschap naar de juiste mensen over te brengen. Het kan erg verwarrend zijn met verschillende mensen binnen mijn hoofd te maken te hebben. Zodra ik gefragmenteerd begin te denken, beginnen ook mijn ergste problemen. Ik ben vanwege deze ziekte meermaals opgenomen geweest, soms zelfs van 2 tot 4 maanden lang.”
Ik heb zonet met interesse opnieuw een kijkje genomen op dit site onder Seniorennet: https://blog.seniorennet.be/hechtingsprobleem/ Erg inte…
Ik heb zonet met interesse opnieuw een kijkje genomen op dit site onder Seniorennet:
https://blog.seniorennet.be/hechtingsprobleem/
Erg interessant! Ik vond daar tussen de artikelen trouwens een boek terug, dat ik juist de afgelopen week gekocht heb en waaruit ik al interessante stukken gelezen heb in de afgelopen dagen. Het is het boek van David Wallin 'Attachment in Psychotherapy', wat ik natuurlijk in een italiaanstalige versie gekocht heb, bijna vers van de pers. Binnen de boekhandel heb ik het wel eerst rustig een half uurtje doorgebladerd voordat ik besloot dat het echt interessant voor mij was.
Het is - voor mijn leesvaring en gewoonte - erg verduidelijkend geschreven, iets wat ik niet zomaar samen kan vatten. Maar er wordt veel verduidelijkt over de werking van de hechtingstheorie van J. Bowlby in de klinische praktijk, over het mentaliseren enzovoort, met het aanhalen van praktische gevallen.
Aanstaande donderdag en vrijdag, 28 en 29 januari, zal ik afwezig zijn om - op uitnodiging van mijn ex-psychiater - deel te nemen aan een so…
Aanstaande donderdag en vrijdag, 28 en 29 januari, zal ik afwezig zijn om - op uitnodiging van mijn ex-psychiater - deel te nemen aan een soort congres te Genua over de research in psychiatrie. Er zal ook een deel gewijd zijn aan het argument van de deelname van (ex-)patiënten aan de research, waar ik dus tussenbeide zal kunnen komen.
Ik schrijf er daarna misschien nog wel iets over.
In al mijn jaren van ervaring met een menselijke psychiatrie hier in Italië ben ik altijd op een manier benaderd die ik zó zou willen omsch…
In al mijn jaren van ervaring met een menselijke psychiatrie hier in Italië ben ik altijd op een manier benaderd die ik zó zou willen omschrijven:
alsof ik ten allereerste een mens tussen andere mensen ben, een gelijke en niet iemand met een problematiek, een handicap of wat dan ook. En daar ik door deze benadering er ook volop versterkt en, naar mijn en andermans manier van zien, GENEZEN uit ben naar voor gekomen, zou ik misschien deze raad door kunnen geven aan anderen?
Er zijn mensen, zelfs tussen de professionals, hulpverleners, familieleden en/of ervaringsdeskundigen die je bejegenen als iemand die (altijd) nog een geestelijke oppepper nodig heeft, op een soort paternalistische manier.
Als iemand zich zo al persoonlijk niet voelt, eindigt men hiermee hem dan dan wél zo te laten voelen (als zijnde: ondergeschikt, inferieur of als een soort 'kind'), juist door dit te benadrukken. Volgens mij bewerkstelligt dit juist het tegenovergestelde effect! En bovendien is het nog verschrikkelijk storend ook. Dit is mij in de laatste maanden al meermaals persoonlijk voorgevallen, ook van de kant van mensen die deel uit maken van zelfhulpgroepen voor stemmenhoorders.
Uiteindelijk geloof ik dat dit vereist dat ieder een beetje meer zelfkennis en bescheidenheid als mens zou moeten verwerven.
Op blz. 316 van het boek 'Wie is van hout?' schrijft Jan Foudraine wat volgt: "Aan het overweldigende gevoel van ik-zwakte moet m.i. een cen…
Op blz. 316 van het boek 'Wie is van hout?' schrijft Jan Foudraine wat volgt:
"Aan het overweldigende gevoel van ik-zwakte moet m.i. een centrale betekenis worden toegekend voor het ontstaan van een steeds groter wordende passiviteit en overgave aan fantasie-activiteit, die zo de weg baant naar waan-oplossingen, wanneer de levensproblematiek vraagt om reële en doelgerichte actie."
Mijn kommentaar:
Ik was een nogal stil kind, dat zeker 'teruggetrokken' was in de zin van vaak-in-de-buurt-van-mijn-moeder-willen-blijven en bijna geen vriendschappen hebben onder mijn 10e jaar, maar ik hield nogal van spelen en lezen.
Ik had persoonlijk echt géén enorme fantasie-activiteit, hoor!
Wél andere karakteristieken, maar daarover schrijf ik misschien over een jaar of twee wel wat.
Gisteren heb ik ook nog twee zakjes zoute drop-soorten in het centrum van de stad gekocht. Iets wat mij persoonlijk typisch naar Nederland t…
Gisteren heb ik ook nog twee zakjes zoute drop-soorten in het centrum van de stad gekocht. Iets wat mij persoonlijk typisch naar Nederland terug brengt.
Het is nooit iets geweest wat je hier in Italië kon vinden, maar in één enkel winkeltje in de stad hier (binnen de Rinascente op de vierde verdieping) is het sinds een paar jaar ook vindbaar. Het schijnt iets typisch van de noord-europeze landen te zijn. Finland, Zweden, Denemarken, Nederland, België en misschien nog wat andere landen.
Als kind waren wij zondags zo vaak al gelukkig met een 'ding van vijf': verschillend snoepgoed gekocht op de Loudelsweg te Bergen voor vijf cent per stuk. Ook wel grote dropstukken, die wij dan vasthielden met een knijper om er aan te likken. Of zoet hout, waar laurierdrop van wordt gemaakt.
Die heeft mijn grootmoeder op Sicilië als kind - als familiebijverdienste - nog wel eens in grote hoeveelheden schoon gemaakt. Andere tijden.
Een paar jaar geleden heb ik wel wat gesurft op verschillende internetsites betreffende schizofrenie, waaronder ook op het overbekende www.s…
Een paar jaar geleden heb ik wel wat gesurft op verschillende internetsites betreffende schizofrenie, waaronder ook op het overbekende www.schizophrenia.com, waar ik trouwens met bepaalde bijdragen van mijn kant niet al te veel heb bereikt en dus maar niet meer tussenbeide kom.
Maar ja, als je bedenkt dat de overheersende cultuur de 'schizofrenie' als een brain disease, als iets kompleet organisch beschouwt en dit des te meer in Amerika.
Af en toe neem ik daar nog wel eens een kijkje en vanochtend las ik weer zo'n verschrikkelijk verhaal van een engelse moeder met 4 kinderen, allen onder de leeftijd van 10 jaar. Haar dochter van 10, die al symptomen van psychische problematiek vertoont vanaf haar 2e jaar, schijnt nu een gevaar te zijn geworden voor al haar andere kinderen én voor haarzelf, natuurlijk. Zij is nu opgenomen in een kliniek. Verhaal bijvoorbeeld vindbaar onder de 'For childhood-onset 'schizophrenia' (where on earth do I get help for my ten year old daughter?).
Verschrikkelijke situaties!
Donderdag 21 januari 2010
Vandaag heb ik, na mijn wekelijkse etentje met X, in wat boekhandels gesnuffeld en ook een boek van Bruno Bettelheim in handen gehad met d…
Vandaag heb ik, na mijn wekelijkse etentje met X, in wat boekhandels gesnuffeld en ook een boek van Bruno Bettelheim in handen gehad met de italiaanse titel 'Sopravvivere' (= Overleven). Het is een boek dat, geloof ik, door zijn vrouw en kinderen recent is opgesteld en verschillende artikelen bevat, waaronder artikelen over zijn eigen ervaringen in een concentratiekamp, zijn eigen werkervaringen met psychotische mensen, artikelen over het nazisme en nog wat.
Eén artikel handelde duidelijk over de 'schizofrenie', door Bettelheim gezien als een extreme reactie, als een soort 'overlevingsmechanisme'.
Al elders in dit blog heb ik wat over Bettelheim geschreven met betrekking tot dit argument.
Er echter nu eventjes over nadenkend, is volgens Bettelheim de 'schizofrenie' (= zijnde een overlevingsmechanisme) méér een verschijnsel overeenkomstig de hechtingstheorie van John Bowlby, veronderstel ik.
Donderdag 21 januari 2010
Mensen met psychiatrische problematiek In mijn verschillende ontmoetingen binnen en buiten de psychiatrie heb ik tot nu toe nogal wat 'opmer…
Mensen met psychiatrische problematiek
In mijn verschillende ontmoetingen binnen en buiten de psychiatrie heb ik tot nu toe nogal wat 'opmerkelijke' mensen gevonden, waarvan ik hier voor de kennis van sommigen ietsje bloot wil geven:
Een man van ca. 41 jaar oud, die ik maar een klein beetje ken vanwege mijn schaarse deelname aan bepaalde uitstapjes. Hij is enig kind. Hij staat bijna nooit stil, rookt enorm veel en heeft bijna geen stof voor en interesse in gesprekken. Hij heeft ook vaak een afwezige blik. Hij werkt niet, maar woont nog bij zijn ouders. In zijn uiterlijk is hij niet al te verzorgd. Je zoudt kunnen zeggen dat hij een beetje een gegroeid kind lijkt. In mijn ogen heeft hij tenminste niets mannelijks en ook niets volwassens, buiten zijn gegroeide lichaam om. Hij is mager (heeft dat belang?) en schijnt een beetje in zijn kleren te 'hangen'. Hij hangt voortdurend aan je lippen als je over bepaalde argumenten aan tafel of elders wat meer vertelt, alsof hij deze ‘voeding’ van aandacht en uitleg nooit heeft gehad. Hij kan niet al te goed met de mensen omgaan: hij vraagt, indien mogelijk, voortdurend sigaretten aan iedereen, terwijl wij allen weten dat zijn vader hem voor bepaalde trippen direct ook wel 100 euro toestopt, dus het geld ontbreekt hem zeker niet. Zo heeft hij mij ook een paar keer om het gebruik van mijn mobieltje gevraagd, terwijl hij die zelf ook zeker bezit. [Het lijkt wel of hij moet hamsteren… te wijten aan ontbering?]
Hij komt voornamelijk naar de uitstapjes vanwege de lekkere maaltijden (! – voedingsbehoefte? Behoefte aan menselijkheid, al met al?). Monumenten bezoeken interesseert hem niet al te veel.
Een van de argumenten waar hij nogal sterk in is, is het praten over buitenlandse reizen, die hij samen met zijn ouders maakt. Van andere personen ben ik te weten gekomen dat hij het merendeel van zijn tijd met computerspellen doorbrengt.
Recent ben ik te weten gekomen dat zijn vader een rechter en zijn moeder een advokaat in carrière zijn.
Donderdag 21 januari 2010
Uit het boek ‘Quale psicoanalisi per le psicosi?’ , verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, haal ik dit stukje tekst ook aan. Hoofdstuk VII…
Uit het boek ‘Quale psicoanalisi per le psicosi?’ , verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, haal ik dit stukje tekst ook aan.
Hoofdstuk VII, geschreven door C. Conforto en G. Frangini
(Setting e pazienti gravi: le regole del gioco)
Blz. 121: “Iedere setting is aanvaardbaar indien die in de interesse van de patiënt gestructureerd is.
Als nu, zoals wij geloven, alle patiënten in de setting fantasieën met betrekking tot hun primitieve symbiotische verhouding projecteren, dan zal dit nog duidelijker zijn met de psychotische (patiënten), voor welke die verhouding bijzonder gestoord is geweest of, om het met de psychologen van het Zelf uit te drukken, vol is van empathische fiasco’s.”
Daar het toch al is opgenomen in de bundel 'Nevelslierten in het hoofd' van het Markante Klanten Project en ook al sinds een poos is geplaat…
Daar het toch al is opgenomen in de bundel 'Nevelslierten in het hoofd' van het Markante Klanten Project en ook al sinds een poos is geplaatst op het Netwerk voor dichters, hier een van mijn laatste gedichten, in mij opgeweld tijdens de eindfase van het schrijven van mijn boek.
SCHREEUW OM VRIJHEID (april 2008)
Dit hier
is een pamflet,
een protest,
een schreeuw om vrijheid,
een akte
van beschuldiging
want sinds ik
in aankomst was,
bevrucht ei,
daarna foetus,
kortom een mens,
wat was er voor vreemds
in mijn simpele wens,
mijn hardnekkige
wil er op in te staan
precies te zijn
zoals ik was,
in mijn eis
tot natuurlijk
erkenningsbewijs?
Mijzelf zijn
en hierdoor
bemind?
Die erkenning
was mij nooit
gunstig gezind
- vooral niet als kind.
Ik ben ontkend,
genegeerd
en overweldigd
door de liefde,
arrogantie
en door hardhorendheid.
Hupsakee!
Op de aarde
tel ik ook mee
met mijn gepiep,
met mijn stem,
die ik niet meer rem.
Het is niet meer zo zwaar.
Het is ook een genot,
waarmee heb ik
jullie bedot?
Hupsakee!
Hier ben ik
en hier blijf ik.
Niemand kan mij
meer ontkennen.
Aan het feestmaal
van de mensheid
zullen jullie
aan mij moeten wennen.
Er is niets aan te doen:
ik wil niet meer vertrekken.
Ik zal het
van nu af aan
verrekken.
Ik ga er niet meer vandoor,
niet met mijn lichaam,
noch met mijn geest.
Nu is het genoeg geweest.
En jullie
zullen zeker nog
van mij horen.
Dit is een feit.
Van nu af aan
schreeuwt
mijn stem
om vrijheid.
Lia Govers
In ‘Collected Papers on Schizophrenia and related subjects’ schrijft Harold Searles in hoofdstuk 2 wat volgt: blz. 106: “Als een persoon zic…
In ‘Collected Papers on Schizophrenia and related subjects’ schrijft Harold Searles in hoofdstuk 2 wat volgt:
blz. 106:
“Als een persoon zich zo bedrukt voelt door zijn gedachten, zal hij ook een steeds intensere behoefte voelen om gedachteprocessen te vereenvoudigen. Deze behoefte wordt ten slotte voldaan door het zich structureren van het delirium (of, nog vaker, door verschillende deliria), omdat de patiënt nu kan horen: “Dit [het delirium] is echt zó; de rest is niet belangrijk en kan dus opzij gelegd worden.” Vervolgens zal hij zich dit moment herinneren als dat “waarop iedere zaak op de juiste plaats ging staan.”
Zeker was dit waar voor mij. Zie hiervoor in mijn autobiografische boek de beschrijving van mijn delirium maar. Alles was op een gegeven moment zo overduidelijk. Ik kwam echt op een moment van een soort ‘Eureka’ binnen mijn eigen delirium, ook al is dit preciese (Eureka)moment er niet met details beschreven.
Uit het boek ‘Come in uno specchio oscuramente’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenomenoloog) haal ik dit aan: Blz. 33-…
Uit het boek ‘Come in uno specchio oscuramente’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenomenoloog) haal ik dit aan:
Blz. 33-35:
“Wat leert de waanzin ons?” ….
“De psychiatrie als plaats van de ziel, van de verwonde ziel en van de ziel die intens verlangt naar een luisteren en naar de saamhorigheid.”…
“Nogmaals de psychiatrie als plaats voor de vrijheid: voor de verwonde vrijheid en voor de gewenste vrijheid, voor de gefragmenteerde vrijheid en voor de vrijheid die herwonnen wordt binnen de mogelijke en onmogelijke dialoog.” ....
"Er zijn andere waarden in de waanzin, die niet altijd herkent zijn (worden) in hun trillende en pijnlijke zijnsreden en die niet altijd nog aanwezig zijn in het leven van elke dag: trouwe en vervormde spiegel van de voortdurende deserties en van de voortdurende onverschilligheid waaraan wij niet slagen te ontvluchten."
En op blz. 99:
"Als in ons de woorden van de stilte en van de hoop er niet zijn, als de gebaren van het onthaal en van het begrip er niet zijn, is het zo gemakkelijk de onophoudelijke golven van de dodelijke ziekte en die van de vrijwillige dood te verwijden, die in de psychiatrie op de achtergrond van ieder psychisch lijden staan: ook al is het dan, natuurlijk, in verschillende zijnswijzen en met verschillende intensiteit."
Ik heb wel met meerdere mensen gesproken over boeken of films over de 'schizofrenie'-beleving of over andere psychiatrie-onderwerpen. Zo bi…
Ik heb wel met meerdere mensen gesproken over boeken of films over de 'schizofrenie'-beleving of over andere psychiatrie-onderwerpen. Zo bijvoorbeeld ook over de film 'A beautiful mind'.
Vanuit het gezichtspunt van wie ervaring heeft opgedaan met schizofrenie-belevenissen, ofwel via therapeutisch werken met mensen met deze problematiek ofwel vanuit persoonlijke schizofrenie-beleving - zoals voor mij persoonlijk geldt - is de weergave van de gehoorde (beleefde) stemmen van de hoofdpersoon in rondlopende personen, maar ook de hele verdere trama niet al te geschikt om aan een publiek duidelijk te maken wat het nu in feite echt inhoudt 'schizofrenie' te beleven.
Maar een feit is wel dat op deze wijze een enorm groot publiek minstens een glimp opvangt van deze belevenissen, ook al wordt in bovengenoemde film amper iets verteld over de oorsprong of reden ervan.
Het is mij al meermaals voorgevallen oproepen te lezen of te ontvangen om zelf verzonnen verhalen over 'schizofrenie' door te lezen en suggesties of verbeteringen desomtrent te leveren. Waarom moeten deze mensen nu eigenlijk verzinnen, met hun fantasie aan de gang gaan of zich baseren op eigen jeugdherinneringen als het heel wat beter en zinvoller zou zijn eerst meerdere verhalen van mensen te lezen, die dit persoonlijk wél beleefd hebben?
Een jaar of twee geleden las ik het boek 'Living Outside Mentall Illness' van L. Davidson, waar ik ook deze zin op onderstreepte: Pag. 163:…
Een jaar of twee geleden las ik het boek 'Living Outside Mentall Illness' van L. Davidson, waar ik ook deze zin op onderstreepte:
Pag. 163: "People with schizophrenia may feel at times that there is no place for them, at least not among the community of human beings into which they were born."
Wat heb ik vaak gemerkt hoe waar dit is in mijn contacten met vele mensen met deze problematiek, hier in Turijn en elders! Ook in vele first person accounts kan men dit wel lezen. Maar ook alleen al uit de blikken van mensen met deze problematiek kan men het vaak merken.
Uit het boek ‘Quale psicoanalisi per le psicosi?’ , verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, haal ik hier dit stukje tekst aan. Hoofdstuk I…
Uit het boek ‘Quale psicoanalisi per le psicosi?’ , verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, haal ik hier dit stukje tekst aan.
Hoofdstuk II, geschreven door A. Correale
(Le terapie analiticamente orientate delle psicosi: la nozione di campo e la funzione dell’empatia)
Blz. 33: “De functie van de empathie is in feite uiterst nuttig gebleken, als men uitgaat van het idee dat de oorspronkelijke schade van de psychotische patiënt hoofdzakelijk afkomstig is van een ontberingservaring van belevenissen van ‘met-anderen-delen’, van ‘met-anderen-deelnemen’ en van emotief contact, die de functie hebben opnieuw hele gebieden van subjectieve belevenissen, die zogezegd vreemd gebleven zijn aan het zelf-gevoel, als eigen-zijnde te beleven.”
Gedicht afkomstig van http://www.openthedoors.com/english/04_ 05.html Nowhere (a poem by D. from the United States): Everywher…
Gedicht afkomstig van
http://www.openthedoors.com/english/04_ 05.html
Nowhere (a poem by D. from the United States):
Everywhere I am is the place I do not want to be in this life of misery.
Accepted the doctrines of the depressed that life equals pain. Everything I do in such vain.
In somber silence I sit, with a mind that they say is split.
In days of fresh air, I breathe it in with despair.
In a room full of strangers I feel their daggers of danger.
Neither lost nor found. I try to find meaning instead of being buried underground.
To imagine what it is like to live in a country this is poor; aids me to fight this life of war.
Friend few and far between; hanging out with them like a light beam.
High times uncovering the root; eating prescription pills like fruit.
Bowling for better days, hoping to use this anger in constructive ways.
Food forever my vice, fill my stomach with avarice.
My mother's love keeps me alive. Surprised I made it till twenty-five.
(Poëzie van een ‘schizofrene’ persoon)
Afgelopen vrijdag hadden wij de film 'Minority Report' van Philip Dick moeten bekijken (zie elders in mijn archief), maar daar die 2 ½ uur d…
Afgelopen vrijdag hadden wij de film 'Minority Report' van Philip Dick moeten bekijken (zie elders in mijn archief), maar daar die 2 ½ uur duurt hadden wij daar geen tijd meer voor.
En zo besloten wij gezamenlijk het korte verhaal 'Precious Artifact' (Il gatto) te lezen en er kommentaar op te leveren. Ik ben wel geïnteresseerd in dit soort verhalen in de stijl van Philip Dick.
Verder hebben wij een geprinte kopie van Minority Report mee naar huis genomen en zullen wij daar op 29 januari de film van bekijken.
Ik heb er al een groot stuk uit gelezen en kan, uit eigen ervaring en vele gelezen verhalen, ook wel de verbinding vinden met bepaalde schizofrene fantasieën.
Harold Searles, met zijn minstens 14-jarige ervaring van psychotherapie met 'schizofrene' mensen te Chestnut Lodge, beaamt dit zelf ook. Uit…
Harold Searles, met zijn minstens 14-jarige ervaring van psychotherapie met 'schizofrene' mensen te Chestnut Lodge, beaamt dit zelf ook.
Uit zijn boek ‘Collected papers on Schizophrenia and related subjects’ haal ik dit aan, vertaald uit de italiaanstalige versie:
Hoofdstuk X – blz. 295:
“Therese Benedek …, Margaret Mahler .. en M. Balint … hebben er de nadruk op gelegd hoe de symbiotische verhoudingswijze ('relazionalità'), die vele voorafgaande auteurs in zich als pathologisch beschouwden, integendeel noodzakelijk is opdat men een normale kindsheid heeft. Bovendien wijst mijn eigen ervaring erop dat deze verhoudingswijze een noodzakelijke fase vormt van de psychoanalyse of van de psychotherapie met betrekking tot de nevrotische patiënt en de psychotische patiënt, en dat deze fase een bijzonder belang aanneemt in de therapie van de schizofrene patiënten, omdat in hun persoonlijke geschiedenis ook dit allereerste levensstadium zwaar vervormd is.”
In het boek 'A Fight to Be' uit 2007, bekent Ronald Bassman, nu al jarenlang een erkend psycholoog en psychotherapeut (misschien al met pens…
In het boek 'A Fight to Be' uit 2007, bekent Ronald Bassman, nu al jarenlang een erkend psycholoog en psychotherapeut (misschien al met pensioen?), ook tot tweemaal toe opgenomen te zijn geweest met de diagnose 'schizofrenie'. Hij is al tientallen jaren zonder gebruik van medicijnen en zonder een terugval. En toch is hij niet genezen met behulp van psychotherapie, maar met behulp van vele andere personen en werkwijzen. Zie hiervoor maar de beschrijving die ik er zelf van geef op het site mijn boekenplank.nl.
De titel 'A Fight to Be' is op zich al érg geschikt, want wat is de zogenaamde 'schizofrenie' anders dan een gevecht om zichzelf te zijn, een gevecht om een persoonlijke identiteit, om de zgn. individuatie, om zich op psychoanalytisch niveau los te vechten van een ingewikkelde en vreemde soort psychische symbiose met zijn eigen moeder? Dit benadruk ik in mijn eigen boek ook op verschillende punten, zoals ook in mijn gedichten 'Vervreemd' en 'Schreeuw om vrijheid' .
In het bovengenoemde boek schrijft Bassman op blz. 19:
"What is the relationship between madness and altered states of consciousness? John Weir Perry, a psychiatrist who studied with Carl Jung and founded the alternative treatment center, Diabasis, suggests that madness may be nature's way of providing one with the means for renewal and the capacity to reorganize the self on a higher level."
En hier verwijs ik ook naar wat ik elders in dit weblog schrijf over de betekenis van het stemmen horen, iets wat Carl G. Jung trouwens zelf ook in zijn boeken beweert..
Nog een stukje tekst uit het boek 'De geschiedenis van mijn gekte' (The Center cannot hold) van Elyn Saks. Blz. 96: " Een ander bevel (of g…
Nog een stukje tekst uit het boek 'De geschiedenis van mijn gekte' (The Center cannot hold) van Elyn Saks.
Blz. 96: " Een ander bevel (of gedachte, of boodschap) dat ik voortdurend ontving, was om mezelf te mutileren. Mijzelf pijn te doen, want meer was ik niet waard. Dus brandde ik mezelf, met sigaretten, aanstekers .... , straalkacheltjes, kokend water. Ik bracht brandwonden aan op plekken op mijn lichaam waarvan ik dacht dat niemand ze ooit zou zien."
Dit soort zelfbeschadigingsgedrag dat bij velen zelfs uit kan lopen op zelfmoordideëen of pogingen - zie ook het verhaal van Ken Steele - is iets veel voorkomends bij deze en andere problematieken, zoals depressie.
Zoals ik al elders hier heb geschreven, heb ik met uitzondering van kleine episodes zulks nooit gehad.
Hier een gedicht van MariaVasalis (pseudonym van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans). FANFARE-CORPS De lucht scheen blinkend door de bl…
Hier een gedicht van MariaVasalis (pseudonym van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans).
FANFARE-CORPS
De lucht scheen blinkend door de blaaren,
bleek en volmaakt als glas geslepen.
Met vaste manlijke gebaren
werden de horens aangegrepen,
en luidkeels, zonder eenig schromen
spoot de muziek tusschen de boomen;
heldhaftig en trots. Een onverbloemde
voor elk verstaanbare muziek,
die aan het ademloos publiek
ieder gevoel met name noemde.
En even plots werd dit geklater
gedempt, twee koopren kelen weenden …
- over het donkergroene water
gleden twee smalle witte eenden
geluidloos als een droombeeld voort –
De horens, smeekend en gesmoord
schenen hen dringend iets te vragen
hen volgend met haast menschlijk klagen.
Een warm en onverwacht verdriet,
eerbeid voor de gewoonste dingen,
neiging om hardop mee te zingen,
en dan te huilen om dit lied
ontstond in mijn verwend gemoed.
Ik voel me bedroefd en goed.
Uit het boek ‘Come se finisse il mondo. Il senso dell’esperienza schizofrenica’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenomen…
Uit het boek ‘Come se finisse il mondo. Il senso dell’esperienza schizofrenica’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenomenoloog):
Blz. 97:
“De definitie van waanzin, die niet anders is dan die van schizofrenie, verwijst naar deze metafoor van het reizen en van een richting opgaan: maar niet een on-zinnige richting (van betekenis ontdaan). In hun afdwalen, in hun reizen, zijn de (schizofrene) patiënten alleen: in de woestijn van onbegrip en van stilte die pijnlijker is dan iedere agressie en iedere wijgering; maar in hun eenzaamheid hebben zij nostalgie van een terugkeer naar een verloren vaderland en nostalgie naar een aanwezigheid die hen begeleidt: door naar ze te luisteren.”
Uit het boek ‘Come se finisse il mondo. Il senso dell’esperienza schizofrenica’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenome…
Uit het boek ‘Come se finisse il mondo. Il senso dell’esperienza schizofrenica’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenomenoloog).
Blz. 80:
“De klinische symptomatologie van de schizofrenie is veranderlijk en kameleontisch: er bestaan schizofrenie-soorten (schizofrenieën) gekenmerkt door het als in een maalstroom elkaar opvolgen van delirante ervaringen en hallucinatie ervaringen, of door het zich verbreiden van ontbindings-ervaringen (fragmentering) van het Ik, en er bestaan schizofrenie-soorten (schizofrenieën), die als thema de aanwezigheid van een storing van vrijwillige bewegingen hebben: van een storing in de functionele en expressieve gewrichten (articulatie) van het lichaam dat zijn spontaniteit en zijn bewegingsfuncties begint te verliezen: tot aan een versteende onbeweeglijkheid.”
Hier een stukje engelse tekst uit het boek 'Dante's Cure' van Daniel Dorman: In dit boek maakt Dorman pas in 2003 aan een lezerspubliek bek…
Hier een stukje engelse tekst uit het boek 'Dante's Cure' van Daniel Dorman: In dit boek maakt Dorman pas in 2003 aan een lezerspubliek bekend hoe hij tientallen jaren ervoor hoofdzakelijk met behulp van gesprekstherapie een 19-jarige 'schizofrene' Catherine door de jaren heen naar de genezing toe begeleidt. Binnen het ziekenhuis volgt Catherine ook ergotherapie. Catherine is later als psychiatrisch verpleegkundige gaan werken.
The DSM and schizophrenia
Blz. 242:
“Catherine did hear voices, which qualified her as suffering from hallucinations (Criterion A-2). But her voices were not just hallucinations-meaningless symptoms; they spoke the range she dared not acknowledge. Her speech was “disorganized” (Criterion A-3) only to an outside observer who could not determine the nature of her internal logic. The DSM says, “Because mildly disorganized speech is common and nonspecific, the symptoms must be severe enough to substantially impair effective communication” (p. 276). Catherine’s silences were not “impaired” communication. They communicated her need to protect herself. Her catatonia (Criterion A-4) was also not just another symptom. It was her attempt to shut herself down in order to survive experience that overwhelmed her.”
Hier het derde gedicht dat er bij mij, tijdens het schrijven van mijn verhaal, uitkwam. Het is zeker geen vrolijk gedicht, maar het is en b…
Hier het derde gedicht dat er bij mij, tijdens het schrijven van mijn verhaal, uitkwam. Het is zeker geen vrolijk gedicht, maar het is en blijft een erg belangrijk deel van de noodzakelijke verwerking voor wie deze problematiek heeft. Ik had dit gedicht ook ingestuurd voor eventuele publicatie in de bundel 'Nevelslierten in het hoofd', maar daar kozen ze alleen 'Vervreemd' en 'Schreeuw om vrijheid'.
BETREUREN (april 2007)
Sinds 2 jaar of ietsje minder
heb ik eindelijk, mama,
jouw foto naast die van pa gezet.
Maar die draai ik nog om.
Ik wil je nog niet teveel zien, uiteindelijk.
Ik moet nog bittere tranen huilen
tussen mij en mijzelf,
dit gemis betreuren,
in privé mijn ziel nog legen
en erin berusten.
Al veel woede voor jou heb ik gelucht
tijdens jaren en jaren van praten.
Ik weet dat,
met jouw kinderhart,
jij ook van mij hield.
Maar ik had mijn hart zó boordevol,
zó overvloeiend en zovele,
zovele dingen verwachtte ik van jou
en zoveel, zoveel had ik je willen geven.
Nog moeten de tranen
die ik terughield vloeien
en moet ik die vreemde
melancholie van mij af schudden
die ik mijn leven lang
meesleepte.
Vaarwel, mama, vaarwel,
jij die niet zozeer moeder voor mij was.
Vaarwel aan die liefde,
die nooit werkelijkheid werd.
En jij, dochter van haar,
troost je met dat
wat in het leven je nog overblijft.
Troost je, want
een moederband haal je niet meer in,
nooit meer.
Lia Govers
Onze hond Spencer was echt dol van Ruud en omgekeerd. Vaak, zodra Ruud uit zijn werk thuis kwam, raakte Spencer zo enorm opgewonden, was die…
Onze hond Spencer was echt dol van Ruud en omgekeerd. Vaak, zodra Ruud uit zijn werk thuis kwam, raakte Spencer zo enorm opgewonden, was die zó blij dat zij vanuit vreugde liefst tot aan drie keer om onze woning heen rende! Het was echt een lust voor het oog die twee van elkaar te zien genieten. Spencer zat in de huiskamer ook steevast naast Ruud's stoel.
Mara was merendeels met Spencer bezet zodra Ruud er niet was of voorgoed buitenshuis was gaan wonen. Zij zorgde voor zijn schoonmaak, voor wandelingen, voor zijn eten, eventuele medicijnen enzovoort. Ik speelde met haar, knuffelde haar en ging ook wel vaak met haar wandelen.
Van hond Spencer hebben wij ook nog twee keer puppies beleefd, waarvan ik Wendy en Sandy herinner, die jammer genoeg door auto-ongelukken zijn overleden.
Hoe belangrijk Spencer ook voor mij was kan wel blijken uit het feit dat ik mij herinner dat ik tijdens de zwangerschap van mijn zoon een droom maakte, die ik opschreef, maar waarvan ik de aantekening niet meer slaag te vinden. Ik weet dat ik in die droom aan zus Mara, maar ook aan Spencer (ook moeder) vertelde over mijn zwangerschap en dat zij beiden mij daarin op de een of andere manier bevestigden of zo iets. Ik droomde dus niet mijn moeder maar hén.
Donderdag 14 januari 2010
Na het overlijden van mijn vader in 2003 heb ik van broers en zussen vele foto's en brieven terug gekregen die ik door de jaren heen aan mij…
Na het overlijden van mijn vader in 2003 heb ik van broers en zussen vele foto's en brieven terug gekregen die ik door de jaren heen aan mijn ouders gestuurd had en die nog bewaard waren gebleven. Ik dacht dat ik hiertussen ook nog wat andere aantekeningen van mijzelf had bewaard en dus heb ik daar recent weer een kijkje genomen. Op ál mijn brieven aan mijn ouders is de ophef altijd 'lieve pa en ma' of 'beste pa en ma' en hooguit een keer 'hoi luitjes' geweest.
Betekenisvol begin van brieven van mijn kant en van mijn persoonlijke gevoelens!
Donderdag 14 januari 2010
En het aanhalen van deze stukjes tekst van 'schizofrenie'-beleving is dan ook aanleiding tot nog een detail extra. Er bestaat namelijk de po…
En het aanhalen van deze stukjes tekst van 'schizofrenie'-beleving is dan ook aanleiding tot nog een detail extra.
Er bestaat namelijk de poor me- paranoia en de bad me-paranoia.
Voor leken verduidelijk ik hier dat de 'paranoia' de achtervolgingswaan aanduidt.
Wel, ik heb persoonlijk nooit aan een bad me-paranoia geleden, maar aldoor aan een poor me-paranoia.
En wie alleen aan een poor me-paranoia leidt heeft duidelijk méér zelfvertrouwen, een hoger besef betreffende zijn eigenwaarde.
deel V van het artikel van 'schizofrenie'-beleving