Uit het boek ‘Come in uno specchio oscuramente’ van de italiaanse psychiater en fenomenoloog Eugenio Borgna haal ik dit aan:
blz. 89 + 90:…
Uit het boek ‘Come in uno specchio oscuramente’ van de italiaanse psychiater en fenomenoloog Eugenio Borgna haal ik dit aan:
blz. 89 + 90:
(hier schrijft Borgna over de film ‘Als in een donkere spiegel’ van Bergman)
“In de figuur van Karin, in haar woorden en gebaren, in haar blikken en ogen, in haar hallucinaties en deliria, worden de schaduwen herboren van het oer-psychotische lijden, die soms ondraagbaar in zijn zachtheid is en de thematische kern van sommige schizofreniën vormt: natuurlijk niet van alle. Er zijn ook koude schizofreniën en schizofreniën die gekenmerkt worden door de neiging tot aggressiviteit; er zijn schizofreniën die in een autistische, niet gemakkelijk breekbare (‘friabile’) eenzaamheid zijn omgebogen en er zijn schizofreniën, die door ondoordringbare hallucinaties en deliria verslonden zijn; maar er zijn ook – buiten de vandaag de dag nog onophoudbare watervallen van de vooroordelen om - schizofreniën (vooral de vrouwelijke), die pijnlijk door de nostalgie van een ontmoeting en van het zoeken naar menselijke solidarieteit – zoals die door Bergman geschept is – verzegeld zijn.”
In haar kommentaar aan het einde van mijn boek haalt mijn ex-psychotherapeute juist ook op blz. 160 dit boek van Borgna en deze film van Bergman aan.
Iets wat mij nu steeds meer opvalt sinds ik meer gelezen heb over het mentaliseren en over de werking van de hechtingstheorie voor wat betr…
Iets wat mij nu steeds meer opvalt sinds ik meer gelezen heb over het mentaliseren en over de werking van de hechtingstheorie voor wat betreft de denkpatronen van ieder van jongs af aan, is dat aan vele mensen - met of zonder problemen binnen de GGZ - de mogelijkheid ontbreekt om over zichzelf (eigen handelen, eigen gevoelens - in het heden of verleden) na te denken. Dit vereist zeker een afstand kunnen nemen van de directe ervaring.
En niet alleen dit: ook ontdek ik meer mensen om mij heen die er zich op hetzelfde moment of dezelfde dag van een persoonlijke ervaring rekenschap van geven dat er iets fout ging, maar die niet de mogelijkheid (of elasticiteit?) bezitten deze ervaring in het geheugen op te slaan en die later ook te kunnen benutten.
Kortom, het zogenaamde 'vallen en opstaan' gaat niet voor iedereen op, tenminste niet in die zin dat men van het 'vallen' noodzakelijkerwijs ook iets leert.
Uit het boek 'Ricordi, sogni e riflessioni' van C. G. Jung haal ik dit aan: Blz.17 (Voorwoord): "Mijn leven is het verhaal van een zelfverw…
Uit het boek 'Ricordi, sogni e riflessioni' van C. G. Jung haal ik dit aan:
Blz.17 (Voorwoord):
"Mijn leven is het verhaal van een zelfverwerkelijking van het onbewuste. Alles wat zich in de diepte van het onbewuste bevindt neigt er toe zich naar buiten (toe) te openbaren en de persoonlijkheid verlangt er op zijn beurt naar zich buiten zijn onbewuste factoren om, die hem bepalen, te ontwikkelen en zichzelf als geheelheid (= kompleet-zijn) te beleven."
Hierin kan ik mij na mijn (levens)ervaring toch wel aardig in terug vinden.
Gisteren ben ik de hele dag op stap geweest, éérst om samen met meneer X en zijn 36-jarige vriend samen te eten, te praten en lang te wande…
Gisteren ben ik de hele dag op stap geweest, éérst om samen met meneer X en zijn 36-jarige vriend samen te eten, te praten en lang te wandelen. Daarna ben ik in de stad gebleven omdat er om 17 uur de eerste ontmoeting van de nieuwe zelfhulpgroep in Turijn plaats vond.
Ik heb trouwens vele nederlanders in het centrum ontmoet vanwege de voetbalpartij gisteravond.
Van 17.00 tot 18.30 uur is er dus de eerste ontmoeting geweest van de zelfhulpgroep: in totaal waren er, mij als ex-stemmenhoorder inbegrepen, 6 mensen die stemmen horen. En verder waren er ook twee psychiatrische verpleegkundigen, die samen met mij afgelopen september ook te Maastricht zijn geweest voor het Eerste Internationale Congres van Intervoice.
De (ex-)stemmenhoorders zaten tussen de leeftijdsgroep van 24 tot en met 68 jaar in.
Het is naar mijn inzien nogal erg positief verlopen als eerste bijeenkomst. Ieder heeft zich uitgebreid voorgesteld met een kort verhaal over zijn eigen achtergrond, zijn manier van stemmen horen en daarna zijn er vele uitwisselingen geweest over en weer.
Erg interessant, niet alleen het verhaal van ieder, maar ook te zien hoe de personen tussenbeide kwamen met ideëen, vragen en suggesties.
De volgende bijeenkomst zal op 11 maart plaats vinden en zou zich iedere 15 dagen moeten herhalen. Ik zal er zeker naar toe gaan en kan er echt nog veel van leren, maar ook wel aan meewerken.
Bijeenkomst van de zelfhulpgroep (gruppo di auto mutuo aiuto) in Casa Bordino - Via San Domenico, 28 te Turijn.
Donderdag 25 februari 2010
Ondanks mijn bezigheden met teksten herlezen en corrigeren, heb ik er gisteren tijd voor uit getrokken om toch eens speciaal lekker te koken…
Ondanks mijn bezigheden met teksten herlezen en corrigeren, heb ik er gisteren tijd voor uit getrokken om toch eens speciaal lekker te koken en er extra tijd aan te wijden, wat zeker niet mijn gewoonte is.
Wij hebben gisteren dan ook heerlijk gegeten: pasta met eekhoorntjesbrood (paddestoelen als diepvriesproduct gekocht) en kleine kiprollades!
Ik was al tevreden over het resultaat (heerlijke geur in huis) en over mijzelf vóórdat wij aten en mijn zoon kan er ook zo lekker van genieten.
Ook dit soort praktische activiteiten bezorgen je een gevoel van voldoening, iets waar ik mij jaren geleden méér aan wijdde met taarten bakken, breien, haakwerkjes of soms borduren.
Een echte oppepper voor jezelf én anderen.
Voorwaarde voor het met plezier willen koken is voor mij echter dat niemand mij met praten moet afleiden, maar ook niet door continue om mij heen te lopen.
Woensdag 24 februari 2010
Een stukje tekst uit het boek 'Come in uno specchio oscuramente' van de italiaanse psychiater en fenomenoloog Eugenio Borgna: blz. 68: "De v…
Een stukje tekst uit het boek 'Come in uno specchio oscuramente' van de italiaanse psychiater en fenomenoloog Eugenio Borgna:
blz. 68:
"De versteende autistische eenzaamheid van Gabriele, waarin het ontwerp van de vrijwillige dood zich verwerkelijkt heeft buiten iedere kuur (buiten iedere therapeutische strategie) om, is datgene wat ik in zijn magmatische ondoordringbaarheid in andere psychopathologische (schizofrene) situaties van mannelijke zelfmoord heb vastgesteld: ook al was hij niet aan mijn zorg toevertrouwd, en in ieder geval zo geheel verschillend van de zijnswijzen van een vrouwelijke zelfmoord."
Jammer genoeg eindigen vele levens zo, niet alleen van mensen met deze problematiek, maar ook vaak depressieven.
Zo kende ik Daniel ... (zie mijn boek).
Woensdag 24 februari 2010
Al sinds mijn 18° jaar bezit ik de gedichtenbundel 'Lees maar, er staat niet wat er staat' van Martinus Nijhoff. Deze dichter werd tezijnert…
Al sinds mijn 18° jaar bezit ik de gedichtenbundel 'Lees maar, er staat niet wat er staat' van Martinus Nijhoff. Deze dichter werd tezijnertijd tijdens lessen op de Pedagogische Akademie behandeld.
Nijhoff is sindsdien vaak door mij gelezen (het boekje valt al helemaal uit elkaar), ook vanwege zijn prachtige gedichten, die hij aan zijn moeder heeft gewijd...
Binnen het gedicht 'De vervloekte' heb ik sinds die tijd al deze strofe onderstreept:
(VIII):
"Is dit een zegening, is dit een vloek?
Weet God dat wij alleen een rustplaats vragen
Buiten geluid, buiten het licht der dagen
En buiten alles wat ik angstig zoek?"
De 'rustplaats' is iets wat ik ook in vele gedichten van Slauerhoff terug vond.
Hoe lang heb ik niet op echte innerlijke rust moeten wachten, zoals voor zovelen geldt.
Woensdag 24 februari 2010
Een paar dromen van mij herhalen het thema van het 'woud' (mythologische plaats) van mijn geboorteplaats Bergen, waar ik met anderen inga en…
Een paar dromen van mij herhalen het thema van het 'woud' (mythologische plaats) van mijn geboorteplaats Bergen, waar ik met anderen inga en andere details, die ik hier niet weergeef, maar die verbonden zijn met mijn zoektocht in de psychotherapie naar mijn eigen onbewuste.
Ook schijnt het dat dit op anderen om mij heen betrekking heeft: dat ik daar nu naar luister of moet luisteren?
Ik vind bijvoorbeeld 1 persoon in kind-vorm op de grond buiten het woud, kind dat 'de weg verloren heeft' en dat ik zelf thuis wil brengen. Van de vorm van kind verschijnt mij dan tegelijkertijd diezelfde persoon in de volwassen vorm. Daarna luister ik aandachtig naar zijn belevenissen.
En dit alles begeleid van meerdere verschijningen van mijzelf precies gekleed zoals ik op foto's verschijn tijdens een reis naar Griekenland die ik met mijn man en 2 familieleden rond 1980 daar maakte. En waar bevind ik mij tijdens die reis? Juist te Delfi, plaats van het Orakel van Delfi. Plaats van de mythologie.
En hier het verband met details van belangrijke dromen uit mijn zgn. 'schizofrene' periode:
ook daar werd één van de hoofdfiguren uit mijn fantasieen - die er continu als rode draad door loopt - mij in dromen door een andere belangrijke figuur juist te Delfi (Griekenland) als eindscène weer voorgesteld.
Altijd weer Delfi, een prachtige scène uit de plaats van het Orakel.
Precies zoals de scène van een foto van onze toenmalige reis, waar ik te Delfi van die andere 3 familieleden verwijderd was en onder de schaduw van een boom gezeten uitrustte en ook van de hitte bijkwam.
Wie weet waarom ik sinds 1 jaar - zoals anderen ook wel zal overkomen - regelmatig wakker word om bepaalde dromen te onthouden?
Zeker gebe…
Wie weet waarom ik sinds 1 jaar - zoals anderen ook wel zal overkomen - regelmatig wakker word om bepaalde dromen te onthouden?
Zeker gebeurt het dat je langzamerhand een onbewust (of voorbewust) alert of alarmsysteem binnen je zelf opbouwt zonder dat je je daar zelf bewust van bent.
Net zoiets als toen ik nog regelmatig naar kantoor ging.
De eerste jaren buitenshuis had ik nog op mijn woonkamers een grote oude wekker staan met twee bellen erop en die zette ik systematisch ver van mijn bed af om wakker te worden voor de school- of werktijden. Langzamerhand werd die wekker een kleine reiswekker en nu is die electronisch, maar door de jaren heen was het meestal niet eens nodig het alarm te horen omdat ik al steevast (meestal dus) een paar minuten eerder wakker was en uit bed stapte.
Mijn tweede en laatste controle hier over een uit het engels in het italiaans vertaalde tekst (van Paul Baker).
En nu vraagt mijn vriendi…
Mijn tweede en laatste controle hier over een uit het engels in het italiaans vertaalde tekst (van Paul Baker).
En nu vraagt mijn vriendin uit Nieuw Zeeland of ik ook de engelse versie van het artikel Evidence Based Hope, dat mijn ex-psychiater en ik samen voor het italiaanse tijdschrift Psichiatria di Comunità hebben opgesteld, een kijkje wil geven. Bij de vertaling van mijn eigen verhaal in het engels - nog te publiceren - kwamen bepaalde stukken tekst ook al niet 100 % overeen.
Wat komt er enorm veel kijken bij het opstellen, controleren, lezen en tot vervelings aan toe herlezen van vertaalde teksten ...
Eugenio Borgna