Ik heb vandaag samen met dr. Tibaldi dus de uitgever te Milaan ontmoet, die al het boek van Ken Steele (en Claire Berman) in een italiaansta…
Ik heb vandaag samen met dr. Tibaldi dus de uitgever te Milaan ontmoet, die al het boek van Ken Steele (en Claire Berman) in een italiaanstalige versie had uitgegeven in de herfst van 2005.
Er zal nu bij deze uitgever een serie genezingsverhalen worden uitgegeven.
Ten eerste zal er een tweede druk van het boek van Ken Steele gemaakt worden, die voor aanstaande zomer klaar zou moeten zijn, samen met de aparte publicatie op nationaal niveau van het al in de provincie van Biella (Italië) uitgegeven boek met de bijdragen van de winnaars van de schrijfwedstrijd van genezingsverhalen binnen de italiaanse GGZ (Concorso Letterario Storie di Guarigione).
Tegen september of oktober 2010 zal ook de italiaanse versie van mijn verhaal in deze serie verschijnen en misschien ook nog de vertaling van een engels boek.
In de toekomst zullen in deze serie hopelijk nog andere bijdragen gepubliceerd worden.
Het is een positieve en prettige dag geweest daar, met veel gepraat over en weer.
Morgen ben ik dus op stap naar Milaan, samen met mijn ex-psychiater, om verschillende publicaties van de GGZ met een uitgever te bespreken. …
Morgen ben ik dus op stap naar Milaan, samen met mijn ex-psychiater, om verschillende publicaties van de GGZ met een uitgever te bespreken. 28 en 29 Januari ben ik dan weer naar Genua, steeds samen met dr. Tibaldi. Daar gaan iedere keer hele dagen mee weg, omdat Milaan en Genua beiden op 2 uur treinreizen afstand van Turijn liggen.
Voor de organisatie van de Derde nationale dag (en) voor stemmenhoorders, die in november 2010 te Milaan plaats zal (zullen) vinden, vraagt men mij nu al om voor de executieve organisatiegroep regelmatig naar Milaan te gaan, dus dat worden ook weer hele dagen naar Milaan, hopelijk alleen maandelijks.
Gisteren vierde men in Italië een feestdag, die hier niet Driekoningen wordt genoemd, maar 'la Befana' (de heks). Over deze gewoonte van een oorspronkelijk kinderfeest, dat op een grappige manier ook wel door volwassenen gevierd wordt, zal ik hier niet uitbreiden. In ieder geval ben ik samen met mijn vriend X en vele andere mensen van de IL BANDOLO-organisatie gisteren heerlijk uit eten geweest en hebben wij de hele middag in hetzelfde lokaal muziek beluisterd en gedanst. Erg prettige dag, al met al. De organisatie Il Bandolo is een turijnse organisatie, die voor patiënten, ex-patiënten en hun familieleden of vrienden de meest verschillende bezigheden organiseert. Van al hun bezigheden, die zo ongeveer een hele week goed kunnen bezetten, neem ik zelf sinds anderhalf jaar alléén af en toe deel aan een etentje en wat trips naar andere steden. Verder ben ik samen met hen binnen Turijn ook naar twee tentoonstelllingen geweest. Natuurlijk wordt hiervoor aan iedereen een economische bijdrage gevraagd, die lager is voor de patiënten.
Een beetje publiciteit voor mijn autobiografische boek of wat meer informatie kan ook geen kwaad. Ten eerste is mijn verhaal totaal géén ro…
Een beetje publiciteit voor mijn autobiografische boek of wat meer informatie kan ook geen kwaad.
Ten eerste is mijn verhaal totaal géén roman, zoals het verhaal van Elyn Saks uiteindelijk is geworden. 'De geschiedenis van mijn gekte' van Elyn Saks is echt als een soort roman te lezen, vind ik zelf.
Ik ben als schrijfster nogal 'droog' in mijn schrijfstijl: ik kan er niet al te veel doekjes om winden, achteraf bekeken. Ik kan de dingen niet al te veel mooier maken, ik heb zeker géén sierlijke schrijfstijl.
In vergelijking met het boek van Arnhild Lauveng (Morgen ben ik een leeuw) ben ik zeker méér methodisch en geef ik heel wat meer informatie over de 'schizofrenie'.
Mijn verhaal zit echter vol nuttige informatie. Ik heb de italiaanstalige versie - die gelijk is aan de nederlandstalige - al in een soort thermisch gebonden kladversie aan mijn psychotherapeute en psychiater gegeven en die heeft tussen wat leerlingen (= aspirant-psychotherapeuten) van mijn psychotherapeute én binnen de ASL (ziekenfondszone) van mijn psychiater (dus gelezen door GGZ-medewerkers en psychiatrisch verpleegkundigen) al zo'n beetje zijn ronde gedaan. Hun kommentaar is dat het erg 'nuttig' is zo de verschillende facetten van het leven en de achtergronden van 'schizofrenie' te leren kennen. Een enkele spoorde mij ook al aan nog meer te gaan schrijven, wat mij dan weer doet glimlachen. Moet dat dan zoiets worden in de trend van '10 Jaar later?' of zo?
We zullen wel zien.
Nog wat extra nederlands kommentaar: binnen de recensie van het tijdschrift Deviant stond ook deze zin: ".. zij heeft veel te vertellen."
Een lezer met soortgelijke problematiek (zie prikbord van www.schizforum.nl) beschrijft het als 'zeer indrukwekkend' en 'zij hoopt nog veel van mij te leren'.
De psychiater Jos de Kroon beschrijft het in de recensie op Psy als 'een psychotisch avontuur'. Wat hem bij het lezen bezielde, weet ik niet, maar mijn beschrijvingen zijn die van een heel leven, niet enkel die van een psychotisch avontuur! Het zgn. psychotische avontuur betreft alleen mijn beschrijving van de 'symptomen' en 'mijn fantasieen en hun betekenis', maar liefst 53 blz. van de 166 zijn aan mijn jeugd, adolescentie en volwassene jaren vóór mijn manifeste 'schizofrenie' gewijd!
Hier deel V uit het artikel dat William D. B. in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen en dat P. Bertrando aanhaalt in zijn boek 'Viv…
Hier deel V uit het artikel dat William D. B. in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen en dat P. Bertrando aanhaalt in zijn boek 'Vivere la schizofrenia':
"Dit gevoel werd heel snel begeleid door auditieve hallucinaties: zodra ik langs de personen liep, hoorde ik hen fluisteren: "Hij weet het." Ik wist niet wat of ik had moeten weten, maar ik wist ook niet wat zij nu wisten en, nóg belangrijker, ik wist niet waarom niemand nu simpelweg naar mij toe kwam om mij uit te leggen wat of er nu aan de gang was. Zo begon ik dan paranoide te worden.
Wel, binnen de tijd van een maand die ik zó doorbracht, besloot ik de Bijbel te gaan lezen. Zo begreep ik dan dat mijn (eigen) godsdienst helemaal niet overeenkwam met wat erover in de Bijbel stond. Ik las ook het Openbaringsboek en dat bracht mijn paranoia tot aan zijn uitersten. Bepaalde mensen lezen het Openbaringsboek en vinden het gelijk aan het effect, dat een slechte visvangst op een oude visser heeft. Ook zij zeggen dat zij het einde van de wereld in zicht hebben als zij een pizza met paprika's eten. Weer anderen zien hierin het Woord van God, geschreven om de toekomstige generaties te waarschuwen voor de proeven en kwellingen die zullen komen en dat er een tweede, uiteindelijke komst van Jezus plaats zal vinden. Ik was en ben in deze tweede categorie."
Hier een gedicht van Gerard den Brabander, dat ik aanhaal uit de bundel 'Komrij's Nederlandse poëzie': De non op 't station Zij drentelt hee…
Hier een gedicht van Gerard den Brabander, dat ik aanhaal uit de bundel 'Komrij's Nederlandse poëzie':
De non op 't station
Zij drentelt heen en weer; zij bidt;
zij bidt met neergeslagen ogen,
opdat zij niet verraden mogen
wat in haar hart verscholen zit.
Zij drentelt rond. Zij bidt; zij bidt.
't Gebed doet somtijd rare sprongen.
Zij bidt verbeetnet ... Ach! de jongen,
die in haar hart verscholen zit!
Zij drentelt en zij bidt; zij bidt
zichzelve en de jongen dood.
Zij bidt over haar lege schoot.
Zij bidt haar dagen leeg en wit.
Als hier en daar een vogel zit
en fluit wendt zij zich af en bidt
en bidt en prevelt: God is groot.
Dit gedicht roept zovele herinneringen in mij op, niet ten laatste ook het vaak discuteerbare gedrag niet alleen van bepaalde nonnen, die wij tijdens onze schooljaren leerden kennen in onze contacten met de St. Ursulinen te Bergen N.H. Maar op dit moment schiet mij eventjes te binnen dat ik toch al tijdens mijn laatste jaren van de lagere school in de dorpskerk het schijnheilige gedrag van bepaalde kerkgangers opmerkte. Hoe gevoelig kunnen kinderen al zijn bij het opmerken van deze waarheden ... en niet alleen in de kerk, maar ook elders natuurlijk!
Hier deel IV van het artikel, dat William D. B. als first person account in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen en dat P. Bertrando …
Hier deel IV van het artikel, dat William D. B. als first person account in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen en dat P. Bertrando aanhaalt in zijn boek 'Vivere la schizofrenia':
"Mijn doel was natuurlijk niet geheel religieus. Ik dacht dat ik, dankzij deze macht, enorm rijk en vereerd zou worden. Ik had de Bijbel niet gelezen en dus wist ik ook niet dat de profeten gewoonlijkerwijs een slecht einde tegemoet gaan. Mijn geloof was zó vaag, zó onduidelijk dat ik niet eens had begrepen dat dátgene wat ik van God wenste te ontvangen de profetie-mogelijkheid was. Ik accepteerde deze macht nog onder voorbehoud. Ik informeerde God over alle grenspalen en alle beperkingen die ik geeist zou hebben, indien ik zo'n macht gekregen zou hebben. Een daarvan was dat ik controle over die macht zou moeten hebben. Het is duidelijk geworden, dat ik die niet had.
Dit is de kern van mijn ervaring binnen de Marine voor wat betreft mijn schizofrenie. Na mijn ontslag uit dienst begon ik zogezegd de vruchten van mijn werk te bemerken. Ik had negen maanden op zee doorgebracht en was enkel korte periodes aan wal gegaan in de havens, waardoor ik ook weinig mensen ontmoet had buiten het personeel aan boord om. Toen ik de Marine verliet, begon ik bijna meteen het gevoel te hebben dat ik overal waar ik kwam in het centrum van de aandacht stond. Ik slaagde er niet in dit aan mijzelf te verklaren en toen ik, een maand later, naar de universiteit ging, dacht ik voortdurend "geobserveerd/bespied" te worden."
Vrijdag 8 januari ga ik dus met mijn ex-psychiater naar Milaan, naar een uitgever voor verschillende onderhandelingen. Ten eerste voor een t…
Vrijdag 8 januari ga ik dus met mijn ex-psychiater naar Milaan, naar een uitgever voor verschillende onderhandelingen. Ten eerste voor een tweede druk van de italiaanstalige versie van het boek van Ken Steele 'E venne il giorno che le voci tacquero' (The day the voices stopped. A schizophrenic's journey from madness to hope). Verder hopelijk voor de uitgave op nationaal niveau van het boek van het Concorso Letterario Storie di Guarigione (schrijfwedstrijd van genezingsgevallen binnen de italiaanse GGZ) en verder misschien ook voor de uitgave van de italiaanstalige versie van mijn boek.
Ook zal er gepraat worden over de mogelijke vertaling van een recent engelstalig boek.
Voor deze italiaanse schrijfwedstrijd kwamen bijna 600 bijdragen binnen, waartussen ook 199 autobiografieën. Mijn verhaal zat wel tussen de 15 finalisten, maar niet tussen de winnaars.
De versie van mijn verhaal, die ik voor deze italiaanse wedstrijd instuurde, bevatte ongeveer 60% van de nu in Nederland gepubliceerde inhoud.
Aanstaande vrijdag dus geen nieuws op dit weblog!
Hier deel III van het artikel dat William D. B. in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen en dat P. Bertrando aanhaalt in zijn boek 'Vi…
Hier deel III van het artikel dat William D. B. in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen en dat P. Bertrando aanhaalt in zijn boek 'Vivere la schizofrenia':
"Ik bezat enkel een erg oppervlakkige "kennis" die ik uit duizend verschillende bronnen had geput en ik begon afwisselingen van bewustzijnstaten te ervaren, in de poging om “mijn astrale geest uit te stralen”. Ik dacht dat ik mijn ziel tot aan God kon laten stijgen, maar ik had ergens gelezen dat de ‘astrale reizen’ erg gevaarlijk zijn en dus verdedigde ik mijzelf met behulp van gebeden. Ik had noch voldoende interesse noch voldoende geloof om de Bijbel te gaan lezen; ik stelde mij eenvoudigweg voor dat God mij wel begrepen, beschermd en geleid zou hebben.
Ik ging voort mij elke avond te beoefenen voordat ik in slaap viel. Ik herhaalde mijn gebeden en daarna probeerde ik mijn astrale geest te projecteren. Het was mijn bedoeling God zelf te bereiken opdat hij mij zo spirituele machten zou geven en wel de mogelijkheid om mijn gedachten op andere mensen te projecteren, zodat zij uiteindelijk ook in mijn God zouden gaan geloven en in al die psychische verschijnselen waarin ik steevast geloofde. Ik was van plan aan te tonen dat het geloofwaardig was, en niet simpelweg mogelijk, dat Jezus die wonderen kon doen die men hem toeschreef."
Als websites voor de uitwisseling over 'schizofrene' problematiek bestaat er in de engelse taal echt niet alleen het overbekende www.schizo…
Als websites voor de uitwisseling over 'schizofrene' problematiek bestaat er in de engelse taal echt niet alleen het overbekende www.schizophrenia.com. Er zijn ook sites in Engeland, die ik enkel sporadisch heb bezocht.
Ik heb op www.schizophrenia.com in het jaar 2008 wat stukjes tekst of antwoorden geplaatst, maar dit site is te véél georienteerd volgens wat men in Amerika over denkt: schizofrenie als 'brain disease'. Verder is de noordamerikaanse cultuur nogal erg akritisch opgesteld.
En bovendien komen ook veel familieleden daar tussenbeide en, gezien de problematiek, is dit niet al te veel aan te bevelen. Kijk maar naar de nederlandse vereniging Ypsilon. En wie tussen de vele betrokkene familieleden heeft er plezier in de hand zogenaamd in eigen boezem te steken, dat wil zeggen te onderzoeken of te bekennen dat hij zelf zijn deel zou kunnen hebben in de genoemde problematiek? Mijn eigen ervaring met echtgenoot en familieleden is wat dit betreft leerzaam.
Hier signaleer ik een ander engelstalig site, opgezet door een belg, geloof ik:
http://mindsz.com
Wie er andere sites te signaleren heeft, kan reageren of mij emailen, opdat ik ze eventueel toe kan voegen.
Nog veel onderzoek te verrichten of moeten bepaalde experts alleen hun eigen kennis bijwerken? Uit eigen ervaringen, die de kinderpsycholoo…
Nog veel onderzoek te verrichten of moeten bepaalde experts alleen hun eigen kennis bijwerken?
Uit eigen ervaringen, die de kinderpsycholoog en psychoanalyticus Bruno Bettelheim tijdens de Tweede Wereldoorlog opdeed – tijdens zijn verblijf in een concentratiekamp - constateerde hij om zich heen paranoide ‘schizofrene’ gedragingen die voortkwamen uit oorlogstrauma’s.
Hij heeft hier ook over geschreven in een boek, waarvan ik mij de titel niet herinner, maar dat ik in een wijkbibliotheek hier aandachtig heb doorgebladerd. Was het niet in ‘The empty Fortress’ (De lege burcht)?
Zo weet ik verder van mijn ex-psychiater en ook uit gelezen artikelen dat ‘schizofrenie’ ook voort kan komen uit het zware druggebruik.
In het hoofdstuk ‘Voor je eigen bestwil’ uit het aangehaalde boek van Bruce Perry (‘De jongen die opgroeide als hond’) heeft hij het ook duidelijk over dissociaties die optreden ten gevolge van traumatische ervaringen. Op blz. 62 schrijft hij:
“Een van de bepalende elementen van een traumatische ervaring – en vooral een die zo traumatisch is dat iemand erdoor in een dissociatie belandt omdat er anders geen ontkomen aan is – is immers een totaal verlies aan controle en een gevoel van opperste machtloosheid.”
Als ik dit vergelijk vooral met mijn eigen laatste jaar van manifeste paranoide schizofrenie en de boeken als die van A. Lowen, van Eugenio Borgna en Umberto Galimberti, die ik in mijn boek als literatuur aanhaal, zitten er duidelijk veel verbindingen tussen de soortgelijke ervaringen van de ‘schizofrene’ mens.
Vandaag in Milaan