Woensdag 30 december 2009
Langzaam maar gestadig ga ik verder met het lezen van 'Collected papers on Schizophrenia and Related Subjects' van H. Searles, natuurlijk in…
Langzaam maar gestadig ga ik verder met het lezen van 'Collected papers on Schizophrenia and Related Subjects' van H. Searles, natuurlijk in een italiaanstalige versie en, dus, voor mij gemakkelijker verteerbaar. Ik heb gisteren en vanochtend met héél veel interesse hoofdstuk 9 beeindigd. En daaromtrent vele gedachten gehad, die ik hier natuurlijk niet allen prijs geef met betrekking tot vooral de laatste jaren van mijn therapie. Ik heb niet alleen de continue, psychodynamische gesprekstherapie met mijn psychotherapeute gehad, maar ook voortdurend de ontmoetingen met mijn psychiater, deze laatste merendeels samen met mijn man, en van kortere en vaak minder intensere duur.
Ik weet echter ook, uit dromen, fantasieen en min of meer bewuste gevoelens dat het therapeutische effect zeker niet alleen met mijn psychotherapeute plaats vond maar ook met mijn psychiater, die op zijn beurt ook psychotherapeut is - en ook al vele mensen met deze problematiek in behandeling heeft gehad. Vulden zij elkaar aan, vooral in de laatste jaren? Ik geloof van wel!
Zeker is de behandeling zo kompleter, dunkt mij.
Woensdag 30 december 2009
Hier een gedicht van Slauerhoff.
HET EINDE
Vroeger toen ‘k woonde diep in ‘t land, Vrat mij onstilbaar wee; Zoals een gier de lever, want …
Hier een gedicht van Slauerhoff.
HET EINDE
Vroeger toen ‘k woonde diep in ‘t land,
Vrat mij onstilbaar wee;
Zoals een gier de lever, want
Ik wist: geen streek geeft mij bestand,
En ‘k zocht het ver op zee.
Maar nu ik ver gevaren heb
En lag op den oceaan alleen,
Waar zelfs Da Cunha en Sint Heleen
Niet boren door de kimmen heen,
Voel ik het trekken als een eb
Naar ‘t verre, vaste, bruine land …
Nu weet ik: nergens vind ik vree,
Op aarde niet en niet op zee,
Pas aan die laatste smalle ree
Van hout in zand.
Van Slauerhoff heb ik niet al te veel gelezen, maar uit al de gedichten die in bloemlezingen of bundels worden aangehaald en die ik heb gelezen, komt duidelijk een intens verlangen naar zielsrust naar voren.
De mooiste gedichten schijnen ook juist uit innerlijk lijden naar voren te komen. En dat geldt toch eigenlijk voor alle kunstuitingen, schilderkunst en muziek inbegrepen.
In de maand juni of juli van dit jaar had ik op het site www.schizophrenia.com onder 'main discussion forum' , waar personen toen op zoek waren naar methodes of suggesties om, bij gebruik van psychofarmaca van hun verhoogde gewicht af te raken, het boek 'Water, for Health, for Healing, for Life' van F. Batmanghelidj aanbevolen (in de nederlandstalige versie te verkrijgen met de titel 'Water, het goedkoopste medicijn').
Daar dit zeker als methode helpt om ook je lichaam te zuiveren en het NIETS kost (zuiver kraanwater of, als je wenst, mineraalwater), maar natuurlijk tegen de interessen van farmaceutische bedrijven ingaat, was binnen twee uur tijd mijn suggestie al door de administrator van dit site verwijderd.
Het enige wat je hier uit af kunt leiden is toch wel dat dit site duidelijk door de farmaceutische industrie gesponsord wordt!
En hoeveel van dit soort sites, die zogenaamd het welzijn van de bevolking voorstaan, of ook experts die zich met bepaalde onderzoeken bezig houden, zullen er wel niet zijn? Zo heb ik bij de publiciteit voor mijn boek ook bepaalde vreemde reacties gekregen, waaronder ook een paar felle van de kant van mensen, die hun hele carrière wijden of gewijd hebben aan het onderzoek naar de uitsluitend biologische oorzaken van de 'schizofrenie'.
Ik heb onder het site www.parlaconlevoci.it onder een, aan ingeschreven leden gereserveerde sectie ca. 10 minuten zitten kijken en luisteren…
Ik heb onder het site www.parlaconlevoci.it onder een, aan ingeschreven leden gereserveerde sectie ca. 10 minuten zitten kijken en luisteren naar een kort video, dat er pas op geplaatst is. Een video over een soort zelfhulpgroep te Imola. Ik weet er nog maar weinig van en een soort zelfhulpgroep (is dit wel de juiste vertaling voor 'gruppo di auto mutuo aiuto' ? Het zijn groepen zoals Ron Coleman en Karen Taylor die rondom in de wereld in hun opbouw helpen) voor stemmenhoorders zouden wij binnenkort ook in Turijn moeten beginnen (kijk in mijn archief van 18 nov. naar het stuk over 'stigma bestrijden').
Daar ik totaal niet weet hoe die precies te werk gaan, weet ik ook niet of ik daar wel hulpzaam kan zijn of die zelf ooit eens zal kunnen leiden. Op mijn medewerking kunnen ze in Turijn zeker rekenen, maar ik geen er de voorkeur aan eerst anderen, waaronder vooral Cristina Contini met zo'n groep te zien werken en hen zo mogelijk daarbij te steunen. Verder heeft iemand als Cristina een heel andere geschiedenis (die ik nog niet kompleet ken) als de mijne voor wat betreft het stemmen horen. Ik hoorde ze op mijn 18e jaar circa 1 week en van 1995 tot 1998 langzaamaan steeds meer, maar direct na mijn I.B.S. (eind mei 1998) en de psychofarmaca heb ik ze nooit meer gehoord. De psychofarmaca neem ik sinds half 2002 niet meer, maar voor mij bestond de hoofdzakelijke hulp uit een intensief lange psychotherapie, terwijl Cristina de stemmen nog steeds schijnt te horen, ze niet storend schijnt te vinden en er een eigen evenwichtige verhouding mee heeft opgebouwd, buiten de psychiatrie om dus.
Maar ik heb uit Cristina's verhaal ook nog geen elementen gehoord, die mij aan mijn ex-problematiek doen denken. Heeft zij er een geheel andere verhouding en geschiedenis mee zoals ik via mijn contacten met de internationale INTERVOICE-organisatie en afgelopen 17 en 18 september te Maastricht heb vernomen?
Zo iets in de aard van mensen als Ron Coleman, Rufus May, Jacqui Dillon en anderen?
Maar uit Cristina's verhaal maak ik persoonlijk geen verband op met een 'psychose'.
Van Cristina weet ik dat zij al op eigen rekening meer dan 4 jaar geleden 1 of meer groepen leidde - buiten de psychiatrie - van contact met stemmenhoorders. Pas nadat zij zoveel succes buiten de psychiatrie had geoogst, heeft de 'psychiatrie' officieel in Reggio Emilia contact met haar genomen en haar ook zgn. officieel ingeschakeld. Zij heeft ook een lange cursus gevolgd.
Ik weet het niet precies en moet er nog veel van te weten komen en mijzelf daarmee confronteren.
Ik ben sinds voor de zomer van 2009 ook in contact geraakt met een 42-jarige vrouw met mijn problematiek, die een paar jaar geleden 2 jaar l…
Ik ben sinds voor de zomer van 2009 ook in contact geraakt met een 42-jarige vrouw met mijn problematiek, die een paar jaar geleden 2 jaar lang psychotherapie heeft gedaan en daarna alleen met het gebruik van psychofarmaca verder ging. Zij heeft toen, uit eigen initiatief, de medicijnen afgebouwd, begon wéér stemmen te horen en kwam opnieuw in contact met psychiater en psychotherapeut. Sinds een paar maanden is zij weer in psychotherapie, dit keer zonder medicijnen.
Zij is juist geinteresseerd in het begin van deze nieuwe zelfhulpgroep in Turijn en hoopt meer hierin haar hulp en kracht te vinden.
Gisteren heb ik haar in de stad ontmoet. In mijn ontmoetingen met haar, die wij allebei zeker voort willen zetten, daar wij ze allebei ook prettig vinden, word ik geconfronteerd met het feit dat ik van wat ik van mijn problematiek te weten ben gekomen niet te veel bloot kan en mag geven. Zelfcontrole, in dit geval, ook omdat zij mij af en toe 'uithoort'. En dat is nu niet precies mijn sterke kant.
Maar ja, je bent nooit te oud om te leren.
Ben ik nu eigenlijk definitief een emigrant of een expat? Ik geloof dat ik nu toch wel als een rasechte emigrant beschouwd kan worden. Ik wo…
Ben ik nu eigenlijk definitief een emigrant of een expat? Ik geloof dat ik nu toch wel als een rasechte emigrant beschouwd kan worden. Ik woon nu al weer bijna 37 jaar in Italië.
Een van de dingen, die je zeker zullen overkomen als je ver van je geboorteland gaat wonen, is dat je je moedertaal, in mijn geval het nederlands, ook met andere ogen begint te zien.
In Nederland wonend gebruik je de taal simpelweg en denk je er misschien minder over na (?).
Zo herinner ik mij bijvoorbeeld dat ik later vreemd aankeek naar woorden als
handschoen = een schoen voor de hand.
Op dit moment schieten mij nu geen andere voorbeelden te binnen, maar in een taal zie je de geschiedenis van de taal, maar ook zijn cultuur of volkskarakter weergegeven. Ik ben zeker geen taalexpert, maar als je in het Van Dale woordenboek ook simpelweg de spreekwoordenlijst achterin eens onder de loep neemt, zie je in sommige spreekwoorden toch ook wel wat van het karakter en de geschiedenis van het volk weergegeven: spreekwoorden over welke deugden op prijs gesteld werden of worden, welke beroepen werden uitgevoerd (vele spreekwoorden over zee (vissers), over boeren, over de godsdienstbeleving enzovoort).
Zo vaak heerlijk, zonder blad voor de mond (in Italië is men meer diplomatisch, minder direct), als de volgende:
- Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten;
- Wat een boer niet kent dat vreet hij niet;
- Een oude bok lust wel een groen blaadje.
Of deze, echt boers, die ik nooit heb horen gebruiken tijdens mijn verblijf in Nederland:
Pissen gaat vóór dansen.
Stof genoeg voor een eigen studie, mocht men er interesse in hebben.
Dit verzoek geef ik enkel door omdat Ben Gray van Intervoice - voice hearers het mij heeft doorgestuurd. Wie onder de mensen met deze proble…
Dit verzoek geef ik enkel door omdat Ben Gray van Intervoice - voice hearers het mij heeft doorgestuurd. Wie onder de mensen met deze problematiek zijn bijdrage wil leveren d.m.v. een kort verhaal in de engelse taal over eigen belevenissen, hier gegevens over het tijdschrift Schizophrenia Bulletin:
"One thing I can recommend is publishing your story in Schizophrenia Bulletin. They publish people's first hand stories of about 3- 4 pages. I've published my story and also one of the 8 contributors to the book (Intervoice 2010-book with different stories that B.Gray is gathering) has published her story.
Schizophrenia Bulletin's web- site:
http://schizophreniabulletin.oxfordjournals.org/
And the on-line submission (where you submit the story):
http://mc.manuscriptcentral.com/szbltn "
Misschien doe ik het over een tijd ook wel. Eerst de publikatie afwachten van de engelstalige versie van het artikel dat mijn ex-psychiater en ik samen hebben geschreven en daarna zie ik nog wel.
Natuurlijk kan ik niet voortdurend over 'schizofrenie' alleen blijven schrijven. Ik heb altijd graag boeken over direct, in de werkelijkheid…
Natuurlijk kan ik niet voortdurend over 'schizofrenie' alleen blijven schrijven.
Ik heb altijd graag boeken over direct, in de werkelijkheid getoetste pedagogiek van de kant van psychotherapeuten of psychoanalisten gelezen en dit al vanaf mijn studiejaren in Turijn.
Zo heb ik 1 of 2 boeken van Bruno Bettelheim, 1 van Asha Philips ('Saying No. Why it's important for you and your child', maar in een italiaanstalige versie), 3 of 4 boeken van Françoise Dolto, 2 boeken van Silvia Vegetti Finzi en nog andere gelezen.
Ik houd er ook van met behulp van vele aangehaalde voorbeelden te lezen hoe de reacties van ouders en kinderen (kunnen) zijn en daaraan mijn eigen overtuigingen te toetsen en/of er iets voor mijzelf van op te steken.
Heel erg interessant vond ik al vóór 1980 het boek 'Educazione e psicoanalisi' (Psychoanalyse und Erziehungspraxis) te lezen, waarin bijdragen uit de praktijk staan van M. Klein, A. Balint, M. Balint, S. Freud, C. Jung, K. Abraham, J. Bowlby , A. Freud en nog vele anderen.
Ook heb ik wel boeken over adoptie gelezen en boeken van Torey L. Hayden.
Verder het op dit weblog aangehaalde boek van Bruce Perry.
Ik houd in ieder geval meer van al het genre, dat met de werkelijkheid en zijn problemen te maken heeft.
Hier een gedicht van Joannes Reddingius (1873-1944), aangehaald uit 'Komrij's Nederlandse Poëzie': Eenzaam in duister Eenzaam in duister sta…
Hier een gedicht van Joannes Reddingius (1873-1944), aangehaald uit 'Komrij's Nederlandse Poëzie':
Eenzaam in duister
Eenzaam in duister sta ik en luister,
regen op straat -
de dikke droppen, die rustloos kloppen,
zijn aan de praat.
Zij vallen en springen omhoog en hun zingen,
melodisch en zacht,
is vreugd om te horen, in dromen verloren,
in windstille nacht.
Heel de omtrek is donker, geen sterrengeflonker
blinkt hoog in de lucht,
maar 'k hoor onder 't dolen muziek van violen
in 't regengerucht.
Zaterdag 26 december 2009
Gisteren was in de namiddag al bijna alle sneeuw in onze randwijk gedooid. Er waaide zelfs een warme wind. Ook vandaag is het weer behoorlij…
Gisteren was in de namiddag al bijna alle sneeuw in onze randwijk gedooid. Er waaide zelfs een warme wind. Ook vandaag is het weer behoorlijk warm en de verwachtte regen was er gisteren en vandaag niet.
Op Sicilie (Palermo) zwommen gisteren zelfs mensen in zee en was er een temperatuur rond 25° Celsius. Wel overdreven, hoor, de mensen die daar in badpak rondliepen, omdat tegelijkertijd ook mensen gefilmd werden, die gewoon in een soort herfstkleding op het strand rondliepen.
Hoe dan ook kan de temperatuur je hier vaak enorm verrassen. Zo herinner ik mij van mijn eerste jaar als au-pair te Florence, dat ik die hele winter nooit een winterjas nodig heb gehad.
Mijn zwager, die te Siracuse (Sicilie) woont, bezit trouwens niet eens een winterjas...
Harold Searles' boek