Archief

Eerlijk gezegd kwam de lichte kritiek op het toenmalige gedrag van een paar psychiatrische verpleegkundigen pas in mij op toen mijn psychiater mij er toe aanspoorde om binnen het genoemde psychiatrieartikel eventueel ook persoonlijke notes op te nemen, eventuele kritiek inbegrepen. 

En het was echt niet mijn gewoonte om mij over bepaald gedrag te uiten of te beklagen, maar speciaal uitgenodigd (en gestimuleerd) ... 
kwam in mij deze herinnering te boven:

tijdens een van mijn bezoeken - rond 2007 of 2008 - aan deze woongemeenschap kwam ik opnieuw in contact met sommige, mij voor de rest sympathieke psychiatrische verpleegkundigen, waarvan één juist een van de personen was waaraan ik zo vaak mijn ongemak over het gedrag van dat meisje op mijn/onze kamer het meest had doorgegeven. Daar die driepersoonskamer toen juist was omgebouwd tot kamer voor secretarie-activiteiten kwam de herinnering aan haar gedrag en mijn ongemak van toen weer te boven, iets wat ik hem ook luidop aanhaalde, er over klagend als iets wat mij behoorlijk gestoord had.

Het was toen zijn kommentaar dat mij toen ietwat versteld heeft doen staan en wel in de aard van:
"Och, wat was dat toch: zomaar wat ondeugend gedrag." = iets wat zijn beoordeling van het gedrag van dat 21-jarige meisje rechtvaardigde alsof het om een klein meisjes-gedrag ging, waarvan je maar iets moet verdragen, al met al. 

Nu moet dit hoogstwaarschijnlijk wel begrepen worden vanuit de italiaanse cultuur, waarbinnen vaak zelfs té overdreven tollerant gedrag ten opzichte van 'kinderen' aanwezig is. Zo kun je vaak mensen tegenkomen, die gewoon allerlei gedrag van kinderen overal als zijnde 'normaal' of 'door-de-beugel-kunnende' beschouwen en net zulk tollerant gedrag van hun medemensen verwachten.  

Maar op andere wijzen zal dit soort verschil van beoordelingen (in dit geval tussen wat voor mij als 'al versufte en waanzinnige tòen' onverdraaglijk was en wat voor die psychiatrisch verpleegkundige als onschuldig, te tollereren klein-meisjegedrag werd aangezien) zeker getoetst moeten worden voor betere communicatie binnen de psychiatrie, dunkt mij.  

Oh ja: nog deze note: de psychiater waaraan ik dit storende gedrag nà drie maanden eindelijk direct signaleerde, antwoordde mij toen: "Waarom heeft u mij dat niet eerder gezegd?"

In het italiaanstalige psychiatrieartikel dat ik samen met mijn (ex-)psychiater in Italie heb geschreven, heb ik ook een lichte kritiek geuit voor wat betreft de communicatie tussen de personen die binnen de psychiatrie werken.
Eerlijk gezegd had dit voor mij enkel en alleen betrekking op mijn signaleringen binnen de therapeutische gemeenschap, waar ik pas na drie maanden verblijf 'bevrijd' werd van het wonen binnen dezelfde kamer samen met een meisje (21 jr. oud ca.) dat mij behoorlijk pestte. Ik signaleerde bijna elke dag (of meermaals per dag) dat ik door haar gedrag gestoord werd (lees mijn boek). Ik signaleerde het echter alleen aan de zgn. psychiatrische verpleegkundigen... 

Volgens mij kan die communicatie ook verbeteren, daar het zeker niet de patient moet zijn (ik haal hier mijzelf aan) :"die toch al 'waanzinnig' en 'versuft' is vanwege de toegediende medicijnen er voor te zorgen dat zijn (ongemak-)signaleringen de juiste persoon bereiken" (opdat die maatregelen neemt om je/de situatie te verbeteren).  

In de afgelopen jaren heb ik de therapeutische gemeenschap meerdere keren bezocht om bepaalde personeelleden daar te begroeten, iets wat toen altijd op een joviale manier gebeurde.

De vorige keer dat ik er heen ging - een paar weken geleden - was het de eerste keer nà de publicatie van dit psychiatrie-artikel en eerlijk gezegd was toen het onthaal iets 'lauwer'...

Zal ik te fijngevoelig zijn en overdreven conclusies willen trekken?

Is het niet gemakkelijker patienten of ex-patienten op een paternalistische manier te bejegenen ...? Zo in de stijl van (om het op de manier van de indianen uit de films weer te geven) : ik (verpleegkundige of professionist) 'goed-zijn' of  'expert-zijn' en jij (patient of ex-patient) 'dom-zijn' of 'niet-mondig-zijn' ..? 

Zullen de toekomstige verhoudingen het mij pas zeggen? 
Ben ik soms te wantrouwig? (Karakteristiek die ik trouwens - volgens mij - zeker van mijn vader geerfd heb.)
 

Nog een klein detailtje over mijn tweede tekening, waarover ik op 28 augustus jl heb geschreven en die ik binnen de therapeutische woongemeenschap maakte:

de twee volwassene, gestiliseerde personen, die van boven de wolken de wereld aanschouwden bevonden zich nogal rechts op het tekenblad en hun positie daarboven was naar links toe overgeheld.

[Lees hier 'links' als de positie van het 'onbewuste'.]

Vraag: zag ik daarmee mijzelf - en mijn Animus - tóen al als toekomstige toeschouwer van mijn eigen onbewuste..? 
Is dat mogelijk?
Als je Jung's gedachten leest, toch wel.

Hier een stukje, door mij zelf vertaalde tekst uit het italiaanstalige boek “Quale psicoanalisi per le psicosi” – verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, in 1997 verschenen.

Blz. 30:

“Een indrukwekkende omvang van gegevens schijnt nu eenmaal aan te tonen dat er in het geval van de psychosen – in het bijzonder van de schizofrene – erg diepe schade aan de eendrachtige structuur van het Zelf aan het werk is, dat wil zeggen aan de ruimte-tijd- en aan de lichaams-structuren en verder aan de eendrachtige en stabiliserende structuren van het Zelfgevoel, die zich vormen in de periode waarin de geest nog niet over symbolische strumenten beschikt die geschikt zijn om , door middel van beelden of woorden, dát voor te stellen (uit te beelden) wat hij beleeft. De schade aan het Zelfgevoel komt hoofdzakelijk voort – in subjecten die daar toe ontvankelijk zijn – uit het gebrek aan integrerende bekrachtiging, van ‘het samen beleven’ en deelneming van de kant van de voor het kind betekenisvolle figuren van belangrijke en herhaalde verhoudingservaringen.”

Voor wie mijn boek al gelezen heeft of voor de zgn' expert-lezers onder jullie: zoals al elders in dit blog geschreven, raakte ik al bij het 'verlaten' van het ouderlijke huis op mijn 18° jaar in mijn vrije tekenings-uitdrukking geblokkeerd.

De kunsttherapie is dan ook een weg geweest, die men met mij op een bepaald punt niet heeft kunnen belopen tijdens mijn psychotherapie. 
En toch is het mij,  tijdens mijn 13 maanden durende verblijf in de therapeutische woongemeenschap te Turijn voorgevallen ook kort deel te hebben genomen aan een kunst-activiteit daarbinnen.

Eén tekening daarvan staat dan ook in mijn boek beschreven. Díe tekening werd in zwart-wit door mij gemaakt.

Een tweede (en laatste) tekening is er echter niet vermeld en die was juist in nogal felle kleuren, met twee personen (halve busten), die vanaf de wolken de wereld aanschouwden. Deze twee gestiliseerde personen heb ik toen in rood-gele kleuren gemaakt.

Dit schiet mij nu te binnen, terwijl ik nog stukken heb gelezen in het genoemde boek 'La psicoterapia come sfida esistenziale' van G. Benedetti, waarin hij meermaals schrijft dat er binnen zijn (hoopvolle) patienten vaak ook elementen waarneembaar zijn van een uitzicht naar een toekomstige hoop, naar een beter toekomstig vooruitzicht (iets wat Benedetti 'la psicopatologia progressiva' noemt).

Ik geloof dat men dit soort tekeningsuitingen uiteindelijk zo'n beetje op hetzelfde niveau van de betekenisvolle dromen (als teken van de goede psychotherapieverloop) kan beschouwen. 

Ik heb daarna niet meer willen tekenen! Daar ik vaak erg beknopt in mijn uitdrukkingen ben, veronderstel ik dat ik zelfs toen uiteindelijk al 'alles had geuit' wat ik door middel van tekeningen binnen mij zelf te uiten had. 

Hier een betekenisvol stukje, door mij zelf vertaalde tekst van Gaetano Benedetti uit zijn boek 'La psicoterapia come sfida esistenziale' (= de psychotherapie als existentieele uitdaging):

blz. 203: " Het is in de symmetrie, in het "gezamelijk verdragen", in de neiging van de menselijkheid van de patient te leren, in de "bescheidenheid" en niet eenvoudigweg in de "tecniek" van de gezonde persoon, voor wat de therapeut betreft, tesamen met het vuur van zijn motivering, dat een veronderstelling van de genezing ligt."

Nu ik recent het boekje 'Schizofrenia' van Gaetano Benedetti - al elders hier vermeld - nogmaals heb herlezen, begin ik ook beter vele stukken tekst te begrijpen uit zijn boek 'La psicoterapia come sfida esistenziale', waarvan ik trouwens ook onder Amazon.de een duitstalige versie heb gezien.  

Zo heb ik zonet aardig wat bladzijden herlezen over de patient Claude in hoofdstuk V en begin ik ook vaag ietwat meer te begrijpen over de psychoanalytische betekenis van inhouden van mijn eigen delirium.
Hoe vaak moeten bepaalde teksten niet eerst in je bezinken, moet er tijd voorbij gaan voordat je in staat bent jezelf vanaf een afstand beter te bestuderen? In dit geval natuurlijk op psychoanalytisch niveau, hetgeen zeker niet gemakkelijk is.

Bij het lezen van dit stuk over de psychotherapie van de patient Claude met behulp van tekeningen begin ik ook iets in te zien over de mogelijkheid van minder taalvormige behandelingen. Eind juni stelde mijn (ex-)psychotherapeute mij een psychologe - ex-leerlinge van haar - voor, die een marokkaanse vrouw op de goede genezingsweg van de schizofrene problematiek heeft geholpen uitsluitend met behulp van de kunsttherapie.