Angst !?

Ik word dagelijks heen en weer geslingerd...Samenleven omweeft je als een klimmende wingerd,
zijn goed heumeur, lachen en grapjes laten lijken
dat er toekomst is, de realiteit moet blijken.
Ik ben er vroeger altijd goedgelovig met open ogen, ingetrapt,
spelletjes spelend met m'n emoties, liefdevol aangepapt,
me siroop om de mond gewreven en toch uiteindelijk doen
wat hij zelf verlangde, niet denkend aan enig respect noch fatsoen.
Het is die lange tijd samen die me nog parten speelt.
Al die jaren lief en leed dat we hebben gedeeld.
Die tijd toen de kinderen klein waren, in onze zaak, al die zorgen...
Toen we zij aan zij stonden, we voor elkaar onze moeheid verborgen.
Je leven kan opeens als een film voor je ogen afdraaien,
Op zulk moment zeg je niet : "Ach, laat maar waaien !"
Je twijfelt even en je voet nog voorwaarts geheven, sta je stil.
Is scheiden en het totaal nog ongekende, dàt wat ik wil ?
Twijfel is het gevolg van opkomende angst en paniek,
die je hoofd komt binnengekropen als een mist en ziek
wordt je van die kill eenzaamheid die om je cirkelt en heensluipt,
je schiet uit die nachtmerrie wakker, terwijl je van het zweet druipt.
Die gedachten zijn als vossen die holen graven in je boomgaard;
waar je zonnetje toekomstdromen zorgvuldig in bewaart.
Je scharrelt weer opnieuw in het schone, de vuiligheid verdringend.
Je tast weer om je heen in de duisternis op je oude "ik" verslingerd.
Het is zo simpel, verleidelijk het kruis terug op te nemen dat je kent.
alleen blijven, de vernedering voor jezelf, falen, dat is het wat je kwelt.
Kom jong, schud even je hoofd, weg met die warrige gedachten.
Blijf je pad volgen dat je koos, je moet alleen even wachten.
Je zegt altijd : de wijzertjes op mijn horloge hebben rolschaatsen aan,
komt het dan echt op die paar maanden verdrietige onbeslistheid nog aan ?
Soms zie je niet helder, akkoord, je ziet de bomen in 't bos niet meer staan...
Maar ook dit zal zoals alles voorheen, ook weer voorbijgaan.
Ingrid
(beslissing voor echtscheiding 1997)









