goede morgen...

Ogen waarin je verdrinken kunt
kijken je vragend aan,
ze willen begrip, respect,
anders kun je beter gaan.

Ogen waarin je verdrinken kunt,
kijken je vol liefde aan,
ze vragen je voorzichtig,
of je met ze mee wilt gaan.

Ogen waarin je verdrinken kunt,
kijken je dankbaar aan,
ze zijn blij met jou,
blij dat je ze bij zal staan.

Als ik soms alleen ben en ik aan jou denk,
ontsnapt spontaan een gulle lach,
ik denk dan aan momenten,
waarin we samen mogen zijn,
waarin we rollen van het lachen,
of huilen van verdriet.
Het maakt niet uit, het zijn juist die momenten,
waarop ik zo geniet.
Waarin we heel dicht samen zijn,
tevreden met dat moment,
niet eens verlangen naar wat meer.
Of als ik weer eens druk ben
en jij praat rustig op me in,
zodat ik weer mezelf word,
weer denken kan voor zolang het duurt,
ademhaal en lief kan hebben.
Ik ben met jouw vriendschap reuze blij
en door het groeien naar elkaar,
hoor je er steeds meer bij.

In een plastic rubber bootje,
vaar je naar jouw horizon,
over de golven,
van de grote, woeste, grauwe oceaan,
je valt haast uit je bootje,
voelt je net een drenkeling
vertwijfelt, of je echt verder moet gaan.
Maar dan opeens een eiland,
zomaar vanuit het niets,
een strohalm om uit te rusten,
van het verdrinken
en de zorgen,
je mag ze vergeten,
als ze meegaan met de wind,
je moet wel om te overleven,
een nieuwe dag begint.
Je vaart weer rustig verder
en de golven lijken minder,
minder hoog en minder grauw,
want diep in je hart weet je,
ergens houdt een mens van jou.

Hallo lieve vrienden

ik wens jullie allen een heel fijne zaterdag toe,

en geniet ervan vooral als je vrij bent, heerlijk he ?.

Liefs ....

Ik mag wezen wie ik ben,
soms het zonnetje, of de sneeuw,
soms een donderwolk met veel kabaal,
ik mag wezen wie ik ben
en soms ben ik het fijn allemaal.
Ik mag wezen wie ik ben,
dat vindt denk ik iedereen,
maar waarom voel ik me dan juist,
soms bij mezelf zo verdomd alleen.
Ik mag wezen wie ik ben,
ik mag boos zijn of juist blij,
het mag van iedereen,
maar......
mag het ook van mij?

Ben jij mijn echte vriend?
Kan ik je bellen in de nacht?
Of ben jij zo iemand,
die wel zegt ik help je,
maar in werkelijkheid nooit wacht?

Ben jij mijn echte vriend?
Die als ik honger heb of nood,
mij eten geeft. Of ben je
zo een die 't wel weer zegt,
maar geeft geen kruimel brood?

Ben jij mijn echte vriend?
Die ook naar mij goed luistert
en niet alleen maar horen wil,
wat is het leuk, wat ben je lief,
maar ook harde woorden fluistert.

Ben jij mijn echte vriend?
Die als ik niet veel puf heb,
me op mijn sodemieter geef
en zo mijzelf weer doet vinden
en zegt doe af die stomme oogklep.

Aan deze eisen voldoet mijn vriend,
hij zal mij steunen in mijn strijd
en wat ik doe, of wie ik ben,
hoe ik zeg in welke taal.
Die echte vriend raak ik nooit kwijt.

Weet,

dat een echte vriend

in goede 
en 
slechte tijden

er altijd 
voor je zal zijn

weet,

dat op de hele aarde

niets van grotere waarde

is dan een vriend

die jij verdient

en weet,

zolang de zon

zijn warmte stuurt

 zo’n echte vriendschap

een eeuwigheid duurt

De telefoon

Tringg, daar gaat de telefoon,
wie zou het zijn, gaat door je heen,
eigenlijk wil je 't niet die stoorzender,
maar nieuwsgierig als je altijd bent,
verzet je al je eerste been.

Inbreuk op je privacy,
is met een moeilijk woord,
zoveel als zeggen: Hé hallo,
ik word eigenlijk veel liever,
even niet gestoord.

Maar dat geluid,
dwingende toon,
is moeilijk te negeren,
je pakt hem automatisch op,
't is eigenlijk zo doodgewoon.

Misschien is het belangrijk,
misschien iemand in nood,
dus loop ik er maar weer naar toe
en luister naar 't verhaal.
Ik hou me maar weer groot.

Want eigenlijk heb ik geen zin,
ik wil hem laten gaan,
maar dat verhaal van een vriendin,
achteraf ben ik blij,
blij dat ik haar niet in de kou heb laten staan.

De zon en de maan

De zon wilde wat zeggen tegen de maan,
het was te ver weg,
het zou zo niet gaan.

De zon was slim en riep,
tegen een ster:
"Waarom is de maan zo verschrikkelijk ver"?

De ster schreeuwde toen:
" We helpen je wel,
zeg ons wat de maan voor je moet doen".

De zon dacht nog,
dat gaat niet goed,
maar vertelde het de sterren toch.

Wat het precies was ,
dat mag je niet weten,
de sterren, ze moesten het snel weer vergeten.

De maan werd blij,
toen hij hoorde,
wat de zon tegen hem zei.

Zo zie je maar weer,
zonder vrienden geen vreugde,
het bewijs is geleverd keer op keer