licht in de duisternis..

Waarom huil je Mama?" vroeg een jongetje aan zijn moeder. 
                   Omdat ik een vrouw ben. "antwoordde zij".
                                    Ik begrijp het niet,
                                "zei het jongetje weer".
                       Zijn moeder knuffelde hem en zei met een vage lach: 
          En dat zul je ook nooit doen lieve kind, maar dat maakt niet uit."
 
                        Later vroeg de kleine jongen aan zijn vader: 
                  "Papa, waarom huilt Mama zomaar zonder reden?" 
                               Zijn vader kon alleen maar antwoorden:
         "Alle vrouwen huilen zonder reden." 
        
                      De kleine jongen groeide op en werd een jonge man,
                                  zich nog steeds afvragend,
                                   waarom vrouwen huilen. 
 
Uiteindelijk riep hij de hulp in van God en vroeg ook Hem:
"God, waarom huilen vrouwen?"
God antwoordde het volgende:

"Toen ik de vrouw schiep,
besloot ik dat ze speciaal moest zijn.
Ik gaf haar schouders,
sterk genoeg om het leed van de wereld te dragen,
maar ook zachte armen om comfort te bieden.
 
Ik gaf haar innerlijke kracht om,
bevallingen te doorstaan en om tegen afwijzing te kunnen,
welke zij vaak zou gaan krijgen,
soms zelfs van haar eigen kinderen.
 
Ik gaf haar de hardheid,
het doorzettingsvermogen om voor haar vrienden en familie
te kunnen zorgen,
zelfs wanneer iedereen het opgeeft.
Zelfs ziekte en vermoeidheid houden haar dan niet tegen,
en zij klaagt nooit....
 
Ik gaf haar gevoeligheid,
zodat zij haar kinderen lief zal hebben,
onder welke omstandigheid dan ook.
Zelfs wanneer haar eigen kind haar pijn heeft gedaan.  

Ze heeft een speciale gave om kinderen weer te doen lachen,
om tieners te helpen met hun twijfels en angsten.
 
Ik gaf haar de kracht om voor haar man te zorgen,
ondanks zijn fouten en ik fabriceerde haar uit een rib
van hem om zijn hart te beschermen.
 
Ik gaf haar de wijsheid,
om te weten dat een goede echtgenoot zijn vrouw nooit pijn zou doen,
maar dat hij haar soms test op haar kracht.
En ook om haar man bij te staan,
door dik en dun.
 
Voor al dit harde werk,
gaf ik haar ook een traan om te laten.
Het is van haar,
zij kan het gebruiken wanneer zij dat nodig heeft.
Het is haar enige zwakte..... 

Wanneer je haar ziet huilen,
zeg haar dan hoeveel je van haar houdt,
en hoe goed de dingen zijn die zij voor anderen doet.
En alhoewel ze dan nog steeds huilt,
weet dan dat ze zich wel degelijk iets beter voelt.
 
Zij is speciaal......."

Er zijn mensen die blijven moeilijk doen,

deze mensen hebben geen  fatsoen.

Die helpen mee met roddelen over en weer,

en gaan dan lekker negatief over een ander te keer.

Maar er komt een tijd,

Dan krijgen ze enorme spijt.

Dan komen ze tot inkeer,

en dan doen ze zichzelf zeer.

Maar zolang ze blijven onrust stoken,

blijft er vuur roken.

En wat is nu mooier dan slechte praat?

Zeker als alles van 1 kant gaat.

Deze mensen denken dat ze vrienden van een persoon zijn,

want zodra ze iets zien, geven ze een sein.

Maar stop je kop maar lekker in het zand,

doe lekker schijnheilig, er is toch niets aan de hand?

Ondertussen tegeover "die"persoon mooi weer spelen,

wees eens een kerel of een meid,

en gun een ander, net als jij

ook een leuke tijd.

Bemoei je niet met dingen die je niet aangaan,

zolang je niet weet hoe het exact er aan toe is gegaan.

Soms voel je

hoe iemand je zoekt,

je voelt het aan zijn handdruk

of je ziet het aan zijn ogen.

Het is een uitnodiging tot vriendschap.

En toch ben je bang en onzeker

om dat teken verkeerd te verstaan.

Je droomt wat allemaal zou kunnen,

maar je durft zo moeilijk zeggen:

"ik vind je tof,

ik wil van je houden,

ook al ben je heel anders!"

En toch is het dat

waarop die ander wacht.