Vrijdag 4 augustus 2006
De vier kaarsen...
Vier kaarsen branden in een woonkamer,
het is er zo stil dat als je goed luistert
je de vier kaarsen hoort praten.
De eerste kaars zegt:
'ik ben vrede
echter niemand kan mij verder laten branden,
ik geloof dat ik zal doven'
Het vlammetje wordt kleiner en gaat uiteindelijk uit.
De tweede zegt:
'ik ben geloof!
Meest van al ben ik niet langer onmisbaar,
dus het heeft geen zin meer dat ik blijf branden.'
terwijl hij aan het praten is, dooft een zacht briesje het vlammetje.
De derde kaars spreekt op haar beurt:
'Ik ben liefde!
Ik heb de kracht niet meer om te blijven branden.
Mensen zetten me aan de kant en verstaan de belangrijkheid niet van mij.
Ze vergeten zelfs om van de mensen rondom hen te houden!
Niet langer wachtend gaat deze vlam uit.
Plots..... komt er een kind de woonkamer binnen
en ziet de drie kaarsen die niet branden.
'Waarom branden jullie niet?
Jullie moeten toch branden tot het einde!'
Het kind begint zachtjes te huilen.
De vierde kaars ziet dit gebeuren en zegt:
'wees niet bang, terwijl ik nog steeds brand
kunnen we de andere kaarsen opnieuw aansteken,
want ik ben hoop!' Kunnen we ???
Met schitterende ogen, neemt het kind de kaars van de hoop en
steekt de andere kaarsen opnieuw aan.
Het licht van de hoop zou je nooit uit je leven mogen verwijnen...
en dat ieder van ons
hoop, geloof, vrede en liefde mag koesteren.
