de pijn ......

Ik zie een meisje in de spiegel, Ze lacht, Ze lijkt gelukkig, Maar ze zit vol verdriet En er is niemand die het ziet Iedereen denkt dat ze gelukkig is, Maar iedereen heeft het goed mis! Pas als ze alleen is kan ze zichzelf zijn, Maar misschien gaat het ooit wel mis, dan is ze verlost van de pijn!!

Lage rugpijn bekendste klacht Chronische pijn haalt je leven compleet overhoop. Je wilt nog zoveel, maar kan het vaak niet meer. En het onbegrip uit de omgeving helpt ook niet mee. Negentien feiten over chronische pijn. • De leeftijd van mensen met chronische pijn is gemiddeld 50 jaar • Zeven op de tien pijnpatiënten zijn vrouw • 64 procent van de pijnpatiënten heeft ernstige tot zeer ernstige klachten • De meeste voorkomende klacht (42 procent) is lage rugpijn • 58 procent van de patiënten zoekt langer dan een jaar naar een goede behandeling • 47 procent van de pijnpatiënten vindt dat pijn een negatieve invloed heeft op hun relatie met familie en vrienden • 24 procent voelt zich door de pijn in een sociaal isolement zitten • Artrose (26 procent) is de meest voorkomende oorzaak van chronische pijn • 75 procent gelooft niet binnen een jaar van de pijn af te zijn • 30 procent gaat minstens tien keer naar een behandelaar • 52 procent is niet tevreden over de opgegeven verklaring voor pijn • 73 procent van de patiënten wil graag actief zijn en volop meedraaien in de samenleving • Bij 41 procent is nooit een diagnose gesteld of oorzaak gevonden • 70 procent van de mensen met chronische pijn heeft last van slapeloosheid en/of somberheid • 32 procent van de patiënten heeft wel eens een pijnpoli bezocht • Bij 25 procent van de patiënten is de oorzaak van de chronische pijn niet bekend • 20 procent van de mensen met chronische pijn heeft geen arts of behandelaar bezocht • 9 procent van de pijnpatiënten kan de dagelijkse werkzaamheden niet meer uitvoeren • 28 procent is bezorgd dat ze door hun pijn geen carrière kunnen maken

Wie meer dan drie tot vier uur per dag overwerkt, heeft meer kans op een zware depressie dan andere werknemers. Dat blijkt uit een onderzoek van het University College Londen en het Finse Instituut voor Arbeidsgeneeskunde. Hoewel het noodzaak kan zijn om wekelijks overuren te kloppen, mag je hier niet in overdrijven. Te lange werkdagen zijn nefast voor je gezondheid. Werknemers die zich aan het voorziene uurschema houden, hebben minder kans op zware depressies dan zij die dagelijks meer dan drie overuren kloppen. Bovendien blijkt uit andere studies dat mensen zich minder kunnen ontspannen en dat gezinsconflicten en stresshormonen in het bloed frequenter aanwezig zijn. Geen verklaring Plausibele verklaringen kunnen de onderzoekers van beide universiteiten niet geven. Zij leidden de resultaten enkel af uit onderzoek dat ze gedurende langere periode afnamen bij beambten van de Britse autoriteiten. In totaal had 3,1 procent (ofwel 66 mensen) van de 2.123 onderzochten last van een depressie. Bij de 1.105 mensen met 7 tot 8 werkuren per dag waren het er 38, bij de 227 ondervraagden met 11 tot 12 werkuren per dag waren het er 10. Een opvallend resultaat als je weet dat overheidsbeambten er in het algemeen een gezondere levensstijl op nahouden dan de gemiddelde bevolking. Bij hen liggen de cijfers dan ook 3,1 procent lager dan bij de gewone werkbevolking

soms heb ik van die dagen dat ik niet meer weet wie ik ben soms is dat gevoel zo sterk dat ik mezelf zelfs in de spiegel niet meer herken dagen lang loop ik rond in dezelfde kleren dikke ongeschoren baard want heb ook geen zin om me te scheren ben dan gewoon van de kaart drink de hele dag door sterke drank en mijn trillende handen zijn niet te stillen dus we nemen snel nog een paar flinke slokken ook al weet ik dat de ware mij dit gekke gedoe echt niet zou willen maar er komt een dag dan zit ik vol dan hoef ik even niet meer totdat de dag weer komt dat ik mezelf weer verlies

nee ik ben niet ziek heb geen vreemde dingen drink alleen iets te veel omdat ik wil verdringen maar het heeft me in zijn macht ben mezelf een beetje verloren slaap nog amper in de nacht en de dag weet me niet te bekoren tranen vallen niet meer neem gewoon nog een glas en alles doet iets minder zeer vraag me af wie ik ooit was

Er zijn internationale afspraken gemaakt over wanneer je van afhankelijkheid van een middel kunt spreken, in dit geval dus afhankelijk van alcohol. U kunt van afhankelijkheid (verslaving) spreken als gedurende een jaar drie of meer van de volgende zaken aan de orde zijn: Tolerantie: U kunt steeds beter tegen drank, u heeft meer nodig om hetzelfde effect te krijgen. Ontwenning: U heeft minstens twee van de volgende ontwenningsverschijnselen als u stopt met drinken: - transpireren of hartslag boven de 100, zonder inspanning. - trillende handen - misselijkheid of braken - dingen zien, voelen of horen die er niet zijn - geestelijk en lichamelijk onrustig - angst - epileptische insulten (toevallen). U drinkt om deze verschijnselen tegen te gaan. U drinkt meer en langer dan u van plan was (controleverlies). U wilt steeds weer stoppen of minderen, maar er komt niet veel van terecht. Er gaat steeds meer tijd zitten in het kopen en drinken van alcohol en het bijkomen van het drinken. Sociale contacten, werk en vrijetijdsbesteding worden minder of vallen weg door het drinken. U weet dat alcohol voor u schade en problemen veroorzaakt, maar toch gaat u door met drinken.

Roken en drinken zijn twee sociaal geaccepteerde vormen van gedrag. Alleen gaat het hier wel om twee potentieel verslavende stoffen: nicotine en alcohol. Wat maakt deze stoffen zo moeilijk weerstaanbaar? Wat doen ze met je lichaam en geest? Nicotine en alcohol hebben allerlei effecten op ons lichamelijk functioneren. Als het daarbij bleef, zouden we niet snel verslaafd raken, want lichamelijk voelt het uiteindelijk niet erg fijn. De valkuil schuilt 'm in de psychische effecten van nicotine en alcohol. Ze doen iets met je 'beleving'. In mijn zoektocht naar heldere en aanschouwelijke informatie over roken en drinken ten behoeve van mijn cliënten, stuitte ik op de website van Jellinek waar fantastische animaties staan over wat alcohol en nicotine (en andere drugs) in je lichaam en in je hoofd doen. Lichamelijke effecten Nicotine belandt doorgaans via je longen in je lichaam (soms via kauwgum of pleisters), alcohol via je slokdarm. Daar triggeren deze stoffen allerlei lichamelijke reacties. Dat zijn niet de reacties waardoor je je 'lekker' gaat voelen. Het gaat hier om de processen die op gang komen om deze (giftige) stoffen te verwerken en weer af te voeren. Als je veel rookt of drinkt leidt dat op den duur tot allerlei ernstige beschadigingen. In de Jellinek-animaties kun je hierover gedetailleerde animaties bekijken. Waar het mij om gaat is het psychische effect van deze stoffen. Het psychische effect Wanneer alcohol of nicotine in je lichaam circuleren, komen ze via de bloedbaan ook in de hersenen. Daar treden ze uit de bloedbaan en komen tussen de hersencellen in. Daar veroorzaken ze 'fop-effecten' in zenuwcellen. Nicotine veroorzaakt in de receptorcellen (die ontvangen instructies) een sterker beloningseffect (je 'lekker' voelen) dan de normale stof die daar op die plek moet landen. Een sigaret opsteken doet je dus 'goed' voelen. En je ontwikkelt een hang naar dit kunstmatig 'goede' gevoel: je neemt nog een sigaret en nog een.. Het stofje werkt verslavend en heeft ondertussen ook negatieve lichamelijke effecten (longen, bloedvaten, etc). Alcohol heeft ook een fop-effect: ook alcohol treedt uit de bloedbaan en omstroomt dan de hersencellen. Daar veroorzaakt het dat de receptorcellen steeds inactiever worden. Je ervaart dat in het begin als ontspannend, maar hoe meer je drinkt, hoe meer allerlei hersen- en lichaamsfuncties hun activiteit verliezen (zie figuur): je wordt minder beheerst, je inschattingsvermogen vermindert, je zicht, spraak en motoriek gaan achteruit, je coôrdinatie en evenwicht verminderen. Hoe verder je gaat hoe meer ook je vitale lichaamsfuncties (longen, hart) in het geding komen (coma of erger). En ook van alcohol heb je steeds meer nodig om datzelfde gevoel van 'ontspanning' te bereiken. En dan hebben we het nog niet over de lichamelijke effecten van alcohol en zijn afbraakproducten op je maag, lever, nieren, bloedvaten, etc.

Een alcoholverslaving, alcoholisme, is een verslaving aan alcoholische dranken. In de meeste gevallen ontstaat deze verslaving geleidelijk. Er zijn vier stadia te onderscheiden, namelijk: de sociale drinker alcohol als hulpmiddel gewoonte gewenning en afhankelijkheid WAT ZIJN DE KLACHTEN VAN EEN ALCOHOLVERSLAVING? De klachten van een alcoholverslaving kunnen afhankelijk zijn van het stadium waarin u zich bevindt. Symptomen van alcoholverslaving kunnen het afnemen van uw reactie- en coördinatievermogen, het disfunctioneren op het werk en/of relaties zijn. Daarnaast kan overmatig gebruik van alcohol lichamelijke klachten veroorzaken en kan uw gedrag veranderen. WAT ZIJN DE MOGELIJKHEDEN VOOR BEHANDELING VAN EEN ALCOHOLVERSLAVING? U kunt in eerste instantie terecht bij uw huisarts. Uw huisarts kan u zelf behandelen of doorverwijzen naar een bijvoorbeeld een psychotherapeut of een gespecialiseerde instantie, zoals de Anonieme Alcoholisten. Vaak zal gevraagd worden om een alcoholdagboek bij te houden om inzicht te krijgen in uw drinkgedrag.

De laatste maanden, heeft drukte mij volledig overmand, 't plezier in 't leven overschaduwd door alle drukte: drukte in huis, maar vooral in mijn hoofd. Een gedachtenstroom die als een vervuilde rivier door mijn hersenen stroomt. Nog maar pas kreeg ik de tijd om een dam te bouwen die de waterval van gedachten tegen kon houden, en eruit te vissen wat voor mij bruikbaar is. Sinds kort maakt een innerlijke rust zich langzaam van mij meester. Een rust die mijn handen minder doet trillen, mijn hart langzamer doet kloppen, en mijn ademhaling rustiger doet verlopen. Een innerlijke rust, die mijn leven levendiger, en mijn liefde liefdevoller maakt. Een broodnodige rust die mijn geluk compleet maakt.

Als door een dichte mist, zoekt het geluk zijn weg, door grauwe, grijze dagen. Maar het geluk vervliegt zo snel als waterdamp op gloeiendhete dagen. Al wat ik wil en kan, en doe en mag, kan me niet gelukkig maken: geen mooie dag, geen lieve lach, geen grappige groet, of leuke snoet. Flauwe, grauwe gevoelens. Luie, lege dagen.

Een liefdevolle kus en mijn man gaat naar zijn werk. Met een vermoeid gevoel kijk ik de slaapkamer rond. Ik stap uit bed, maar ik voel me helemaal niet sterk. Zeer vermoeid en moedeloos raken mijn voeten de grond. Buiten is het al licht, want de dagen lengen weer. De vogeltjes fluiten hun hoogste lied, maar het deert me niet. Ik zit nu in de kamer en weet het echt niet meer. Zal ik gaan douchen en aankleden?.....ach nee, niemand die het ziet. Een broodje en thee werk ik met lange tanden naar binnen. Daarna zit ik met gebogen hoofd, in pyjama, op de bank. Wat zou ik graag mijn depressie willen overwinnen. Vijf-en-twintig jaar hard gewerkt, is dit nu de dank? Vandaag zal er niet veel uit mijn handen komen. Ik voel me zo moe, alleen, somber en de zingeving is ver te zoeken. Met gebogen hoofd ga ik naar mijn bedje toe en de tranen stromen. Niet tranen van verdriet, maar van wanhoop en pijn, vullen mijn zakdoeken. Na lang huilen val ik uiteindelijk ineengedoken in slaap. Middenin een nachtmerrie word ik, badend in het zweet, wakker. Met grote ogen kijk ik de slaapkamer rond, er volgt een gaap. Na een dag in mijn bedje, krijg ik weer een kus van mijn makker!

Vandaag laat uit bed, want ik voel me zo moe. Een glimlach kan nog net, maar wat doet het er toe. Mijn gevoel is heel erg vlak, geen lach maar ook geen traan. Goh, wat ben ik toch mak, wanneer zal mijn depressie weer gaan?

Een op de vijf Belgen dacht het afgelopen jaar aan zelfdoding. Dat blijkt uit een onderzoek van Test-Aankoop. Bijna één op de tien had daarbij het gevoel niet met zijn problemen terecht te kunnen bij familie en slechts een kwart van de respondenten met zelfmoordneigingen zocht professionele hulp. Test Gezondheid, het gezondheidsmagazine van Test-Aankoop, vroeg 821 Belgen tussen 18 en 74 jaar naar hun overtuigingen en ideeën over zelfdoding. Uit het onderzoek blijkt dat een op de vijf respondenten (22 procent) de laatste 12 maanden minstens een keer heeft gedacht aan zelfdoding. Dat is een hoger percentage dan in dezelfde studie 9 jaar geleden (19,6 procent). Opvallend meer Franstaligen dan Nederlandstaligen rapporteerden zelfmoordgedachten: bij de Nederlandstaligen is dat 18 procent, bij de Franstaligen 28 procent. Bijna één op de tien respondenten zegt ooit minstens eenmaal zelf een zelfmoordpoging te hebben ondernomen. Bij Nederlandstaligen gaat het om 5,6 procent, bij Franstaligen om 12 procent. Eén op de honderd deed dit zelfs tijdens de afgelopen 12 maanden. Volgens Test-Aankoop heeft bijna een op de tien het gevoel niet met zijn problemen terecht te kunnen bij familie. Slechts een kwart van de respondenten met zelfmoordneigingen zocht professionele hulp. Het gebrek aan verzorging of opvolging na een zelfmoordpoging is opvallend en vooral ook alarmerend, zegt de organisatie. 'Het is immers van levensbelang om de onderliggende problemen aan te pakken.' Volgens Test-Aankoop is nog meer aandacht nodig voor specifieke risicogroepen zoals ouderen, jonge mannen, etnische minderheden en risicoberoepen. 'Ook moet het taboe rond psychologische hulp worden doorbroken, zodat meer mensen dergelijke hulp durven te vragen.' Wie vragen heeft rond zelfdoding, kan terecht bij Tele-Onthaal op nummer 106 of op www.tele-onthaal.be of bij de zelfmoordlijn via 02/649.95.55 of op www.zelfdoding.be.

uitgeput, moe de slaap wil niet komen enigste wat ik zie donkere figuur in mijn dromen vreemde gevoelens kunnen ’n mens parten spelen door emoties overmand niet het tijdstip om te delen eindelijk ochtend nacht is voorbij gekropen uitgerust, nee morgen misschien, mag ik hopen