Archief

Neen, al te dikwijls wordt een depressie niet herkend door degene die er aan lijdt en nog minder door zijn omgeving. Een belangrijke Europese studie, DEPRESS, met betrekking tot 78.000 patiënten, uitgevoerd in tien Europese landen, toont aan dat 40% van de personen bij wie door onderzoekers met zekerheid de diagnose "depressieve stoornis" kon worden vastgesteld, nooit een geneesheer of een psychiater voor een depressieve klacht hadden geraadpleegd, omdat die noch door henzelf noch door de directe omgeving als dusdanig werd herkend. Een van de hoofdredenen waarom depressie niet herkend wordt is dat men doorgaans meent, dat een depressieve patiënt er bedroefd moet bijlopen, moet wenen, zelfmoordneigingen moet vertonen, of nog ten prooi moet zijn aan totale ontmoediging. De klinische toestand beantwoordt evenwel vaak niet aan een dergelijk beeld. Dikwijls gaat een depressie alleen maar gepaard met klachten zoals slaapstoornissen, concentratie- , geheugen- en aandachtsproblemen, ochtendmoeheid, psychomotorische remming, eetlust- en gewichtsstoornissen... Men dient wel te beseffen dat niet alle depressies veroorzaakt worden door een rouwproces of een catastrofale gebeurtenis (zoals het verlies van een job of een echtscheiding). Integendeel, depressies zijn vaak het gevolg van een opeenstapeling van stress, van affectieve, professionele of gezondheidsproblemen welke het individu kwetsbaar maken en hem geleidelijk naar de psychische ineenstorting drijven. Depressies kunnen zich ook manifesteren zonder enige uitlokkende factor.

Depressie is één van de meest voorkomende aandoeningen. Volgens de meeste internationale studies ligt de kans op het doormaken van een depressie tijdens een gans mensenleven op 10 à 17 %. Wanneer men deze gegevens extrapoleert, kan men aannemen dat 1.000.000 tot 1.700.000 Belgen tijdens hun leven een depressie zullen doormaken. Niemand kan er zeker van zijn tegen depressie bestand te zijn. Zelfs al treft zij vooral vrouwen (twee vrouwen voor één man) en jonge volwassenen (25 à 35 jaar), toch kan depressie voorkomen in alle lagen van de bevolking en op eender welke leeftijd. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zal depressie in het jaar 2020 de ziekte zijn die het meest voorkomt in de geïndustrialiseerde wereld.

Wat? Als je geestesziek bent, je maakt een crisis door en je bent een gevaar voor jezelf of anderen, kan je gedwongen opgenomen worden in een psychiatrische instelling. Hier word je behandeld. Persoonlijkheidsstoornissen en verslavingen vallen hier niet onder, tenzij er bijkomende moeilijkheden zijn. Voor wie? Geesteszieke personen die een crisis doormaken en zichzelf of anderen in gevaar brengen. Hoe? Wanneer er snel gehandeld moet worden, neemt de politie in zo'n crisissituatie contact op met de procureur des koning en je (huis)arts. De arts maakt eerst een verslag op. In dit verslag beoordeelt hij de noodzaak van je opname en de dringendheid ervan. Daarna beslist de procureur of je voor observatie wordt opgenomen of niet. Voorwaarden? Je wordt alleen gedwongen opgenomen indien: je geestesziek bent je een gevaar betekent voor jezelf of anderen je weigert je te laten behandelen de situatie dringend is Kostprijs? Een opname in een psychiatrische instelling is niet gratis. Je moet de gerechtskosten en de kosten van de psychiatrische instelling betalen. Afhandeling? De procureur stelt de vrederechter in kennis van de opname voor observatie in een psychiatrische inrichting. De zieke persoon heeft het recht om bijgestaan te worden door een advocaat. De instelling heeft tien dagen de tijd om over de opname een advies te geven. Na deze periode komt de vrederechter naar de instelling. In een zitting worden alle partijen gehoord. Op basis hiervan beslist de vrederechter of de persoon opgenomen blijft in de psychiatrische instelling voor een periode van 40 dagen.

De opname psychiatrie is een kortdurende opname voor volwassenen vanaf 17 jaar met zeer diverse symptomen, zoals angst, depressie, verslaving of relationele moeilijkheden. Deze symptomen kunnen kaderen in om het even welke persoonlijkheidsstructuur. De opname heeft een dubbel doel: ten eerste diagnose- en indicatiestelling en eventueel ten tweede behandeling. De indicatiestellingsfase duurt hoogstens twee weken. Na de indicatiestelling volgt een behandeling in het eigen ziekenhuis ofwel een doorverwijzing naar een gespecialiseerde setting. Behandeling in het eigen ziekenhuis kan bestaan uit een kortdurende opname van gemiddeld een maand, een opname in het dagziekenhuis of poliklinische nazorg.

Psychiatrie is het medisch specialisme dat zich bezig houdt met het diagnosticeren en behandelen van psychische ziektebeelden. Een medisch specialist die zich gespecialiseerd heeft in psychiatrie wordt een psychiater genoemd. De beroepsvereniging voor psychiaters is de Nederlandse Vereniging voor Psychiaters (NVvP). WELKE DEELGEBIEDEN ZIJN ER BINNEN DE PSYCHIATRIE TE ONDERSCHEIDEN? Het vakgebied psychiatrie kent de volgende deelgebieden: Kinder- en jeugdpsychiatrie Volwassenenpsychiatrie Ouderenpsychiatrie WELKE KLACHTEN BEHANDELT EEN PSYCHIATER? U kunt bij een psychiater terecht als u last heeft van bijvoorbeeld somberheid, angst en obsessief gedrag. Deze symptomen kunnen het gevolg zijn van o.a. een psychiatrische aandoening zoals schizofrenie, depressie, persoonlijkheidsstoornis of fobieë

Mensen met borderline hebben minstens 5 van de volgende verschijnselen.

Ze proberen krampachtig te voorkomen dat iemand ze in de steek laat. En alleen maar denken dat ze in de steek gelaten worden, is al genoeg om krampachtig te proberen dat te voorkomen.
Ze hebben intense relaties met anderen, maar die zijn ook heel instabiel. Ze denken heel zwart-wit over hun relaties: of iemand is geweldig of hij is waardeloos.
Ze hebben steeds een ander beeld of gevoel van zichzelf. Dat wisselt sterk.
Ze zijn impulsief. Dat heeft negatieve gevolgen voor henzelf op minstens twee gebieden: geldverspilling, veel wisselende seksuele contacten, misbruik van alcohol en drugs, roekeloos rijden, vreetbuien.
Ze doen pogingen tot zelfdoding, dreigen daarmee, of verwonden zichzelf.
Ze hebben sterk wisselende stemmingen als reactie op gebeurtenissen. Dit geeft periodes van grote somberheid, prikkelbaarheid of angst. Dit duurt meestal enkele uren, en bijna nooit langer dan een paar dagen.
Ze hebben een blijvend gevoel van leegte.
Ze hebben last van intense woede, die niet past in de situatie en de situatie ook niet oplost. Of ze hebben moeite hun boosheid te beheersen. Ze hebben dan ook driftbuien, blijvende woede, of hebben geregeld vechtpartijen.
Ze hebben paranoïde ideeën. Dit is het idee achtervolgd of bedreigd te worden. Die ideeën komen in stress-situaties. De ideeën gaan ook weer voorbij. Of ze dissociëren ernstig. Dan hebben ze het gevoel er niet meer bij te zijn en als het ware weg te raken. Soms weten ze dan niet meer precies wat er gebeurd is.



Adviezen familie/betrokkenen

Mensen met borderline doen vaak een groot beroep op hun omgeving. Het ene moment heeft iemand behoefte aan aandacht en contact, het volgende moment kan iemand zich terugtrekken in zichzelf en het contact afwijzen. Familie en vrienden hebben vaak moeite met emotionele uitbarstingen en impulsief gedrag. Daardoor staat de relatie de hele tijd onder spanning.

Zorg dat u genoeg weet over de borderline en de mogelijke gevolgen.
Realiseer u dat er sprake is van een psychische stoornis, waarvoor behandeling nodig is. Vat emotionele uitspraken niet al te persoonlijk op.