Donderdag - 29/08/2013 - Het koorweekend was een succes !  Het deed deugd om nog eens een weekend samen te zijn en vele uren (15 !) te zingen.  Het is vermoeiend, zeker na 2 zangloze maanden, maar je haalt er zoveel energie uit dat je dat er graag voor over hebt.  Tussen de repetities door zijn er dan ook de gezellige babbels aan tafel en bij de koffiepauzes.  Het koor bestaat nu 29 jaar.  Volgend jaar moet er dus gevierd worden !  Het feest comité begint te brainstormen over de mogelijkheden.  Bij de viering van 25 jaar Canzonetta zat ik in het feest comité.  De gekste ideeën kwamen toen naar boven : o.a. welness (blijkbaar het enige dat mij bij gebleven is).  Bij wijze van uitstap zijn we toen met de trein, die achter ons verblijf doorrijdt, gaan rijden.  Ik wou wel eens weten waar die naartoe ging en de anderen zagen daar ook wel iets in.  Het werd een leuke dag.  Met als kers op de taart het bericht aan onze voorzitter dat hij opa geworden was van zijn eerste kleinzoon !  We hebben toen in het station een paar liedjes gezongen terwijl we op de trein stonden te wachten.  Stefke is nu 4 jaar en heeft onlangs een zusje, Ana, gekregen.  Dit jaar werd er niets gevierd dus verliep alles zoals gewoonlijk : 7 repetities, een sport- en spelmoment, een wandeling, maar vooral een Free Podium !  Deze keer kwam de grote verrassing van onze voorzitter die een duet zong met onze leading lady, Lieve.  Zij zingt op concerten nogal eens een solo met haar mooie, dragende stem.  Zij en ik en Magda, mijn zus en dirigente, zijn de enigen die van bij het begin bij het koor zijn.  We kennen elkaar al heel lang want als kind waren wij buurmeisjes.  Destijds speelde ik vooral met haar jongste zus en kleinste broertje.  Zij heeft mooie herinneringen aan mijn oudste zus, Gitta, en de volleybalploeg die haar grote broer, met de oudere kinderen opzette.  Ik hoorde daar niet bij omdat ik door hem bij de kleintjes werd gerekend. Een feestjaar betekent ook een feestweekend.  Dan maken we er 4 dagen van.  Deze keer zal dat op een andere locatie zijn omdat onze vertrouwde stek op donderdag nog niet vrij is.  We wijken dan uit naar een andere plaats, in eigen land deze keer.  Daar hebben we enkele jaren geleden een prachtig weekend beleefd.  Dankzij het mooie weer konden we in open lucht repeteren.  De akoestiek van de vallei was buitengewoon !  We genoten volop van onze eigen echo.  Hopelijk zitten de weergoden ons volgende zomer een beetje mee want binnen is er niet zoveel plaats.  De eetzaal is de enige grote ruimte en die was toen al aan de krappe kant.  Vermits we al jaren in Troisvierges op weekend gaan, kennen we de omgeving daar al vrij goed.  Toch was er dit jaar bij de wandeling nog een verrassend element.  De groep had zich opgesplitst in een sportieve groep, die uit was op een stevige wandeling, en een andere groep die, met mij in  de rolstoel, langs de weg ging wandelen.  Daarbij zag ik voor het eerst het Mariabeeldje langs de kant van de weg tegen een rotswand.  Door de begroeiing er rond zag je het bijna niet staan en waar de 2 andere 'vierges' dan waren, wist niemand mij te vertellen.  Het was in alle geval een goede gelegenheid om wat te praten en te lachen want mede daardoor is Canzonetta zo'n hechte vriendengroep : er mag gelachen worden !  Niet in het minst dankzij/door mijn vrolijke zus.  Haar spontane vrolijkheid maakt elke repetitie weer tot een leuk evenement.  Met al de nieuwe partituren, die we nu aan het instuderen zijn, heb ik nu weer veel werk om daar een beknopte versie van te maken die voor mij hanteerbaarder is dan de ellenlange versies met slechts 4 lijnen op 1 bladzijde die we nu gekregen hebben.  Als ik daar mijn partij uit haal, hou ik 1 pagina over en hoef ik niet te bladeren, wat op zich al niet gemakkelijk is met 1 hand.  Werk aan de winkel dus.  Met het partiturenprogramma dat ik daarvoor gebruik, kan ik ze dan ook beluisteren.  Een bijkomend voordeel als je geen piano kan spelen !  De nieuwe versie van dat programma heb ik nog niet onder de knie.  Daar moet ik mij volgende week dringend eens aan zetten. 

Donderdag - 22/08/2013 - Dinsdag heb ik enkele trikes/driewielers uitgeprobeerd in het fietsadviescentrum van Pellenberg.  Mijn voorkeur : een gewoon fietsmodel met 2 wielen achteraan, valt af omdat ik daar niet zelfstandig op geraak (ik moet nog steeds mijn linkervoet vastmaken en dat kan ik op zo’n fiets niet zelf).  Wat zij mij aanraden is een sportief ligfietsmodel (zie foto op Facebook).  Ik plaats geen foto's op mijn blog om mijn privacy te bewaren.  Nu moet ik nog een test gaan doen in het verkeerspark om te zien of ik klaar ben voor een verkeerssituatie.  Misschien niet slecht want vanop zo'n ligfiets ziet alles er toch heel anders uit.  Daarna kan ik met Join 2 Bike bespreken voor het huren van zo'n fiets.  Voor ligfietsen krijg je geen tussenkomst (dat valt dus wat tegen).  We zien nog wel hoe het nu verder gaat. 

Morgen vertrekken we op koorweekend.  Gisteravond was er nog een voorbereidende repetitie waarop we weer een heel pak nieuwe partituren kregen.  Ik werd zodanig goed voorzien dat ik er nu enkele dubbel heb.  Daar moet ik op weekend nog iemand voor zien te strikken om die er weer uit te halen.  Eerst moet ik zelf alles uit mijn map halen wat we daar niet nodig hebben.  Dan weegt die map toch al wat minder zwaar en vind ik alles vlugger terug.  Papieren hanteren met 1 hand blijft moeilijk.  Ik vind achteraf wel iemand om die oude partituren te klasseren.  Straks eerst mijn huiswerk maken en dan ben ik klaar om te vertrekken !

Maandag - 19/08/2013 -  Wat een deugddoende vakantie was dat in Nederlands Limburg.  We logeerden er in een gerieflijke vakantiewoning in een bugalowpark in Arcen bij Venlo, aan de Duitse grens.  We hebben er de weide fietsomgeving rond Venlo verkend.  Alle dagen gefietst, op 1 na waarop de dreigende bewolking ons onterecht binnenhield.  Die dag hebben we de fiets laten staan, wat voor mij eerder een straf is.  Als ik moet stil zitten, krijg ik na een half uurtje al last van verkrampte spieren in mijn rechterflank.  Die moeten dan dubbele kracht leveren omdat de linkerflank niet meer meewerkt.  Op de fiets voel ik dat niet dankzij de armsteun die het gewicht van de linkerarm opvangt en mij helpt bij het rechtop zitten.  Tegen de middag was ik dringend aan beweging toe.  Gelukkig was er nog het zwembad met een aangename watertemperatuur.  Onze reisgenoten waren daar wel voor te vinden, dus trokken we voor de afwisseling naar het zwembad.  Daar mochten we gelukkig met de rolstoel tot aan het water (anders hadden ze me tot daar moeten dragen want op blote voeten kan ik niet meer gaan).  Het was er gelukkig niet al te druk.  Vanuit het zwembad zagen we de mensen buiten met paraplu's rondlopen.  De bui waar we 's morgens voor vreesden was er dan toch nog gekomen.  De volgende dagen hebben we altijd minstens 1 fietstocht gemaakt.  Slechts één lekke band, gevolgd door een fikse regenbui, heeft de pret wat bedorven.  De 4 windstreken en alles wat daar tussen ligt, hebben we verkend.  We kregen ook nog een VIP rondleiding in een plaatselijke brouwerij.  Daar heb ik voor gepast omdat brouwerijen nu eenmaal niet rolstoelvriendelijk zijn.  Het bier (Hertog Jan) zal ik later wel eens proeven, als mijn alcoholdrempel nog wat beter is.  Sinds mijn ziekenhuisperiode verdraag ik dat niet goed meer.  Ik probeer er weer wat aan te wennen want Nieuwjaar vieren zonder bubbels is maar goed voor één keer.  Alleen echte Champagne gaf geen ongewenst effect als plots vuurrood zien en jeuk in de halsstreek.  Cava lukt nog niet.  Ik ben een tijdje geleden begonnen met weer half en half (half pils, half tafelbier) te proberen.  Daar reageer ik toch al niet meer op.  Nu kan ik ook al lichtere bieren drinken zoals Kriek en Ginder Ale.  Als ik kan afwisselen met water lukt witte wijn ook.  Vorige zaterdag kwamen de doctoraatsstudentes dan weer langs voor de laatste test van mijn linkerarm.  Die verliep zeer goed en ze lieten mij ook de grafieken zien van de vorige tests.  Zij waren zeer tevreden over de stijgende trend en zullen me later de resultaten van de laatste test nog doorbellen.  Spijtig genoeg mogen zij maar één spier testen.  Achteraf kan dat in klinische situaties verder uitgebreid worden naar meerdere spieren maar deze studie is dus beperkt tot eentje.  Ze vonden dat ik flink wat kleur had gekregen tegenover de laatste keer dat ze me zagen.  Morgen heb ik dan die afspraak met het fietsadviescentrum om een driewieler te gaan proberen.  Ik hoop dat dat wat meevalt want achterop zitten begint zijn charmes te verliezen.  Ik kan de oneffenheden in de weg niet vermijden of erop anticiperen zodat ik elke put of bult lijdzaam moet ondergaan.  Erg leuk is dat niet.  Hoe het met de armsteun moet op de driewieler moeten we ook nog bekijken.  Ik ben weer benieuwd.  Volgend weekend is er dan weer het koorweekend in onze vertrouwde stek in Cinq Fontaines in het noorden van Luxemburg bij Troisvierges.  Ook iets om naar uit te kijken ! 

Donderdag - 08/08/2013 - Gisteren eerste trainingssessie gehad voor de doctoraatsstudie.  De studentes begonnen met het hertesten van mijn arm.  Daarbij haalde ik niet dezelfde score als bij de eerste test en deze keer was dat te zwak om mee te kunnen doen en zouden ze over een maand wel eens terugkomen.  "Hoe kan dat nu", dacht ik, "de kinesiste Anouk zegt dat mijn arm juist sterker geworden is nu ik dagelijks met de handpedalo werk".  Toen ik hen erop wees dat bij de eerste test mijn arm steviger werd vastgehouden, begonnen ze opnieuw.  De resultaten waren nu beter.  Ze dankten mij voor deze opmerking en begonnen aan de training.  Alles verliep naar wens maar als ze vanavond terug komen, ga ik ze toch nog op een paar punten wijzen.  Hun methode verschilde nog op een paar vlakken : ander steunkussen, geen druk op mijn elleboog.  Eigenlijk vond ik het nogal amateuristisch hoe ze te werk gingen.  Bij een wetenschappelijke studie moet je toch op alle details letten.  Hoe kan je nu een degelijk onderzoek voeren als je wat nonchalant bent ?  Ze gaan me nog leren kennen !  Nog 2 trainingen te gaan en dan, op zaterdag, vertrekken we op fietsvakantie met de 5 koppels van de kookploeg van het koor.  Ik hoop dat ik die handpedalo niet mag meenemen, dan is het echt vakantie.  Zo niet neem ik hem zeker mee : 'geen tijd laten verloren gaan'.  De leuze van 'less is more' gaat voor mij niet meer op !  'Time is money' en uitstel kan ik mij nu niet meer permitteren. 

Vrijdag - 02/08/2013 - Na een bewogen dinsdag kreeg ik 's avonds een superleuk telefoontje van de universiteit.  De doctoraatsstudentes hebben navraag gedaan over het effect van metaal op hun testresultaten.  Daaruit blijkt dat titanium niet zo'n probleem vormt.  Dat is namelijk niet zo'n goede geleider en zal de testen niet storen.  Daardoor ben ik weer 'in de running' voor de studie en kan het trainingsprogramma volgende week al starten.  Ze komen op woensdag, donderdag en vrijdag 90 min. krachtoefeningen doen.  Zaterdag vertrekken wij voor een week op fietsvakantie en als we terugkomen, komen ze mijn arm opnieuw testen om te zien wat het effect is.  Ik ben even benieuwd als zij !  Enkele dagen later heb ik een afspraak met het fietsadviescentrum om een driewieler te proberen.  Daar kijk ik al naar uit.  We gaan niet direct weer een nieuwe fiets kopen, daar hebben we de plaats niet voor.  Waarschijnlijk kunnen we via Join2Bike een driewieler uittesten (zij kopen die aan en wij huren die voor 1 €/maand, dat is het opzet de fietsotheek van Join2Bike : revalidanten de mogelijkheid bieden om te blijven sporten door materiaal ter beschikking te stellen).  Als dat meevalt, kunnen we daarna uitkijken naar een eigen fiets.  Op die manier kunnen we nog samen fietsen zonder dat Marcel mij op de tandem moet hijsen.  Dat zou op de lange duur niet langer haalbaar zijn.  Ik begin al de kriebels te krijgen.  Gaat dat nog lukken ?  Het voelt zo veilig achter Marcel op de tandem.  Woensdag reden we aan 30 km/uur langs de Diestsesteenweg.  Dat durf ik nooit alleen.  Ik ben ook bang dat er op smalle paadjes niet te fietsen valt met een driewieler.  Stel dat ik overkop ga als het ene achterwiel hoger komt dan het andere.  Stoepranden lijken mij ook heel gevaarlijk en hoge bergen, daar zal ik zwaar voor moeten trainen.  Daarom ook dat ik liefst een driewieler wil.  Dan kan ik thuis blijven trainen op mijn hometrainer.  Een ligfiets is ook een mogelijkheid maar vraagt een aangepaste training omdat je daar andere spieren voor gebruikt dan wanneer je rechtop zit.  Het kan even duren voor Join2Bike die fiets ter beschikking heeft.  Nog wat geduld oefenen dus.  Gelukkig start in september de conditietraining.  Daar zal ik me wel kunnen afreageren.  Ook daar kijk ik naar uit.  2014 belooft boeiend te worden !

Maandag - 29/07/2013 - Een verjaardag als geen andere !  Al heel vroeg berichtjes via gsm en Facebook (waarvoor dank iedereen).  55 worden is leuk.  Het heeft 1 nadeel : ik kan de cijfers nu niet meer omdraaien om er jonger op te worden.  6 jaar wachten voor ik weer 16 ben !  Vorige week donderdag leek het alsof ik aangevallen werd : een luide knal op onze avondwandeling : een klapband links vooraan.  Marcel zou Marcel niet zijn als hij dat niet snel zou verhelpen.  Vrijdag had hij al andere wieltjes meegebracht (afdankertjes van karren van het ziekenhuis).  Nu weten we waarom die karren zoveel lawaai maken.  Die wielen zijn gewoon keihard.  Zaterdag moest hij voor een boodschap naar Vivantia, de thuiszorgwinkel van het ziekenfonds.  Daar heeft hij andere tweedehands wielen meegekregen uit het atelier, volle, geen luchtbanden, deze keer.  Deze rijden even zacht als luchtbanden, qua geluid en vering een hele vooruitgang en… ze kunnen niet afgaan of knallen !  Eens zien hoe lang het duurt eer we die op rijden.  Vermits we die rolstoel alleen gebruiken voor wandelingen in de buurt zal dat wel een hele tijd zijn !  Van de fietssimulator in Pellenberg kreeg ik vorige week het bericht dat die ten vroegste in 2014 operationeel zou zijn.  Ik kan er wel terecht in het fietsadviescentrum.  Daar hebben ze me, toen ik er nog opgenomen was, enkele ligfietsen en tandems laten proberen.  In september ga ik er eens een driewieler proberen.  Marcel dacht dat het opstappen nog een probleem zou zijn.  Ik heb hem zaterdag bewezen dat ik dat wel kan.  Alleen zelfs!  September wordt dus heel interessant : driewieler testen, eerste conditietraining op maat.  Van de sociale woningmarkt in Leuven hebben we nog steeds geen nieuws.  Wij denken dat dat voor volgend jaar zal zijn.  Ondertussen oefen ik ijverig verder met de handpedalo (dagelijks al een kwartier).  Het geeft me voldoening omdat ik dat zonder hulp kan doen.
Door de onweersdreiging zijn we dit weekend 's avonds niet op stap geweest.  Zondagmiddag zijn we met de kinderen op restaurant gaan eten voor mijn verjaardag.  Nu zijn zij heel de week druk, druk, met hun werk en zo, zodat we dat in het weekend moeten doen.  Mijn 55ste wordt dus een 2-daagse, eigenlijk een 4-daagse.  Mattias had op vrijdag al een kaart bij van mijn schoonfamilie.  Het kan niet op dit jaar !  In Pellenberg heb ik er 2 jaar geleden per vergissing een 2daagse van gemaakt.  Ik verjaarde toen op vrijdag en mijn zus had mij op woensdag al voorzien van het nodige snoepgoed om mee te trakteren. "Niet vergeten, hè ": zei ze nog voor ze wegging voor de koorrepetitie.  Dus de volgende dag ging ik, met mijn kamergenote, al op ronde en kreeg ik van iedereen gelukwensen en kussen.  De volgende dag stond er bij het middagmaal een stuk verjaardagstaart op mijn bord.  Dat heb ik toen met een rode kop opgegeten !  Ik had niet door dat het dan pas de 29ste was.  Maar 't was leuk !

Woensdag - 24/07/2013 - Hopelijk hebben we gisteren de warmste dag van het jaar gehad.  Dit was genoeg voor mij.  Nu het weer wat heeft geregend gaat het gras weer groeien en krijgen we weer last van het lawaai van grasmaaiers.  Het weekend begon voor mij op vrijdagmorgen.  Mijn zus Magda kwam mij oppikken voor onze zussendag (dat was zeker 2 à 3 jaar geleden).  Wij proberen jaarlijks 1 dag samen door te brengen.  3 jaar geleden was dat een dagje shoppen op de Meir in Antwerpen.  Het vestje dat ik toen kocht, draag ik nog altijd.  Dat was een goede investering.  Deze keer kozen we voor de zoo van Planckendael.  Met dit warme weer zou het daar in de voormiddag zalig moeten zijn (en dat was het ook !).  Voor mijn verjaardag (volgende week maandag) deed ze mij een abonnement cadeau.  Mindervaliden krijgen daar gelukkig een serieuze korting.  De grote verrassing kwam echter maandag : mijn vaste begeleider krijgt een gratis abonnement !  Daarvoor moest Marcel zelf eens gaan met zijn paspoort.  Nu zijn wij officieel abonnees van de zoo van Antwerpen en Planckendael !  De parking voor mindervaliden is een paradijs voor rolstoelgebruikers (veel schaduw en ruim plaats tussen de auto's zodat je gemakkelijk in en uit de auto kan om plaats te nemen in de rolstoel)  Daar hebben we wel 7 € voor over !  Zodoende is mijn weekend begonnen en geëindigd in Planckendael !  Marcel had maandag toevallig een vrije dag (omdat onze nationale feestdag op een zondag viel).  We hebben niet veel gezien van de kroning van onze nieuwe koning maar we hebben wel genoten van het dierenpark.  Zaterdag werd een buurvrouw, Hilde, begraven (61 jaar, longkanker).  Toen ik haar vorig jaar sprak, zei ze nog : "We hebben allebei een slecht lotje getrokken".  In vergelijking valt het mijne dan nog mee.

Ik heb vroeger nog toneel gespeeld met haar man, Herman, als tegenspeler (de ingebeelde zieke van Molière).  Hij speelde mijn zangleraar.  Ik was de dochter van de ingebeelde zieke.  Dat was mijn eerste toneelervaring (mijn ouders hadden de leiding : moeder regie, vader decor, licht en geluid in het kader van het toneeltornooi van KWB).  Ik heb Marcel er toen bij gevraagd om te helpen met de belichting.  Qua kennismaking met mijn ouders kon dat tellen (hoewel we toen nog geen koppel waren).  We wonnen dat tornooi en mochten nog een voorstelling geven in de stadsschouwburg van Leuven.  Ik kreeg van de jury een pluim voor mijn stil spel (in een hoekje zitten pruilen omdat ik van mijn vader moest trouwen met iemand die mij niet aanstond, ik was namelijk verliefd op de muziekleraar natuurlijk, maar dat wist mijn vader niet).  De kostumering was prachtig !  Mijn moeder maakte die zelf.  Ik heb er nog een mooie foto van (mèt schmink en pijpenkrullen !).  Marcel bewaart die, als een relikwie bijna.  Ik was toen 21 en pas afgestudeerd.  Mijn toneelcarrière was kort (2 seizoenen).  Daarna zijn wij getrouwd en kwamen er kinderen en die gingen voor natuurlijk !  Ik herinner mij nog flarden van de tekst die ik toen moest zingen (zangles met de zangleraar natuurlijk) :"O, Daifilo, één grote zorg heeft mij bevangen, door 't dreigend huwelijk dat men mij bereid."  Dat was meteen ook mijn enige solo-zangoptreden.  Hij noemde mij Dorilea (we moesten echt wel toneel spelen voor mijn vader) dat de tekst niet op papier stond, viel hem gelukkig niet op.  Hij zag mij liever trouwen met een dokter, die had hij graag in de familie om zijn ingebeelde ziektes te behandelen. 

Toen de vrouw van Herman een dik jaar geleden, ze was net met pensioen, te horen kreeg dat ze longkanker had, was iedereen stomverbaasd.  Ze heeft nooit gerookt, leefde gezond, fietste altijd naar haar werk (net zoals ik eigenlijk).  Hij heeft daarop ook zijn pensioen aangevraagd om haar bij te kunnen staan.  Ook zij zijn een Chirokoppel van Chiro Blauwput, net zoals wij.  Zij wonen hier net om de hoek.  We zagen hen af en toe op straat of in de supermarkt, hier vlakbij en praatten dan wel eens.  Ik kende haar niet zo goed.  Marcel kent Herman beter.  Hij heeft hem nog als leider gehad in de Chiro.  De kerk van Vlierbeek was overvol, veel volk van Blauwput uiteraard (hun kinderen gingen daar ook naar de Chiro, zoals de onze).  Er waren stoelen tekort, gelukkig was daar veel staanplaats en kon iedereen toch binnen.  Na de stemmige uitvaart waarin Herman persoonlijk afscheid nam van zijn 'toffe madam' (blijkbaar hield Hilde van tango en Fadomuziek, dat was nog eens een verrassing !) gingen wij naar huis.  Ze ligt nu begraven op het nieuwe kerkhof van Kessel-Lo (niet vlak naast de kerk).  Daar gaan wij 's avonds al eens wandelen.  Het is ingericht als een park met mooie wandelpaden met goede klinkers.  Veel aangenamer met de rolstoel dan de uitgesleten paden in Heuvelhof, het gemeentelijke park, hier vlakbij.  Daar zagen we gisteravond dat ze in het zelfde perk ligt als onze buurman Piet, die vorig jaar overleed, na een gevecht van 5 jaar tegen darmkanker.  Nu het graf van mijn zus er niet meer zal zijn, weten we waar naartoe met Allerheiligen.  Marcel was goed bevriend met Piet (elektronica en klussen waren hun raakpunten).  Toen ik pas thuis was uit Pellenberg, kwam hij vaak aanbellen om ons uit te nodigen voor een pintje en een babbel.  Daar gingen we dan graag op in.  Hij drong ook altijd aan dat ik mee kwam.  Dat plezier gunde ik hem graag ook al moest ik bij hem de trap op (hij woonde in hetzelfde type huis als wij).  Zo ondervond ik dat trappen geen onoverkomelijk probleem zijn en ging mijn zelfvertrouwen weer wat omhoog.  Dank u, Piet.  Dat is een mooi souvenir !  Zijn kleinzoon studeerde voor piloot.  Ook in de luchtvaart vonden ze elkaar (de vergelijking met mijn vader, gewezen vliegtuigtechnieker in het leger, ligt voor de hand).
Voor de Beleuvenissen trokken we vrijdagavond weer naar Leuven (goed op tijd deze keer) we vonden vlot een parkeerplaats (met een gehandicaptenkaart parkeer je gratis in Leuven) en een plaatsje in een sushibar in de Tiensestraat.  We bestelden een sushimenu voor 2 en kregen het niet op.  De rest konden we meenemen, maar met het warme weer en omdat we nog wat naar de optredens wilden gaan kijken, deden we dat liever niet.  Weer miste ik verhoogde plaatsen voor rolstoelgebruikers.  Daarom bleven we niet te lang in de stad rondhangen en gingen moe maar voldaan naar huis.  Wat een weekend vol uitersten !  Zondag was er rommelmarkt in Blauwput.  We trokken, in de koelte van de morgen, op verkenning.  Daarbij kwamen we langs de Chirolokalen.  Toevallig vertrok die dag de eerste groep (de meisjes) op kamp.  Voor de laatste keer apart, vanaf volgend jaar gaan de groepen (jongens en meisjes) samen.  Bij gebrek aan leiding worden de 2 groepen samengevoegd en wordt Chiro Blauwput gemengd (zoals de meeste groepen tegenwoordig).  Een mijlpaal in de geschiedenis van Blauwput !  Hun lokalen liggen nu nog op aparte locaties.  Hoe het daarmee verder moet, zien we nog wel.  Op 1 ervan stonden vroeger klaslokalen van de vroegere meisjesschool.  Die lokalen zijn enige tijd geleden afgebroken en verkocht (dat was prefab uit de jaren 60).  Ze hebben ruim 30 jaar dienst gedaan.
Op de rommelmarkt zagen we op een affiche dat Kloezo kwam optreden.  Dat is een groepje Chirojongens die de echte Clouseau nadoen.  Ze doen dat heel goed.  Wij kennen ze van op een Chirofeest van dik 10 jaar geleden.  Toen we hoorden dat ze 's avonds om 20u30 optraden, was ons avondprogramma snel ingevuld.  Lekker chillen (letterlijk dan) na een warme zomerdag.  Er was niet erg veel volk en Marcel vond al gauw een stoel zodat hij naast mij kon zitten.  Zo was ons weekend weer goed gevuld en kunnen we er weer tegen voor een week. 

Donderdag - 18/07/2013 -  Ik heb net 2 kinestudentes van de KULeuven op bezoek gehad.  Ze kwamen testen afnemen in het kader van een doctoraatsstudie.  Daarmee testen ze of er nog leven in mijn linkerarm zit.  Dat er iets inzit, weet ik al lang, van bij kinesiste Anouk, dat dat niet veel is (6 % tov mijn rechterarm weet ik nu pas).  Het hoopvolle is dat die 6 % er is en verder kan ontwikkeld worden.  Omdat de studie ook electrostimulatie inhoudt, mag de kandidaat geen metaal in het lichaam hebben.  Nu is het, spijtig genoeg, zo dat ik in 1996 een kaakcorrectie heb gehad waarbij vijzen in titanium werden gebruikt.  Daardoor val ik af als kandidaat proefpersoon omdat dit de resultaten zou verstoren.  Ik kom eventueel nog in aanmerking voor andere testen waarvoor ze me eventueel later nog zullen contacteren.  Helaas, maar niks aan te doen.  Toen ze mijn handpedalo zagen staan waren ze direct opgetogen omdat ze daaruit afleiden dat ik gemotiveerd ben om te oefenen.  Bij de proeven zouden ze 3 dagen langs komen om telkens 90 minuten oefeningen te doen om de arm te versterken wat mij zeker zou helpen om het functioneren van die arm te verbeteren.  Ik zal dus verder moeten zoals ik bezig was.  Gisteren vroeg ik nog aan Anouk wat ik zou moeten doen om ooit mijn linkerhand weer omhoog te kunnen steken.  Dat wordt zwaar gewichtheffen om die spieren weer te ontwikkelen zodat ze het gewicht van die arm en/of hand kunnen dragen.  Door dagelijks met die handpedalo te werken, ben ik al goed bezig.  Wat daar extra nog bij komt, zou mooi meegenomen zijn.  Dat zal dus niet gebeuren of toch niet zo intensief.  Heel spijtig.  Dat hadden ze beter vooraf gevraagd voor ze ook maar de moeite namen om langs te komen en mij blij maakten om een dode mus.  Maar, niet getreurd.  We doen gewoon verder en we zien wel waar we uitkomen.  Misschien komen ze toch nog terug voor de training, zonder electrostimulatie, die mogelijkheid bestaat, zeiden ze.  Ik hoop dus nog van hen te horen.  De testen waren op zich al interessant om zien.  Met elektroden op mijn arm maten ze de aanwezige spierkracht en moest ik proberen genoeg spanning in mijn armspieren te ontwikkelen om een bepaald doel te halen.  Dat lukte vrij goed.  Ze waren alleszins enthousiast over het resultaat.  Maar die titanium gooit roet in het eten.  Het gaat dus voorlopig niet door.  Toen ik indertijd last kreeg van mijn onderkaak (problemen bij het kauwen) ben ik in behandeling gegaan bij een orthodontist.  Zij stelde vast dat mijn onderkaak niet volledig uitgegroeid was waardoor mijn tanden van boven- en onderkaak niet goed correspondeerden.  Om dit te verhelpen was een operatie nodig.  Bij kinderen (onder de 14 jaar) kunnen ze die groei nog stimuleren (vraag maar aan onze Wim), bij volwassenen niet, vandaar die operatie.  Daarbij hebben ze mijn onderkaak verlengd en vastgezet met vijzen in titanium.  Die spelen mij nu dus parten.  De behandeling werd dan afgerond met het recht zetten van mijn tanden (met blokjes).  Daardoor ben ik verlost van een chronische gevoeligheid van 2 snijtanden.  Die stonden niet netjes in de rij, door plaatsgebrek, waardoor ik daar steeds tandpijn aan kreeg.  In mijn kindertijd stond de orthodontie nog nergens en heeft mijn tandarts zijn best gedaan om mij te helpen, zonder resultaat.  Desalniettemin ben ik heel blij dat ik die kaakoperatie destijds gehad heb en dat ik nu een mooie tandpasta-smile heb (zoals ze dat in het koor noemden).  Als ik blijf werken met die arm zal er ook wel wat verbeteren.  We zien wel waar we uitkomen.  Gisteren zat er een doodsbrief in onze brievenbus.  Een buurvrouw (61 jaar) is overleden aan longkanker.  Zij heeft nooit gerookt, fietste altijd naar haar werk en was net met pensioen toen ze die diagnose te horen kreeg.  Met chemo hebben ze haar leven nog wat kunnen rekken, tot vorige maandag...  Ik ben al blij dat ik niet ongeneeslijk ziek ben.  Het mijne is ook niet min, maar ik leef nog en ik heb nog vooruitzichten.  Wij leven erg met dat gezin mee.

Maandag - 15/07/2013 - Spijtig dat het vrijdag nog wat frisjes was.  De Franse chansons op de Beleuvenissen misten wat warmte.  De gereserveerde plaatsen voor rolstoelen waren ook niet denderend : helemaal vooraan, vlak voor het podium, amai mijne nek !  Dat ze een voorbeeld nemen aan de grote festivals.  Die voorzien een klein verhoogd podium tegenover of achteraan het terrein.  Zo zie je en hoor je alles (mits oordoppen) veel beter.  Als ze dat op de grote markt voorzien, tegen de muur van de Sint-Pieterskerk aan, dan heeft niemand daar last van.  Kan iemand dit doorseinen aan de bevoegde instantie zodat het de volgende keer in orde is ?  Waarvoor nu reeds mijn oprechte dank !!!  We zijn vrijdag niet al te lang blijven hangen in de stad.  Door een late bezoeker waren we niet tijdig weg geraakt; we vonden niet direct een geschikte parkeerplaats (de lift van de ondergrondse parking onder het Ladeuzeplein werkte niet, gelukkig moesten we niet betalen, na het nodige gefoeter tegen de arme parkingbewaker).  Zodoende parkeerden we uiteindelijk op een in extremis nog gevonden onverhoopte gehandicaptenplaats (ik zeg niet waar om ze de volgende keer nog vrij te vinden !).   Zaterdag gingen we naar Tienen om een vriendin te bezoeken die daar in het ziekenhuis is opgenomen.  Zij heeft last van bloeddrukvallen waardoor ze minder stevig te been is.  Zo gauw de medicatie op punt staat, kan ze weer naar huis.  Daarna gingen we nog langs bij een nicht van Marcel in Budingen.  Zij heeft enkele weiden met wat paarden achter haar huis.  Hele mooie dieren !  Haar dochter is nu niet meer zo fel bezig met paardrijden (jumping) zodat ze nu nog wel de mooie dieren hebben waar ze voor moeten zorgen.  Met haar hogere studies (orthopedagogie in Hasselt) heeft ze ook al genoeg te doen, zodat ik wel kan begrijpen dat ze niet veel tijd meer heeft voor de paarden.  Gelukkig hebben zij daar thuis de ruimte voor om ze zelf te houden.  Op weg naar huis gingen we dan nog iets eten bij Pallieter in Bekkevoort.  Een gezellig restaurant dat gekend is voor zijn verse frieten (geen diepvries).  Er was tamelijk wat volk maar de bediening vlotte nogal, op het eerste zicht, zodat we nog niet direct in de gaten hadden dat er iets niet klopte.  Toen we, na een uur, nog steeds geen eten hadden gekregen en 2 andere tafels, die later bezet waren dan de onze, wel, hebben we het personeel toch maar eens aan de mouw getrokken.  Blijkbaar hadden wij hetzelfde besteld als de volgende klant en hadden ze die, per vergissing, eerst bediend.  Binnen de 5 minuten werd ons eten opgediend en het was gelukkig heel lekker, maar het lange wachten eiste zijn tol, mijn rechterflank liet zich weer voelen, zodat het geen gezellig tafelen meer was.  We hoefden gelukkig niet lang te wachten om af te rekenen zodat we snel verder konden.  Moe maar voldaan plofte ik die avond in mijn zetel en konden we even later van een welverdiende nachtrust genieten (had ik gehoopt) want, wie was er om 24u30 al weer wakker ?  Ik natuurlijk.  Gelukkig heb ik tegen de morgen nog een paar uur geslapen zodat ik zondagmorgen toch nog tamelijk fris was.  Gisteren was het zo'n prachtig weer dat we het niet konden laten om nog een fietstochtje te gaan maken.  Marcel zocht op de fietskaart de beste fietsknooppunten uit om in de brasserie 'Gempemolen' te geraken.  Daarvoor rij je haast langs het kasteel van Horst maar daar zijn we onlangs nog geweest zodat we toch liever naar de Gempemolen doorreden.  Onze tandem had daar weer veel bekijks, zoals gewoonlijk...  Na een lekker, alcoholarm pintje op het aangename terras, konden we weer verder.  Mattias en Robbe waren ondertussen thuis gekomen zodat we samen konden eten (die hadden we van heel het weekend nog niet veel gezien en niet alleen omdat we zelf veel op stap waren).  Ze waren allebei een verjaardag gaan vieren (de ene van zijn lief, de andere van zijn neef).  Deze week belooft ook weer interessant te worden : donderdag komen de kinestudenten mijn arm en hand testen in het kader van een doctoraatsstudie (ik ben heel benieuwd wat ze gaan doen) en vrijdag ga ik met mijn zus een half dagje op stap naar de zoo van Plankendaal.  We proberen jaarlijks toch één dag er samen op uit te trekken.  Dit zal de eerste keer zijn NA mijn CVA !  Ook daar kijk ik naar uit.  De zomer vliegt weer voorbij.  Gelukkig dat het mooie weer wat aanhoudt zodat we er volop van kunnen genieten, zelfs in een rolstoel !  De 2000ste lezer van deze blog was mijn oudste zoon !  Bedankt Wim, voor het melden.

Woensdag - 10/07/2013 - Gisteren bij kine Jozefien vroeg ik wanneer de doctoraatsstudie over de hand- en armfunctie zou beginnen.  Nog geen kwartier later werd ik gebeld door een studente van de universiteit om een afspraak te maken voor de eerste test !  Volgende week donderdag komen ze daarvoor langs.  We moesten er allebei om lachen : "Ze hebben ons daar gehoord !"  Dat wordt weer een interessante week !  Vorige week vrijdagavond zijn we naar de Beleuvenissen geweest.  In Leuven zijn er sinds enkele jaren elke vrijdagavond van de maand juli gratis muziekoptredens in een bepaald thema, verspreid over een 6-tal pleinen in de stad.  Vorige week was het folkmuziek.  Gezien het mooie weer trokken we daar naartoe.  Dat was 2 jaar geleden.  Vorig jaar had ik nog teveel hoofdpijn om daarvan te kunnen genieten.  We waren vroeg vertrokken om een goede plaats te zoeken voor de auto en een terrasje om iets te eten voor de optredens begonnen.  Dat eerste was niet simpel omdat vele straten dan afgesloten zijn voor het verkeer.  Na wat rondjes zoeken, vonden we toch iets in de buurt waar we eens gingen kijken of we daar nog een plaatsje vonden om iets te eten.  Op het grote plein achter de St. Pieterskerk leek het al goed vol te zitten.  Na wat rondkijken in de buurt vonden we aan de overkant van dat plein achter de tent met de technische installatie toch nog plaats om te eten.  Even later kwam de groep die daar nog aan het soundchecken was daar ook eten.  We waren dus goed op tijd en zouden de start zeker niet missen.  We zaten daar blijkbaar heel strategisch want iedereen die dat plein overstak, konden we zien langs komen.  Op deze manier zagen we een enkele bekenden van het koor en van Join2Bike langskomen.  Het werd een leuk weerzien.  In de zomer zijn er geen activiteiten van beide dus is het leuk om zo eens iemand tegen komen die ook tijd heeft voor een praatje en/of een drankje.  Na die groep liepen we nog even over de Grote Markt.  We hadden gehoord dat daar nog iemand van Join2Bike zat.  We zagen hem al gauw zitten en zijn bij hem aangeschoven om nog wat na te praten over ons exploot in Oostenrijk.  Hij vertelde mij dat het veel mensen in de groep was opgevallen dat ik er dit jaar veel beter uitzag en dat ik vaak lachte.  Dat hadden ze me vorig jaar bijna niet zien doen.  Zij wisten blijkbaar niet dat ik toen zoveel hoofdpijn had dat het lachen mij verging.  Gelukkig ben ik daar nu van verlost en kan ik weer een beetje genieten.  Die vrijdagavonden in Leuven zijn altijd heel gezellig, als het droog weer is, zodat we gewoonlijk pas in augustus op verlof gaan.  De volgende weken staan er nog Franse chanson, gezongen door Vlaamse artiesten, Special (ook Vlaamse artiesten die hun nieuwste albums komen voorstellen) en The Best of (nog geen idee wat dat inhoudt).  In tegenstelling tot Marktrock (3 dagen na mekaar in de helft van augustus) dat uit zijn voegen barstte tot ze daar voor een paar jaar ook overschakelden op Belgisch en gratis werd èn op meerdere podia op verschillende pleinen.  Naast Rock Werchter, dat het seizoen opent einde juni, is er heel wat te doen in de Vlaamse steden.  We mogen niet klagen ! 

Maandag - 08/07/2013 - De zon, een nieuwe laptop (even wennen nog), de zomer is in het land.  Het kan niet meer stuk.  Uiteraard hebben we gisteren onze tandem uit de garage gehaald en zijn we gaan fietsen.  Via het fietsknooppuntennetwerk reden we langs rustige wegen naar Leefdaal.  Daar was het dorpsfeest van de 'Jefkes'.  Een jaarlijks evenement dat heel het dorp op stelten zet (een beetje zoals de jaartallen in Leuven).  Alle mannen van een zekere leeftijd zijn dan 'Jefke' en worden op een praalwagen (deze keer was het een bus) door het dorp gereden onder begeleiding van een fanfare.  Het eindpunt is de taverne van het nichtje van Marcel.  Daar is dan een grote BBQ en een feestelijk einde van de dag.  Een 4-tal jaar geleden zat ik daar nog mee aan de kassa.  Nu zijn we de familie Nolmans gaan begroeten (zij waren bijna voltallig, meestal als er te feesten valt).  We waren deze keer zonder fietskledij vertrokken (niet ver, geen bergen) maar dat hebben we toch gevoeld !  Een fietsbroek is toch veel comfortabeler voor een klein uurtje fietsen door bos en veld. 
De dagelijkse routine herneemt zich.  Nu Marcel en de jongens weer aan het werk zijn, de kine weer aan de orde is, kunnen we ons weer koesteren in de herinneringen van ons avontuur in Oostenrijk.  We krijgen bijna dagelijks foto's in onze mailbox van reisgenoten.  Via de kine werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan een doctoraatsonderzoek over het functioneren van de hand na een CVA.  Dat houdt een paar testen in en daarna een experiment met elektrische impulsen op de hersenen bij het uitvoeren van enkele opdrachtjes.  Tot nu toe werd dat getest op gezonde mensen.  Nu is de doelgroep (mensen met een CVA) aan de beurt.  Wie weet wat dat geeft !  Baat het niet dan schaadt het niet en als ik er iets mee win, is dat mooi meegenomen.  Het is een Chinese studente die Nederlands spreekt !  Waar gaan we dat schrijven ?  Ik verwachtte me aan gebroken Engels, maar Nederlands (met Exotisch accent uiteraard) hoe gaat dat klinken ?  Naar het schijnt, is het even wennen maar dan gaat het vlot.  Ik ben benieuwd wanneer ze me gaat bellen.  Vanaf september ga ik ook naar de conditietraining voor revalidanten in het Sportkot.  De kinestudenten geven daar oefeningen op maat aan revalidanten.  Een lotgenote, die hier in de buurt woont, is daar voor de zomer al naartoe geweest en is daar zeer tevreden over.  Zelfs het vervoer (met rolstoel) heeft zij al voor mekaar.  Op deze manier zou Marcel één avond per week vrijgesteld zijn van de kine, tenzij hij mee wil om te gaan fitnessen, daar vlakbij in de fitnesszaal.  Dan zijn we toch weer samen op gang maar hoeft hij mij niet te begeleiden en heeft zo ook eens een uurtje voor zichzelf.  We zien nog wel wat het gaat geven.  Nu eerst genieten van het mooie weer en hopen dat het nog lang blijft zomeren.  Gisteravond hebben we nog genoten van een avondwandeling (met rolstoel) in het park hier vlakbij.  Daar kikker je echt wel van op na de warmte van de namiddag op de fiets. 

Woensdag - 03/07/2013 - Wir haben es geschafft !  Ons spitsengevoel is aangescherpt.  Vrijdag vetrokken we met Join2Bike naar Oostenrijk.  Na een halve dag rijden door de regen in Duitsland, vanaf de Oostenrijkse grens werd het droger kwamen we zonder problemen aan in ons hotel WeisSeespitze****.  Prachtig hotel in het kleine Platz, aan de ingang van het Kaunertal.  Via deze link :
http://www.kaunertal.com/at/guide/146861sy,en,SCH1/objectId,RGN505359at,selectedEntry,home/home.html?season=at2&_site=kaunertal
kom je er alles over te weten.  De voorwacht, enkele groepsleden die al eerder ter plaatse waren,  had onze groep al ingecheckt en stond ons met de kamersleutels op te wachten.  Zo konden we snel aan tafel en naar boven.  Na een goede nachtrust (mijn beste van deze vijfdaagse) stond iedereen de volgende morgen te popelen om te kunnen gaan fietsen.  De groepsleiding had wijselijk besloten om die eerste dag maar een gedeelte van de tocht te doen.  Ergens halverwege kom je langs een stuwmeer.  Dat was ons doel voor die zaterdag.  Niet te ver en niet te hoog.  Goed om erin te komen.  Na 3 uurtjes klimmen, dat begon al van zodra we op de hoofdweg kwamen, bereikten we het stuwmeer, in een druilerig weer, tamelijk fris, maar niet te koud : 16 °.  We hadden ons voorzien op wintertoestanden, gezien de weersverwachtingen, dus van de kou hadden wij geen last.  Mijn linkerarm durft daar nogal spastisch van te worden maar met mijn winterse fietsjas, gevoerde wanten en een warme joggingbroek over mijn fietsbroek kon ik er tegen en hield mijn arm zich rustig.  Na die pittige klim deed een warme choco in de bar van het Seepanorama ons fameus deugd.  We hoefden de afdaling niet per fiets te doen dus konden we die namiddag rustig doorbrengen in het hotel.  Met een smakelijke Croque (die benaming kennen ze niet in Oostenrijk, daar noemen ze dat Käse und Schinken Toasti) met gemüsegarnitur (groentengarnituur) en wat cake en koffie kwamen we weer op krachten en kon ik gaan genieten van mijn siësta.  De kamers zijn er mooi en gerieflijk en, voor rolstoelgebruikers, ruim.  Dat viel goed mee, zo kon ik 's nachts met de rolstoel van mijn bed naar het toilet en hoefde Marcel niet op te staan om mij te helpen.  De tweede nacht werd ik al om 4 u 's ochtends wakker.  Met de vermoeiende dagactiviteiten kon ik 's avonds geen pap meer zeggen en ging dan maar vroeg naar bed.  Mijn Duits is niet zo slecht dus kon ik het nieuws op de ORF (Oostenrijkse Rundfunk, denk ik) tamelijk goed volgen.  Net als vorig jaar hadden we een kleine cameraploeg bij.  Dit jaar volgden zij, Peter en Anita, enkele deelnemers in functie van een promofilmpje over Join2Bike (meen ik begrepen te hebben).  Wij en Theo, een nieuwe, al wat oudere revalidant, waren de gelukkigen om uitgebreid gefilmd en geïnterviewd te worden.  Ze hebben geduld moeten hebben want ik was pas de laatste dag (een rustdag) in staat om dat interview te doen.  Het is wel raar om zo de hele tijd, dat je op de fiets zit, een cameraploeg in de buurt te hebben, maar dat went gauw.  Gelukkig moesten we niet constant lachen naar de camera.  Ze hebben ons ook pas echt op de hielen gezeten tijdens de tweede klim van het stuwmeer naar de top (2 750 m).  Het Kaunertal is adembenemend mooi.  Dat hebben we pas echt gezien vanuit de auto (mooie mobilhome) op de rustdag.  Als je op de fiets zit, kan je niet echt rondkijken.  Dat tweede deel heeft 29 haarspeldbochten (Kehre noemen ze dat daar) en ze worden netjes aangeduid met een bord zodat je zelf niet hoeft te tellen.  Gelukkig was het ook niet constant steil omhoog, er waren ook een paar 'vlakkere' stukken zodat we even op adem konden komen.  We werden, zoals vorig jaar op de Galibier, constant begeleid door enkele mensen van Join2Bike.  Zij helpen je met raad en daad (fiets vasthouden als je even wilt stoppen, helpen op- en afstappen bij het halt houden, bevoorrading met eten en drinken).  Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt.  We kwamen af en toe langs een skistation.  Mochten die open geweest zijn, zou het voor de vrouwen wat handiger geweest zijn om een plaspauze te houden.  Op zo'n kale bergflank vind je geen beschut plekje om je discreet terug te trekken.  Deze keer was ik zo slim geweest om vooraf niet teveel te drinken daardoor had ik geen probleem om het op te houden tot we boven waren.  Die les heb ik op de Galibier geleerd.  Daar waren slechts 2 plaatsen met een toilet en op 1 daarvan vroegen ze nog geld om het te mogen gebruiken.  Je moet het maar durven om dat te vragen aan gehandicapte vrouwen !  Vorige week heb ik de reportage gezien over de beklimming van de Stelvio door een groep diabetespatiënten en zanger Sergio als BV.  Die sukkelaar was geeneens goed voorbereid en werd aan zijn lot overgelaten.  Hij heeft er 6 uur over gedaan en dan stonden ze hem boven smalend op te wachten. (Zou hij nog komen?  Heeft hij niet opgegeven ?)  Ik had er veel compassie mee.  Zo werkt Join2Bike niet.  Iedereen wordt begeleid en naar boven geholpen.  Aan Kehre 4 kreeg Marcel serieus last van zijn knieën.  Zijn hartslag was ook te hoog en zakte niet genoeg tijdens de laatste rustpauzes zodat we het veiliger vonden om hem te laten aflossen door andere ervaren tandembestuurders.  Jan had eerder ervaring met een andere tandem maar Luc Derden kwam hem al gauw aflossen, hoewel hij net zelf de hele klim gedaan had met Freddy achterop.  Met een duwtje in de rug van Anita en Niko's moeder en Marcel zelf.  Vóór Kehre 1 ging het al weer beter met Marcel zodat hij het stuur terug kon overnemen.    Zo klopt de fotofinish tenminste.  We hebben de top gehaald !  De fiere blik in de ogen van mijn 3 zonen was de kers op mijn taart.  Ik was zielsgelukkig dat ze er alle drie bij waren.  Vorig jaar had ik een fanclub van het koor die ons met de koorvlag kwamen aanmoedigen en een duwtje gaven toen onze batterij leeg was.  We hoopten het deze keer beter aan te pakken met voldoende rustpauzes, maar ook nu bleek eens te meer dat elektrische fietsen niet gemaakt zijn om bergen mee te beklimmen.  Die verkopers zouden daar beter zelf eens mee in de bergen gaan rijden zodat ze hun klanten gerichter en juister kunnen adviseren en het gepaste materiaal aanbieden.  Onze tandem weegt 36 kg, droog aan de haak, dat gewicht moet je ook mee naar boven duwen !  Dat hij stevig moet zijn, spreekt voor zich.  Ik vraag mij af of we niet beter af zijn zonder batterij (die is ook tamelijk zwaar, maar vooral de motor is het zwaarst, volgens Marcel)   We hebben er echter wel veel aan bij het starten op een helling.  Je kan er alleen niet op rekenen om de top te halen met ondersteuning.  In de pers werd er smalend over gedaan dat die klimmers op de Selvio elektrische fietsen hadden.  Ze kennen er niks van, hoewel daar in die reportage niet over gesproken werd.  Niemand kloeg over een platte batterij.  Wij weten wel beter !  De volgende nacht was mijn slechtste.  Een adrenalinestoot op grote hoogte heeft blijkbaar geen goed effect op je nachtrust.  Daardoor had ik veel tijd om na te denken en kreeg ik een lumineus idee voor een gelegenheidsliedje.  Dat heb ik na het laatste ontbijt in het hotel aangeleerd.  Er was een jarige en toen ze uitgezongen waren, zette ik mij recht en leerde de aanwezigen het liedje aan.  De tekst gaat als volgt :
Op de WeissSeespitze xxx (3 maal klappen in de handen), kwam Join2Bike met hééééél veel volk, op tandems en trikes.  Bij de herhaling eindigen we met : tandems en bikes.  De nacht en mijn inspiratie was daarmee om en op zodat ik het daarbij gelaten heb.  Iedereen deed goed mee en was zo enthousiast dat het bleef hangen.  Op de terugreis naar huis werd het nog vele malen gezongen in de auto.    Met een zeer enthousiaste Els  en onze zonen erbij was Chiro Blauwput goed vertegenwoordigd.  Marcel en ik zijn een chirokoppel.  Waarom komen mijn goede ideeën altijd zo laat ?  Mijn timing is nooit veel waard geweest.  Met het koor gaan we eind augustus altijd op koorweekend en dan is er altijd een free podium.  Voor Join2Bike is dat waarschijnlijk geen goed idee.  In het koor zijn er mensen die tijdens het werkjaar daar veel tijd in steken om dat voor te bereiden en die brengen dan een juweeltje van een nummer (dikwijls met veel muziek, zang en soms dans).  Vorig jaar hadden ze zelfs filmpjes gemaakt om enkele dingen naar voor te brengen.  Wij zien mekaar dan ook wekelijks en kunnen tijdens de pauze en achteraf goed afspreken en plannen.  Vermits Join2Bike een fietsclub is, kunnen we zoiets niet doen op onze meerdaagse fietsreis.  Hoewel, zingen is topsport, zeggen onze zangcoaches.  Ik heb dat ondervonden : na 10 maanden onderbreking was ik mijn hoge sopraanstem kwijt.  Een hele oktaaf (8 tonen) was ze gezakt !  Na een jaar zingen, is ze gelukkig al weer 5 tonen gestegen.  Daarom zing ik nu met de alten mee (veel moeilijker omdat die meestal begeleiden en zelden een melodie zingen).  Maar het is de enige manier om te kunnen blijven zingen en mee te kunnen doen en het is zo'n toffe, plezante groep.  Op zo'n koorweekend zijn er 7 repetities, wat ook vrij vermoeiend is.  Maar om het plezant te maken, is zo'n free podium natuurlijk ideaal.  Ik moet zeggen, de 'Tirolerinnen' waren goed bezig !!!  Ze hebben ons kostelijk geamuseerd.  De kostuums waren prachtig.  De improvisaties goed gevonden. Top !!!  Ik hengel dus geenszins naar de functie van animator.  Laat mij maar zingen, want :"Zingen, zingen en zwoegen, zwoegen in groep, is plezant !"  Vervang het zingen door fietsen en je komt op hetzelfde uit, maar dan anders.  Bedankt Join2Bike voor alles.  Ik was er weer heel graag bij.  Dit jaar waren er heel wat nieuwe gezichten, stuk voor stuk fijne mensen.  Onze vriendenkring is weer ruimer geworden.  De terugreis verliep vlot en aangenamer mede met het mooie weer en de vrolijke stemming in de auto's.  We misten ook enkele mensen die we vorig jaar op de Galibier hebben leren kennen.    Ze hebben iets gemist.  De WeissSeespitze is niet van de poes.  De Galibier is daar klein bier tegen.  Maar ieder kiest voor zichzelf wat hem/haar het best past.  Hopelijk zien we ze nog eens bij een andere gelegenheid.  Noteer alvast de volgende 'benefiets' in Pellenberg op 8 september.  Hopelijk tot dan !

Dinsdag - 25/6/2013 - Ik ben te optimistisch geweest over mijn laptop.  Ik vrees dat hij met een zware 'burnout' zit.  Gisterenmorgen deed hij het weer niet meer.  Weer dezelfde historie met de R.  Ik ben weer heel blij dat ik nog kan terugvallen op die goede oude, lawaaierige mastodont van een PC die het al zo lang volhoudt, zonder kuren !  De garantie van de laptop is natuurlijk net verlopen.  Dat gaf Marcel de vrijheid om hem een technisch onderhoud te geven (= toetsenbord uitblazen).  Het resultaat was 1 dag respijt.  Nu blijkt dat de kwaal niet verholpen is, belet niets ons nog om drastisch in te grijpen, maar eerst gaan we naar Oostenrijk.  Daarna lossen we alles op wat nu blijft liggen.  Naar het schijnt is het daar nog fameus koud op de top van de Gletsjerstrasse.  We zijn nu volle bak warme kledij aan het inpakken voor het geval ik toch de top zou bereiken.  Straks train ik nog een laatste maal op de hometrainer en dan ben ik beter voorbereid dan vorig jaar op de col du Galibier.  Toen had ik in april nog in het ziekenhuis gelegen met bloedklonters in de longen : weg alle conditie.  Marcel ziet het nu veel beter zitten omdat hij voelt dat er vanachter goed wordt meegetrapt op de pedalen.  Met een warme joggingbroek over de fietsbroek, handschoenen en een dikke winterjas zal ik niet veel voelen van de kou.  Ik ben er klaar voor ! 

Zaterdag - 22/06/2013 - Mijn laptop doet het weer !!!  Na de online aangifte van onze belastingen, vorige zaterdag,  vertoonde hij een paar eigenaardigheden : de r kwam er niet als ik er op drukte en rolde er even later eindeloos en ongevraagd uit.  Ik hoop dat hij OK blijft.  Ik kon me nog redden met onze oude pc om mijn mailbox en blog bij te houden maar voor dat grote scherm moest ik super rechtop zitten en om te kunnen lezen (mijn brilglazen zijn multifocaal) moest ik door de onderste helft ervan kijken.  Dat gaat prima op de laptop maar op het grote scherm moest ik dan ook nog eens mijn hoofd wat naar achter kantelen om scherp te kunnen zien.  Daardoor kreeg ik verschrikkelijke nekpijn en stramme schouders.  Iemand in het koor suggereerde om hoger te gaan zitten.  Toen ik dat probeerde, werd het nog erger met mijn schouders omdat de armleuningen van de rolstoel dan weer te laag waren.  Gelukkig kon ik 's avonds naar Jozefien, de kinesiste, zij werkte dan alles weer los zodat ik weer verder kon.  Hopelijk had mijn laptop gewoon wat rust nodig.  Ik gebruik die nu gemakkelijk 2 à 3 uur per dag.  We hadden al bijna een nieuwe gekocht.  Gelukkig gaat Marcel nooit overhaast te werk.  Hij heeft hem helemaal binnenstebuiten gekeerd en niks gevonden.  En vanmorgen kondigde hij glorieus aan : "Hij doet het weer!"  Het resultaat lezen jullie nu : niks meer aan de hand en alle rren op de juiste plaats. Ik zal maar weer een kaars branden dat hij die kuren niet opnieuw krijgt.  Dat schijnt hier nogal te helpen.  Geen fietstraining dit weekend.  Morgen zingt het koor en 's avonds is er een etentje met het koor om het werkjaar af te sluiten.  Ik moet dus vandaag nog wat fietsen op de hometrainer om mijn conditie wat op peil te houden. Volgende vrijdag vertrekken we dan eindelijk naar Oostenrijk.  Het lijkt nog niet zo lang geleden dat we de col du Galibier gedaan hebben.  Dat was vorig jaar, ook in het laatste weekend van juni.  Bij de voorstelling in het Provinciehuis, afgelopen dinsdag, hebben we daar nog beelden van gezien.  Onze cameramensen van toen fietsen nu zelf ook mee.  Of we van dit exploot nog zo'n mooie beelden gaan krijgen, is nog de vraag.  Het was zo'n mooi filmpje... 

Woensdag - 19/06/2013 - Gisteravond was Join2Bike te gast in het Provinciehuis waar we ons sportief project van dit jaar mochten voorstellen : Kaunertal - Gletsjerstrasse.  Marieke Vervoort, de Belgische revelatie op de Paralympics in Londen vorig jaar kwam ons een hart onder de riem steken.  Zij draagt ons sportief integratieproject een warm hart toe.  Als ex-patiënte van Pellenberg, onderste ledematen verlamd na een ongeval, weet zij wat het is om in een rolstoel te belanden.  Zij behaalde gouden medailles in rolstoelsprint.  Ik ben fan van haar en wou haar voorbeeld volgen, maar zij is 20 jaar jonger en sportte voor haar ongeval ook al.  Ik vrees dat mijn paralympische droom een droom zal blijven.  Eerst de Gletsjerstrasse en dan zien we wel verder.  In de Paralympics zijn de tandems voorbehouden voor de slechtzienden.  Ik heb dus om te beginnen een andere fiets nodig en of het dan nog haalbaar is, weet ik niet.  Daar moet ik het binnen Join2Bike nog eens over hebben.

Maandag - 17/06/2013 - Het weekend was weer druk maar ook heel erg sportief, deze keer.  Normaal zouden we zaterdag een grote fietstocht maken met Join2Bike.  De weerman was echter lovender over zondag, dus werden de plannen omgegooid en gingen we zondag op fietstocht : 75 km (eigenlijk waren het 78 km, hoorden we achteraf) door het glooiende Hageland.  Tussen Holsbeek (Horst was ons vertrekpunt), Aarschot, Diest-Molenstede, langs Scherpenheuvel, Averbode, Herselt.
Voor wie de details wil weten, volg deze link :
http://www.wtcmolenstede.be
en je vind er alles over.  Niets zo zalig op een zonnige zondag dan een fietstocht (ondanks de zadelpijn).  We bleven gelukkig gespaard van pech (op een paar geblokkeerde kettingen en 1 platte band na).  In groep is dat allemaal snel verholpen en kan je gauw weer verder.  Het beloofde gedruppel heeft slechts onze babbel achteraf wat ingekort maar de pret onderweg hebben we gehad !  De ontnuchtering kwam achteraf : mijn laptop laat het een beetje afweten.  De R blokkeert en overschrijft ongevraagd het één en ander.  Gelukkig hebben we onze oude pc nog bij de hand.  Anders had ik dit nu niet kunnen schrijven en bleef iedereen (vooral ik) op zijn/mijn honger zitten.  Nu kost het mij een stijve nek en wat extra moeite om dit uit te tikken en op het grote scherm alles na te lezen.  Nu kan ik ook mijn partituren niet meer inzetten in Sibelius om een gepersonaliseerde versie uit te printen (wat voor mij veel handiger is tijdens de repetities).  Gelukkig gebeurt dit nu vlak voor de zomervakantie, dan zijn er niet veel repetities.  Tegen volgende maand zullen we dit probleem wel opgelost krijgen en loopt alles weer gesmeerd. 

Donderdag - 13/06/2013 - Loon naar werken.  Bij de laatste kinesessies met Anouk stelde zij vast dat de spieren in mijn arm sterker worden en dat ik er meer controle over heb.  Hoe lang die nog spasmen gaat vertonen, kan ze niet zeggen.  Zij is altijd heel voorzichtig met prognoses, maar ze is hoopvol en enthousiast en dat slaat uiteraard over !  Vorige week vrijdag zei ze dat ze merkt dat ik nu dagelijks oefen met de pedalo.  Mijn arm wordt sterker.  Gisteren stelden we vast dat ik hem bij een bepaalde oefening ook beter kan aansturen.  Ze legt mijn onderarm op de tafel en draait mijn handpalm naar onder en naar boven.  Ik moet de beweging volgen en proberen actief mee te bewegen.  Gewoonlijk lukte dat maar in 1 richting, van onder naar boven, maar gisteren lukte omgekeerd ook, voor de eerste keer !  Zou dat komen door het vele stimuleren elke voormiddag ?  Dat moet ik haar vrijdag beslist eens vragen.  Ik voel me weer top !!! In het koor lukte het zingen gisteravond ook weer beter.  Daar moet ik de volgende weken ook wat meer mee bezig zijn.  De laatste dagen heb ik weer wat meer gezongen en dat helpt overduidelijk en niet alleen voor het humeur ! Op de regionale televisie kwam Join 2 Bike ter sprake.  Beelden van vorig jaar en de plannen voor dit jaar.  Eind deze maand, 28/6, vertrekken we naar Oostenrijk.  Het mooie Kaunertal met zijn Gletsjerstrasse wacht op ons.  Zaterdag gaan we nog een lange tocht maken in en rond Aarschot en dan zijn we er min of meer klaar voor.  Marcel merkt dat ik deze winter meer op de hometrainer heb gezeten.  "In de bergop lijkt het alsof er nog een hulpmotor op onze tandem zit", zegt hij.  Mooi compliment.  Ik doe mijn best en trap wat harder mee dan vorig jaar.  Mijn conditie is duidelijk stukken beter en dat doet deugd.  Ik fiets nu nog liever dan vroeger !  Er staan weer veel uitroeptekens in dit verslag maar er staat geen ééntje te veel !!!
Ik kreeg nog bericht uit Menton, dat deze stad wel degelijk een middeleeuwse ontstaansgeschiedenis heeft.  Er stond vroeger een burcht (van de kruisridders zoals op Malta, veronderstel ik).  De prinsen van Monaco hebben die als buitenverblijf gebruikt en de tuin is nu één van de vele parken van Menton. 

Maandag - 10/06/2013 -  Het weekend was rijkelijk gevuld en vermoeiend maar we hebben ervan genoten !  Het begon zaterdagmorgen met een lezing over NAH (Niet Aangeboren Hersenletsels).  Deze lezing was al eens uitgesteld wegens ziekte van de spreker en ging dan nu, 2 maanden later toch door in het revalidatiecentrum Pellenberg.  De organisatie ging uit van Verder-Leven vzw.  Deze vereniging richt zich tot mensen met een niet aangeboren hersenletsel (zoals ik en nog een 5-tal andere aanwezigen).  Wij reden er met de tandem naartoe omwille van het mooie weer zodat we nadien nog een ritje konden maken.  De nieuwe spreker vatte de bijeenkomst op als een gespreksronde en stelde zichzelf voor als moderator.  Dat verraste mij wat want ik ben helemaal niet gewoon om over mijn toestand te spreken, maar onder lotgenoten viel dat reuze mee.  Er was ook nog iemand die ik al kende van tijdens mijn verblijf in Pellenberg, Sandra heette ze.  Ik had met haar eens spelletjes gespeeld omdat zij haar spraak wat wou oefenen.  Het viel mij op dat ik weer de enige was met een zware verlamming.  Er waren nog wel mensen die verlamd geweest waren maar die hadden daar niet meer zoveel last van als ik.
Ik had nog pasfoto's nodig voor mijn nieuwe identiteitskaart dus reden we nadien om langs het station van Leuven.  Daar hebben ze zo'n fotoautomaat staan in de tunnel onder de perrons waar we ook gemakkelijk onze fiets konden stallen en waar we gemakkelijk bij konden om de foto's te maken.  Mijn ultrakort kapsel vraagt nog niet veel aandacht, dus was dat gauw gefikst.  We hebben nog wat genoten van het mooie weer en troffen dan onze tweede zoon, Mattias, thuis.  Die had voor Vaderdag al een cadeautje gekocht en maakte wat tijd voor een babbel.  Zo konden we eindelijk eens bijpraten.  Hij is onlangs van functie veranderd op zijn werk en daar heeft hij het nu nog erg druk mee zodat we hem 's avonds nog niet veel zien.  Onze jongste, Robbe, heeft onderhand goed zijn draai gevonden in zijn nieuwe job.  Hij had al een pluim gekregen van zijn diensthoofd voor zijn vlijt en stiptheid.  Dat maakt ons weer tot fiere ouders.  De oudste, Wim, liet dan weer weten dat hij een jobaanbieding gezien had waar hij zijn kans voor wil wagen.  Hij werkt sinds kort voor een Japans bedrijf in Brussel, dat motoronderdelen maakt en verkoopt.  Zijn Japans heeft hij daar heel hard nodig dus zijn taalstudies kan hij daar maar al te goed verzilveren, maar de technische kant ligt hem wat minder.  De nieuwe jobaanbieding zoekt een Belg die goed op de hoogte is van het Belgisch bieraanbod om bier in te voeren in Japan.  Als rechtgeaarde Leuvenaar is dat maar een woord.  Daar kent hij wat van !!!  Wie niet waagt, niet wint.  Ik zal maar weer een bougie aansteken voor succes.  Nu hij nog geen vast contract heeft, is hij nog snel vrij om van werk te veranderen.  De kans dat hij daarvoor een tijdje in Japan moet gaan wonen is heel reëel, maar dat schrikt hem en ons niet af.  Zijn vriendin heeft een Japans paspoort en moet, om dat te behouden, geregeld in Japan verblijven, zij doet dat meestal door haar moeders' familie daar te bezoeken.  Dus, op zich, is dat ook geen probleem.  Alleen moet ze dan haar studieplannen herbekijken.  Ze zou volgend academiejaar aan een doctoraat beginnen in Louvain-La-Neuve.  Misschien kan ze in Japan nog iets gaan studeren, als ze dat zou willen.  We zien nog wel als het zover is.  Wij vinden dit geen probleem.  Onze reis naar Japan is in 2011 in het water gevallen door mijn CVA.  We wilden die later alleszins nog gaan doen.  Dus wat zou er ons nog tegenhouden als Wim en Noëlle daar zouden verblijven ?  Niets toch!  Dan gaan we zeker !  In de late namiddag zijn we dan nog kort gaan shoppen want ik had iets nieuws nodig voor het verjaardagsfeestje van mijn meter.  Zij is vorige week 90 jaar geworden en haar zoon nodigde ons en mijn moeder uit voor een etentje.  Zij nodigden ons uit in hun favoriete restaurant in Zaventem.  De keuken is Joegoslavisch.  Heel lekker, met vooral grote porties vlees of gevogelte.  Wij hadden in de voormiddag nog een fietstraining met Join 2 Bike waardoor we, mede door wegenwerken pas tegen 13u30 ter plaatse waren.  Het restaurant is op zondag altijd goed bezet (zonder reservatie lukt het soms niet) en dat was nu ook het geval.  Het viel ons direct op dat het er tamelijk rumoerig was.  Er waren enkele luidruchtige families, waarvan eentje een 93ste verjaardag te vieren had (wij kenden de dochter van die krasse man, anders hadden we dat niet geweten).  Wel heel toevallig dat zij daar ook waren !  Onze jarige kreeg nog een heuse verjaardagstaart, met gelukkig maar 4 kaarsjes op, anders had ze misschien haar laatste adem nodig gehad om die allemaal uit te blazen.  Zij vertelde dat haar nicht 99 jaar oud is.  Het lijkt alsof zij dat ook nog wil halen ook ziet ze niet goed meer en is de laatste tijd niet meer zo kwiek.  Ik lijk wel een beetje op haar, misschien wel meer dan ik denk (zo'n doorzetter ! )  Daardoor werd het 17u eer we klaar waren.  Omwille van Vaderdag hadden we nog met onze oudste zoon afgesproken.  Hij had gevraagd wanneer we thuis zouden zijn.  Omdat we daar, gezien het etentje, geen uur konden op plakken, hadden we aangeboden hem te komen opzoeken nadien.  Door het late uur is dat een kort bezoekje geworden.  Ik was bekaf.  Ik had mijn siësta nog niet gehad en was dringend aan rust toe.  Het valt mij, door mijn verlamming, nog steeds heel zwaar om een hele dag op te blijven.  Mijn romp valt tegen de middag zwaar om dragen.  Op de fiets merk ik dat minder omdat daar een armsteun op staat waardoor ik mijn romp gemakkelijk overeind kan houden.  Die heb ik gemist aan tafel.  Na enkele uren voel ik de vermoeidheid in de spieren van mijn goede kant doorwegen en moet ik wel gaan liggen om geen kramp te krijgen.  In de rolstoel heb ik dat minder omdat ik dan kan steunen op de armleuningen maar in op restaurant is dat niet altijd zo praktisch (trappen, smalle doorgangen) en ik stap toch te goed om dat niet te doen, dus deden we het zonder.  We hebben mijn meter en haar zoon nog een lift gegeven naar huis en zijn dan doorgereden.  Daarmee was het 18u door voor ik kon gaan liggen.  Gelukkig was er geen file op de snelweg of het was nog later geworden.  Door het overvloedige middagmaal konden we het avondeten overslaan wegens geen honger of zin in eten.  Dank u tante Denise en Robert !

Maandag - 03/06/2013 - We zijn zaterdagnamiddag terug thuis gekomen van de Côte d'azur.  We zijn daar, in Menton, gaan kennismaken met de ouders van Noëlle, de vriendin van onze oudste zoon.  Zij hebben 3 dochters, wij 3 zonen.  De parallel is gauw te trekken.  Noëlle lijkt sprekend op haar moeder hoewel ze er minder uitgesproken Japans uitziet.  zij is dan ook maar half Japans.  Haar vader is Fransman.  Deze combinatie maakt van hun dochters 'Frangipannekes' (grapje waar ze gelukkig zelf goed om konden lachen).  Menton is een klein kuststadje dat gelegen is tussen Monaco en de grens met Italië.  Het is gebouwd in de 18de eeuw door de beau monde van Engelsen en Fransen die het aangename klimaat waardeerden en het inrichten als kuuroord.  Spijtig genoeg is de lucht daar veel te vochtig en dus niet geschikt voor longaandoeningen met als gevolg dat er veel buitenlanders begraven liggen op het kerkhof.  De alpen lopen daar uit in de zee waardoor de wolken tegen de bergen blijven hangen en de lucht dus beduidend vochtiger is.  Het stadje raakte na een tijd zijn goede naam van kuuroord kwijt en de grote hotels kwamen leeg te staan.  Deze werden geleidelijk heringericht tot appartementen en zo weer verkocht aan particulieren.  Het klimaat is echter uitermate geschikt voor het kweken van citrusvruchten.  Er wonen dus ook heel wat arbeiders die daarmee hun kost verdienen.  Nu komen er vooral gepensioneerden en ouderen op vakantie omwille van het aangename klimaat.  Vorige week was het er 18 à 20° C en dat vinden ze daar 'fris'.  We hebben daar een heerlijke week gehad.  Slechts 1 dag stond er veel wind en 1 avond heeft het geregend.  De weerberichten voor deze week geven voor hier hetzelfde weer.  Wij zijn dus al geacclimatiseerd en zijn blij dat we niet weer onze warme spullen moeten aandoen.  We hebben de lange reis (1 200 km) met de auto gedaan, in 2 dagen.  Dat was ineens ook een test om te zien of zulke verplaatsingen haalbaar zijn.  Wel, de test is geslaagd !  Marcel hield om het uur een pauze om even onze benen te strekken, iets te eten of te drinken.  Daardoor zijn we wel telkens 7 uur onderweg geweest maar hebben we ondervonden dat onze Renault Kangoo zeer goede zetels heeft en echt wel geschikt is voor lange ritten.  Met de Cruisecontrol, ofte Regelaar, heeft Marcel nu ook goed leren werken.  Dat maakte het voor hem minder inspannend omdat hij zijn voet niet constant op het gaspedaal moest houden.  Vroeger nam ik af en toe het stuur over maar nu moet ik eerst een nieuw rijbewijs halen en onze auto laten aanpassen zodat ik hem met 1 hand kan besturen voor ik ermee kan/mag rijden.  Noëlles' ouders hebben ons zeer goed ontvangen.  Zij wonen in zo'n appartement in een voormalig hotel.  De gevel en de traphal zijn imposant mooi.  De exotische tuin is mooi onderhouden door een tuinman die bijgestaan wordt door de bewoners.  Overal zie je daar palmbomen staan en citrusboomgaarden.  Verspreid in de stad zijn er mooie tuinen te bezoeken.  In ons hotel was er de tweede avond een diaporama (diavoorstelling) waarbij deze tuinen getoond en besproken werden en de geschiedenis van de stad verteld werd.  Daar hebben we veel van opgestoken.  Noëlles' moeder, Takako, heeft ons vergezeld op een rondrit door de stad met een toeristisch treintje.  Dat zou onder ons moeilijk geweest zijn met de rolstoel.  Voor haar was het jaren geleden, van toen haar kinderen nog klein waren, zodoende kwam ze graag met ons mee.  Wij waren erin geslaagd om de vertrekplaats steeds te mislopen door altijd ons hotel te verlaten langs de voordeur.  Die gaf uit op een gezellige winkelwandelstraat.  Dat treintje vertrok op de promenade (zeedijk die zich achter de tuin van het hotel doorloopt) en daar liepen wij altijd in de andere richting waardoor wij de borden niet konden zien.  De ontmoeting tussen Noëlles' ouders en die van onze kinderen vertoont veel toevallige overeenkomsten.  Haar vader (klassieke humaniorastudent) had voor zijn burgerdienst een post gevraagd in een bibliotheek in het buitenland.  Hij dacht daarbij aan Noord-Afrika maar, tot zijn verbazing werd hem Japan voorgesteld.  Daar werd zijn hulp gevraagd voor een Japanse studente, Noëlles' moeder.  Zij heeft een jaar in Brussel gestudeerd en heeft daar Frans geleerd.  Zijn verbazing was dus groot toen hij haar Belgisch accent hoorde.  Van het één kwam het ander en ondertussen wonen zij al geruime tijd in Frankrijk.  In onze oren klinkt zij nu al behoorlijk Frans.  Toen ze van hun dochter hoorden dat zij een Belg had leren kennen die ook klassieke humaniora had gedaan en bovendien Japans sprak, waren zij gauw voor hem gewonnen.  Nu we hen ontmoet hebben, zijn wij heel blij met de keuze van onze kinderen en weten wij dat onze zoon in een goede, hartelijke familie terecht gekomen is waar wij heel blij om zijn.  Wij hopen hen beiden gauw op tegenbezoek te krijgen en hun te mogen rondleiden in Leuven.  We hebben ons deze keer beperkt tot Menton zelf om veel tijd te hebben voor Noelles' familie.  Een volgende maal hopen we meer tijd te hebben om de omgeving te verkennen.  Monaco en Cannes zijn zeker de moeite van een bezoek waard.  Op de terugweg (we overnachten telkens in Macon) zijn we door Solutré gereden waar we destijds op huwelijksreis geweest waren.  Het was er even koud als toen, hoewel het nu een maand later was.  We hebben het hotelletje van toen niet meer teruggevonden maar de streek is nog even mooi (wijngaarden van Beaujolais en Bourgogne).