Maandag 17 januari 2011
Werken aan ons imago
Rustig de dingen van het leven overschouwen
Mijmeren en dromen
Ik droom van een wereld vol sterren en fonkellichtjes.
Ik droom van een wereld vol kindergezichtjes en warme smoutebollen.
Ik droom van een wereld vol zachte muziek, met mensen die praten en lachen.
Mocht morgen de zon weer schijnen over bergen en dalen.
Mocht regen de droge akkers in het verre oosten bevochtigen voor een goede oogst.
Mocht de opkomende zon veel werkgelegenheid brengen aan zoekenden.
Mocht de dalende avondzon de mensen gewoon gelukkig maken rond een
glaasje, een gesprek, een kaartspel, een smakelijke maaltijd en een romer wijn.
Het kind mag dan krijsen en rondhuppelen, de grijsaard mag zijn dutje doen.
De jonge man streelt zijn liefje en maakt beloftevolle plannen terwijl de
uitverkorene haar lieveling innig kust.
De gehandikapte vindt zijn plaats temidden de menigte en weet zich gedragen en
geliefd. Hij hoort erbij en krijgt alle aandacht en een schouderklopje.
Politiekers zorgen toch voor ons welzijn en zijn bekommerd om werkgelegenheid
en ziekenzorg. Wie oud en ziek is krijgt verzorging. Wie jong is krijgt opleiding en
studie. Opvoeding is een must en een levensstijl waar iedereen zich goed bij voelt. Studeren doen we gans ons leven, met zorg en doorzettingsvermogen. We
willen het weten, we geven het door, we ijveren voor verdere ontplooiïng en
vergeten niet te filosoferen over wat voorbij is en nog komen moet.
Van aanrandingen geen sprake, van diefstallen evenmin. We leven in een open wereld waar iedereen thuishoort en zich honderd procent inzet. Iedereen. Elk met zijn gaven en beperkingen.
Niemand blijft aan de kant staan, en iedereen doet mee. Iedereen werkt !
Iedereen zet zich in voor een job, een klus, een hulp, een service en wordt hiervoor beloond.
Geen dopgeld voor wie geen werk heeft. Dit hoeft dan niet meer.
Beroepsfierheid bovenal. Ik laat de pen nu echt los over het papier glijden; de gedachten houden niet op.
Het lijkt absurd en toch …
Positief leven is leven niet van de anderen maar voor de anderen.
De tijd dringt en dwingt.
Geen dopgeld zonder tegenprestatie.
Iedereen doet wat voor den brode.
Er komen in het leven, betekent nog altijd : inzet, offergave, wilskracht, werken
gericht op de toekomst en het goede dat we anderen willen aandoen.
Dat het rondom ons, en ook in eigen land verkeerd kan aflopen dat hebben we de laatste
jaren en maanden al elke dag door de media voorgeschoteld gekregen, maar wordt het
niet de hoogste tijd om het positieve in vedette te stellen want pas dan zal onze balans
doorwegen met ….
Ik laat het je zelf invullen
Geschreven door Lina Van Obergen om 17:39