Berichten van 31 januari 2011 tot 6 februari 2011

“Yes” ons ja – woord geven aan het leven De mensenwereld is koud en harteloos. Ieder voor zich en ik voor mezelf. Wie durft het aan een kind niet te beschermen maar te misbruiken ? Wie kan zo iets doen ? en iedere dag komt een nieuwsbericht overgewaaid met gegevens via het internet of de televisie, over volwassenen die kinderen misleiden. Hoe is het in Godsnaam mogelijk ! In Godsnaam dit kan niet. Want God schiep de mens naar zijn beeld zegt men. Wat moet men dan veronderstellen van mensen die een kind niet beschermen maar beloeren en het oneerbare voorstellen doen. De dader van dergelijk bewezen feit moet gestraft worden daar twijfelen we niet aan. Voor deze mensen moet het onmogelijk gemaakt worden te hervallen. Werken langs de psyche zou ontoereikend zijn en teveel tijd in beslag nemen. Mogelijk gaat het om een verkeerd ingeworteld denkpatroon en een onstuimig natuurelement in de mens zelf. Wetenschappers dienen er over te waken dat voyeurs bv. gekortwiekt worden. Een medische ingreep kan een oplossing brengen. Het gaat hier over afwijkingen in het gedragspatroon van mensen en dit is botweg gevaarlijk voor onze maatschappij. Vele heelkundige ingrepen gebeuren om mensen opnieuw een kans te geven gewoon te kunnen leven, zonder pijn en met weinig hinder. Zo moet het mogelijk zijn, te rectifieëren wat verkeerd is in het “menszijn” en een gevaar betekent voor kinderen en de maatschappij Yenny is zo iemand, die leeft en overleeft in een gebroken gezin; waar zussen geen echte zussen zijn, waar stiefbroers haar verkracht hebben en de “tweede” vader voor dagelijkse angst en geweld zorgt in het gezin. Please, waar gaan we naartoe. Wat voor leven heeft Yenny nog te verwachten. Hoe gebroken komt zij uit dergelijk ervaring. Hoe ziet zij de opvoeding van haar eigen kinderen. Waar is het beeld gebleven van een knus gezinsleven met vader en moeder, broers en zussen, vrienden en familieleden. Vandaag de daag moet men echt voorzichtig zijn met de vriend des huizes; er wordt zoveel kommedie opgevoerd, zoveel gelogen en bedrogen. Sommigen mogen zich gelukkig achten niet in verwachting te zijn geraakt nadat ze de liefde bedreven hebben. Ik vind zelf deze uitdrukking “de liefde bedrijven” een verschrikkelijk woord”; ik geef de voorkeur aan de franse uitdrukking “faire l’amour”; Yenny, staat nu midden deze karoesel vol vrees en angst. Wantrouwig tegenover mannen; een lage dunk over het liefdesleven. Verplicht zijn om te gaan werken voor den brode, gelijk welke job moeten aannemen om te overleven. Kunnen leven met de stress van deze tijd. Vertrouwen geven aan buren en vrienden en toch bedrogen uitkomen. Dat is Yenny. Een vondeling als het ware neergelegd tussen een groep havikken. Hoge huurgelden betalen voor een krot. TV programma’s opgedrongen krijgen die vooral de misdaadfilm en sex verfilmen. Neen – genoeg – stop ermee. Laat ons werken aan een wereld van vredig samenwonen met nette huisjes en nette mensen van vertrouwen rondom ons. Laster en hoogdunk mogen we vergeten. Er is zoveel méér in deze wereld. Laat ons leren leven met een minimum aan komfort; met een kleine geldbeurs maar met menselijke warmte om ons heen. Laten we beginnen in kleine kernen van mensen die het ook zo zien. Laat ons delen met de anderen; veeg de tranen weg van hen die zo verdrietig zijn. Laat ons een steun en toeverlaat zijn voor hen die dwalen. Vandaag nog kijken we rondom ons en trachten we een glimlach te toveren op het gezicht van wie niet meer lachen kan, omwille van pijn en mislukking. Laat ons een wereld bedenken met huisjes versierd met bloemen en foto’s van vrienden. Een wereld waar ieder mens kan binnenstappen voor een groet, een tasje koffie, een biechtstoelverhaaltje dat men graag kwijt wil, een momentje van stilte. Laat ons weer de wol verwerken tot bedspreiën en truien terwijl we gezellig keuvelen met aandacht voor de grond waarop we leven, de lucht die we ademen en het water dat we drinken. Wie een tuintje heeft plant bloemen en ook groentjes ! Wie een regenput kan krijgen, verspilt minder water en wast met zacht water. Wie kippen en konijntjes heeft, weet alvast dat die niet opgefokt zijn. Wie zijn afvalberg kan verkleinen door te versnipperen of samen te persen helpt aan een beter milieu. De fiets wordt het vervoermiddel bij uitstek. Geef kinderen de ruimte om buiten te spelen; zet een rem op tv en electro-spelletjes die ophitsen en de tijd in ledigheid verdrijven. Ik wou dat Yenny niet langer een vondelinge zou zijn, maar haar weg zou vinden en kunnen maken in een wereld waar rust en liefde heerst. Waar een oase van stilte te vinden is ; momenten van intense verbondenheid met het scheppingswerk. Verbondenheid met mensen die zachtjes praten en hulpvaardig zijn; die geen kritiek kennen; die aanvoelen wat een ander nodig heeft zonder veel getater en ophef; er zijn. Dit verhaal geraakt nooit af omdat jij het steeds verder moet schrijven. Yenny is een willekeurig gekozen naam, maar elk van ons kent wel iemand die als een vondeling door het leven gaat. Laten we onverschrokken “yes” zeggen tegen het leven. Het leven en beleven.

Het positieve in vedette stellen Het overvalt ons dagelijks ! de krantenkoppen die ons overweldigen met dramatische berichten. De televisie die ons beelden brengt van branden, moorden en verkrachtingen. Oorlog en corruptie. Wreedheden en bedrog. Ik kan de lijst nog veel langer maken. Ik doe het niet want ik wil opzoek gaan naar het positieve. Tussen al de krantenregels wil ik positief nieuws vinden en dat is er. De kolommen zijn korter. De titels heel wat minder beduidend. Het gaat niet om sensatie, dus is het niet belangrijk. Maar het is positief nieuws. Prestaties van een studentengroep die erin geslaagd is een auto te laten rijden op zonne-energie. Jonge mensen die hun vakantie opofferen om naar het buitenland te trekken; niet als toerist maar als stagiaire in een dorp waar medische hulp geboden wordt aan slachtoffers van hongersnood en ellende. Heb je ook opgemerkt hoeveel uren verpleegsters presteren bij zieken in dag- en nachtverband. Steeds op de bres; mensen nabij zijn die lijden en dikwijls klagen vanpijn, verdriet en eenzaamheid. Maar het medisch team is er. Al eens nagedacht wat een moeder presteert met twee of drie kinderen en uithuis gaat werken. Als zij thuis komt is er niet enkel de opvang van de schoolgaande kinderen maar er wacht nog het klaarmaken van het avondmaal, de was en de strijk, het nazicht van de klasopdrachten van de kinderen en de planning al voor “morgen”. Ik denk aan de culturele centra in de dorpen en steden in ons land. Wat een aanbod van aktiviteiten, cursussen, uitstappen, musea, tentoonstellingen. Achter die aktiviteiten zit een brein, een bekommernis, een dynamiek om steeds opnieuw andere initiatieven uit te dokteren. Er is het werk van het stripverhaal. De kunstenaar die dank zij een vlotte pen, een kleurrijk penseel, verhalen brengt die aangenaam zijn voor het oog en de geest. Moet het geestig zijn, de realiteit van het leven benaderen, de politieke kwinkslagen weergeven en wereldleiders in hun hemd zetten ?. Het moet alles doordacht worden en prettig, commercieel, uitgewerkt worden. Denk aan de beeldhouwster die met geoefende vingers een beeld creëert in hout of in steen. Geen gemakkelijke klus. Hoeveel uren denkwerk gaan hier aan vooraf. Hoeveel uren boetseren, beitelen, kappen, schaven en afwerken, gaan hier bij gepaard. De tennis-ster die uren en uren oefent om voor ons een match neer te zetten om u tegen te zeggen. Het zal ons geboeid hebben; misschien hebben we nooit gedacht dat die talentvol iemand tranen en zweet verloren heeft om tot zo een prestatie te komen. De stratenlegger die elke steen in een waaiervorm neerlegt met een hamerklop en een precisie die waardering verdient. Soms denk ik wel “hoe nors kijkt die man die daar over de straat loopt”. Nooit heb ik mij de vraag gesteld : “wie weet wat een zware dag hij achter de rug heeft”. Zangers zet ik bij de grote groep kunstenaars die almaar creëeren en presteren. Mijn smaak of niet, er werd gewerkt, gedacht en gerealiseerd. Duidelijk is dat zonder inspanning er geen echt kunstwerk gewonnen wordt. En dat moet onze bewondering zijn. Iedereen heeft talent. De ene weet het, de andere niet. Het moet uit de mens gehaald worden. Bemoediging en aanmoediging zijn hiervoor een stimulans. Studie een hulpmiddel. Geduld een vleugje zalf om het raderwerk in het proces van creatie vlot te laten verlopen. Bij het verouderingsproces bij de mens moeten we steeds voor ogen houden dat er nog veel te beleven valt. Sommige dingen zullen moeilijker worden en zullen we niet meer aankunnen. Bekijk alvast al wat we nog wel kunnen realiseren. Bij de student is het behaalde resultaat van groot belang en een cursus gemist of gefaald bij het examen is nog geen reden om te vergeten hoeveel goede punten er behaald werden. Indien we allen het positieve zouden bovenhalen in onszelf en bij de anderen, zouden we dan nog tot ruzies, negativisme en onverdraagzaamheid in staat zijn ? Zouden we een godsdienst kunnen beleven waar we respect hebben voor andere religies ? Geen enkele godsdienst lijkt mij uit op vernietiging van het individu maar veeleer uit op een beter inzicht in het leefpatroon. Het komt er dan niet meer op aan, hoe we ons kleden, welke ritus we volgen. We zouden allen aangetrokken zijn door een drang om goed te leven. Alsook te genieten van ons bestaan zonder de aarde uit te putten, zonder onze kinderen te negeren, maar veeleer denkend aan een toekomst die onze generatie al opbouwt zodat hun voortbestaan verzekerd is in een wereld waar het goed en aangenaam is om leven. Dringend is de oproep om het positieve in vedette te stellen. We moeten permanent aan ons geluk werken; de goede kansen waarnemen; de mislukkingenaanvaarden maar nooit mogen we opgeven. Het beste moet nog komen.