schitterend

ENTEN

In het voorjaar zie je in heel wat tuinen bloesembomen die hun kleurenpracht ten toon spreiden. Soms draagt de ene helft van de kroon rose bloemen en de andere helft witte. Tussen kroon en stam zie je een bobbelige rand: daar zijn op een onderstam enten aan elkaar gegroeid. Hetzelfde zie je bij appel- en perenbomen. Zo stamt de Elstar uiteindelijk van één boom. Daar zijn takken uitgekapt die op talloze onderstammen gezet zijn, zodat er heel veel Elstar-bomen kwamen. Maar de onderstammen zijn helemaal geen Elstar. Als je die vrucht laat dragen, wordt het niets: kleine, smakeloze appeltjes komen er aan.

Zo zijn wij ook van nature: waardeloos wat vruchtdragen betreft. Wie de Heer Jezus leert kennen, ondergaat een drastische operatie: die hele waardeloze kroon moet eraf en in plaats daarvan wordt een nieuwe Ent op de onderstam geplaatst. Groeistof erbij en dan kan het proces van vergroeien en vruchtdragen gaan beginnen - als je ontvankelijk bent. Dat is een echte make-over - als de nieuwe Ent alle voedsel krijgt!

Er zit een bedelaar langs de weg en die krijgt elke dag 25 euro

Van een voorbijganger.

Dit gebeurt zo enkele jaren tot plots de bedelaar van dezelfde man
Slechts nog 18 euro krijgt.

Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij alleen.

De tijd voor allerlei ontmoetingen is voorbij, het grote offer staat voor de deur. Levensgroot ziet Hij het voor zich: wil Hij alleen blijven, de enige die thuishoort in het huis van de Vader? Nee, Hij is bereid te sterven om veel vrucht voort te brengen. Dat sterven is ontzagwekkend in zijn verschrikking ('nu is mijn ziel ontroerd', vers 27), maar Hij wil daaruit niet verlost worden. Juist dat sterven zal verlossing betekenen - voor ons! Zo kan het huis van de Vader vol worden. En wij? Hij trekt gelijk de lijn door: willen wij op onszelf blijven? Je vastklampen aan je eigen leven betekent dat je het verliezen zult. Maar als we het aan Hem geven, zal het vrucht dragen, betekenis krijgen, eeuwigheidswaarde verwerven.

STILLE TIJD (1)

Klinkt het bekend? Als goed voornemen in het nieuwe jaar of na een conferentie: 'Vanaf nu ga ik iedere ochtend een half uur stille tijd houden!' En het lukt! Twee, drie ochtenden spring ik m'n bed uit en ga een half uur stille tijd houden. Heerlijk! De hele dag door ervaar ik dat het een goede start is geweest. Blij vertel ik het op m'n kring: 'Ik heb ervoor gekozen om regelmatig stille tijd te houden en merk dat God het echt zegent!'

De vierde ochtend is het wat moeilijker. Dan herinner ik me een uitspraak van Keith Green: 'Jesus rose from the death, you even can't get out of bed?' (Jezus kwam uit de dood terug en jij kunt niet eens je bed uitkomen?) En kreunend strompel ik uit mijn bed. De volgende ochtend... verslaap ik me. Ik beloof God dat ik de volgende ochtend weer stille tijd zal houden. Die ochtend lukt het, de ochtend daarna niet. Ik voel me schuldig en geef het uiteindelijk op.

Wat zegt u van Hem, omdat Hij uw ogen geopend heeft?

Ongetwijfeld was de blindgeborene verbaasd en blij om te kunnen zien. In deze geschiedenis zien we zijn ogen steeds verder voor de waarheid open gaan. Dat geldt helaas niet voor de farizeeën: zij hadden hun eigen invulling van wat er wel en niet op sabbat mocht - geheel volgens de traditie. Ruimte voor wonderen en bewogenheid met mensen was er daardoor niet zo veel. Het helpt niet als ze proberen om het wonder te ontkennen: iedereen kon zien dat het waar was - al schuiven de ouders de verantwoordelijkheid liever van zich af. Alleen de blindgeborene is zonder angst. Maar hij heeft dan ook echt iets bijzonders meegemaakt - en dan heeft een vraag naar wie Jezus is een heel persoonlijke lading gekregen.