LEEF!!! (1)

Tijdens het Utrechts filmfestival van 2005 was er een première van de film 'LEEF!'. Opmerkelijk daaraan was dat de regisseur van de film een dag daarvoor was overleden.

Dat trof me: een jonge, doodzieke man (hij wist dat hij zou gaan sterven) maakt een film getiteld 'Leef!'. Zelf sterft hij.

Wat beweegt iemand die gaat sterven om zo'n film te maken? Ik sterf en leef door in mijn film? Een afscheid van of een ode aan het leven? Een oproep aan ons, die nog leven: Leef, en doe dat dan zo goed als je kunt, je weet niet hoeveel tijd je hebt?

Ik weet helemaal niets van deze man en ook niets van z'n motief voor deze film. Toch vind ik dat ene woordje 'LEEF!' zo uitdagend, zo positief. Niet geleefd worden, niet het leven maar over u heen laten komen, maar: leef! bewust!

Een gelovige sluit zijn ogen om beter te kunnen zien, en hij vouwt zijn handen om er beter mee te kunnen werken.

Mijn Herder is de Heer,

dus zal mij niets ontbreken.

Geen herder mild en goed als Hij,

naar groene weiden voert Hij mij.

Hij gaat mij rustig voor naar stille waterbeken.

Hij laaft mijn dorstig hart,

Hij richt mijn wankele schreden.

Hoe lieflijk klinkt zijn herdersstem,

ik luister, en dan volg ik Hem.

Hij leidt mij in het spoor van zijn gerechtigheden.

Hij zalft mij met zijn Geest,

Hij spijzigt mij ten leven

door het zielevoedsel van zijn Woord.

Het goede smaak ik ongestoord,

en eeuwig zal ik eens hierboven met Hem leven.

J.J.L. ten Kate

DE GELE ROOS (SLOT)

We besloten er wat rozenmest bij te doen. Een les die we hadden geleerd van een oude tuinder, in de tijd dat we nog een moestuin hadden: bemesten is noodzaak.

Na twee jaren van zorg hebben we nu een zee van gele rozen in onze voortuin. Dat bracht me op de volgende gedachte (God leert ons zoveel door zijn schepping heen): wij mensen zijn vaak precies zoals die verwaarloosde roos. We doen onszelf tekort door ons niet te voeden met Gods Woord en door niet naar kerkdiensten te gaan. God snoeit ook vaak in ons leven en dat kan flink pijn doen. Maar het resultaat is een zee van gele rozen: we komen tot bloei, bereiken ons doel in dit leven. Snoeien en bemesten is goed voor planten. Bijbellezen, de samenkomsten bezoeken en vertrouwen in geloof dat God leidt, dat is goed voor mensen. Zoals onze kinderen zingen: 'Lees je Bijbel, bid elke dag dat je groeien mag.'

HET KLOPPEND HART

Soms, als ik wakker lig in de nacht, hoor ik duidelijk het kloppen van mijn hart.

Dat kloppen duurt nu al meer dan 85 jaar, want het is begonnen toen ik nog in de schoot van mijn moeder was. Dag en nacht gaat dat kloppen door; tijdens werk en ontspanning, als ik eenzaam ben of in een gezellige kring zit.

Probeer maar eens te berekenen hoeveel keren het hart heeft geklopt, als iemand een halve eeuw heeft geleefd. Het loopt in de honderden miljoenen. Nimmer onderbroken.

In de vroege morgen hoor ik vaak een lijster zingen. Zo'n klein vogeltje heeft net zo'n hart als ik, ook geconstrueerd als een 'dubbele pomp', zoals William Harvey dat in 1624 voor het eerst heeft uitgelegd. Toen kwam men erachter hoe het hart werkt; in de grote zoogdieren net zoals in zo'n heel klein en licht vogeltje.

Zó heeft de Schepper het bedacht en zo heeft Hij het gemaakt. En als het hart ophoudt met kloppen, dan is het einde gekomen.

Daar kan ik zelf niets aan doen. Dat bepaalt de Heer van leven en dood. Wat geeft dat een diep gevoel van afhankelijkheid!

Wees dapper, hart, houd altijd goede moed!

Hij is getrouw, de Bron van alle goed!