Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

Terwijl ik vergeet wat achter is en mij uitstrek naar wat vóór is.

Als je al bent waar je wezen moet, hoef je nergens meer heen. Veel mensen zijn best tevreden: ze geloven wel, en ze geloven het wel. Waar zou je je druk om maken? Gelukkig degenen die een heilige ontevredenheid van binnen voelen gloeien. Ik ben niet waar ik moet zijn: er is meer. Ik geloof nog niet zoals ik zou kunnen geloven, er is meer. Ik ken Christus nog lang niet zo goed als Hij Zich wil laten kennen. Er is nog eindeloos veel meer, en daar wil ik me naar uitstrekken. Vergeet het verleden, houd niet vast aan het heden, strek je uit naar de toekomst in HEM.

Even een momentje nemen…
Even diep adem halen…
Even een traantje weg pinken…
En voor eeuwig dankbaar zijn….

Voor wat het Universum gegeven heeft…

>Zand en Steen
>
>Een verhaal vertelt over twee vrienden die door de woestijn liepen.
>Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie en de ene vriend sloeg de
>ander in het gezicht. Degene die geslagen werd was gekwetst, maar zonder
>iets te zeggen schreef hij in het zand:
>'VANDAAG SLOEG MIJN BESTE VRIEND MIJ IN HET GEZICHT.'
>
>Zij liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten een bad te
>nemen. Degene die was geslagen, raakte vast in modder en dreigde te
>verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen, schreef hij op een steen:
>'VANDAAG REDDE MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN.'
>
>De vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem:
>'Nadat ik je had geslagen, schreef je in het zand en nu schrijf je op een
>steen, waarom?'
>De andere vriend antwoordde:
>'Als iemand ons pijn doet moeten we het in zand opschrijven waar de wind
>van vergeving het kan uitwissen. Maar als iemand iets goeds doet voor ons,
>moeten we het in steen graveren, waar geen wind het ooit kan uitwissen.'
>LEER OM JE PIJN IN HET ZAND TE SCHRIJVEN EN OM JE GOEDE ERVARINGEN IN STEEN TE GRAVEREN.
>
>Men zegt dat er een minuut nodig is om bijzondere mensen te vinden, een uur
>om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar daarna een heel leven
>om hen te vergeten.
>
>

Wandelt waardig de roeping waarmee u bent geroepen.

Welke verheven gedachten we ook hebben bij 'waardig wandelen', Paulus zet ons weer met beide benen op de grond. Nederig, zachtmoedig en lankmoedig elkaar in liefde verdragen. Over onze roeping heeft Paulus in het voorgaande het een en ander gezegd: we hebben sámen een roeping! Wie we ook zijn, onze opdracht is om elkaar te verdragen en bescheiden, rustig, geduldig te zijn. Om elkaar lief te hebben en om de eenheid van de Geest, het ene lichaam van Christus, te bewaren. Laat je niet gevangen nemen door de behoefte anderen te overtuigen. Besef dat God er boven staat! Hij roept ons.

c 

Soms heb ik het gevoel dat mijn leven een legpuzzel is
waarvan ik enkele stukjes mis
De stukjes liggen door elkaar
en hoe ik ook pas en meet, hij komt niet klaar!
Het is een chaos van van kleuren en vormen
hoe zal zich dat ooit tot een puzzel vornmen?

Gelukkig hoef ik niet aleen de legpuzzel te maken
God zelf helpt en leidt me in moeilijke zaken

Geloven is : vasthouden aan wat God wat je zegt
ook al wordt er soms veel op mijn pad gelegd!
Hij legt met Zijn handen elk stukje op de juiste plek
zodat het bij mij verwondering en dankbaarheid wekt!

Daarom bid ik : "lieve God
in Uw handen leg ik mijn lot!".


Indira

Geen onheil zal u treffen, en geen plaag zal uw tent naderen;

want Hij zal aangaande u zijn engelen gebieden,

dat zij u behoeden op al uw wegen;

op de handen zullen zij u dragen,

opdat gij uw voet niet aan een steen stoot.

Psalm 91: 10-12

Hier nog eens een echte Anton Pieck,gemaakt in 3 d
klik op de foto om te vergroten

een bloementje voor elke mama

Wat gisteren zo dringend was,lijkt nu zo nutteloos
Wat je vandaag doet ,is morgen misschien doelloos
Van wat je morgen doet,krijg je later misshien spijt
Want wat je nu hebt,raak je ooit wel eens kwijt
Hecht niet te veel aan je bezit,voordat je er in versmacht

Hecht je meer aan je vrienden,knuffelen verteder ze zacht

En dat is wat ik nu ga doen. Aan allen die me mailden,,die in mijn gasten boek geschreven hebben,ook degenen die regelmatig komen kijken,zomaar ,zonder iets te laten weten en al degenen die er iets van opsteken,of een troostend woord vinden,Wel daar hecht ik belang aan ,en ik geef ze van deze zijde een hele dikke knuffel,ook U die dit nu leest
liefs Luan xxx

Ik leg de namen van mijn
kinderen in Uw handen
Dat niets of niemand  ze meer
ooit daaruit kan branden,
Ook niet als satan ze straks
als tarwe zift

Ik vraag U niet mijn kinderen
elk verdriet te besparen
Maar wees Gij wel hun troost
Als ze eenzaam zijn ,en bang
Ik leg de namen van mijn
kinderen in Uw handen

Geeske Wiesma

Het maakt niet uit wie je bent,
Of wat iedereen van je denkt
Het geeft niet wat of hoe je iets doet
Maar vertrouwen op je zelf,dat is goed
Geen leven met smart
Maar leef van uit je hart
Dan pas voel je de vonk
Die zacht je hart raakt,
En hoe gelukkig je daarmee een ander maakt
Je creeert in je zelf
Een soort van voldoening
En geeft je een volwaardig
Gevoel van innige tevredenheid

Subject: boerengerecht

Klaasje, een boerenzoontje, komt beneden voor zijn ontbijt.
Zijn  moeder vraagt hem of hij zijn klusjes al heeft gedaan.
"Nog niet", zegt Klaasje.
"Dan krijg je nog geen ontbijt", zegt zijn moeder.
Dus Klaasje is helemaal chagrijnig. Hij gaat de kippen voeren
en  geeft een kip een schop. Dan gaat hij de varkens voeren en

geeft een varken een schop.
Dan gaat hij de koeien melken en geeft een koe een schop.
Dan komt hij weer binnen.
Zijn moeder geeft hem een kom droge havermout.
"Waarom krijg ik nu geen eieren en spek? En waarom geen melk
in mijn havermout?", vraagt Klaasje verontwaardigd.
"Wel, ik zag je een kip schoppen, dus je krijgt geen eieren
voor een week.
En ik zag je een varken en een koe schoppen, dus krijg je ook
geen spek en melk voor een week", zegt zijn moeder streng.
Klaasje baalt nog meer.
Dan komt zijn vader binnen, schopt de poes opzij en gaat
zitten aan het ontbijt.
Kijkt Klaasje lachend naar zijn moeder en zegt: "Vertel jij
het hem  of zal ik?"

ook  de uiltjes voelen de lente

Mijn vriendin is verzot op wilde zwijnen,en speciaal voor haar,hier is ie dan!!!!!

De klokken vertrekken op Witte Donderdag naar Rome,en komen zondag morgen terug
ondertussen worden de Perenaren verwend door de kleppers,ze komen om 8uur smorgens,12uur s'middags en 6 uur s'avonds rond al klepperend,om de klokken te vervangen,dit is een heel oude traditie waar wij als Perenaren wel van houden
Hier enkele foto's

Ga niet waar de weg je leidt
Maar ga waar geen pad is
En laat je eigen spoor achter


ralph waldo emerson

                 Terugblik naar vroeger

Vroeger, ja vroeger... dit is voor iedereen die voor 1980 geboren is.
Als je na 1980 geboren bent, heeft dit niets met jou te maken.
De kinderen van tegenwoordig worden in de watten gelegd.
Ben jij als kind opgegroeid in de 50er, 60er of 70er jaren, dan is het,
terugkijkend, onvoorstelbaar, dat je zo lang hebt kunnen overleven!
Als kind zaten we in de auto zonder gordel en zonder airbags.
Onze bedjes waren geschilderd in
prachtige kleuren met verf vol met lood en cadmium.
De medicijnflesjes uit de apotheek konden we gewoon open krijgen, net
als overigens de fles met bleekmiddel.
Deuren en ramen bedreigden continue onze vingertjes.
Op de fiets hadden we nooit een helm op.
We dronken water met de mond aan de
kraan in plaats van uit een fles.
We bouwden zeepkisten en kwamen er pas
op de eerste rit, bergafwaarts achter, dat we geen rem hadden.
Na enige ongelukken konden we daar prima mee omgaan.
\'s Morgens gingen we naar buiten om te spelen.
We bleven de hele dag weg en moesten pas
thuis zijn als de straatlantaarns aangingen.
Niemand wist waar we waren en we
Hadden geen mobiele telefoon mee.
We sneden ons, braken onze botten en
tanden en er werd niemand voor aangeklaagd.
Het waren gewoon ongelukken en de enige die schuld had waren we zelf.
Kan jij je nog zgn. \"ongelukken\" herinneren?
We hadden vechtpartijen en sloegen elkaar een blauw oog.
Daar moesten we mee leven. Volwassenen interesseerden zich daar niet
voor.
We aten koekjes, brood met dik boter,
dronken Cola en werden evengoed niet te dik.
We dronken met vrienden uit dezelfde
fles en niemand ging daar dood van.
We hadden geen: Playstation, Nintendo, X-box, Videogames, 64 TV-zenders,
Videofilm,Surround-Sound, een eigen TV,computer en Internet-chatrooms.
Wat wij hadden waren VRIENDEN.
We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen.
We gingen naar hun huis en belden aan.
Of we gingen soms gewoon naar binnen zonder aan te bellen.
En dat zonder van te voren af te spreken
en zonder dat onze ouders dat wisten.
Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op...
Hoe was het in godsnaam mogelijk?
We bedachten zelf spelletjes met
Stokken en tennisballen.
We aten wurmen en die leefden niet
voor altijd in onze magen verder.
Met de stokken prikten we elkaar bijna
nooit in de ogen.
Met voetballen op straat mocht je
alleen meedoen als je goed genoeg was.
Als je niet goed genoeg was, moest je
met teleurstellingen om leren gaan.
Sommige kinderen waren niet zo goed op school als anderen.
Ze haalden onvoldoendes en bleven zitten.
Dat leidde niet tot emotionele ouderavonden
of zelfs tot veranderde prestatienormen.
Soms hadden onze daden consequenties.
Dat was logisch en daar kon zich niemand voor verstoppen.
Als iemand van ons iets verbodens had gedaan,
was het normaal, dat de ouders je er niet uithaalden.
In tegendeel, ze waren het met de politie eens!
Stel je voor!
Onze generatie heeft vele probleemoplossers en
uitvinders, die bereid zijn risico\'s te nemen, voortgebracht.
We hadden vrijheid, we verzaakten, we
hadden succes en namen verantwoording.
Met al die dingen konden we zeer goed omgaan.
Bij die generatie hoor jij ook.
Wees blij!

hier nog enkele kaarten  gemaakt in 3d,wat ook mijn hobby is




klik op de foto om te vergroten