Archief

Moge nu de Heer van de vrede Zelf u altijd op elke manier de vrede geven.

Wat een boel onrust, wat een hectiek, wat een drukte is er in het leven. Hier is een belofte waar we sterke behoefte aan hebben: vrede. Niet als de afwezigheid van oorlog, maar de aanwezigheid van de Heer. Hoe doet Hij dat? Altijd, op allerlei wijze. Hij is er onafgebroken, zonder mankeren. Maar zijn vrede gééft Hij ook, elke keer weer nieuw, elke keer weer anders, telkens overrompelend, verrassend. Zo gaan wij met Hem om: bij elke bocht en bij elke wending is Hij weer anders, en geeft Hij ons op zijn eigen, onnavolgbare manier, zijn vrede. Wat denk je ervan?

LEEF!!! (SLOT)

Het leven is zo'n kostbaar geschenk. Realiseren we ons dat genoeg?

U draagt verantwoordelijkheid voor uw eigen leven en het is aan u wat u met dat leven doet! God heeft ons leven gegeven en Hij wil graag dat we leven met Hem en dat we de gaven en talenten gaan ontdekken en gebruiken die we van Hem hebben gekregen, en dat we Hem daarmee eren.

Maak iets van je leven... geniet ervan, binnen de grenzen van de richtlijnen en leefregels vanuw Vader. Deze richtlijnen zijn voor u, opdat het u welga!

Leef om God te dienen, om Hem te eren en leef om te genieten van al het goede dat God u geeft! Leef!!!

Geheim van huwelijksgeluk      Een koppel viert zijn ..... ste huwelijksverjaardag.    Hun kalmte is altijd een gespreksonderwerp geweest in het dorp.  Men zei :" welk vredig en verliefd koppel is dat toch".    Een lokale journalist beslist dus om een reportage te maken over het koppel, om zo het geheim van hun geluk te ontdekken.    "Wel", legt de echtgenoot uit, "dit gaat terug tot onze huwelijksreis".  We bezochten de Grand Canyon en beslisten die op de rug van een ezel te doorkruisen.  We waren nog niet zo ver gevorderd toen de ezel van mijn vrouw struikelde.  Mijn vrouw zei op een rustige toon : " Eerste keer".  Ze trok de ezel terug recht en we vervolgden onze weg.  Na een korte afstand, struikelde de ezel opnieuw.  Toen zei mijn vrouw op een kalme toon : "tweede keer".  Ze trok de ezel terug recht en we reisden verder.  We waren nog geen halve mijl opgeschoten toen de ezel voor een derde keer struikelde.    Toen trok mijn vrouw, nog steeds rustig, een revolver uit haar  rugzak en  schoot de ezel dood.    Waarop ik me kwaad maakte en haar toeschreeuwde wat ik dacht van  de  manier waarop ze dat arme beest behandelde.   Ze keek me in de ogen en antwoordde op kalme toon: " Eerste  keer"     Sedertdien zijn we...gelukkig...

MOERBEITOPPEN

De moerbeitoppen ruisten,

God ging voorbij.

Nee, niet voorbij, Hij toefde.

Hij wist wat ik behoefde

en sprak tot mij.

Sprak tot mij in de stilte,

de stille nacht.

Gedachten die mij kwelden,

vervolgden en ontstelden,

verdreef Hij zacht.

Hij liet zijn vrede dalen

op ziel en zin.

'k Voelde zijn Vaderarmen

mij koest'ren en beschermen,

en sluimerde in.

De morgen die mij wekte,

begroette ik blij.

Ik had zo zacht geslapen,

en Gij, mijn schild en wapen,

waart nog nabij.

Nicolaas Beets