Zondag 5 juni 2005
Lied van de dood
Dees verzen zijn mijn zielesmart,ze zijn de stemmen diep uit 't hart.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Lied van de dood
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Der zullen geen klokken liuen
hun droevigdooden-lied,
als ik zal vallen,dorstig,
int 't bloedig Yzergebied.
Mij zal er geen wagen voeren
noch volgen een zwarte stoet
van bleke mannen,gelijk men
bij Kristene menschen doet...
Der zullen geen vrienden komen,en op mijn graf, noch kruis,
noch kronen,noch bloemen strooien.
'k Zal sterven zòò ver van huis....
*
* *
Maar, als die droeve tijden,
van dwang en muiterij
voorbij zijn, én 't sedert maanden
gedaan is , en uit met mij:
dan zal er een zonne rijzen,
van vurig liefde rood....
dan zullen de klokken luien
voor hen, die ginds liggen , dood.
Dan zullen de klokken luien
een eeuwig verlossingslied.
Doch zij ,die ginder liggen,die zullen
't niet horen in 't yzergebied!
Frans Van Raemdonck
