soos

Om negen uur vanmorgen heb ik van de ochtendlucht boven Den Haag een foto gemaakt. Het weerbericht voorspelt niet veel goeds voor vandaag; maar als je deze zonsopkomst ziet dan geloof je die voorspelling niet. Trouwens het wordt best een fijne dag: vanmiddag komt mijn dochter voor ons en een paar vriendinnen van haar een heerlijke indonesische rijsttafel bereiden.
Een hele fijne en smakelijke zondag wens ik jullie toe.
Loek 

Achter de foto's 'mijn vrouw en ik in klederdracht', 'de vuurtoren' en 'de spin' heb ik links gelegd naar respectievelijk informatie over de Scheveningse klederdracht, de Scheveningse vuurtoren en mijn eigen homepage.

De winter van 1944 was hier in Den Haag geen pretje. Maar voor een  jongetje van amper 10 jaar had die tijd toch een heel andere ervaring dan voor de grote mensen. Twee van mijn zusjes zaten op een kostschool in Oegsgeest. Een plaatsje ongeveer 16 kilometer vanaf Den Haag even voorbij Wassenaars. Ook onze groentenboer, Frans van Toledo, had daar een dochter op het internaat. Samen met die Frans besloten mijn ouders de dochtertjes te bezoeken. Maar hoe? Er waren weinig vervoersmogelijkheden. Maar Frans had de oplossing: met de groentenkar. Dus werd op de zondag voor kerstmis het paard voorgespannen. Ik mocht mee en ik denk mijn twee broertjes ook, maar dat weet ik niet zeker meer. Frans mende het paard en wij zaten achterin kou te lijden. Af en toe sprongen we uit de wagen en liepen ons een beetje warm. Het was een hele reis. Onderweg contrôle door de Duitsers, maar we mochten doorrijden. Gelukkig waren er die dag geen razzia's. 's-Avonds in het donker terug. Dat was wel angstig. Boven ons zagen we VI of V2, met hun fel brandende straatpluimen. Af en toe stotterend gingen die op weg naar het zuiden. We zijn 's-avonds laat thuisgekomen, helemaal verkleumd, maar we hadden wel onze zusjes gezien en van een lekkere warme maaltijd genoten in Oegstgeest. En dat was heel wat in die tijd.

Na de nachtmis gingen we naar huis om het kindje in de kribbe te leggen. Dat was zo de gewoonte. Op kerstavond hadden we de kerststal opgesteld tussen de suitedeuren. Mijn vader had al eerder een heel mooie kerststal gebouwd van hout en kurk. Een berglandschap met spiegeltjes als meertjes en zilverdraad als beekjes. En boven de stal zweefde de kerstengel en natuurlijk een kerstster. Er is destijds(ik vermoed in 1942 of 1943) nog een foto van die stal gemaakt voor de krant. Het was de laatste keer, dat die stal zo stond opgesteld; daarna is al het hout opgeofferd om de kachel te kunnen stoken en dat ging mijn vader erg aan zijn hart. Om 10.15 uur moesten we weer naar de hoogmis en 's-middags kindje wiegen. En mijn vader vertelde een verhaal over het front( in WO I), waar  Duitsers en Fransen elkaar het leven onmogelijk maakten, maar in de kerstnacht het wapengeweld verstomde en door een Franse en Duitse soldaat een kerstlied werd gezongen. Stille nacht, heilige nacht. En zo komen in deze tijd weer herinneringen naar boven. Kerstfeest was toen wel heel anders dan nu. Jammer,

Ik zal die tijd nooit vergeten. Op 24 november 1944 werd ik 10 jaar. Nog te jong om te begrijpen wat er allemaal om me heen gebeurde. Het begin van de hongerwinter in Den Haag. De razzia's waar mijn ouders zo bang voor waren. Maar al te oud om al die dingen te vergeten. Het maakte wel indruk op je. Op mijn verjaardag kreeg ik een tweedehands kuitbroek en een zak kleine sterappeltjes, die ik wel met mijn broertjes en zusjes moest delen. Een cadeautje met sinterklaas kan ik me niet herinneren. Dat zal wel een chocoladeletter of  stukje borstplaat zijn geweest. Met de kerst zijn we naar de nachtmis geweest, die 's-morgens vroeg gevierd werd. Drie missen zittend op het knielbankje: de kerk was stampvol, want "in nood leert men bidden". We hadden één eigen plaats in de kerk. Achter een pilaar aan de mannenkant. En mijn moeder mocht gebruik maken van de plaats van mijn oma aan de vrouwenkant. Als je meer plaatsen nodig had, dan moest je daarvoor extra betalen(zitplaatsgeld heette dat). Nu zijn ze al blij als je binnenkomt in de kerk.

We zijn weer thuis. Na een paar dagen rondzwerven in het oostelijk deel van Nederland en af en toe even over de grens met Duitsland, weer terug op eigen honk. Het waren leuke dagen met vooral in de stad Enschede een heel sfeervolle ervaring. Enschede, de oude textielindustriestad, heeft zich de laatste jaren ontzettend in positieve zin ontwikkeld. Een prettige binnenstad met veel sfeer en veel gezellige restaurantjes en ... een heel gezellige kerstsfeer. Op de terugweg naar huis had ik in de buurt van Doesburg een aanvaring met een mercedes uit ca 1985. Het was de eerste aanrijding in mijn 43 jarig bestaan als chauffeur. Mijn auto staat nu in een depôt te Arnhem en moet per trailer naar Scheveningen worden vervoerd. Wij zijn met een taxi naar huis vervoerd. Gelukkig alleen materiele schade.

een mooie sfeer kerstfoto, genomen in Enschede. Deze foto werd uit de hand genomen op woensdag, 14 december 2005

gaan we er even tussenuit. Na al die vervelende dagen willen we een beetje tot rust komen. Vervelend door het overlijden van zus en schoonzus. Dat gaat je toch niet in de koude kleren zitten. We gaan een paar daagjes kerstvoorbereiding bekijken in Enschede en een aantal dorpjes in West-Duitsland. En wat kerstinkopen doen.Zo'n één à twee keer per jaar gaan we er dan met de auto op uit. Dat zijn dan ook de dagen, dat mijn auto overuren maakt. Normaal rijd ik niet zoveel; zo alles bijelkaar misschien 5 à 6 duizend kilometer per jaar. Donderdagavond kom ik al weer terug. Dan meld ik me gewoon weer.

Gaudete in domino semper. Zo begint in de oude liturgie het intredegebed (Introitus). In het vroegere (klooster)leven was de advent een voorbereidingsperiode voor het kerstfeest. Tegenwoordig merk je daar niet zoveel meer van. Het was een tijd van beperkt vasten, niet het strenge vasten van de vastentijd, maar toch. En dan was er, net als in de vastentijd, een tussenstop zo op de helft van de periode. In het klooster heette deze dag: "zondag Goedete" (goed eten). Blije mensen vinden altijd blije oplossingen.

ik de komende dagen tijd heb om jullie op het blog te ontmoeten. Morgen de begrafenis van mijn schoonzus en daarop aansluitend even een paar dagen tot rust komen in het oosten van ons land. Even ver weg van alles en ontspannen. Daarom wens ik jullie allemaal alvast heel prettige voorbereiding van de komende feestdagen.

Waar er maar een pleintje vrij is, vind je in Scheveningen een kerstboomverkoper. Niet alleen handel, maar ook veel gezelligheid. Vanmiddag bezocht ik even mijn vriend Peter, die in het zomerseizoen een strandtent runt, en fotografeerde hem in een van zijn uitbundige standjes. 

teveel gepraat
teveel gedronken
teveel gegeten
teveel in de mist gelopen
teveel...
en nu ben ik hees (of verkouden)
en dus erg zwijgzaam.
Maar gelukkig heb ik mijn blog en kan zonder te praten rustig mijn gang gaan.
Af en toe slaak ik een kreet: KOFFIE!!!
en dan kan ik mijn keel weer even smeren.
Maar verder gaat het goed met mij, maak je maar geen zorgen.
Prettige weekend.

Een vrolijk besluit van de werkweek.Een fleurig beeld van de Scheveningse vliegerfeesten die jaarlijks in Scheveningen worden georganiseerd. Een beetje zomer in een donker dagje voor kerstfeest.

Maar hij trekt wel 'op die mist'. En inderdaad naar ruim een uur was de lucht weer helder. Ik heb mijn windjack aangetrokken en heb een heerlijke wandeling van bijna 3 uur door Scheveningen en de boulevard gemaakt. Een heerlijke frisse wind veegde mijn hoofd schoon van alle muizenissen. Onderweg maakt ik een paar foto's. Een hulstboom me mooie rode bessen, een reflectie in een plas water en uiteraard een paar van de altijd boeiende zee.

Meestal zit ik 's morgens vroeg al om 8.00 uur achter mijn computer. Even de mailtjes nalopen en de blogs bekijken. Wat wijzigingen aanbrengen in mijn website www.allesoverscheveningen.nl, wat andere kleine dingetjes doen. Vandaag ben ik laat. Ik had gisteren een vergadering en die liep nogal uit (aan de bar, achteraf!). Ik werd wakker toen de zon al bijna opkwam. Toen kwam mijn buurman en die had een paar bouwkundige problemen, die opgelost moesten worden. En nu is het inmiddels 11.30 uur en er hangt een zware zeenevel met een zicht van ca 100 meter.
Ik wens jullie een fijne dag.
Loek

Het is een nevelige dag. Ik ben er niet helemaal bij vandaag. Gisteravond ontvingen we het bericht, dat ons  schoonzusje op 59 jarige leeftijd overleden is. Gelukkig heeft zij niet veel pijn geleden en is tot slechts enkele uren voor het heengaan goed aanspreekbaar geweest.
Wij treuren om haar omdat een goed mens is heengegaan. Maar ja, wie is er beter af: zij of wij? Misschien mogen wij een beetje delen in de blijdschap, die haar nu ongetwijfeld ten deel valt.

Vandaag viert Prinses Amalia haar 2e verjaardag. Van harte gefeliciteerd.