Archief

Als de zeemeeuwen vliegen…

Neoliberale politici, de leerling tovenaars van de totale vrije markt, proberen hun kiezers wijs te maken dat de totale vrije markt in het voordeel is van de consument. Gewoon, omdat de mondiale concurrentie de prijzen drukt… Een rechtstreeks gevolg van de vrije markt is echter het ontstaan van een cultuur in de richting van de laagste (discount-)prijzen. In principe komt het hierop neer: “Poor people need them, rich people love them” (uit Cash 9/2004)...  In werkelijkheid geldt: “We are shopping ourselves out of jobs” (uit TvM 5/2004)… Dat is een realisme die de neoliberale politici niet willen zien.

In de huidige, ongeremde vrije markt geldt: “the survival of the fittest” en bovendien ook: “the lean and mean wins it all”… Simpel en hard! Dit betekent dat managers winst moeten maken, en veel tijd krijgen ze hier niet voor... Het sociale slachtveld dat dit soort managers aanrichten, wordt weggewuifd met goedklinkende modewoorden, zoals: “collateral damage”  of “creatieve vernietiging”…

Door de haast en de zelfoverschatting (van die dure managers) worden enorme fouten gemaakt, met als gevolg: een nooit geziene sociale afbraak. Typische voorbeelden van dit soort “kort-door-de-bocht-management” vindt men zelfs bij (het onaantastbaar gewaande) Mercedes, waar de “deutsche Gründlichkeit” onlangs een heel nieuwe betekenis kreeg….

Volgens de economische redactie van de tv-zender, ARD, wilde Mercedes, door de aankoop van Chrysler, “de wereldspeler” in de automobielsector worden. De aankoop van Chrysler kostte hen 30 miljard Euro…

De veelbelovende (sic) combinatie, die nooit fatsoenlijk werkte (en volgens insiders zelfs niet kon werken), brak Mercedes zuur op. Zodanig dat, verleden week, Chrysler moest verkocht worden voor (amper) 6 miljard Euro.

Voor simpele geesten lijkt dit toch ­­een zeer zwaar verlies... Bovendien moesten er van die zes miljard euro eerst nog snel 5 miljard euro in het verkochte Chryslerfabrieken geïnvesteerd worden… Dus vloeien er amper 1 miljard euro terug naar het Duitse Mercedes! Deze nachtmerrie veroorzaakte dus een nettoverlies van 35 miljard euro…

Dit fenomenaal verlies, is een gevolg van een reeks verkeerde beslissingen door topmanagers… Zij krijgen waarschijnlijk (binnenkort) die beroemde “gouden handdruk” als dank… Dit doet denken aan die beruchte “managersparabel” van de zeemeeuwmanagers… En, het is goed dat men daar eens over nadenkt, als weer eens een groot bedrijf “saneert” (met het geld van de belastingbetaler)!…

Als managers worden afgerekend op de korte termijn, betekent dat, dat ze alleen oog hebben voor onmiddellijke resultaten. Ze werken zonder sociale scrupules en schrappen zoveel banen als ze kunnen, eisen een hoger rendement en creëren hierdoor een onhoudbare situatie…

Dat dit niet lang vol te houden is, voelt iedereen aan. Meer nog, het is tegenwoordig uitzonderlijk als managers bij een en hetzelfde bedrijf meer dan vijf jaar actief zijn. Een anonieme manager beschreef dat ooit eens als volgt…

In een bedrijf werd (weer eens) een wonderknaap aangeworven. Veel tijd om zich in te werken was er niet, want hij moest zo nodige alles veranderen... Daarom bedacht zijn voorganger een eenvoudig hulpmiddeltje. Hij gaf zijn nieuwe collega drie enveloppen met de raad deze in de juiste volgorde te openen als het slecht ging met het bedrijf…

De jonge “barricadespringer” had geen tijd voor “spelletjes” en gooide de omslagen achteloos in een schuif…­ Toen hij echter, na een jaar, met een weerbarstige markt geconfronteerd werd, en zijn ontslag dreigde, herinnerde hij zich die enveloppen. Hij opende de eerste, en daarin stond: “Beste vriend, nu je deze enveloppe opent, weet ik dat het je niet goed gaat. Maak je echter geen al te grote zorgen, vertel de aandeelhouders dat je voorganger er een janboel van maakte, en dat je eerst zijn puin moest opruimen… Dat werkt altijd!”

Toen het echter na zes maanden nog steeds niet beter ging, opende onze jonge manager de tweede omslag. Hij las opnieuw een geruststellende raad goede raad: “Beste vriend, zeg gewoon dat de conjunctuur voorlopig een rem is, maar dat dit hoogstens een tijdelijk fenomeen is… Het werkt, maar maak binnen de eerste drie maand de laatste enveloppe open!”

Zo gezegd zo gedaan, en onze jonge zeemeeuwmanager maakte binnen de drie maanden de laatste omslag open. Daarin stond: “Beste vriend, je maakt nu beter drie enveloppen voor je opvolger!”

Uw toegenegen Erwan.

Moeten senioren de Wetstraat platleggen?

Waarom verzetten de senioren zich niet krachtdadiger wanneer een rijtje kortzichtige politici hen een schuldgevoel willen aanpraten over de gevolgen van de vergrijzing, en de zogenaamde onbetaalbaarheid van de toekomstige pensioenen !

Het is een raadsel, wellicht ook voor veel politici, waarom de senioren nog steeds stemmen voor partijen die hun belangen geen absolute prioriteit geven… Meer nog, het is onbegrijpelijk dat ouderen hun stem niet gebruiken om politici af te straffen die hun legitieme eisen negeren.

Senioren hebben, als groep, ook weinig te verwachten van de traitionele vakbonden. Deze vakbonden mobiliseren wel de arbeiders rond sociale drama’s, zoals: Sabena, Volkswagen of Opel, maar ze hebben nog nooit de gepensioneerden als groep gemobiliseerd tegen de idiote bewering van bepaalde politici die stellen, dat de solidariteit van de volgende generaties onvoldoende zal zijn om de vergrijzing te betalen…

Waarom politici dergelijke stellingen de wereld insturen, ligt voor de hand…De overheid wil de verantwoordelijkheid voor de betaalbaarheid van de toekomstige pensioenen van zich afschuiven in de richting van het (twijfelachtige) solidariteitsgevoel van de jongere generaties met hun "ik-cultuur"..

Het is op zijn minst een merkwaardige redenering, want het neoliberalisme werkt het egoïsme binnen een maatschappij in de hand. Voor veel neoliberalen is winstmaximalisring het voornaamste doel, en dan zijn begrippen zoals “maatschappelijke verantwoordelijkheid” of  “verantwoord ondernemen” alleen maar een lastige, en vooral ook vermijdbare beperkingen.

• De overheid beschouwt de pensioenbijdragen als een inkomst voor de staatskas (iets wat Hugo Schilz al aanklaagde). Dit, in tegenstelling met de mening van de werkende belangstingbetalers die logischerwijze geloven dat de (verplichte) pensioenafhouding bedoeld is om later hun eigen pensioen te betalen.
• Onze politici, anders dan in onze buurlanden, hebben als echte potverteerders, dit geld vanuit de staatskas onmiddellijk uitgegeven, in plaats van die in gespreide pensioensfondsen onder te brengen. Ze geven dus geld uit dat hen strikt genomen niet eens toebehoort!
• Overigens, de pensioenfondsen zijn via de beurzen de grootste geldschieters van de industrie, en hierdoor hebben ze dus veel macht in het maatschappelijk debat… Dus als pensioenfondsen, (de grote aandeelhouders bij: Volkswagen, Opel-GM of Philips e.a.) zeggen dat de vestigingen in hun eigen landen niet dichtgaan, maar wel bij ons, dan kan men het resultaat, ook zonder universitair diploma, voorspellen!

De strijd voor het behoud van de verworven (pensioen-)rechten is zeker niet eenvoudig. Meer nog, de nationale vakbonden zijn onderling niet eens solidair, laat staan dat er zoiets als een internationale solidariteit tegen de sociale afbraak in Europa zou bestaan… Meer nog, de vakbonden kunnen de sociale dumping tussen de Europese landen niet baas, laat staan dat ze gewapend zouden zijn om in een onbeperkte vrije markt economie de Chinees-Indische bedreiging en de outsourcing van antwoord te dienen.

De vakbonden gedragen zich als loodgieters die zich vooral toeleggen op het dichten van gaten... Natuurlijk moeten de “gaten” gedicht worden, anders zinkt onze sociale zekerheid, even snel als die onzinkbaar gewaande Titanic… Daar tegenover staat het feit, dat de managers alleen de interesses van de aandeelhouders beschermen, en hiervoor gigantische premies opstrijken, in functie van het aantal geschrapte arbeidsplaatsen en toegenomen productiviteit.

Het is onbegrijpelijk dat de senioren zich niet beter organiseren. Er bestaan wel twee grote ouderenverenigingen, het Vlaamse OKRA en het Waalse Union Chrétienne des Pensionnés (UCP) die samen goed zijn voor 260.000 leden, maar dat is slecht een fractie van het oudere "kiesvee" die in België gezamenlijke interessen te verdedigen hebben.

Het volstaaat niet te pleiten voor een effectieve koppeling van de pensioenen aan de welvaart... Het volstaat niet dat men vraagt dat de pensioenen voortaan jaarlijks even veel zouden stijgen als de lonen... Het volstaat niet om vast te stellen dat de pensioenen eerst nog een forse inhaalbeweging nodig hebben of dat de ziekteverzekering moet veilig gesteld worden... Politici reageren alleen als we met  zijn allen de Wetstraat belegeren, zoals de boeren (slechts 2% van de bevolking) ons dat met succes voordeden.

Uw toegewijde

Erwan

De toestand is hopeloos, maar niet ernstig...

't Was weer eens “moederkensdag”, reden genoeg om dit keer geen al te scheve opmerkingen te maken over zoveel vriendelijke intenties(sic) die op zo'n dagen overal in de commercie opborrelen...

Niet dat Moederdag niet moet gevierd worden, zelfs als handelaars daar geld mee verdienen. We kunnen echter vaststellen hoe tal van opportunistische poenscheppers handig profiteren van een tweede moederdag op 15 augustus… Anderzijds, en dat moet ook duidelijk gezegd worden, onze moeders verdienen dat men hen tweemaal viert.

Hoe dan ook, het is de symboliek die telt. Zelfs de ergste seksisten durven niet vertellen dat ze geen respect hebben voor hun eigen moeder. En, we mogen ook wel eens denken aan  al die anonieme moeders die minder genegenheid krijgen dan waar ze recht op hebben... 
 

Tja, maar ondertussen draait de wereld gewoon door… Als consumenten laten we ons graag verwennen met een ongelooflijk aantal moeglijkheden...Sommige zijn bovendien, behalve leuk, uitgegroeid tot echte statussymbolen…

• Men verwacht van ons dat we kiezen voor een-consument-gerichte-wereld... Dat manifesteert zich dan in wat we denken nodig te hebben, zoals die automodellen die eigenlijk allee maar brandtofslurpende, en vooral intimiderend-associale “verkeersmonsters” zijn…
• We kiezen voor GSM’s en PC's die zoveel functies hebben, dat niemand er meer dan 10% van gebruikt... Dat is een beetje zoals al die auto’s die 200 km/uur kunnen rijden, maar op de openbare weg nergens sneller mogen rijden dan 120 Km/uur. Maar ja, de commercie heeft zo haar rechten…  
• We kiezen voor wintervakanties in exclusieve ski-oorden of voor zomervakanties waarmee men kan “stoefen”, en dus (als het enigszins kan) in exotische landen. Nu ja, misschien niet nutteloos, maar wel buitensporig… 

Niemand stelt zich de vraag of al die “overkill” noodzakelijk is. En, we merken niet eens dat die vraag (in onze plaats) wordt beantwoord door een stelletje uitgekookte en vooral gewetenloze leugenaars, t.t.z. politici en marketingspecialisten… Zij vertellen (beslissen) wat goed voor ons is, en velen van ons (het consumerende kiesvee) geloven dat nog ook!

De mogelijkheid om te kiezen tussen al die banaliteiten is enorm, en het blijkt vooral voor de marketingmensen belangrijk. Slechts weinig mensen stellen zich hierover vragen. Laat ons dus maar liever niet neerkijken op het Romeinse plebs dat riep om “Brood en spelen”… Sedert Big Brother, de Pfaffs', de Planckaerts en de "belspelletjes"  zijn we met zekerheid ettelijke keren erger. 

De realiteiten zijn anders... Voor wie een beetje de sociaal-economische ontwikkelingen volgt, is het duidelijk dat alle spelregels in de laatste tien jaar grondig en zelfs zéér grondig veranderd zijn. Meer nog, de recente ontwikkelingen krijgen steeds meer het karakter van een economisch-sociale tsunami.

Dikwijls beginnen veranderingen met een kleine rimpeling. Sommige rimpeltjes verdwijnen weer, zonder veel sporen achter te laten, maar andere rimpels groeien uit tot golven die nauwelijks te controleren zijn, en alles wegvegen op hun weg naar nog meer winst voor een “elite” ... Overweeg maar eens de interesses van de oliebaronnen en hun rol in de Iraakse oorlog of hoe de overheid mee profiteert via de accijnzen van de veel te hoge olieprijs...

Uw toegewijde

Erwan

Grenzen voor een sociaal fatsoen….

Veel mensen laten zich blijkbaar in slaap wiegen door een aanbod van een ongelooflijk aantal nepspullen (en nepmogelijkheden)... Toegegeven, sommigen gadgets zijn leuk en/of bruikbaar, maar nogal wat dingen zijn niet meer dan verkapte statussymbolen. Hun bezit geldt als bewijs dat men iemand is, dat men er bij hoort, wat dit in de praktijk dan ook mag betekenen. Wellicht toch niet veel meer dan een illusie…

Ga maar eens na:

• Vakanties kunnen tegenwoordig het niet exotisch genoeg zijn, en velen rijden rond in een soort associale “verkeersmonsters” waarmee men een krachtig en niet te overzien statement afgeeft: Ga maar uit de weg want hier ben ik …
• Onze GSM’s en computerprogramma’s voor thuis hebben zoveel functies dat bijna niemand er 10% van gebruikt… Bovendien worden TV en GSM feestelijk misbruikt voor belspelletjes of als een zéér duur middel om zijn stem uit te brengen…
• Merkkledij en exclusieve schoolreizen werden voor velen een zware finaciële last, maar men kan zijn kinderen toch niet ontzeggen er bij te horen. Weinig ouders durven of kunnen zich aan de sociale druk van de schoolomgeving ontrekken…
• Tussendoorvakanties zijn ook bijna een must, maar ze zijn alleen leuk in exclusieve ski-oorden of wanneer men kan “stoefen” over een verblijf in zuiderse, bij voorkeur exotische landen... Kwestie van de “vrienden” scheel te laten kijken van jalouzie.

Gewiekste marketingspecialisten doen hun uiterste best om valse behoeftes te creëren die logisch denkend nauwelijks te verantwoorden of zelfs ronduit dwaas zijn… En, de overheid beweert wel dat we goed beschermd worden door allerlei regels (wetten) en fatsoensgrenzen, maar dat is niet alleen een illusie, maar gewoon een manifeste leugen…

Stel je maar eens een paar elementaire vragen, zoals:

• Wat doet de overheid tegen de scholen die dure schoolreizen organiseren omdat (vooral) de overigens goedbetaalde leraars dat leuk vinden?
• Wat doet de overheid (consumentenzaken) tegen het mogelijk creëren en/of stimuleren van gokverslaving via sommige malafide belspelletjes die al etelijke malen openlijk aangeklaagd werden?
• Wat doet de overheid (en de reclamecommissie) tegen de manifeste en onbeschaamde leugens die sommige reclameboodschappen via de TV verspreiden?

Al deze dingen zijn (misschien) belangrijk, maar blijkbaar stelt niemand zich nog vragen. We moeten allang niet meer neerkijken op de oude Romeinen die riepen om hun “Brood en Spelen”… Wat een schaamteloze commercie ons vandaag biedt is met zekerheid ettelijke keren erger…

Die macht heeft, misbruikt macht… Dat moeten veel werknemers ondervinden die voor multinationals werken en waar managers (zéér) rijkelijk betaald worden in functie van het aantal werkplaatsen dat ze kunnen schrappen met behoud (en opvoeren) van de productiviteit…

Maar ook met de gewone commercie loopt het fout. De overheid (die er niet in slaagt onze koopkracht te vrijwaren) dwingt zijn burgers te gaan inkopen bij de discounters, waar ze elke service als een te vermijden kost beschouwen. Niet voor niets floreren de vele “Doe het zelf” winkels, gewoon omdat de vakhandel zichzelf uit de markt prijst…. Men krijgt de indruk dat het van kwaad naar erger gaat, en dat commerciële praktijken van sommige handelaars nauwelijks meer zijn dan gelegaliseerde diefstal.

Uit deze (misschien controversiële) analyse blijkt duidelijk dat alle spelregels in de laatste tien jaar grondig en zelfs zéér grondig veranderd zijn. Geleidelijk worden alle fatsoensdrempels weggeblazen, want het moet allemaal toch kunnen…

Uw toegenegen

Erwan

’t Is maar hoe je het bekijkt….

De VRT heeft als belangrijke opdracht (met belastingsgeld) een bijdrage te leveren aan onze cultuur in de breedste zin... Men mag die opdracht niet inperken, dus kan het evengoed gaan om ernstige programma’s (bijvoorbeeld het nieuws of de Elisabethwedstrijd), maar met evenveel recht worden luchtige zaken behandeld (zoals bijvoorbeeld de Belgische politiek of Geert Hoste).

De VRT moet maatschappelijke thema’s behandelen, en daar dienen dan uitzendingen zoals De Zevende Dag (e.a.) voor. In deze Zevende Dag confronteren VRT-journalisten, politici met maatschappelijke ontwikkelingen. Mocht u dan ook maar durven veronderstellen dat ook de Zevende Dag best leuk is (sic), dan heeft u gelijk (soms). Vooral omdat veel journalisten zichzelf ernstig nemen en politici graag zouden hebben dat wij hen ernstig nemen…

Als men ons met stelligheid vertelt dat de belastingen verminderd zijn, tijdens deze legislatuurperiode, is dat waarschijnlijk een neoliberaal grapje, waar alleen de minister van financien om kan lachen. Volgens de (onverdachte) OESO zijn die naïeve Belgen, ondanks alle 'belastingverminderingen', de grootste belastingbetalers ter wereld!

De directe belastingen zullen (misschien) wel verminderd zijn, maar de eerste minister vergeet er bij te vertellen, dat die verminderingen gecompenseerd worden door nieuwe lasten onder de vorm van indirecte belastingen, verhoogde gemeentetaksen en... de verkeersboetes (die, zoals u weet, de werking van de politie mee moeten betalen!)… Die zogenaamde belastingverminderingen zijn dus gewoon een staaltje politieke humor, de zoveelste Belgenmop!

Als de journalisten van de Zevende Dag hun huiswerk slecht maken, en dus helemaal niet weten wat de namaakproblematiek werkelijk inhoudt, hadden ze zich op de vlakte moeten houden. Ze hadden geen ruimte moeten geven aan opgeklopte stellingen van multinationals van luxe-artikelen die wel over sypmtomen komen praten, maar voorbijgaan aan de macro-economische realiteiten.

Dat iedereen het recht heeft om zijn intellctuele eigendom te beschermen is echt geen punt. Of dit echter de taak is van de overheid om multinationals te beschermen is een totaal ander verhaal. Als die multinationals hun winsten maken en onderbrengen in belastingsparadijzen, is het op zijn minst een beetje raar dat de belastingbetaler (die de diensten van de douanen en accijnzen betaalt) zou moeten opdraaien voor de bescherming van multinationale valsspelers…

Er is over deze kwestie héél véél te zeggen, en in de uitzending van verleden zondag dekte de vlag absoluut de lading niet… Als grote merken hier hun fabrieken sluiten om hun "dure" spullen te laten maken in goedkope landen, moeten ze maar alle consequenties hiervan aanvaarden, eigen schuld dikke bult…

Als de topmerken (van merkkleding), in Bangkok 50.000 hemden of schoenen laten produceren, tegen lage prijzen, mogen ze niet verwonderd zijn, als de (zeer vlijtige) Thaïs er geen 50.000 maar 75.000 stuks van produceren, en er 25.000 dumpen op hun markten, zoals Chatuchak, Sampheng, Pahurat, Penang en Pratunam.

Als men in Bangkok weet waar men moet kijken, is men verwonderd hoeveel Europese superdiscounters hier inkopen!  Geen wonder als men weet dat hemden van grote merken, die in Brussel en Antwerpen tot 75 euro verkocht worden, ginder tegen 2,5 tot maximaal 5 euro van de hand gaan... Dit zegt veel meer over de winstgierigheid van de verkopers van de exclusieve merken bij ons, dan het zegt over het “afkeurenswaardig” gedrag van de Thais, Zij verkopen tenminste tegen kostprijs vermeerderd met een redelijke winst…

Uw toegenegen

Erwan

De kruik gaat zo lang te water…

Alle mensn zijn min of meer trendgevoelig, daar ligt het succes van de Belgische modesector... Paradoxaal genoeg zijn we echter voor bepaalde dingen ook zeer vasthoudend... Meer nog, de meeste mensen zijn (wat hun goed recht is) verslaafd aan zekerheid.

Verandering creërt (dikwijls terecht) een gevoel van onzekerheid, zelfs angst. Logisch ook, want de vraag is, hoe zeker mogen (kunnen) we nog zijn, in een wereld waar de enige zekerheid is, dat alles onzeker is geworden?

Onzekerheid ontstaat niet alleen in de persoonlijke sfeer, want we kunnen vaststellen dat de onzekerheid ook onze economie beheerst, wat dan weer onze welvaart en welzijn beïnvloedt. Daarom stoort het als beleidsmensen niet verder denken dan hun neus lang is, en handelen als "leerling tovenaars"... 

Meer nog, sommige politici gedragen zich als dat soort idioten die bijvoorbeeld van de Empire State Building naar beneden springen... Als ze aan de 25ste verdieping voorbij komen, stellen ze zichzelf gerust met de opmerking "so far so good", er is tot hiertoe toch niks gebeurd!

Veel beleidsmensen vergeten, uit profijtgier (?), dat tal van processen onomkeerbaar zijn. Bovendien negeren ze de wiskundige theorie van de strategische beslissingen, waarin  duidlijk gesteld wordt, stelt dat men niet en nooit mag spelen als de inzet te hoog is. Onze aarde kan inderdaad maar één keer sterven!

We moeten vaststellen, dat conservatieve (oubollige) bedrijven zich niet kunnen weren tegen concurrenten die voortdurend de spelregels veranderen in hun voordeel. Het nieuwe is altijd de grootste vijand van wat voordien succes had. Dat is de reden waarom de kleinhandelszaken verdwijnen, onder druk van de discounters die op een totaal andere manier zaken doen...Maatschappelijk verantwoord ondernemen is een slogan die goed klinkt, maar het haalt niks uit, zolang de consument (door zijn verlies aan koopkracht) vooral naar de lage prijs moet kijken! 

Ook geldt: zolang een bedrijf (organisatie) succes heeft, durven de "managers" meestal niet (of zelden) raken aan de strategie die het succes verwezenlijkte... Ze wachten gewoon tot het te laat is om te veranderen (evolueren)! Ze wachten tot ze weggeblazen worden door neoliberale "vernieuwers" die alle  tradities en regels aan hun laars lappen om een markt te veroveren!

De neoliberalen slaan ons voortdurend om de oren met de vele zogenaamde voordelen van de totale vrije markt. Ze beweren dat de concurrentie ons betere producten met lagere prijzen kan en moet garanderen... Flauwe kul natuurlijk! In Frankrijk worden 90% van alle "Food" (etenswaren), verhandeld door amper zes (6!) inkoopcentrales. In Duitsland is het nog leuker, want daar zijn er slechts vijf (5!)inkoopcentrales die het assortiment en de prijzen bepalen.

De macht van deze inkopers is enorm: ze zetten de producenten op onbehoorlijke wijze onder druk en berekenen ijskoud hoeveel ze maximaal kunnen vragen aan de consument, en ze spreken soms de prijzen af, zoals de talrijke onderzoeken van het Nma of de Europese comissie al zo dikwijls hebben aangetoond. Ze doen dat omdat ze voor hun aandeelhouders de winst moeten maximaliseren... Dat ze met de lage prijzen ons voordeel of belang op het oog hebben is een dwaze en gevaarlijke illusie!

Men kan de gevolgen van het neoliberalisme afwegen aan een aantal (feiten)symptomen... Bijvoorbeeld: de overheid zegt dat ze onze koopkracht wil veiligstellen. Wel, hoe goed ze daarin slaagt, kan je aflezen van het succes van de superdiscounters (Aldi, Lidl….). Hoe meer onze koopkracht verdwijnt, hoe meer deze Aldi’s en Lidl’s verdienen met hun lageprijspolitiek. Simpel! 

We moeten, door het verlies aan koopkracht, steeds meer zoeken naar goedkope producten. Veel mensen moeten wel vluchten naar de zogenaamde "goedkoopte"... Ook al worden de producten in China gemaakt, en kost ons dat hier banen en bestaanszekerheid.

Zelfs de groene jongens en meisjes kopen in de Aldi en Lidl. Ze vergeten dan maar dat het transport over zee, wegens het gebruik van zware stookolie, meer broeikasgassen produceert dan alle auto's samen... Maar in tegenstelling met wat de automobilist te wachten staat, wil de overheid die "mega-vervuilers" van de zeevaart en het gesubsidieerde luchttransport niet aanpakken... 
 

Conservatisme is een merkwaardig fenomeen, want sinds het Charles Darwin weten we dat het zogenaamde “Survival of the Fittest” een (soort) natuurwet is. Een interessante en altijd ontweken vraag is echter: als alleen de meest “geschikten” overleven, wat gebeurt er dan met al die anderen? Juist, men kan ze missen, ze mogen wellicht gewoon verrekken!

In de vrije markteconomie gelden, behalve voor het heilige winstprincipe, geen vaste spelregels. Telkens wanneer er iemand voordeel in ziet om meer winst te maken, volgens nieuwe spelregels, worden alle tradities en beloftes onderuit gehaald. En, of dat nu slachtoffers maakt of niet, is bijkomstig; militairen noemen dat “collateral damage”… Als het je treft, ben je gewoon de pineut. Simpel!

Het is daarom gewoon immoreel om managers ongelooflijke sommen uit te betalen in functie van het aantal ontslagen die ze kunnen realiseren (afdwingen). Aaseters en gieren hebben beslist hun plaats in de natuur, maar menselijke hyena’s of menselijke gieren horen niet thuis in een humane maatschappij.

De vraag is, hoelang dit macabere spel nog kan doorgaan; men is bij de neoliberalen blijkbaar vergeten waarom en hoe Lenin en Robbespierre aan de macht kwamen of dat "die  Rote Armeefraktion" het establisment bedreigde door grootwarenhuizen in brand te steken en bedrijfsleiders te vermoorden...

Overigens, men moet niet rekenen op een plotselinge en onbedwingbare aanval van een "ethisch gevoel" bij al die gewetenloze poenscheppers, die bereid zijn om voor de winst onze wereld om zeep te helpen. Evenmin kunnen we die waanzinnige vergoedingen stoppen die hen toelaten op de sociale lijken te dansen van de "weg-gesaneerden"...

Graaitaks of niet, niemand weet hoelang deze harteloze de heersers van de vrijemarkteconomie hun onwezen kunnen volhouden. Misschien zullen ze weldra hun vele geld moeten gebruiken om versterkte vestingen te bouwen om zich nog veilig te kunnen voelen. Op mijn sympathie moeten ze niet rekenen, maar dat zal hen wel worst wezen.

Uw toegewijde

Erwan

Dienen en verdienen…

Het is deprimerend, als men weet hoe opnieuw hele bossen moesten sneuvelen voor het drukken van ontiegelijk veel zinloze folders en brieven van politici die om ons vetrouwen bedelen, maar die ondertussen wel verantwoordelijk zijn voor een staatschuld van meer dan 10.000 miljard oude Belgische frankskens...

Maar kom, we moeten weer eens gaan “stemmen”... En dat voor politici die niet eens kunnen aantonen welke problemen ze gedurende de afgelopen legislatuur op gelost hebben... Kiezen voor politici die ons opnieuw het blauw van de hemel beloven…Voor politici die elk middel gebruiken om aan de macht te komen, maar die nooit - noch als persoon, noch als partij - aansprakelijk kunnen gesteld worden voor de miskleunen die ze veroorzaken (raadpleeg maar eens het Belgische blunderboek)…

Politici kunnen waarschijnlijk met veel succes in de "camouflage-business" gaan... Ze zeggen  nooit wat ze werkelijk doen, laat staan dat ze doen wat ze zeggen... Dat is wellicht de reden waarom ze al die “spindoctors” inhuren... Een beetje zoals de vele waspoederfabrikanten die met hun idiote reclame, illusies of zelfs platvloerse leugens verkopen. Heeft iemand bijvoorbeeld ooit een product kunnen kopen dat doet wat de tv-reclame belooft? En, troost u, bij de meeste politici is dat alleen nog erger.

“Spindoctors” hebben zich gespecialiseerd in het verkopen van gebakken lucht. Het zijn marketingspecialisten die allerlei opgedirkte “babes” laten opdraven om de politieke schijnwereld wat “glamour” te geven. Toegegeven, een mooie verpakking is best leuk om naar te kijken, en vooral, het doet ook verkopen. Maar anderzijds verandert de verpakking weinig aan de leegte van de doos…

Zeg nu niet dat ik een “babes-hater” ben… Of, dat ik geloof dat mooie vrouwen dom moeten zijn. Of zelfs, dat vrouwen minderwaardige politici zouden zijn... Per definitie kan dit trouwens niet eens, omdat de mannelijke politici dan eerst maar eens moeten bewijzen dat zij wel bekwaam zijn! Ik heb helemaal niets tegen knappe vrouwen. Maar ik wens van harte dat ze even intelligent zouden zijn als ze er (soms) uit zien… Trouwens, of vrouwelijke intelligentie op het politieke parket een voordeel zou zijn, is zeer de vraag… Ik ken namelijk geen politiek onbenul die een werkelijk intelligente vrouw aan de politieke top zou willen.

Vrouwen als politieke managers in onze staatshuishouding, daar is wel iets voor te zeggen, want mijn lieve echtgenote is een véél betere huishoudmanager dan ik ooit geweest zou kunnen zijn. Ik heb echter wel iets tegen meisjes die zichzelf verkopen op de manier waarop automobielverkopers hun bolides verkopen, waarmee we so wie so niet sneller dan 120 km/uur mogen rijden.

Ook politici dromen... Want, een politicus vertelde mij ooit dat het zijn droom was om zijn kiezers te dienen, en hoe formidabel het was ,om hiervoor democratisch gekozen te worden...  Daar wil ik twee dingen over zeggen: ten eerste: het kiesvee (u en ik dus) moet beseffen, dat elke democratie de leiding heeft die ze verdient, omdat ze die uiteindelijk zelf kiest... En, ten tweede: dat een politicus minder moet dromen en harder en vooral efficiënter moet werken om zijn kiezers te verdienen... En, laat ons hierover vooal duidelijk zijn: wat de kiezer denkt over het (dubbelzinnige) woord, verdienen , is zeker niet wat politici in hun zakken steken...

Uw toegewijde

Erwan

De prijs van de intelligentie…

Het parlement nam vrijdag afscheid met een belachelijk incident… Op het “vragenuurtje van de ministers” was er namelijk geen enkele minister aanwezig om te antwoorden. Niet bepaald een voorbeeld van respect voor het parlement, noch een voorbeeld van elementaire beleefdheid en waardering ten opzichte van een afscheidnemend collatielid: kamervoorzitter Herman Decroo. Herman kreeg, aan het einde van de zitting wel een staande ovatie (van bijna iedereen).  Tja, nu is Herman ook een emeritus, ‘t klinkt goed, maar zo wordt men (elegant) uit de circulatie genomen; grijs en wijs geldt niet in de politiek. 

Men kan denken wat men wil over Herman Decroo, maar hij was altijd een werkpaard en een gewiekste politicus. De kamervoorzitter was ook de kampioen van een nog net aanvaardbaar “cliëntelisme”. Hij vertoonde het afgelopen jaar geleidelijk wel steeds meer symptomen van verzadiging, maar hij wist zich altijd te redden dank zij zijn grote ervaring.

In de talrijke politieke strubbelingen binnen de “blauwe partij” bleef hij meestal buiten schot. Hij was als het ware in het blauw geschilderd en stond voor een blauwe muur. Hij was altijd wel aanwezig, maar als de partij weer verteerd werd door innerlijke twisten, bleef de blauw geschilderde Herman veilig voor zijn blauwe muur staan en werd hierdoor onzichtbaar… Herman blonk achteraf wel uit in het maken van syntheses die voor alle kemphanen (min of meer) aanvaarbaar waren. Tja, overleven is nu eenmaal een vorm van intelligentie en Herman overleefde alles…

Buiten de partijpolitieke coulissen was Herman ook best te pruimen. Hij had zelfs gevoel voor humor (ook al en vorm van intelligentie). Hij was een realist, die wist dat hij goed betaald werd voor het “beetje” dat hij wist, en dat is een positief trekje van deze kleine man die zo graag op een groot paard zit… In elk geval is dat een goed en eerlijk standpunt, want veel van zijn collegae verwachten om betaald te worden voor de dingen die ze niet weten en niet kennen, en, dat werd en is een verdomd hoge rekening voor dit land! Het ga je goed Herman.

Met respect

Erwan

Zijn politici intelligent genoeg om hun eigen domheid te begrijpen?
 

Het weer bijna zo ver… De verkiezingen staan voor de deur, en we gaan weer massa's brieven en folders krijgen van mensen die we in de afgelopen legislatuur nooit gezien hebben... Brieven van mandatarissen die uitmunten in het afwezig zijn in de senaat of het parlement, waar ze toch voor betaald worden. Politici die elke gelegenheid te baat nemen om in onzinnige TV-spelletjes en praatprogramma’s hun dwaze leegte te demonstreren… God, sta me bij, straks ga ik nog heimwee hebben naar de oneliners van Louis Tobback, want zijn spitsvondigheden toonden toch aan dat hij “effe” had nadacht over wat hij zei.

Heer, spaar ons van al die “barricadespringers” die een afbraakoppositie voerden, maar zelf niets bijdroegen om de situatie van "hun" bevolking (kiezers) te verbeteren. Heer, spaar ons van het gewauwel van mensen die zelf veertig jaar aan het roer stonden en ons opzadelden met een staatschuld, waarbij elke burger in dit land eigenlijk één miljoen schuld erft en vererft…Tja, wie was er toen aan de macht?

Het is een feit dat politici alleen tot de top doordringen, als ze de vele partijpolitieke horden kunnen nemen. Dat verslindt zoveel energie, dat er voor een inhoudelijk sterk beleid nauwelijks tijd overblijft. Het is niet dat in ons parlement geen “slimme” mensen zitten, integendeel. We beleven sinds jaar en dag de invloed van een horde juristen die ons ondertussen met meer dan 750.000 wetten, verordeningen en voorschriften plagen…Het Staatsblad publiceert jaarlijks 78.000 pagina’s onverteerbare teksten. Geniet van de grap (sic), als zou elke Belg de wet moeten kennen… Veel wetten is ideaal voor bedrijven, zoals Janssen Farmaceutica, die een batterij juristen in stelling kunnen brengen die de fiscale regeltjes beter kennen dan zij die hen moeten controleren!

Overigens, dat ze weer niet afkomen met het griezelsprookje dat onze universiteiten onafhankelijk moeten zijn, en dat ze zich dus niet moeten of mogen bezighouden met het beleid van dit land… Dat is baarlijke onzin! Wetenschap die geen problemen oplost, die te maken hebben met het creëren van welvaart en het opbouwen van welzijn van de belastingbetaler, is niet waard dat ze betaald wordt. Materialistische praat van een gefrustreerde Belg, dat kan, maar daarom is het niet minder realistisch!

De vaststelling dat onze politici geen of veel te weinig wetenschappers raadplegen of opnemen in hun politieke cenakels, heeft misschien te maken met de principiële na-ijver (= platte jalousie) die politieke leeghoofden voelen t.o.v. de “wetenschappers”, die we toch met zijn allen betalen om in hun “ivoren torens” zo slim te kunnen zijn…

Stelt zich automatisch de vraag of wetenschappers (soms) jaloers zijn op de macht van de politici… Nou, dit lijkt weinig waarschijnlijk. De logica verplicht ons namelijk te erkennen dat de Politici meer reden tot jaloersheid hebben; want we kennen wel geleerden die in staat zouden zijn politiek te bedrijven, maar ik ken geen politicus die ooit een “geleerde” zou kunnen worden… Meer nog, Matthijs van Boxsel parafraserend: geen enkele politicus is intelligent genoeg om zijn eigen domheid te begrijpen.

Met genegenheid

Erwan

Tevreden mensen…

Mijn vader is zeker geen doetje, maar hij heeft, voor zover ik weet nooit iemand oneerlijk behandeld. En, hoe ouder ik wordt, hoe verstandiger (en leper) hij lijkt te worden…Want, in een discussie met mijn vader kan je moeilijk gelijkhalen, gewoon omdat hij meesterlijk spreekwoorden ebruikt om zijn stellingen te verdedigen. En, als hij er geen passende vindt, dan maakt hij er wel eentje bij…

Als kind wisten we nooit helemaal zeker waar de angeltjes onder het gras verborgen waren. Met zijn beruchte “vadermoppen” (ondertussen grootvadermoppen) lachten we een beetje uit beleefdheid (soms een beetje groen).

Aan tafel en tijdens onze lange wandelingen spraken we ook over moeilijke dingen, en, om het uit te leggen gebruikt hij bij voorkeur slimme voorbeelden. Metaforen die we nu koesteren... Misschien om ze later te kunnen voortvertellen aan onze kinderen en kleinkinderen, om ook een beetje verstandig over te komen.

Onlangs vroeg één van zijn kleinkinderen of opa gelukkig was. Daar moest hij over nadenken, en toen zei hij: “Weet je, vriendje, ik ben nooit ongelukkig geweest voor de dingen die ik niet heb en ik waardeerde de dingen die ik wel heb. Is dat geluk?”

Maar een hele tijdje later bleek dat die kindervraag hem toch langer bezig te hebben gehouden, want op zijn typische manier gaf hij ons een levensles die u misschien een beetje wereldvreemd zal overkomen, maar die wel de kern van ons leven raakt…

Mijn (wijze) vader vroeg zijn gestudeerde, maar misschin toch niet zo wijze kinderen:”Waarom zouden de mensen ongelukkig zijn als ze niet bezitten wat ze willen? Is het misschien omdat ze niet willen wat ze hebben. Want, als ze moesten willen wat ze hebben, dan bezaten ze ook wat ze wilden…”

Een doordenkertje? Wellicht, maar ook dat doet geen pijn, als je niet overdrijft, zoals sommige politici (sic) die van louter nadenken niks doen...