Vrijdag 13 januari

Geluk

Geluk kan je nergens kopen

Zelf niet voor 1 miljoen.

Het enige wat je ervoor hoeft te doen,

is met een warm hartje door het leven te

lopen .....

 ‘k Las laatst in een verzenboekje

Dat het leren , spelen is ,

‘k Vind toch : wie dat heeft geschreven ,

Is de plank wel verre mis .

Ik ten minste , zal niet zeggen :

’t Is mij altijd even wel ,

’t Zij ik binnen in de school ben ,

Of daar buiten bij het spel.

‘k Weet ’t is nuttig om te leren ;

Daarom doe ik het met vlijt ,

Omdat ik wat meer zou weten

In mijn verd’ren levenstijd .

Verhaaltje voor jullie ,

Er waren twee kabouters , At en 0t ,zo klein dat zij niet in de mens geloofden , alleen een beetje in god .

0p een dag naar het leek als altijd kwam een prinsesje voorbij .

Ze zij kijk dat is aardig , bukte en alsof ze bloemetjes plukte , pakte ze Ot en At en stak zoals alle prinsesjes de hele zaak in haar zak . Zo kwamen ze in het paleis , de avond viel , dat hou je niet tegen , maar terstond ontstak het prinsesje opnieuw de zon , zodat Ot en At ineens wisten dat ze waren in het paradijs en god bestond . Dat was de eerste dag .

Zij sliepen die nacht in lucifersdoosjes van de koning onder zacht geurende zakdoekjes van de koningin .

En de volgende dag vroeg het prinsesje , wat zal ik eens voor jullie kopen , waarin hebben jullie nu de meeste zin .

En Ot en At wilden natuurlijk dat het kermis was met chocola , een reuzenrad , draaimolens en heel veel limonade .

Toen ging het prinsesje naar de stad en wat bracht ze mee ?

Vliegtuigjes , botsauto’tjes , geweertjes een draaiorgeltje met jesterdee , slagroomijs en mooie rode kleertjes .

En het werd alle dagen kermis in ’t paleis want At en Ot konden de trappen eerst niet op of af en nooit alleen naar de w.c. maar met het vliegtuig ging het één twee drie en was het prinsesje van de wijs dan draaiden zij het orgeltje van jesterdee .

Maar ook moesten de kabouters leren en Ot telde op en At trok af . Ze kregen boeken met gouden woorden , zo groot dat ze uren langs de bladzijden moesten lopen en ze zere voeten kregen van het leren begrijpen wat er stond , en de potloden waren zo zwaar dat ze alleen maar samen en dan nog heel korte brieven konden schrijven , bijvoorbeeld alleen hun namen .

En toen de dagen voorbij waren in het paleis gingen ze weer weg , het was een lange reis terug naar het bos en hun huisje stond er als altijd . Hoe het prinsesje dat wel vond ? Ze huilde zoals ze nog nooit had gehuild , tot ze op een dag aan het paleisraam stond en uit de bomen van het park een duif verscheen met een klein briefje in zijn mond , zo klein dat zij het haast niet lezen kon . Er stond ; Dag prinses (god) een zoen van At en Ot .

                                                                                    Rutger Kopland

Na de middag waren de kinderen en de kleinkinderen hier , Astrid had haar eerste nieuwjaarsbrief bij en die klonk zo :



                 Ik doe mijn doosje open !
             Kijk er komt iets uitgekropen ...
                        Een handje geluk ,
                       Een handje plezier ,
                    Een handje zonneschijn ,
                           Nu ben ik klaar !
Oh nee ... Gelukkig Nieuwjaar !!

Je kapoen , Astrid , 1 januari 2006 .

Astrid houd van Diddle .