
Gisteren maandag was het me een dagje wel.
* Iets voor de middag ,'k was nog bezig met de voorbereidingen van het middagmaal,kwam mijne schat binnengelopen met een krijsende Ignace .
OP zijn voorhoofdtje een hele dikke blauwe bult,ik heb dan geprobeert om er een ijskoud doekje op te leggen maar bij een huilend kind van juist 1jaar oud is dat gewoon onmogelijk heb ik ondervonden .
Hoe dat gebeurt is? Al spelende met de koekepan ,'t was een botsing .Na tien min.was het huilen gedaan alleen de enorme blauwe bult bleef als bewijs op zijn voorhoofd staan,een kind kan toch vlug vergeten hé!
Een kusje van Astrid en hij was alles vergeten .
4 reacties op dit bericht
Dat is tof !
Bedankt.
Dat je een engelachtig type bent is voor mij zonneklaar.
De teksten in jouw blog zeggen meer over jou dan je denkt.
Volgens mij geef je meer van-jezelf aan anderen dan wat de andere aan jou schenkt.
Mensen zoals jij geven het leven een roze kleur.
Verbreken de eentonigheid van de dagelijkse sleur.
Een dagelijkse sleur zoals stofzuigen, wassen en strijken.
Tijd nemend om wegen te ontknopen en de kleine Nete te bekijken.
Genieten van kleine dingen, zoals in een grasspriet een wonder zien.
Oog hebben voor het kleine is voor velen een verloren gave misschien.
Bedankt voor de knappe onderwerpen in jouw blog.
Ik kan enkel maar zeggen, doe zo verder en maak er nog.
stemmen
Hi Mamalou