Archief

schip 27 ~ slot van brief 01

Om 12h aan tafel, gepraat over koetjes en kalfjes, en de boreling in de familie, over de verjaardag van Moeder  -moeder van LM-
maar zeker niet over de kuren en capriolen van waterklerk PV want anders horen we daarvan binnen een jaar of zo de echo's bij de rederij.

Van 12h40 tot 18h ben ik op deze paar m² bezig geweest met dingen verplaatsen tot ze ongeveer hun plek hadden. De warme kledij zit
in een valies, de warme werkkledij van LM zit in een andere valies en in de derde zitten de draagtassen en binders en nog zo wat
verpakkingsmateriaal. Qua kledij kan alles wat we voorlopig nodig hebben in het ene kleerkastje. Indien we naar het zuidelijk halfrond gaan,
verwissel ik de kledij van plaats. Frisse kledij in de valiezen en warme kledij in de kast. Ziezo. Op schip 25 hadden we ook maar 1 smal
kleerkastje en dat ging toen. Bergruimte is niet zozeer een probleem in de slaapkamer maar in de badkamer. Owee, een kastje van
twee keer niks en een tabletje waarop ge nog geen dinkytoy kunt laten keren.

'k Heb aan paar noodoplossingen in mijn trukkendoos, maar die zijn enkel van toepassing wanneer de schotten gevezen zijn, en deze hier
zijn geriveteerd  -met klinknagels vastgezet-  Alle schotten zijn met rivetje vastgezet. Als de blackgang hier ooit naar drugs komt
speuren breken ze regelrecht de boel af, want die laten zich niet tegen houden door rivetjes.  -blackgang = een brigade van douaniers
Het plafond is wél vast gevezen maar die vijsjes staan op 3cm van de wand af en zijn daardoor niet bruikbaar.
Verder geen ene vijs in het plafond. Het oogt mooi, maar praktisch is anders.

Vanmiddag vertelde LM aan tafel dat het hotel in Korea alles behalve rustig was. In de kelder (of op het gelijkvloers?) was een dancing en
vrijdag- en zaterdagnacht was het daar grote ambiance. Dat klopte niet met zijn slaapuren en weekschema, want hij had enkel
zondagnamiddag vrij. De werf hanteert blijkbaar een scheepsuurrooster.
Met de proefreis is daar dan nog een gruwelijk misverstand bijgekomen. Hij had hen verwittigd dat hij voor drie dagen weg zou zijn,
maar dat hij de kamer wel aanhield. Hij geeft zijn sleutel af, zoals elke morgen, in het gedacht dat ze hem begrepen hadden.
Toen hij na 3 dagen weer op kamer 707 kwam waren AL zijn spullen weg. En was de kamer instapklaar gemaakt als voor een nieuwe gast
en was ook zijn frigo grondig leeg gemaakt. Zijn spullen heeft hij terug gekregen, het kaliumzout hadden ze verloren gelegd,
maar zijn voorraadje in de frigo bleef nul ?!? Dat heeft de emmer doen overlopen.
Toen is hij heel kwaad geworden. Dat hebben ze toen niet gemerkt maar dat zullen ze nu al wel weten, vermoed ik.
In zijn kwaaiegheid heeft hij zijn potje kaliumzout ook ergens terug gevonden, in een van hun voorraadkamers.

      Daarom vroeg hij naar kaliumzout aan de foon! Zijn potje was verdwenen.
      'k Dacht wel dat het niet op kon zijn. 'k Dacht eerder omgestoten of zo.

'k Had bij Gamma een contactdoos van zes stopcontacten gekocht en nog een van thuis meegebracht, omdat hier in de cabine maar drie
stopcontacten zijn, waarvan één bezet door de frigo. De contactdozen hebben een pin als aarding. En hier aan boord is de aarding in het
stopcontact een model met twee koperen veren -? -herinner ik mij niks meer van maar ik zal toen wel gevloekt hebben, inwendig
Hier sta ik nu te blinken met mijn vooruitziende blik. Morgen of zo zal LM dat eens kalmpjes bekijken. Het zal zaterdag worden, want
binnen 16hrs zijn we in de laadhaven. Hoe lang we daar blijven weet ik niet, maar vermits het voor iedereen de eerste keer is dat er
geladen wordt, kan er wat zoek- en speurwerk bijkomen en dat vraagt tijd.

1996-07-24, 08h

Ineens is het plots 07h. Zojuist werd omgeroepen dat er een uur achteruit geshift wordt. Erg ongebruikelijk, tijdens de werkuren shiften.
En het wisselen van de wachten is om 08h! Plezant voor die mensen, ineens een uur langer zonder ontbijt.

Goed. Waar was ik gebleven?
LM is een kilo of vier vermagerd. En het staat hem nog ook. Maar hij ontbijt niet meer -bibi in alarm-Een stuk fruit en koffie en klaar.

       Waarschijnlijk kwam het vermageren door het fietsen. Hij was als enige een eind van de werf gelogeerd en had een fiets ter
       beschikking gekregen. 's Morgens ging hij berg af. 's Avonds ging hij berg op. Elke dag 40 minuten fietsen in de frisse lucht.
       De andere Belgen waren in een hotel nabij de werf gelogeerd. Zij moesten niet fietsen, maar zij zaten daar beneden
       met een muggenplaag. Dan toch liever wat fietsen, dacht LM.

Toen het schip uit Korea vertrok zat de job er op voor de twee ingenieurs van de rederij er. Zij waren daar al maanden.
Van Vic heeft LM een aantal overalls geërfd. Ze zijn al gerodeerd. De stof is heel zacht geworden van anderhalf jaar wassen en dragen.
Daardoor schuurt een gebruikte overall minder op de huid dan een gloednieuwe. Vooral wanneer iemand nat is van het zweet.
En in het machien zweet men, want alle machinerijen geven warmte af. De overalls zijn nog de juiste maat ook. Haja, anders zouden ze
niet zo comfortabel zitten. Hoewel hij er niet dikwijls mee moet gaan zitten, denk ik.

Gisteren met de bevoorrading zijn twee mooie, heel grote droogkassen aan boord gekomen. -waren die niet standaard voorzien?
Ze kunnen niet door de deur van de laundry, zo groot. Daarom gaan ze een stuk van de deurstijl wegslijpen en daarna weer lassen.
Maar vandaag niet, binnen 3hrs begint de standby aankomst. Geestig hé : geen problemen, enkel oplossingen. -met veel zijn is plezant

Nu over dat stukske waterklerk PV : hij wist wel degelijk dat de fax hier aan boord nog niet aangesloten was. Capt PM had hem op de
per telex op de hoogte gebracht dat alle communicatie voorlopig niet anders kon dan per telex. Wanneer ik hem VR-19/07 zei dat ik
LM zou faxen, wíst die worm al dat dat niet zou lukken. Wetens en willens liet hij mij in de waan. ZA-20/07 ben ik dus zes keer voor niks
gaan proberen in het kantoor van Belgacom in de Jesusstraat. Puur tijdverspilling door die bleke worm van de rederij.
Het telexnummer van het schip had ik niet, maar PV wél. En hij heeft de capt niet verwittigd dat ik op komst was.
at is de beleefdheidsprocedure tegenover elke gezagvoerder, hij wordt op de hoogte gebracht van wie aan boord zal komen en wie
mee vaart aan boord van het schip waar hij verantwoordelijk voor is. En in welke hoedanigheid. -'k zou weer PV zijn strot willen dichtknijpen

De Jesusstraat ligt pal in Antwerpen-centrum, niet naast de deur, en ik had die dag nog andere dingen te doen.
Volgens LM is er meer aan de gang dan een stommiteit of een brutaliteit van PV.
Het gaat 'den bureau' tegen 'het schip'. Futiel hè.

Capt PM heeft zijn slag thuis gehaald en dat moesten ze op het gelijkvloers van de rederij eerst nog verteren.
Als Mr. B van enkele verdiepingen (en graden) hoger zijn toestemming geeft dat capt PM mij in Singapore aan boord neemt,
wat liggen ze op het gelijkvloers dan nog te melken?
Bon, dit is voorlopig de laatste aflevering van deze soap. Er zal wel een vervolg komen in een ander seizoen,
bij de monstering voor een ander schip, in een ander jaar, want van waterklerk PV zijn we nog niet af.

En waarom hij de contracten van de twee Canadese stuurmannen niet meegegeven heeft op vrijdag, is mij een raadsel.
Gewoon vergeten? Contracten? Dat is die mensen hun broodwinning potverdorie! Daarom was hij zo mak op Zaventem. Hij had die dag
gewoon geen been om op te staan. Eerst dacht ik dat hij zijn manieren hield omdat er volk bij was.
Wat als ik al ingecheckt en verdwenen was, van de zenuwen vergeten dat ik moest wachten op de contracten van de Canadezen ... ?
PV, een gevaar voor het bedrijf. - en zo denk ik er nu nog altijd over

LM heeft mooie plantjes gekocht in Korea. Vier.
En mooie kommetjes met een deksel. Ik dacht eerst dat het Chinese soepkommetjes waren, maar het zijn rijstkommetjes. Koreaanse.
't Is allemaal maar ne weet natuurlijk. Het is een moderne tekening en de kleuren kloppen met het tafelkleedje dat ik gekocht heb.
Dat tafelkleedje past helemaal bij de kleuren van de zetel en de gordijnen. Wat een meevaller.
LM had me de kleuren van de kommetjes beschreven, maar evengoed had ik er een paar tinten naast kunnen zitten.

        Die kommetjes gebruiken we nu nog, ongeveer dagelijks. De dekseltjes heeft LM ooit laten vallen, en die maakten de potjes
        juist zo speciaal. Nuja, het was niet de eerste keer dat er iets sneuvelde. Vreemd genoeg zijn het telkens dingen waar ik veel
        waarde aan hecht. Zo is er ook de story van het handgeblazen glas ... maar da's voor ooit een ander blog. 

Dat was het voor vandaag.
PS: Als afzender zet ik ons thuisadres en niet dat van de rederij, omdat als deze brief gaat zwerven, we liever niet hebben dat hij
bij de rederij terecht zou komen, en dan in handen van PV, dat wonder van werkethiek.

te gast bij Wim Helsen ~ Jan Bakelants
met 'Platform' van Michel Houellebecq

         Reizen per vliegtuig houdt tegenwoordig in dat je gedurende de hele vlucht wordt behandeld als een stuk vee.
      Je zit opgevouwen in een te kleine, ja bespottelijk kleine ruimte, waar je onmogelijk kunt opstaan zonder
      al je buren in de rij te storen en wordt direct begroet met een reeks verboden,
      uitgesproken door kunstmatig glimlachende stewardessen.
      Het eerste wat ze doen als je aan boord komt is zich meester maken van je persoonlijke eigendommen
      om die buiten bereik in de bagagebakken te leggen –
      die tot na de landing onder geen beding meer mogen worden geopend.

      Gedurende de hele reis doen ze vervolgens hun uiterste best om je op alle mogelijke manieren
      het bloed onder de nagels vandaan te halen, waarbij ze je ondertussen elke verplaatsing beletten,
      en meer in het algemeen elke handeling die niet in hun beperkte rijtje voorkomt:
      frisdranken nuttigen, Amerikaanse video’s bekijken, taxfree artikelen kopen.

       

       Bakelants in gesprek met Helsen:
       de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
       https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a71/ ,
       09min57

Op 04min00 heeft Bakelants het over 'kleine ergernissen' ivm vliegtuigreizen. Mijn eerste reactie was:

Jongen, wees blij dat ge uw brood moogt verdienen. De werkgever betaalt het vliegticket toch?
Die kleine ergernissen zijn gewoon 'de bluts met de buil'.

En als ge wat vaak vliegt, dan haalt ge vanzelf hetgeen ge onderweg nodig hebt op voorhand uit uw handbagage,
zakdoekjes, een boek, een paar extra tampons. Het hangt er van af hoe lang de vlucht duurt.
Hoe meer ik over Houellebecq lees, hoe meer ik denk dat hij een gratuite schenenschopper is. Gewoon een mopperaar, niks ironie.
En als schrijver misschien zelfs een opportunist.

Bakelants noemt wat in het fragment staat  gefundeerde kritiek. Wel, dat weet ik niet, of die kritiek gefundeerd is.
Personenvervoer is een commerce. Wie een eersteklas behandeling wil, betaalt meer. Dat zijn de criteria van de commerce.
Wie niet met de bus wil gaan belt een taxi. Wie niet wil betalen voor een taxi, gaat met de bus. Zo simpel is het.
Wie niet in toeristenklasse wil vliegen, betaalt bij. Wie niet wil bijbetalen voor eerste klasse, blijft in toeristenklasse. Simpel.

Op 06min58 noemt hij zijn job een droomjob en vermeldt hij zijn 'waslijst' van blessures, die hem heeft doen beseffen hoe graag
hij zijn job doet. Wel dan! Dan neemt men de ongemakken van het vervoer er bij.

Eén en al contradictie, wat ik van dit gesprek kan denken weet ik niet ... schoenmaker blijf bij uw fiets?          

Over Jan Bakelants : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Bakelants ,
Over Michel Houellebecq : https://nl.wikipedia.org/wiki/Michel_Houellebecq ,
Over het boek Platform, 2001 : https://www.gaeaschoeters.be/krant/lien-van-de-kelder-over-platform-van-michel-houellebecq/

1996-07-23 ~ Singapore, op hotel

Voorwoordje: LM was uitgestuurd naar een werf in Korea om de laatste weken van de bouw van een schip mee te maken,
vóór het opgeleverd werd. Het schip was dan al te water gelaten en lag tegen een kaai van de werf.
Naar een werf gaan is een hele eer, dachten wij toen, want daarvoor vragen ze niet gelijk wie, ttz: cheng LdG had
expliciet naar LM gevraagd. Dat kan nog vanalles betekenen natuurlijk, maar wij waren toen gevleid. Ik vooral.
Op een werf moeten zeevarenden vooral overal afblijven. Enkel kijken en bestuderen en vertrouwd geraken met
de circuits van de pijperijen, de anatomie van het machien leren kennen. En aanwezig zijn bij een aantal testen. Dat soort dingen.
Nadeel : ik mocht niet mee. Om een of andere vage reden mochten echtgenotes pas meereizen na de eerste laadoperatie. 
Iets met verzekeringen? Maar dat was buiten capt MP gerekend en 12 dagen na vertrek uit Korea kwam bibi al aan boord in Singapore.
Ondertussen waren wel 50 dagen voorbij. In onderstaande brief ben ik op weg naar het schip.

Dag allemaal, zo allemaal als maar kan.

Het is hier dinsdag 00h, thuis maandag 18h en ik ben potdorie klaarwakker. Niet uitgeslapen maar wel wakker.
Nog 8 hrs eer de agent me komt halen. De stekkers passen niet in deze stopcontacten maar de laptop heeft gelukkig
een batterij voor 4 hrs schrijfgenoegen.

Toen ik wakker schoot wees mijn horloge 6h en ik vond dat het tijd werd op te staan. Koffie gemaakt, sigaretje gerookt.
Klaar om in de douche te stappen. Buiten is het nog donker maar we zitten hier in de evenaarszone, dat is normaal.

Op de klok van de kamer was het middernacht en op mijn wekkertje ook. 'k Had mijn polshorloge niet verzet, omdat ik snel het
Belgisch uur wou kunnen zien, voor het geval ik op gekke uren vaak zou krijgen, dat weet ik dat het niet abnormaal is, want de
polshorloge volgt mijn bioklok. Dat was de bedoeling.
Beuh, mijn systeempje is mislukt, want nu was ik wakker, en door de koffie klaarwakker.

De vlucht was een bezoeking. Dat was te denken. 'k Heb het overleefd. Dat was te verwachten.
In de transitzones zijn nergens bagagekarretje, ik heb me een breuk gesleept aan de handbagage. Hier op de kamer heb ik het nog eens
allemaal nagekeken en er zit niks overtolligs in. Terwijl ik aan het sleuren was dacht ik daar anders over.

In Zurich moest heel die zware tas uitgeladen worden. Printerke, laptop, adapters, alles uitpakken, open doen en laten controleren.
Het kon persies niet snel genoeg gaan. De tas vloog uit de röntgenstralen, met alle ritssluitingen open.
De laptop en het printerke controleren doen ze met een toestel dat lijkt op een zware zaklamp, er komt geen licht uit,
wel geluid als van een haardroger. 'k Vroeg aan de meneer met de haardroger wat dat ding juist deed, want er zat nog een diskette
in de laptop. Stofzuigen, zei die lokbroek. Stel dan eens een serieuze vraag! Nu ja, hij stond daar om reizigers te controleren,
niet om reizigers te informeren. 'k Was trouwens te moe om aan te dringen op een antwoord.
't Zal niks doen aan de software, anders hadden de zakenlui zich allang verenigd in een protestactie.

Onderwijl stond de securitymedam te frunniken aan het printerke, ze kreeg het niet open. Ik heb het haar voorzichtig
uit de handen genomen. Miljaar, wat waren die twee gehaast. En overal aan frutselen en prutselen. Wat een súkkels!
Gelukkig stonden verderop voldoende tafels want weer inpakken was millimeterwerk en dat duurde efkes.
'k Stond de boel daar op te houden. De hakketij van dienst zuchtte eens en nam haar volgende slachtoffer mee naar een andere tafel.
Ja zeg, Zwitsers precisiewerk? Niet in Zurich.  -ik herinner mij die situatie. Als ze zuchten heb ik plots weer alle tijd natuurlijk. Oja ...
In het volgende vliegtuig was meer plaats voor de handbagage en voor de mensen maar even weinig. Een beetje geslapen,
veel stelt dat niet voor. De mens naast mij heeft beter geslapen, maar die had drie flesjes champieter op. Zou dat zo goed helpen?
Hij had iets te vieren, zei hij tegen de hostess. En of ze exact kwart voor twaalf nog een flesje wou brengen, want hij had
"de dame van zijn hart beloofd ..." de rest heb ik niet begrepen want het was in het Zwitsers-Duits te doen.
De dame-van-zijn-hart mag gerust zijn, hij had zijn flesje op uur en tijd.

Na 10hrs vliegen was ik zo murw als een worm. Pijne oogjes, pijne rug, pijn zitvlak. Gezwollen enkels en voeten. Ik had mijn schoenen
uitgetrokken en dacht dat we er uit moesten tijdens de stop in Bangkok (Thailand) omdat het vliegtuig daar bunkert.
Het was niet nodig, we mochten blijven zitten en desnoods tijdens het tanken mee ontploffen. We mochten er ook uit als we dat wilden,
maar dan moesten we weer inchecken en dat gedoe zag ik niet zitten, daarom bleef ik zitten. Weer eens gaan staan aanschuiven met
botinnekes die knellen wegens gezwollen voeten, nee dank u, dan liever mee de lucht in.

Er kwam een ploeg opruimers aan boord. Allemaal kleine Thai's in witte pakjes. Ze kwetterden en lachten er op los en hadden
in een mum van tijd het boeltje in orde. Twee van hen droegen een stofzuiger op de rug. Zo hadden ze hun twee handen vrij om overal
onder en achter te kunnen. Eerst dacht ik dat ze een ontsmettingsmiddel kwamen spuiten, maar die dingen waren stofzuigers.

Opnieuw de lucht in. Als de motoren op volle kracht beginnen brullen en ik de versnelling van een vliegtuig voel, dan wordt me ineen
weer duidelijk waar het allemaal om draait : om vliegtikketten. Telkens en iedere keer wanneer het nodig is en zal zijn.
Het opstijgen is de prijs van een ticket vertaald in geluid en beweging.
Gemoedsrust is dus te koop. Zit dat zo? Bôf ja, andere mensen bekomen rust door het Halleluja van Händel, van eikenhouten meubelen,
of van gras afrijden. Ik van een vliegtuig dat opstijgt met mij er in, op weg naar LM aan boord van schip 27.

Na de tussenstop in Bangkok was plots veel minder volk aan boord en nu waren in het midden vier zetels op een rij vrij.
Ik dacht efkes daarop languit te gaan liggen, maar voor die twee laatste uurkes leek me dat ineens niet meer nodig.
Het begon te korten hè. De meneer naast mij is naar vooraan verhuisd, zo had hij het wat ruimer en ik ook.

In Singapore was het aanschuiven. Bij de immigratie stond een meneer klaar om ons er door te loodsen. Er moesten blijkbaar nog zeelui
naar schepen want we waren met een hoop. Hij had drie namen van schepen op zijn bordje staan. Dat laatste schip was ik, in mijn eentje.
Grote bagagekarren hier, alles kon er vlotjes op. Grote wielen ook. Het is bij wet verboden te roken in de luchthaven.
Niet zoals in Zaventem of in Zurich, daar staat boven op elke vuilnisbak een asbak bij ingebouwd en het geheel is dan volgeplakt met
pictogrammen van 'verboden te roken'.  4 x Verboden te Roken op honderden asbakken?  -Airport Absurdistan
In Changi Airport zijn geen pictogrammen want geen asbakken. Duidelijke taal. De boetes zijn wél geafficheerd. Ook duidelijk.

Terwijl ik op de agent stond te wachten wou ik USD wisselen in Singapore Dollars. Ik kijk in het buitenste zakje van de zwarte tas :
geen envelop. Envelop weg. Dollars weg? Dollars weg! Aan het buitenste zakje van de tas kon ik gemakkelijk aan, géén envelop.
De andere vakken zaten proppens vol met vanalles, die ging ik nu niet in de luchthaven uitladen, de agent kon er elk moment zijn.
400 USD kwijt. -toen ongeveer 16.000 BF-  Om ziek van te worden. Dat kon maar in Zurich gebeurd zijn.
De tas is horizontaal met alle ritssluitingen open door de X-rays gegaan. Het veiligheidsmens heeft met de tas gezwierd,
de omslag is er uit gegleden en ik heb dat niet gezien omdat ik de vent met zijn 'stofzuiger' in het oog aan het houden was.
Dan maar Belgisch geld gaan wisselen. Toen ik terug kwam van het wisselen was de agent er al, maar ik voelde me niet veel beter.

In het hotel moest ik efkes wachten tot de bagage boven was en ineens meende  ik mij te herinneren dat ik thuis op het laatste moment
de envelop met USD uit het buitenste zakje genomen heb, omdat ik vond dat de envelop daar te duidelijk en te los zat. Me stond voor
ze bij in de map van de documenten gestoken had. Bijna zeker van. Waar bleef die bagage nu? Beneden gaan kijken.
De bellboy stond klaar om ze naar boven te brengen. 'k Heb dubbel drinkgeld gegeven want ik was zenuwachtig.
Boven heb ik het groot zijvak van de tas leeggemaakt en in de map van de documenten zat de envelop met de 400 USD.
Van opluchting moest ik gaan zitten.
'k Heb gelijk de handbagage herschikt want op de begane grond mag een mens wél twee stuks handbagage bijhebben,
in een luchthaven en aan boord van een vliegtuig niet. De spullen zitten nu wat meer bereikbaar en het draagt gemakkelijker
vermits het gewicht nu verdeeld is.

Ze hebben hier een vernuftig systeem om elektriciteit te besparen. Om stroom te krijgen in de kamer moet men het plaatje waaraan
de sleutel hangt in een toestelletje aan de muur inbrengen. Wanneer men buitengaat neemt een mens de sleutel mee natuurlijk en
na een paar seconden springt alles af. Behalve de frigo, vermoed ik. Terug binnen, plaatje in het sleufje en alles springt weer aan.
TV, licht en airco wil dat zeggen. Vernuftig systeem. Een hotelgast mag uren gaan tafelen, het licht blijft niet aan.
Dat zullen ze niet voor niks uitgevonden en geïnstalleerd hebben. Hier zijn 15 verdiepingen. 600 kamers in het totaal.

Het hotel ligt op 5 minuten van Orchard Road. Dat is de plaatselijke Champs Élysées. Daar ben ik niet henen geweest.
Ten eerste interesseert dat soort gedoe mij niet en
ten tweede, als er iets verandert met de uren van het schip moet de agent mij kunnen bereiken. Daarom blijf ik in het hotel.
Op het TV-kanaal van 'het huis' vragen ze om geen waardevolle dingen mee buiten te nemen, maar ze af te geven aan de balie.
Zij leggen dat dan in de kluis. Maar het is het moment niet om te gaan avonturen, ik ben veel te zenuwachtig.

Van uit de kamer kan ik de Arabische wijk zien -Arab Street- We zijn door die wijk gereden in het naar hier komen.
De Arabieren zijn hier de 'dikke' middenstanders. Van hierboven kan ik zien dat driekwart van de wijk zijn dak heeft laten vernieuwen
en aan de achtergevels die ik kan zien hangen de bakken airconditioning. Er staat ook een grote moskee, de meneer die de postkaartjes
verkocht zei dat het de grootste was van ... niet verstaan. Hij wou me naar absolute aanraders sturen, maar ik antwoordde iets van
tired, jetlag, join ship tomorrow, en het was ook goed. Ze hebben hier persies ervaring met zeelieden op doorreis.
Op de luchthaven ging het ook tamelijk vlot. 'k Heb zelfs geen taks moeten betalen op de 200 sigaretten die ik bij had.
Seafarer in transit mag op eigen terrein wel paffen.

Verderop links staan een paar woontorens in pasteltinten gekleurd, als grote suikerboondozen.
Verderop rechts staan witte torens. Dat zal het zakencentrum zijn want er hangt geen was buiten.
Daartussen ligt als een eilandje de Arabische wijk. Huisjes met één verdiep en een pannendak. Of golfplaten.

(En hier viel de batterij stil).

19h: aan boord sinds 11h. Stand by, anker op , 16hrs varen naar de eerste laadhaven naar de overkant, ergens in Indonesië.
Het laatste stukje van de reis duurde het langst. Hoe zou dat komen?
Om 06h10 zat ik in het hotel gelaarsd en gespoord aan het ontbijt. Er was een Engelse hotelgast die me wees waar de koffie stond en
toen was hij weg. Er was Oosters ontbijt en Frans ontbijt en Engels en er was teveel keuze, dus heb ik van alles een klein beetje
genomen. En lekker veel vers fruit, gesneden in hapklare brokken. Toen ik aan mijn tweede koffie was kwam daar toch een dienster
gedienstig doen. 't Was gedaan met de rust.

Naar boven de laatste spullen gaan inpakken, de bellboy gebeld, gelijk in de film en naar beneden gaan uitchecken. Het was pas 08h,
ik moest nog een half uur zien door te komen, zonder dat er schot in de zaak kwam. 'k Heb nog postkaarten gekocht, nu heb ik er
genoeg voor de komende twee jaar. Postzegels was 'no problem', alleen stond ik aan de verkeerde balie. Oosterlingen durven dat
blijkbaar niet zeggen, dat ik postzegels elders moest halen. Zij zeggen alsmaar beleefd Yes, en dan laten ze u wachten tot
het gebracht wordt. De postzegels moesten van de balie van de bellboys komen, maar dat zei die die juffrouw niet.
Gelukkig kunnen die jongens ook met de roltrap komen, want hun lift stopt voorlopig niet op het verdiep van de check-juf. Verbouwingen.

De meneer van het agentschap was goed op tijd. Wij weg, dwars door Singapore en het is een mooie stad. Dure stad, zei hij.
Ja, dat kon ik zien. En prachtig netjes. Nergens zwerfvuil, nog geen peuk op straat. Hondepoep ook niet. Spitsuur niet druk.
En op graffiti staat de doodstraf, heb ik de indruk.
Aan de bootjesterminal -taxiboot- was het al vele minder proper. Het stonk er. En er was drukdoenerij. Daar moest ik wachten op
de boarding officer, die ging mee aan boord, samen met nog vijf techniekers.
Tegen dat zij er alle vijf waren plakte mijn haar tegen mijn hoofd en bleef er van mijn beetje kapsel niks over door het klammig weer.
Voor die ene keer in 15 jaar dat ik er eens werk van maak!
Dan volgde gesleur met de bagage en toen plakte mijn kledij tegen mijn lijf. En ik was nog zo proper en fris uit het hotel vertrokken.

We moesten een nat stenen trapje af, de treden ongeveer zo breed als een valies. Bij hoog water staan de onderste treden onder water
en ze waren begroeid met piepkleine mosseltjes die kraakten onder de voeten en verder met groen glad glibberig spul.
Er stond nogal zwel -deining- en het bootje bleef geen halve minuut gelijk liggen met de trap. Ik zag de bagage al in het sop verdwijnen.
Dat is niet gebeurd dank zij de bereidwillige hulp van de boarding officer. Ik hoopte maar dat dat ze hem niet nog eens zouden bellen
terwijl we in het bootje stapten.

Van uit het bootje gezien was er aan de waterkant een sloppenwijk te zien, van op de weg zat ze verscholen achter het groen.
Een beetje verder was een reparatiewerf voor kleine schepen en boten. Daar werken de mensen uit die kleurrijke wijk.

Zolang we in de binnenhaven vaarden ging het goed. Toen we buiten kwamen begon de rodeo. Deining tot en met, en wind.
Mijn haar droogde snel, maar alle verkeerde kanten uit. Valiezen plat gelegd, want die begonnen danig te shiften. En buiten,
op de ankergronden feitelijk, zien de taxiboats er geen graten in om mekaar in volle vaart voorbij te steken of te dwarsen.
De krachtigste machine heeft gelijk. Onze schipper moest telkens zijn machientje stil leggen om dwars over de deining
van een ander zijn kielzog te klauteren, om die deining uit te rijden. Wel een keer of tien.

Na ongeveer 45 minuten legt de schipper nog eens zijn machine stil. De boarding officer begint weer te bellen.
Er komt een bumboat bijliggen -zo heet een dienstvaartuig daar- die moest ook naar het schip, met bevoorrading natuurlijk.
Ik had begrepen dat het schip anker op was gegaan om kop in de wind te houden en ons zo luwte te geven. Niks van,
het schip was gewoon aan het toekomen. Wat een timing! Achteraf vertelde LM dat ze gisterenavond al vaart geminderd hadden
om niet te vroeg binnen te komen. Dat was een paar uren duur ankergeld uitgespaard.

En wat een zicht een schip van negen dagen oud! We lagen er nog een paar honderd meter af en ik rook Het Nieuw al. Verse verf.
Binnen stinkt het naar nieuwe vinyl, om hoofdpijn van te krijgen. Op vier cabines na ligt overal vinyl. In prima staat natuurlijk,
maar het stinkt. Het kan ook de lijm zijn. Feitelijk ben ik blij dat hier tapijt ligt, want om in die die lijmgeur te slapen ... da's niet alles hè. 

De taxiboot lag wel in de luwte maar er stond nog tamelijk wat zwel. De bagage zou per heaving line -touw- naar boven gehaald worden.
De schipper van de bumboat deed me teken dat ik me moest klaar houden om de gangway op te gaan. Ik was blij, tot ik
eens goed naar de gangway keek. Dit 'klein' schip ligt even hoog op het water als een groot schip, en zo klein was het nu ook weer niet.
Die gangway stond steil. Zéér steil.

De reling van de gangway is ruw gemaakt met anti-slint = preventie, een soort zand in de verf, dan houdt men beter greep op de reling.
Prima bedacht. Maar onder de reling waren de touwen niet door de ogen gehaald. Langs die gapende openingen kroop ik naar boven,
zonder vangtouwen op heuphoogte. En nergens ene LM te zien. Natuurlijk niet, het schip was in volle manoeuvres, dan is
LM aan het werk in het machien. 'k Ben tot boven aan deck geraakt. Wat een geluk dat ik min of meer stevig ontbeten had.
Op weg naar het kasteel ben ik een paar bekenden tegen gekomen, efkes goeiedag gezegd.

Dank zij de beschrijving van LM wist ik de cabine te vinden. 't Staat ook aangegeven in de trapkoker, wie op welk verdiep woont.
'k Ben bij de capt gaan zeggen dat ik er was. Hij wist sinds vanmorgen pas dat ik aan boord zou komen. De waterklerk van de rederij,
die ene die zichzelf zo snugger vindt, had hem niet op de hoogte gebracht, maar daarover later meer.

Opnieuw naar het maindeck, daar had ik de deur van het machien gezien. Niet moeilijk, het staat er in grote letters op: Engine Room.
Pro forma steek ik mijn hoofd eens buiten, zogezegd om te kijken of er al bagage aan deck was, maar in feite om te kijken of
iedereen goed zijn bezigheid had en of er kans bestond dat iemand de alleyway zou binnenkomen op het ogenblik dat ik iets ging doen
wat absoluut niet mag. Iedereen druk bezig? Zeer wel jongens, doe zo voort. Ik naar het machien. Nee zeker !?!
Eerst 11.000km doen (of waren het mijlen) en dan in de cabine wat gaan zitten wachten tot hij gedaan heeft met werken? Niks van.
Ik geraak ongezien de changingroom door. Ik ga de eerste trap af. Op het platform blijf ik staan en kijk naar de deur van de controlroom.
Er komt iemand buiten. De deur gaat niet direct weer dicht want er volgt ... iemand, hij ziet mij, ik zie hem.
Hij blijft staan, ik blijf staan kijken. Zeven treden naar beneden, en een stukje platform. Langzaam, nu niet uitglijden hè. Zeven treden.
Na 50 dagen zonder hem was mijn reis ten einde. Ik was thuis.

te gast bij Wim Helsen ~ Hugo Matthysen
met een fragment uit 'Afdaling in de maalstroom ' van Edgar Allen Poe

       Ik keek duizelig en zag een wijde vlakte van oceaan, waarvan het water zo’n inktzwarte kleur had dat ik
      meteen aan het verhaal van de Nubische geograaf over de Mare Tenebrarum moest denken.
      Een panorama dat zo jammerlijk desolaat was dat geen enkele menselijke fantasie het zich kan voorstellen.
      Links en rechts lagen, zover het oog reikte, als bastions over de wereld uitgestrekt, rijen afgrijselijke zwarte en overhangende
      rotswanden, waarvan het onheilspellende karakter des te sterker werd benadrukt door de branding, die er, huilend en schreeuwend
      tot in alle eeuwigheid, haar witte en afschuwelijke koppen hoog tegen opwierp.
      Recht tegenover de kaap op de top waarvan we ons bevonden en op een afstand van vijf of zes mijl in zee was een klein,
      somber ogend eiland zichtbaar, of liever: de ligging ervan was te onderscheiden aan de hand van de woestenij van oprijzend water
      waardoor het werd omgeven. Ongeveer drie kilometer dichterbij het land verhief zich nog een eiland, van geringere afmetingen,
      gruwelijk onherbergzaam en kaal, en op verschillende plaatsen door groepen donkere rotsen omgeven.

        

        Matthysen in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a46/
        10min59

Sinds het bestaan van het programma is dit de derde keer dat Matthysen te gast is in de studio. Is Vlaanderen dan écht zo klein?
Hij is wel een van mijn vele favorieten, maar toch ...

Op 03min00 : regelmatig aanmaningen om naar de Lofoten te gaan om daar zichzelf te vinden, bij een pannekoek & orka's zien rondspringen.
Allen daarheen om onszelf te vinden! We zullen eens gaan Lofoten zie! Daar zijn genoeg orka's voor iedereen.
Misschien een suggestie voor de mailgroep Reizen van SenNet.

Op 05min50 : 'sfeerschepping doet men door stevig te overdrijven'. Door dat te zeggen zit hij zelf te overdrijven. Dat is dubbel bovenop,
ik lach mij een kriek met die man. De stelligheid waarmee hij dat zegt! Maar hij mag dat, vind ik, want hij weet wat hij doet.

Op 07min25 viel ik bijna uit mijn stoel van verbazing. Helsen gebruikt daar het woord 'niksigheden'.
Wel, als Helsen en Matthyssen dit woord oké vinden dan ben ik in goed gezelschap, want 11/2016 gebruikte ik het woord niksigheid
in een tekst voor de toenmalige mailgroep en die heb ik als tekst 678 in 09/2019 hernomen op blog 02, https://blog.seniorennet.be/_maart .
Het woord is nu echtig goedgekeurd! Niksigheid bestáát!

Dat Poe zo'n lange inleidingen en beschrijvingen maakte, ligt misschien aan het feit dat hij van zijn pen wou leven.
Mogelijk werd hij per woord betaald. Hoe meer tekst, hoe beter de vergoeding, want hij had een paar dure verslavingen.
Zouden zijn griezel-inspiraties daar vandaan gekomen zijn? Van zijn opiumroezen? 

Over Hugo Matthysen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hugo_Matthysen,
Over Edgar Allan Poe : https://nl.wikipedia.org/wiki/Edgar_Allan_Poe , interessant
Over de Maalstroom : https://nl.wikipedia.org/wiki/Moskstraumen , nog interessanter

1995-12-24 ~ op anker Sines, 08h34

Sinds gisteren ± 20h liggen we op anker. We kunnen TV ontvangen. Mooie film gezien, met ene Martha Plimpton.
Rauw/geestige film. Plimpton heeft een markant gezicht.

Vanmorgen was het circus. Op TV. Met een trapezenummer om bang van te worden.
Deze namiddag zal het circus zijn in de keuken. Vanavond kerstdiner.
Bewijs uit het onbesliste : natúúrlijk bestaat god, we vieren toch kerstmis !!!
Er is een mooie reportage over Jeruzalem op TV, commentaar in het Portoeguèisj. 'k Snap er niet veel van maar het zijn mooie beelden.
Muziek : het Halleluja van Händel. Is dat niet eerder iets voor Pasen?

1995-12-25 ~ op anker Sines, 11h12

Gisteren de paus gezien op TV, in zijn zondags goed. Wat kijkt die vent toch nors. In de  namiddag was LM vrij. En deze namiddag ook.
Hij kijkt bijlange zo nors niet. Maar ja, voor popiejopie is het nu Druk Seizoen. Als iedereen die veel werk heeft met de eindejaarsfeesten
zo'n zuur gezicht zou trekken zou het nogal floreren in de wereld van de commercie! Stel u voor dat ge ergens wordt aangenomen om
kerstboodschappen in geschenkverpakking te doen en ge trekt een smoel, er kan geen glimlach af. 't Zou rap gedaan zijn. Afgedankt.
Wat doet de baas? Die belt naar Suzanne van Interlabor en vraagt iemand die de boodschappen kan inpakken met de glimlach.
Maar ja, misschien heeft de opperbaas van popiejopie het telefoonnummer van Suzanne niet.
Het was nochtans Zijn Boodschap die popiejopie aan het verpakken was hoor.

En dan deze voormiddag zijne heiligheid de kerstboodschap, ook live. Wat een lef hebben ze toch op het vaticaan. Damiaan wordt
met moeite zalig verklaard maar dat fossiel brein daar in zijn vensterraampje wordt alvast met 'heiligheid' aangesproken. En weer zo'n
gezicht van achter het IJzeren Gordijn. Er kon geen glimlachje af. Wat moeten de Boeddhisten denken. Er zijn maar 700 miljoen
katholieken op de 5,5 miljard mensen. Dan mag het opperhoofd toch iemand zijn met mediatieke en diplomatieke allure.
Of gewoon met allure: Jos Brink. Rijzig. Glimlach. Soepel. Vlot. Gewend aan autocue en filosofie op mensenmaat ... waar wachten we
feitelijk nog op? Als het dan toch door CNN uitgezonden wordt, dan liever een geoefend amateur dan een professionele klungelaar.
"Met god kan ik best overweg ... maar met zijn grondpersoneel !" Van wie was die verzuchting ook weer? Misschien van een piloot.

Gisteren ben ik gaan helpen met het voorgerecht. Nu weet ik ook hoe het niét moet, namelijk zoals ik het gedaan heb. RD was zelf
druk bezig aan een werktafel in de andere vleugel van de keuken en had absoluut geen tijd om mij in het oog te houden. Hij had één
bord voorgedaan en liet mij verder doen. 's Avonds stond het voorgerecht op tafel en het zag er kleurrijk uit. Over mijn afwerking
zwijg ik nog efkes. Bij kunstlicht viel het geeneens op.

Ik wist dat hij er nog gelatine zou over penselen. Daarom had ik de onderdelen van het voorgerecht moeten verdelen over verschillende
plateau's en pas nadat hij de gelatine had opgebracht en ze gedroogd was, het voorgerecht assembleren op borden. Voorzichtig,
met een palet: zalmmoten + garnituur.
Nu had ik alle onderdelen direct op het bord gelegd (zoals hij had voorgedaan) en het penseel maakte spatjes op de rand van het bord.
Dat geeft een zeer slordige en onaffe indruk.
Aan plateau's gedacht? Jawel, 3hrs later.
Als hoofdgerecht hazerug geflambeerd in whisky. Geslaagd natuurlijk.
En de mooie kerststronk als dessert. Natúúrlijk geslaagd.

Sinds daarstraks weten we dat het schip dat voor ons toekwam pas morgen binnengaat om te lossen, dus liggen we hier
met Nieuwjaar nog. Voor LM en mij blijft dat hetzelfde, maar de mensen die afgelost worden hadden gehoopt met Oudejaar thuis te zijn.
Voor hen is dat slecht nieuws.
Het verhaal van Heidi op TV. Dat is de tweede keer in een paar dagen. En twee keer een andere wending. Thuis eens herlezen.

1995-12-26 ~ op anker Sines, 09h34

Stralende zon en het waait nog altijd even hard. Grijze zee. We liggen hier met vier schepen op anker, waarvan twee kleine.
Wel, toch veel kleiner dan wij. Die liggen nogal te deinen bij dit weer. Ik beklaag de mensen daar aan boord.
(kom gauw bij ons aan boord, hier schuiven de borden niet van tafel en hier rolt ge niet uit bed wanneer ge moet slapen.)
Het is even slecht weer als in 1992 Tallinn (Estland). Toen hebben we drie dagen moeten wachten eer de havenautoriteiten
aan de serviceboot de toestemming gaf ons naar boord te brengen (schip 22). Ondertussen zaten wij allemaal op onze nagels te bijten
in het hotel. Dat zou nog zo erg niet geweest zijn, maar de bagage stond in het kantoor van het agentschap en daar zaten de vijltjes in.
Hoelang we hier zullen liggen weten wen niet. Tot het weer kalmeert. Het humeur van de mensen die hier afmonsteren zal op de proef
gesteld worden. Ik hou mijn hart vast voor het eindejaardiner. Met een beetje geluk liggen we tegen de kaai en is er geen diner.

'k Heb vandaag wasdag ipv gisteren en het is merkwaardig kalm in de laundry. Iedereen die gisteren vrijaf had heeft gewassen denk ik.
'k Vreesde al voor filevorming, kettingbotsingen (was die dooreen geraakt) en ongeoorloofde manoeuvres aan de droogkas. Nee, niks.
Er is zelfs geen scheepswas te zien en het is nochtans dinsdag. Misschien komt die morgen allemaal in een keer?

1995-15-27 ~ op anker Sines, 16h58

We liggen hier sinds zaterdagavond en het wordt saai. Het schip vaart niet. Het ligt stil, de tijd staat stil.
Geen schroef, geen machien, geen beweging, geen geluid. Stil.
Soms durf ik denken: ik tel tot twaalf en dan schiet alles weer in gang.
Want als ik tot twaalf tel, en dit doe, jááá dan schiet het schip weer in gang.
Maar dan schrikken de mensen zo. Dus laat maar.

De TV staat hier de hele dag aan. 'k Hoop dat we hier niet blijven liggen tot ik ALLES versta wat ze zeggen. Tegen dan zijn de mensen die
mogen afmonsteren furioso en worden ze afgehaald per helikopter van de Psychiatrische Dienst van het Algemeen Ziekenhuis van Sines.
In van die witte bloezen, die achteraan sluiten. Moeilijk hoor zo'n bloeze, maar ge moet het niet zelf doen, ze helpen u. Met twee.

Daarstraks stond ik efkes op de brug te wachten op een geannonceerd telefoontje uit Zellik en er was een klein bootje
zich een weg aan het stampen naar een van twee kleine schepen die hier ook liggen.
Het dingske moest nogal wroeten om er door te geraken.
Misschien bracht het een loods of een agent. De mensen daar aan boord zullen in elk geval blij geweest zijn.
Er wordt 8 beaufort verwacht. Wij liggen nog tamelijk stil, behalve vanmorgen efkes. Misschien waren dat die 8 beaufort.

      8 Beaufort, stormachtig = 34 knopen tot 40 knopen = 62,968 km/h tot 74,08 km/h, https://nl.wikipedia.org/wiki/Schaal_van_Beaufort

De conversatie was ook beau/fort.
Ma: "Die van daarstraks, die opgenomen heeft, dát was ne slimme! Hij zei: leg efkes af en bel binnen 5 minuten terug."
Ma doet dat, het was een zinnig voorstel, een kosten besparend trukje, voor als de opgebelde niet direct bereikbaar is.
De slimme van dienst was de capt hemzelve, de anderen waren op drill & oefening. Bibi was bereikbaar, in de cabine.
Achteraf heb ik gehoord dat de capt eerst naar de keuken gebeld had om mij te vinden.
Oké, 'k was daar dikwijls voor inventarissen allerlei en voor kerstbomen & kerststallen, maar ik wóón daar niet hè.
De capt verbaasd dat ik daar niet was.
RD verbaasd dat de capt mij daar dacht te vinden.
Ik verbaasd dat RD verbaasd was dat de capt verbaasd was.
Kortom : verbazing alom.

19h: dat ene schip is binnen gegaan. Dat is dan toch al één. Daarna is het aan ons. Ondertussen zijn er twee bijgekomen.

1995-12-28 ~ op anker Sines, 08h32

Sinds gisteren circuleert hier het bericht dat de mensen vandaag afgelost worden. De vervangers zouden met een bootje komen.
Nu weten we niet of het een officieel bericht is of een kwakkel. Want kwakkels ontstaan hier nogal rap, met al die talen aan boord.
Hoe vindt ge deze:
"Les bébés noirs sont nés blanc." Zwarte babies worden bleek geboren. –het pigment gaat pas werken wanneer er licht op komt
"Les bébés noirs son nez est blanc." Zwarte babies heeft een witte neus.
Het eerste is wat RD vertelde, het tweede is wat Constant er van maakte.
Enkelvoud of meervoud, van geen belang, hij wist met zekerheid dat het niet waar was, dat van die neus.

'k Had een bootje zien komen. Olé, daar zijn ze met de vervangers, en met de post. Toen zag ik nog een. En nog een. Zoveel post?
Maar nee, het waren vissers. Soms verdwenen ze helemaal uit het zicht, tussen twee waterbergen.
Als vissen zoveel moeite kost gooi ik vanzeleve geen overschotje vis meer weg.
Jamaar, als dat zó'n gevaarlijk werk is zal ik wel een dooske sardienen opendoen hoor.

'k Zei tegen LM dat die ene TV-zender persies minder nieuws gaf dan de andere.
"O, maar gisteren was hij er toch weer hoor, zelfde nieuwslezer, zelfde uur."
"Maar met ander nieuws. ?."
"Dát weet ik niet."
't Had ook gewoon meer van 't zelfde kunnen zijn hè.

Hier zijn serieuze overstromingen geweest. En nog bezig , denk ik. Spoorlijn verzakt en trein ontspoord. Heelder dorpen en steden die
onder water staan. Er werd een kaart van Portugal getoond. Er zijn drie of vier grote stromen. Hun verzamelbekkens liggen op Spaans
grondgebied op hoger gelegen vlaktes. Als dat water moet via Portugal naar zee. Tragedies alom. Mensen van sociale woonblokken die
al 30 jaar reclameren omdat het tijdens de winterregens onderloopt. En daar wordt al 30 jaar niks aan gedaan.

Waar wordt er geluisterd naar de vierde wereld? Hebben die grondstoffen? Leveren die brains? Nu overstroomt het.
En het loopt over. Veel colère op TV. En dan spreken de nog sneller.
Kerstweekend. Gelukkig was iedereen thuis om te helpen hozen en emmeren.

Eergisteren was het zeer spectaculair weer. Nu minder.
De uren dat de wind wil gaan liggen, daarboven alle wolken weggeblazen zijn en de zon een beetje wil schijnen (dat is haar job),
is de zee hier donker turkoois en aan de horizon donker purper, bijna gelijk de Caraïbische Zee maar dan minder vlak. Daar is de zee
soms zo vlak dat ge de haaien kunt horen langs zwemmen.  -larie hoor
Er staan kleine schuimkopjes, dus is er maar weinig wind. De deining is ook danig verminderd.

Aan de capt heb ik verteld dat mijn moeder hem een slimme vindt. In iets diplomatischer bewoordingen natuurlijk.
Zo van : tof en handige truk en minder duur. Hij was niet verbaasd of geflatteerd. Dat soort complimentjes is hij al lang gewoon.

Een tijdje geleden had RD ons zijn telefoonnummer gegeven. En een paar dagen geleden zijn juist telefoonnummer.
Soms wisselt hij de cijfers van de getallen om, bvb 97 31 ipv 91 37. -dat heb ik ook, al eeuwen, 't heet dyscalculie
Zo stond hij eens ergens in Indonesië, ze hadden gedaan met boodschappen doen en een paar mensen van het schip gingen
telefoneren naar huis. Toen heel goedkoop van ginder. Er was nog een telefooncel vrij en RD dacht: och ja, waarom niet.
Hij had zijn adresboekje niet bij. Hij draait zijn thuisnummer en vergist zich. Hij kwam wel in zijn eigen buurt terecht.
Hij heeft toen aan die mevrouw uitgelegd dat zeeman was en in Indonesië stond, zonder adresboek of foonboek, en of ze
zijn telefoonnummer eens wou opzoeken. Die vriendelijke dame heeft dat gedaan en zo kon hij naar huis bellen.
Tof verhaaltje hè. En nog echt gebeurd ook.

RD zal onze brieven vanuit België verzenden. Als er ENGIS op de poststempel staat is dat normaal hoor, hij woont daar,
op 200m van het postkantoor, met een cafeetje naast.

1995-12-30 ~ op anker Sines, 08h13

Vaya con Dios op de radio.
En eergisteren Madre Deus op TV. Hun optreden in de Olympia van Parijs werd uitgezonden, maar op een ontiegelijk uur weeral.
Dan lagen wij er al lang in.  In het nieuws beelden van ondergelopen land, glad en effen water zover de camera reikt, windstil,
en krengen van runderen die ronddrijven. Er werden enkele landbouwers geïnterviewd. Ze waren niet veel van zeg.
Niet zoals de stadsmensen eergisteren.

09h24 : ik kom van de laundry. Het keukendepartement was daar voltallig aanwezig. Dat gebeurt al eens, maar nooit lang.
            Misschien gaan we morgen tegen de kaai. Dat was het laatste nieuws.
11h45 : LM komt boven, het kan zijn dat we morgen niet binnen gaan. Dat is het allerlaatste nieuws.

Nu heeft iemand de keukenklok en de klok van de mes toch juist gezet zeker!
Nu waren wij al máánden gewend er vijf tot zeven minuten bij te tellen, want na elke timeshift hikken die klokken een minuut of twee.
Iemand is dat eens komen goed zetten. Verschietachtig hoor. Nu lopen ze juist, verdorie. Iedereen te laat op zijn werk.
Is dat voor nieuwjaarsnacht of wisten ze niet wat doen?

Als we morgenvroeg binnen gaan is er morgenavond geen eindejaardiner. -dan lopen alle mensen wacht
Als we morgenvroeg niet binnen gaan is er morgenavond eindejaardiner. -dan lopen maar een paar mensen wacht.
Welk vlees moet er nu uit de diepvriezer gehaald worden? En wanneer? Morgenvroeg is te laat voor zo'n grote stukken.
En de microgolf is te klein om zo'n stukken vlees in te ontdooien.

Als we binnen mogen moet het in de ochtend zijn, dan is het hoogtij. Mij best. Bij een kapper zal ik niet meer terecht kunnen
maar ik kan toch al naar het strand stenen gaan halen voor de plantenbak van de mess.
En eens naar het fort gaan kijken. Of de bloembakken naast de kanonnen nog in orde zijn.
Want als ge zo'n fortje van 800 jaar oud efkes alleen laat, dat ziet ge er toch direct aan hoor.

Gisteren was den ouwe in een bonhomie bui, zo van dat nodeloos joviaal gedoe, en hield in de keuken een redevoering
dat het niet voldoende is zijn job te doen, men moet de mensen soigneren.
"GELIJK GIJ IN PUERTO BOLIVAR DE POST VAN DE MENSEN GESOIGNEERD HEBT ZEKER?" gilde het door mijn hoofd.
Ik stond daar laffelijk mijn kaken op mekaar te houden. Had ik gisteren nog stewardess geweest hè, ik had wel geweten hoe hem
te temperen met een klein opmerkingetje. Er sprongen al direct drie, vier gereed. -ik herinner mij die situatie heel levendig
Vooral omdat RD niet het soort mens is dat dit soort luide preken nodig heeft. RD soigneert zijn cliënten al jaren.
We hadden amper een week tevoren een grandioos kerstdiner gehad! -ofwel was den ouwe zat, ofwel was hij zot door het wachten
Alleen maakt RD daar geen tamtam over. Wanneer iets grandioos geslaagd is noemt hij dat 'une chance'.

LM loopt daar over deck, met nog andere mensen. Ze dragen allemaal een overall natuurlijk maar hem herken ik
aan zijn manier van lopen. Hij heeft wind tegen. Dat is ook te zien aan de manier van lopen.
Niet erg. Wanneer hij terug keert heeft hij wind mee en is hij rapper binnen.

Luik 9 staat open. Luik 9 is vlak tegen de facing en daar kunnen we van uit de cabine recht in kijken. Bovenop de kolen liggen twee
brandslangen gereed en een geel ding. Een soort ventilator, zei LM, aangedreven met gecomprimeerde lucht.
Want ze zijn de cracks tegen het luikdeksel aan het lassen en bovenop een massa kolen iets lassen is feitelijk niet evident.
Het geel ding dient om ontplofbare of brandbare gassen weg te zuigen en de brandslangen liggen daar voor het geval zo'n gas zou
ontvlammen. Moeten we dan geen draagberries en zuurstofmaskers gereedzetten ook?  Of op zijn minst een doekje tegen het bloeden?

----- hier stopt plots de briefwisseling van op schip 26. Vreemd, want LM en ik zijn pas vier weken later afgemonsterd in Sardinië.
Maar, als men de brieven zelf mee naar huis zal nemen, wordt er dan nog wel geschreven? Misschien wel. En geprint? Waarschijnlijk niet.
Toch staat er mij iets voor, een alinea over de inwoners van Sardinië. Dat zijn de Sarden. En iets over rijmwoorden.
Er is dus minstens nog één brief geschreven, maar waar is die ...
De diskettes waarop de brieven staan hebben we nog wel, en alle afspeelapparatuur staat hier zorgvuldig weggeborgen, maar ze is defect.

te gast bij Wim Helsen ~ Thibault Christiaensens
met de tekst van het nummer 'June' van Idles

            Dreams can be so cruel sometimes
          I swear I kissed your crying eyes
          Dreams can be so cruel sometimes
          I swear I kissed your crying eyes

          A stillborn was still born
          I am a father
          A stillborn was still born
          I am a father

          Amend, amend, amend, amend (2x)  (amend = verander dat, maak dat ongedaan ?)
          Baby shoes for sale, never worn (5x)
      
          Pretend
          Amend, amend, amend
          Amen, amen, amen, amen      
          Adam Devonshire  & Joe Talbot

          

          Christiaensens in gesprek met Helsen:
          de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
          https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a70/
          09min52

Jammer dat de muziek er niet bij kan in Winteruur, dan had ik veel sneller begrepen wat Christiaensens bedoelde.
De stem van de zanger vertelt meer dan de woorden van het lied. De link staat onderaan.

Op 03min26 moet ik Helsen efkes bijsturen, hoezo daarvoor bestaat geen woord in het Nederlands?
stillborn = een doodgeboorte en een miskraam = miscarriage
Medisch zit ergens een verschil. Waar het onderscheid ligt is voor de specialisten want er zijn gradaties,
maar de woorden bestaan wel degelijk in het Nederlands:
bij een miskraam was de foetus te jong om levensvatbaar te zijn (miscarriage),
bij een doodgeboorte wel levensvatbaar, en dat heeft niet mogen zijn (stillborn).

Wat zegt Helsen dat weer goed op 06min47: iets emotioneels schrijven zonder dat het sentimenteel klinkt.
Ik zoek al jaren naar een formulering voor het onderscheid tussen emotioneel en sentimenteel.
'k Kan er een schemaatje van tekenen, een kribbeltje, maar ik krijg het niet in woorden gegoten. Al 20 jaar niet.

06min58 : Ach zo? Het jung vindt dat hij over teksten niet te hard moet nadenken? 
Zit hij dan in het juiste programma? Nee.
Hij is al 24 jaar en nog zo achteloos wanneer het over woorden gaat? 
Ik hoop dat hij daar intijds uit groeit. 
Liefst voor hij aan kinderen begint. 

Over Thibault Christiaensens : https://nl.wikipedia.org/wiki/Equal_Idiots ,
Over Idles : https://en.wikipedia.org/wiki/Idles_(band) ,
Het nummer : https://www.youtube.com/watch?v=TCORxrEgr1o , 03min35

1995-12-13 ~ op zee, 11h40

Op elk schip zijn er woorden en uitdrukkingen die een trend worden. Drie jaar geleden, op schip 22 bracht choff VW
'Yôw de manneuh' in zwang. Alle Filipijnen en Kroaten konden dat accentloos nazeggen.
Alleen ... zo begroet men niet de hoogsten in graad.

Op schip 09 in 1983 was het ooit 'izèèèmça' = ils aiment ça. Ooit gelanceerd door een chef steward.
Na een tijdje gebruikt iedereen de meest zwange, zwangissime uitdrukking. Hier is dat voor het ogenblik 'mucho very good'.
We houden het internationaal. Wie daar mee begonnen is weet ik niet (elektrieker RK?). De uitdrukking dient voor vanalles en nog wat.
Het kan betekenen 'danku' wanneer iemand de liftdeur nog efkes openhoudt,
wanneer iemand u weet te vertellen waar die en die te vinden zijn op dat moment.
Het staat voor 'niet erg' wanneer iemand een beetje veel waspoeder in de machine doet,
voor 'begrepen' wanneer iemand een uitleg doet,
voor 'dat kan nog van pas komen' wanneer iemand u waarschuwt voor iets,
voor 'lekker' wanneer iets lekker is en
voor 'ja, graag' wanneer iemand vraagt of ge nog een pint wilt. Koffie moet ge zelf nemen, niet erg (zie hoger).

Chefke RD moet op 20/12 inventaris maken en bibi mag helpen. 't Zal wat langer duren dan in september, want toen
waren de rekken bijna leeg. Lege rekken is de ideale situatie om inventaris te maken en/of om grote kuis te doen.
Toen waren we met de droge voeding op anderhalf uur klaar. In IJmuiden hebben we de zesmaandelijkse bevoorrading gehad en toen
lagen de rekken overvol. Nu nog gewoon vol. Deze keer zal de inventaris langer duren.

1995-12-15 ~ op zee, 12h43

Chefke RD heeft kerststallen gebakken, één voor elke mess. Hij heeft twee hoge en heel hoge broden gebakken die aan de lange kant
doorgesneden worden en uitgehold. Het kruim verdroogt en het geheel lijkt nu binnenin op een grot. Als kribbe een sandwich,
overlangs doorgesneden en uitgehold. Daarin kwam een klein koekemanneke, ingebusseld in een lapje dat op de rug vastgepind werd
met een kopspeldje. Tot hier toe zijn de dingen goed gelukt. Hij is tevreden, ik dus ook. Van Maria is er ook al een probeersel.
Ze is wat groot uitgevallen. Dat herbegint hij kleiner. Maria en Jozef zijn gewoon gebakken balletjes deeg die op een vleespen steken
en wat stof van de poetsdoeken uit het machien als kleed krijgen. De voet is een doorgesneden sandwich, die is onder de lange kleren
van de poppen niet te zien. RD doet het bakwerk, ik het knip -en plakwerk.

1995-12-17 ~ op zee, 08h10

Het was weeral shift vannacht, één uur vooruit. Vanmorgen was het nog donker om 07h.
Zo rond 05h30 zijn we wakker geschrokken door een luide bonk, metaal tegen metaal. De deur van de 'garage' was open geraakt.
Het licht brandde daar nog. Telkens die deur open bonkte, spoot er een geut licht tot aan de gangway.
Dat zullen ze op de brug wel gezien hebben, maar er iets aan doen? Ho maar.

        Als iemand met een cabine aan de facing bij donkerte vergat de gordijntjes te sluiten, dan kwam er ongeveer onmiddellijk telefoon,
        of men aub aan de brug zou willen denken, ja? Want hun nachtzicht mocht niet verstoord worden.
        Dat was toch belangrijk voor de veiligheid, ja? Maar als er uit de 'garage' om de zoveel seconden licht spoot tot aan de gangway
        stuurt men de matroos van wacht niet naar beneden om dat efkes in orde te brengen ...?
        Zoveel licht om de zoveel seconden kan door andere schepen geïnterpreteerd worden als een signaal.

Als de deur uit haar hengsels geslagen is, dan kunnen die van het machien wel iets repareren.
En heel het schip wakker natuurlijk. Ik zou willen rondvragen wie met dat continu gebonk nog kunnen slapen heeft.
Maar dat mag niet want dat is 'stoken'. Gelukkig is het vandaag zondag en heeft LM deze namiddag vrij en kan hij slaap inhalen.
En ik ook.

In de garage staat een kleine mobiele kraan geparkeerd. Bij dit weer zullen ze daar niet mee rondrijden vaneigens. De werken aan de
facing zijn ook opgeschort tot beter weer. Nu in een bootsmanstoel hangen? Dan moet ge wachten tot de verfpot nog eens langskomt.
Dat slecht weer is gisterenvoormiddag begonnen. Ineens. Chef RD sprong naar het fornuis om zijn potten vast te zetten.
En ik was in één wip in de mess om de asbakken en de botervlootjes af te ruimen. Dat zit er persies nog altijd straf in:
wanneer de miserie begint, direct "mijn tafels!" redden. Iedereen springt eerst naar het zijne hé.
Dat de soep tegen deck zou slaan is minder erg dan dat er één botervlootje zou vallen. Tafels zijn mijn verantwoordelijkheid niet meer,
maar 't zit er nog altijd in. We waren gelijk sprinkhanen.

In de namiddag was ik ook in de keuken. 'k Ben een ganse dag beneden geweest om de poppen voor de kerststallen aan te kleden.
Er vliegt een inox deksel tegen de vloer. "Tiens, zegt RD heel droog, we rollen ..."
Dan zijn we in de locker van de 1^ste stuur een ruime lap antislip gaan halen voor de twee kerststallen. Gaan wegratten feitelijk.
RD kan daar binnen met zijn pass-key. Buiten de locker hangt een lichtschakelaar en ik klik daar op. Geen licht in de locker.
De lichtschakelaar voor de locker staat binnenin de locker.
(Bij de knop in de alleyway hangt een plaatje GARAGE ... er begon iets te dagen bij mij.)
Twee grote lappen antislip ratten ...
- Mogen wij hier wel komen, vroeg ik aan RD.
- Waarom niet? Zij komen met hun sleutels toch ook in mijn lockers.
- Zonder te vragen?
- Zonder te vragen.
Goed, wij dan ook zonder te vragen. Ineens genoeg meegenomen, de grootte van een beddenlaken. Licht uit, deur op slot en wij weer weg.

Doordat de lichtschakelaar van de garage op die vreemde plek staat is het mogelijk kunnen gebeuren dat er vanmorgen licht uit de garage
kwam. Maar dat is oké, zegt LM want dat licht blijft toch altijd aan. Mysteries alom.

Sven heeft de mensen van de keuken gewekt om 04h30 ipv om 05h30. Rappe gast. Heeft hij twéé uren geshift?
Om sneller toe te komen in Sines. Daar wordt hij afgelost.

       Wat hierboven staat snap ik niet zo goed. Scheepstijd bijstellen (shiften) gebeurt à 1h per nacht, om 02h.
       Vermits we oost vaarden, gingen we om 02h naar 03h. Vanaf dan staan alle scheepsklokken op 03h.
       Waarom wekte Sven de keuken dan om 04h30? Hij heeft maar op de klok te kijken en ziet dat het nog geen 05h30 is!

Elektrieker RK heeft voor licht gezorgd in de kerststal, met het lampje van een werklamp met de batterij van een stormlamp.
De batterij staat achter de kerststal en is niet te zien.  De koningen zijn ook goed geslaagd. Nu is het wachten tot de lijm in de voet
droogt. De voet is een halve sandwich van een paar dagen oud. Hun kleed komt er over en verbergt de voet. En dan maar hopen
dat ze stabiel staan. De poppen hebben geen gezicht. Zo kan iedereen er eentje fantaseren. Een Jozef met spleetogen bvb, of een
Filipijnse Maria. Alle gezichtjes blijven mogelijk. -de stoffen voor de kleren van de poppen waren echt zeer rijkelijk van dessin & textuur.

Noël (steward) heet dan wel kerstmis, maar hij versiert niet graag kerstbomen.

1995-12-19 ~ op zee , 08h09

Gisteren was het nog eens een drukke dag. Pomponnekes gemaakt van dotjes poetskatoen (= whist, in Algemeen Scheeps) en kerstballen
van piepkleine bolle pistoleekes. Daar was RD om 07h al mee bezig. In de voormiddag heb ik de kasten van het magazijn herschikt en
inventaris gemaakt, dat heb ik alleen gedaan want RD moest koken. Van 13h tot 15h maakten we samen de inventaris van de
droge voeding. Het is vele beter vooruit gegaan dan we gedacht hadden, ook al liggen sommige rekken bomvol.
En dan de kerstballen afwerken. Door de pistoleekes moest een draad, de draad ging door een stukje macaroni en weer door het bolleke,
knoopje er in en rond het bolleke kwam zilverpapier. Zo 42x, voor de twee bomen.
Het is mooi poetskatoen (whist = draadresten van spinnerijen en/of weverijen), met satijnglans en "happy colours" zei Noël.
Pomponnekes maken is niet ingewikkeld of zwaar, maar het moeten er veel zijn om wat kleur in de boom te brengen. Saai jobke.
'k Maak er maar 16 per uur en er is nog de inventaris te doen van de koel- en vrieskamers te doen beneden. Dat is voor vandaag.
Er is weinig tijd en de bomen moeten er komen rond de 20^ste, had de capt gezegd.
Daar hebben we het volgende op gevonden: Noël had gisterenavond een vrijwilligers-halfuurtje georganiseerd.
De boom hadden we al klaar gezet, de bootsman zal hem vandaag tegoei vastzetten. -later had ik zelf mijn schroevendraaiers bij hoor
Met 7 man hadden we in een half uur tijd plots genoeg pomponnekes. Ze konden direct de boom in.
Een van de matrozen moest toch weten of al die pomponnekes wel voor déze boom waren, voor hún boom.
Maw, zitten wij hier geen dotjes poetskatoen te draaien voor de boom van de officieren.
"These pompons, only for this tree" zei ik gedecideerd, "YOUR pompons only in YOUR tree" en ze zagen dat ik dat meende.
Vanmorgen is LM naar het voorlopig kunstwerk gaan kijken en hij vond het tot hier toe geslaagd.

12h39 : en ik maar pomponnekes draaien deze voormiddag, want er zijn geen vrijwilligers bij de officieren natuurlijk.
En die boom heeft toch ook wat kleur nodig. En er moeten nóg eens 30 kerstbollen gebakken en aangekleed woorden.
Al goed dat RD dat wil doen, ze bakken. -hij stak uit eigen vrije wil toch wel tijd en energie in welfare hè
Nu inventaris van de groentenfrigo. -verdorie, ik voel weer die tijdsdruk van toen, en het is toch 25 jaar geleden?

1995-12-21 ~ op zee, 16h42

De kerstboom van de officiersmess is klaar. Eindelijk. 'k Heb maar alles opgebruikt, ook de schreeuwlelijke plastic rommel van 't schip.
Nu is hij persies wat overladen. Straks nog eens kijken. Als hij echt overladen is haal ik de plastic rommel er weer uit.
19h : we laten het zo, vindt LM. Waarschijnlijk is hij mijn kerstgedoe meer dan beu.

1995-12-22 ~ op zee, 09h31

We hebben een nieuw woord : courser = faire des courses + faire la course. Als ge heel weinig tijd hebt en ge moet rennen om uw
boodschappen gedaan te krijgen, dan zijt ge aan het courser / koerseren, in het Algemeen Scheeps. Zeg nu nog dat taal niet leeft.
Het woord is een product van RK, de elektrieker. Zijn lichtje flikkert al eens.

Gisteren was er wijn aan tafel. Karel heeft zijn promotie van 3^de stuur! Hij eet om 17h20 omdat hij de 1^ste stuur gaat aflossen om 18h,
zodat die aan tafel kan komen. We hebben met hem dus niet kunnen toosten. Na het eten zijn we hem op de brug proficiat gaan wensen.
Want een promotie is toch een evenement in 't zeevarend leven hè. Het gebeurt maar enkele keren en ge moet er nog iets voor doen ook.
Verjaren gaat automatisch, da's een kwestie van tijd, een kalenderkwestie. Alhoewel, met al het gevaarlijk werk is verjaren
(in leven blijven) misschien ook een prestatie aan het worden.

In Sines monstert Henry af (Filipijnse matroos). Hij wordt niét vervangen. Dwz dat ze ook op de Filipijnse bemanning beginnen besparen.
Weeral ene (de vervanger van Henry) die zijn brood niet mag verdienen. En ondertussen staan ze voor de stand-by achteraan nog met
maar DRIE mensen. Krijg het daar maar geklaard zonder problemen of ongelukken.
En voor Constant vinden ze zogezegd geen vervanger. Larie. In de Filipijnen staan ze ook te springen voor een job.
De vervanger van Constant kan niet meer via de Belgische Pool der Zeelieden komen, want die is gesloten wegens te duur.
Maar nu vinden ze zogezegd ook geen Filipijnse vervanger? Bullsh*t! Er zijn Filipijnse mecaniciens die als steward willen vertrekken
om toch maar aan de slag te kunnen. Zoals Filipijnse stuurlieden hier als matroos vertrekken. De rederij wil ons gewoon met twee man
minder laten varen. Zolang de boekhouders en de aandeelhouders tevreden zijn is er immers niks aan de hand!

Constant zal het allemaal een zorg wezen. Hij loopt zingend de tafels te dekken. Spaanse liedjes.
Hij zingt juist (of toch niet vals) en dat is heel goed voor de planten.

Gisterenavond hebben we Lethal Weapon III gekeken. 't Viel mee, tegen alle verwachtingen in. Buiten schietpartijen en achtervolgingen
zat er nog een verhaal in ook. Wel gezochte dialogen, maar vlot gebracht. Ervoor kwam een show over 15 jaar André Hazes.
Ook mooi hoor. Ik ben een stille fan. LM iets minder. 'k Vind die uithalen zo mooi. Koen Crucke kan dat ook.

Er zijn ongeveer 180 films aan boord. Dus wie een contract van 6 maanden uit doet, kan ze allemaal bekijken.
Plus dat de capt en de cheng er flink wat bij hebben van thuis en bij hen mag een mens al eens gaan lenen. Qua films geen klagen.

17h10, radio : bomb explosion. Kweeniewaar, dat was niet duidelijk in de ontvangst.

1995-12-23 ~ op zee, 07h57

We kunnen RVI ontvangen -Radio Vlaanderen Internationaal- Elke hap nieuws is Nieuws,
al waren het de weersverwachtingen voor de Ardennen of reclame voor Vanden Borre.
Tiens? Zijn andere internationale zenders ook commercieel? Vanden Borre op RVI begot.
Daar zullen de missiezusters in de brousse blij mee zijn: diepvriezers met korting. Wat heeft men daar nog nodig ... stroom?
Nieuws : Paul Van Ostaijen 100 jaar geboren, Burundi, Bende Van Nijvel, Cassatie. En Joke Station Leuven mag naar huis.
In de tijd van Van Ostaijen waren er nog meer vondelingen zeker?
Tot 08h30 uitzendingen in het Nederlands voor Australië en Zuid-Europa, mét verkeersberichten. Verkeersberichten. Wat een melopee:
filevorming in de straat van Gibraltar, blokvaren in de straat van Magellaan, spookvaarders in Sundastraat en nevel en mist in
Malakkastraat. 't Is maar van waar ge komt als ge naar Australië moet.

We zitten een 200km ten zuiden van Sines en het is hier smoorheet binnen, dat kan aan de ventilatie liggen. Smoorheet en kerstmuziek.
En donker tot 09h30. Jamaar héla, dat waren wij niet meer gewoon hoor, want down south is het licht om 06h30. Ten laatste.

Ze testen de smoke detectors, dus is het zaterdag. Deze namiddag misschien oefening.

Chefke RD is twee formidabele kerststronken aan het maken. Kingsize. Nu heb ik de tijd om daar eens op te staan kijken & zien.
Vroeger was ik altijd weg cabines en ander poetswerk gaan doen, terwijl die dingen gemaakt werden.
Wat een techniek heeft RD, mooi om naar te kijken. Het ziet er simpel uit, maar men moet een vaste hand hebben
om het zo losjes te doen lijken. De roze liggen er heel nonchalant tegen, alsof ze er per abuus op neergedwarreld zijn.
RD is begonnen als leerjongen toen hij 14 was. Hij is 57 geworden in oktober dit jaar. Dat is 40 jaar métier in de vingers.
(De eerste drie jaren was het atelier te kuisen & afwas te doen, zegt hij.) En op die vaardigheid en kunde mocht ik dus staan kijken,
op de eerste rij. Beeldhouwwerk. Met calorieën, akkoord, maar het zijn mooie calorieën.

Enkele dagen geleden heeft cheng CVV me een fles Substral cadeau gedaan die hij in een van zijn kasten gevonden had.
Die fles heeft een verhaal. In '94 was cheng PDS hier aan boord en hij had de resultaten van het product gezien. Hij was onder de indruk.
Toen was maandag ook plantendag, zoals nu, en de grote plantenbak van de mess stond er pas.
Die planten deden het goed van in het begin, hoogstwaarschijnlijk dank zij de Substral want er is haast geen daglicht in de mess.
We zouden rond 1 mei toekomen in Rotterdam en PDS had naar zijn vrouw gebeld van aan boord.
PDS en ik kruisen mekaar in de alleyway. Zodra hij me ziet met mijn gereedschappen van scheepstuinier, herinnert hij zich dat hij
zijn vrouw vergeten te vragen is Substral mee te brengen. Gaat die kwiet toch een tweede keer bellen om te zeggen dat ze zo'n fleske
moeten meebrengen. Duur fleske hoor. Ze kwam met de wagen dus had ze dat efkes kunnen gaan halen vlakbij, in Rozenburg.
Of ik had het kunnen meebrengen wanneer ik daar ging boodschappen doen. Maar nee, een telefoontje per satelliet.
Dat fleske is zijn gewicht in goudfrank waard. En dat staat hier nu, amper gebruikt, in de cabine.
Substral en de Spaanse liedjes van Constant houden beneden de planten goed.

Gisteren heb ik de inventaris overgeschreven in het net, beneden in de mess, zo moest ik niet ver lopen als ik uitleg nodig had van RD.
Bovenaan moet op elk blad (en 't zijn er veel) de datum en de naam van het schip ingevuld worden. Na een blad of vier hoopte ik dat
iemand van de 'vaste mannen' langskwam, zo kon ik eens konsjuus per abuus vragen :"Wordtel, dat is toch met dt hè?"
Vermits iedereen aan het werk is op dat uur, zat ik in mijn eentje te gibberen. RD zag van aan zijn werktafel in de keuken dat er iets was
en kwam kijken wat er te lachen viel op die bladzijde, tussen 4 kg chocoladekorrels en 12 kg cacao. Niks.
Hoe legt men de dt-kwestie uit aan een Franstalige? Niet.

Om 11h heeft 2^de stuur JM gedaan aan deck en dan komt hij eten. Om 12h is hij van wacht op de brug.
Zijn soep drinkt hij gewoonlijk in de keuken en onderwijl doet hij een babbeltje met RD. Daarna gaat hij de hoofdschotel eten in
de kleine mess. Gisteren komt den Didde binnen terwijl JM zijn soep staat te drinken. Didde (1^ste stuur) laat zich met een diepe zucht
zakken op het krukje dat daar klaar staat voor Stuurlieden Met Problemen. Want hij had er een paar, ofwel één, maar dan een heel groot.
Hij begint een uitleg over pijplijn nr zoveel aan stuurboord (kan ook bakboord geweest zijn) en valve nr zoveel aan bakboord (kan ook
stuurboord geweest zijn), over stoom en temperaturen en druk en daarbij nog een hoop moeilijke woorden.
Gibbe is klaar met zijn uitleg. Geen reactie. Het was in 't Nederlands, RD voelde zich dus niet aangesproken, hij deed rustig voort
met de biscuit. JM stond in gedachten verzonken zijn mok soep uit te lepelen naast de vleessnijmachine en ineens had ik de indruk
dat ik de enige was die geluisterd had.
- Aha, was het dát? zei ik in een poging tot medeleven.
- Kom zenne, persies of gij begrijpt dat , zei de Gibbe.
- Tegen maart of april misschien, doe maar pasen.
Maar 't moest vandaag nog opgelost worden. Oei.

15h55 : telefoon in de cabine. Er is een telegram voor ons, af te halen op de brug.
toegekomen aan boord om 15h51,verzonden uit België via Oostende om 15h47. Acht minuten, van deur tot deur, bij wijze van spreken.
Moderne techniek, een wonder. -toen had ik nog geen weet van e-mail, dat is nog véél wonderlijkerder

te gast bij Wim Helsen ~ Fleur Pierets
met ‘Waarom schrijf ik' van Toon Tellegen

      Ik schrijf omdat ik wil schrijven dat ik gelukkig ben.
     Op een dag zal het zover zijn en zal ik schrijven-
     met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
     en met rode oren en rode wangen: ik ben gelukkig.

     Als ik daarna ooit nog twijfel en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
     of zelfs reddeloos verloren, kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben: gelukkig.

        

     Pierets in gesprek met Helsen:
     de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
     https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a69/
     10min30

Wat een bewogen jaren heeft zij achter de rug.
'k Tuimel van de ene emotie in de andere : 'je bent de allerbeste eekhoorn die er is'.
Tragisch mooi. Hoe een mens die gegijzeld wordt door defecte hersenen
tóch nog een boodschap weet over te brengen.
Daar zou ik willen over doorbomen, maar vandaag niet.

Wanneer Pierets het heeft over de selffulfilling prophecy, de zelfvervullende voorspelling,
dat is ook zo'n piekmoment in het gesprek:

- Als je vaak genoeg schrijft of zegt dat je gelukkig bent zal je het uiteindelijk misschien ooit weer worden.
- En werkt het?
- Nee, antwoordt ze zonnig.

Wanneer ze het heeft over de haatbrieven, en de doodsbedreigingen dan word ik misselijk.
En als ultiem argument 'de straf van God' ?!?
Als we motoren konden laten draaien op domheid & dwaasheid,
dan was al lang & wereldwijd het energieprobleem opgelost.

Over Fleur Pierets :
https://www.demorgen.be/leven-liefde/kunstenares-auteur-en-weduwe-fleur-pierets-vroeger-kon-ik-duizelingwekkend-gelukkig-zijn~b27f024d/ , https://zizomag.be/columns/jeugd ,
Over Toon Tellegen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Toon_Tellegen , 

1995-12-08 ~  Puerto Bolivar, Colombia

13h13 : Piep!
Sinds vannacht tegen de kaai. Vanmorgen was al een luik vol. Volgespoten met kolen. Ze gaan hier nogal ne gang met hunne spuiter.
5000 ton per uur. Terwijl wij slapen. Wij = de mecaniciens en de keuken. De stuurlieden en de matrozen lopen havenwacht, 6-op-6-af.
foto laadinstallatie, de spuiter à 5000 ton/h : https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a7/Puerto_Bol%C3%ADvar%2C_Guajira%2C_Colombia.jpg

Hier is maar één kaai. Aan bakboord ligt de kolenterminal en aan stuurboord puur natuur met strand maar zonder palmbomen.

Het licht doet pijn aan de ogen, ongenadig zonlicht. Achter ons een desolaat landschap, vlak en bruin. Mijlen verder heuvels,
zoals in de oude Westerns. We liggen in een kleine baai, met onze voorpiek naar de Caraïbische Zee. De kleur is zoals in de reisfolders.
Op sommige plaatsen lijkt het water zeer ondiep, daar is het geel en groen. Verder van hier is de zee turkoois en donkergroen.
Aan de horizon is ze donkerpaars. Hier vliegen pelikanen en fregatvogels misschien ook, maar die heb ik nog niet gezien.
Op de radio kerstliedjes.

Het is hier een kolenterminal om te laden en zo'n installatie lijkt in niks op een kolenterminal om te lossen, zoals IJmuiden of Rotterdam.
Een loskade ziet er vreselijk uit, is een verschrikking bij slecht weer. Een laadkade ziet er nooit zo erg uit. En toch is het hier akelig,
zelfs al schijnt de zon. Misschien schijnt ze te fel. Het is hier allemaal zo duidelijk hard zichtbaar. -kan iemand de zon dimmen?
PUERTO BOLIVAR ENERGIA PARA EL MUNDO, staat op de kraan te prijken. Ten koste van -, natuurlijk.

Cheng CVV zei dat het schip straks drugscontrole krijgt. Terwijl we op anker lagen zijn 's nachts kleine bootjes rond het schip komen varen
en in een documentaire hebben we eens gezien dat ze dan onder water een metalen kist tegen het schip lassen. Of metalen kistjes.
In Europa worden die kistjes er dan afgehaald door andere clubleden.
De brigade aan de wal heeft die bootjes ook gezien, natuurlijk, en deze namiddag komen ze de romp controleren.
Als het allemaal waar is natuurlijk. Dat van de documentaire is waar.
In Sines mogen we ons aan cabine-controle verwachten. Elk schip dat uit Colombia komt krijgt controle.
Toen we hier begin dit jaar waren met schip 25 (Mineral Dampier) vertelde choff VW dat de mannen die hier werken, hier telkens voor
zes weken zijn, zonder hun familie. Hier is niks van winkels of gewoon gedoe. Enkel radio en TV. Zijzelf noemen het hier Puerto Alcatraz.

15h29 : Ze zijn hier juist buiten met hunne control. Mensenlief, is me dat bangelijk. Categorie : niet-leuk. Zes militairen in gevechtstenue.
Twee zijn binnen gestapt om te controleren. Ik was er niet gerust in. Niet dat ze iets zouden vinden, maar dat wij achteraf
van alles niet meer zouden vinden. Zelfs in de tas met vuile was zijn ze geweest. -dat moeten ze maar zelf weten, denk ik nu
Toen deed ene het schuifke van LM zijn nachtkastje open. Miljaar. Daar zit al ons geld en het ligt nog los in een bakske ook.
500 USD en nog wat Belgisch en ander geld, misschien voor 20.000 BF.

Vroeger heb ik al een paar keer grote controle van de douane meegemaakt. Die mannen komen in overall, niet in gevechtstenue.
Nu goed, het zijn geen Panamezen of Egyptenaren. Als we veronderstellen dat een gewone soldaat in Colombia niet corrupt is,
dan waren dit 'de goei'. Marlboro en cola, dat kwamen ze halen.
Wat moet het zijn als ge piraten aan boord krijgt ... die stoppen niet bij marlboro en cola.

Dan heb ik cheng CVV verkeerd verstaan deze middag. Ik had begrepen dat ze de romp kwamen controleren, niet de cabines.
Die militairen met hun combatshoes op het tapijt van de cabine. Gvd, dat wordt niet gedaan, dat is tegen alle scheepsfatsoen.

Nog altijd geen fregatvogels gezien. Misschien vinden zij het hier ook akelig.

1995-12-09 ~ op zee, 14h55

Een paar dagen geleden hadden we het in de keuken over de ontploffing in de pompkamer op een ander schip van de rederij.
Chefke RD was daar toen aan boord en hij was zo vriendelijk ons in detail te beschrijven hoe die 2^de stuur er uit zag na de ontploffing.
Hij is nog op eigen kracht vier trappen op geraakt. Diensttrappen met hoge treden. Klimtreden.
Een paar maanden later is hij overleden. Dat laatste wisten we al. Ik vroeg RD er over op te houden.
Ik deed hem teken dat hij moest zwijgen. Ik hield mijn handen op mijn oren. Niks gekort, hij moest het nog eens kwijt.
En wij zouden luisteren. Wat een mens dan ook doet, natuurlijk.

1995-12-10 ~ op zee, 08h14

Gisterenavond zijn we voor het eten een pintje gaan pakken bij cheng CVV. Dat is een ritueel geworden.
De ene dag bij hem, de andere dag bij ons. We worden verondersteld dat gezellig te vinden. Of interessant. LM misschien, maar ik niet.
We waren al aan het varen sinds 13h, of iets later.
"Het laatste nieuws al gehoord? We zijn iets vergeten" zei CVV.
LM, denkend aan de olievaten die in Mongstad (Noorwegen) zogezegd op de kaai achtergelaten zijn door 'het schip',
vraagt zo half lachend : "Moeten we terug chef?
"Feitelijk wel, den ouwe is vergeten de post af te geven aan de agent."
Ik viel bijna uit de zetel van verbouwereerdheid. In stilte.
De ouwe, het Hoogste Gezag, die de post, het Hoogste Goed, vergeet? Vergéét ? VERGÉÉT !
Dat kan niet, dat is onmogelijk, zoiets overkomt een capt niet en zeker deze capt niet omdat, omdat het ónze capt is.
Die zou zoiets nooit doen. Stilte. CVV zei dat het 'ginne zwaans' was. Dus toch.  -ginne zwaans = geen gezwans

Wij hebben hier niks gepost omdat ik het Colombiaans agentschap voor evenveel betrouw als het Venezolaans agentschap, dus voor
geen centimo of centavo ook al heeft LVE (vorige 3^de mec) ooit eens gezegd dat de brieven van hieruit wel toekomen in Europa.

Ik heb het pakje privé-post zien liggen in de managementroom, eergisterenavond toen LM en ik daar enkele fotocopiekes gingen maken.
Er zaten gekleurde enveloppen tussen, feestelijk, met wenskaarten in. Gekleurde enveloppen betekent privé-post hè. Niet zakelijk.
"We zullen dat maar stil houden zeker chef? Anders is 't misschien revolutie" zei ik. – de kerst- & nieuwjaarspost vergeten!

Later herinnerde ik mij dat ik de koffieplateau van de managementroom had zien staan in de keuken. Constant had die al afgeruimd,
kort na vertrek. Als die brieven er dan nog lagen en als hij ze zien liggen heeft, is er niet veel stilhouden meer aan.
Áls hij ze zien liggen heeft, want hij patrouilleert niet door zijn werkterrein, hij wandelt er door. Nuance. Veel 'gaat hem niet aan'.
Vermits hij niet gezien heeft dat daar asbakken moesten leeggemaakt worden, bestaat de kans dat hij de post niet zien liggen heeft ookni.
Schamele troost : zelfs al hadden we hier al onze brieven afgegeven, gesteld dat we printkoppen zouden gehad hebben om te printen,
dan zouden onze brieven eigenlijk evengoed pas uit Sines vertrokken geweest gehad hebben, zijn. 'k Ga er over ophouden want
ik vind de voorwaardelijke wijs in de verleden tijd veels te moeilijk om lang vol te houden.
Er is toch iets met het briefwezen hier aan boord hoor. 't Spookt.

Wat heeft men zo ongeveer nodig om een verhaaltje te maken? Een gebeurtenis, een plaats en personages.
En een vertelster. Zij stond erbij en keek er naar.
Mensen die door omstandigheden een tijd met mekaar moeten optrekken en buiten dat weinig gemeenschappelijk hebben.
Ze zitten gewoon in dezelfde schuit. -boeiend materiaal-  'k Weet het, het systeem is klassiek, maar dit hier is echt gebeurd.
Personage nr 1 is een gedienstig mens, nogal ijverig, heeft zo zijn eigen filosofietjes en is nogal rap geïntimideerd door verbaal geweld.
Personage nr 2 steekt nogal veel tijd en energie in gewichtig doen, met de bedoeling dat luimen zullen doorgaan voor weloverwogen
beslissingen en dat voor humeurschokken grondige redenen zullen verondersteld worden. Poses.

Het verhaal van de waspoeder.

Gisterennamiddag waren RD en Constant aan het sleuren met bussen Ajax, jerrycans wasverzachter en een zak waspoeder van 25kg
moest ook nog naar de laundry, twee deuren verder. Een zak waspoeder laat zich even vlot hanteren als een zoutzak,
er was dus animatie in de alleyway.
In de laundry doet Constant die zak open, meent iets te merken en begint van: "Hey, maar dit is geen waspoeder hoor! Is dít waspoeder?
Dat is geen waspoeder. Het ruíkt zelfs niet naar waspoeder. Is dit een niéuw merk? Ik kén dat merk niet hoor. (tegen mij)
Maar ík ken dat merk van waspoeder niet hoor!"  dat ruzietoontje elke keer. Gelijk een jazzsaxofoon.

RD hoort hem bezig en roept : "Wacht, ik kom."
Constant : " Ha chef, kom eens hier. Is dat waspoeder denkt gij? Dat is geen waspoeder. Want ónze waspoeder hè, die ruikt ánders."
De opmerkzaamheid zelve had gesproken. RD bekijkt die zak eens goed, er staat aan weerskanten allerlei op geschreven in een Scandinavisch schrift. Er staat ook een oranje ruit met daarin de tekening van een proefbuisje waar iets uitdruppelt op een hand,
en in grote letters: CORROSIVE. -bijtend product, gevaarlijk
"Merde, zegt RD halfluid, c'est un corrosif. Wat doet dat hier?"
Waarop Constant : "Ah! Dan is het niks, want CORROSIVE is de naam van die nieuwe waspoeder en die hand wil zeggen dat ge niet
met de hand moogt wassen, want dan doet ge uw hand pijn. Dit is dus de poeder voor de machines."
Dat alles met een plots onbewogen en zeer gewichtig gezicht : hier - wordt - nagedacht.
Razend snel dan nog wel. Zijn peseta was gevallen dat hij degene was die dat moest oplossen: die zak weer naar de locker brengen,
dat is twee deuren verder, en dan nog eens een zak echte waspoeder naar de laundry sleuren, 25kg, twee deuren terug.
Scheepskolder in een lastig variant.

RD vond de redenering van Constant nogal rafelig en was voor een keer ongenadig. Er moest een zak waspoeder in de laundry komen.
Gesakker en gefoeter van Constant, wat die zakken corrodinges dan in de onderhoudslocker stonden te doen, want degene die ze daar
gezet heeft hè, awel, die heeft dat opzettelijk gedaan, express, speciaal om hém, Constant, dubbel werk te bezorgen.
Wat wil Constant nu weer zeggen? De Standvastige? De Gelijkmoedige?

's Avonds zijn LM en ik eens gaan kijken naar die zakken. Misschien is het een poetsmiddel voor het machien? Of voor deck?
LM kon er ook niks van maken. 'Rënigunsmiddele', jaja, maar waarvoor? En geurloos. Zoals de waspoeder.

1995-12-11 ~ op zee, 16h23

Hier ligt wééral land aan bakboord. Dju toch! Nog een van de grote Caraïben? Straks eens vragen.
17h21: JM = Smiley, een van de drie 2^de stuurlieden, is degene die zich bezighoudt met de posities vh schip en de routes, de zeekaarten.
JM was in de keuken nog aan het aperitieven en wist te vertellen dat het land Puerto Rico is.
Zij dat die van 'Puèèèrto Ríííco uit West Side Story' en van 'Aawabba bie in Amèèèrica'. Die?
"Juist ja, dat zijn die en daar zijn wij nu zei JM.  klank aan,https://www.youtube.com/watch?v=_e2igZexpMs , 04min55
Verder vertelde hij nog iets over Santa Cruz, waarop ik hem er aan herinnerde dat St. Kruis tegen Brugge ligt, en
dat we dan misschien een beetje uit koers waren? "Brugge? Bedoelt gij Borneo misschien?" vroeg hij.
Braaf Joch, kan tenminste onnozel doen.

Aan de kleur van het water hadden we eigenlijk al kunnen zien dat we de Caraïbische Zee uitwaren.
Het water is weer gewoon Atlantisch-blauw/donkergrijs. Tamelijk donker, tamelijk effen van kleur, gelijk ne schone pardessus moet zijn.
Tamelijk saai, witte schuimkopjes egaal verdeeld in rijen van twaalf. Het is gedaan met de koleuren.
Binnen een paar dagen beginnen de koleiren, dan zitten we weer in de winters van de gematigde klimaatzones.
Gematigd, I lôôôve the word, het wordt immers bruut geweld. Oké, we moeten Biskaje niet door, da's tenminste al een kerstcadeau.

22h54, staat hier onderaan het scherm. LM slaapt al. We hebben vanavond Basic Instinct gekeken. Gisteren Cape Fear.
Morgen wil ik een film in mijne stijl. Sound of Music of zoiets. Het mag wat pittiger: hoe Kermit een prins werd, bvb,
voor opgroeiende jeugd. Bestaat die kwalificatie nog? Is die film al gemaakt?
Want het is toch een heel gebeuren hè, van kikkerdril tot Hollywood.

Cape Fear (hier schud ik mijn hoofd van kom zeg, komkom). Ik ben dan maar een lijstje beginnen typen dat LM nodig had voor 't werk.
Zo had ik een reden om met mijn rug naar het TV-scherm te zitten en gelijk kon ik luisteren en af en toe eens piepen wanneer de violen
niet te dreigend speelden. 'k Heb een paar sterke redeneringen gehoord, (ik zou niet graag ik die ouders hun plaats zijn,
hoe moeten ze dát weerleggen) en op het einde was er storm op de rivier. De slechterik (De Niro) valt overboord en puur toevallig,
maar dan ook puur toevallig, wanneer hij efkes de kans krijgt efkes lucht te happen, komt een stuk touw boven zijn hand te hangen en
kan hij zich terug aan boord hijsen. Eén kans op 1000, wat zeg ik, 1 kans op een miljoen. In al dat watergeweld komt dat touw juist
boven zijn hand te hangen, kom zeg, dit was een serieuze film, geen Bimbo III.
Door dat touw was voor mij het verhaal kapot en kon ik het bloed en het gehuil erbij nemen. Tot dan toe was alles nogal geloofwaardig.
De gast is geschift, leeft alleen nog voor wraak, daardoor worden een aantal dingen geloofwaardig, hoe gruwelijk ook.
Maar dat een touw juist op het moment ..., Cape Fancy Fair.

En vanavond hadden we Basic Instinct. Vermits de schrijfster niet de schuldige is,
waarom heeft ze dan een ijspriem grijpensklaar onder haar bed liggen?
Wie het weet die mag het zeggen. Bel nr 215.

1995-12-12 ~ op zee, 16h49

We hebben oefening gehad vandaag. Vorige zaterdag lagen we nog in haven. De dagen daarop moest het schip schoongemaakt worden.
Vanaf vandaag is er weer tijd voor andere dingen. Vandaar oefening, bootdril.  Er stond flink wat wind, da's tof. Haar overhoop.
Overhopiger, bedoel ik. Als er nu nog een snit in zat, dan was het misschien weer goed te krijgen.
Gel, brillantine, houtlijm, haarlak met cement in, alles zonder resultaat. Op mijn hoofd blijft het er uit zien als een doorgeschoten prei.
'k Heb gordijntjes voor de spiegels gehangen. Als LM een spiegel nodig heeft zal hij ze wel open trekken.
De reddingsboten zijn nu overdekt. Het gesloten model. Da's levensbelangrijk voor als er op het water olieplassen in brand staan,
wanneer men door een vlammenzee moet dus. Voor een oefening is het open model wel plezanter, minder muf.
Vandaag heb ik gezien dat er een geurdertje in onze reddingsboot hangt (bakboord). Dat helpt weinig. Misschien hangt het daar al jaren.
Wanneer het voor echt is een we worden allemaal tegelijk zeeziek kan zo'n ding er toch niet tegenop.
Er hangt nu al een geur om misselijk van te worden.

Na de oefening hadden we een veiligheidsvideo. Over vuur en brand. Neig interessant. JM is in slaap gevallen.
Karel (aspirant deck) heeft hem wakker geduwd. Klein duwtje.
Na de veiligheidsvideo kwam nog een veiligheidsoefening, maar dat is enkel voor de sterke mannen.

Na de laatste oefening kwam eerst JM (2^de stuur) langs in de keuken, daarna ook de Gibbe (1^ste stuur).
Gibbe ging op het keukenkrukje zitten: "Djuudejuu, wat is Sven toch weer slechtgezind vandaag!"
Ha tiens? Zij kennen de zonnige kantjes van hunne collega ook? 'k Dacht dat hij zich enkel op de lagere graden afreageerde.
Het is al de tweede keer dat ik zoiets openlijk hoor zeggen.
Als ze het luidop beginnen zeggen waar mensen van andere departementen bij zijn, moet het hen al hoog zitten.

te gast bij Wim Helsen ~ Peter Vandenbempt
met 'Toen ik begon na te denken' van José Martí

     Toen ik begon na te denken gaf mijn verstand mij de keuze:
    zijn wie ik ben, of het zijn van een vreemde lenen.

    Maar ik zei tegen mezelf: als kopiëren de regel was,
    geboren werd er niet één, want hij zou doen wat voor hem al is gedaan.

    En ik zei, roepend naar mijn borst, wees wie je bent, ziel van mij!

     vrije vertaling uit het Spaans door Peter Vandenbempt

       

     Vandenbempt in gesprek met Helsen:
     de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
     https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a68/
     10min56

Wat een geluk dat dit programma ondertiteld wordt. 'k Wist direct van waar ik die manier van praten kende.
Senne Rouffaer (Zeppos) sprak ook zo: snel, staccato en nadrukkelijk.
Zo praten komt misschien gedecideerd over, maar eigenlijk belet men een ander het woord te nemen. Men domineert.
Dat vind ik vreemd voor iemand met zoveel micro-ervaring als Vandenbempt.
Dit is een studiogesprek, geen wedstrijdverslag. De bedoeling is dialoog, niet monoloog.
Voor mij is dit een eigenaardige aflevering.

In de tekst : 'het zijn van een vreemde lenen'

Een gelijklopend idee kwam vorige maand ook aan bod (tekst 151. Julie Cafmeyer) waar het gaat over de normatieve wereld:
'Het leven van anderen kopiëren als garantie voor eigen vervulling'

De begrippen Lenen en Kopiëren liggen hier zeer dicht bij elkaar. En geen van beide garandeert iets.

Over Peter Vandenbrempt : https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Vandenbempt ,
Over José Martí : https://nl.wikipedia.org/wiki/José_Martí,
Over Guantanamera : https://nl.wikipedia.org/wiki/Guantanamera , mét vertaling