Archief

slot van brief 03, deel 3 van 3

Capt PM en TomV (4^th eng) hebben op de Millie gevaren en zij vertellen er al eens over. Blijkbaar komt er nog info binnen over dat schip,
maar dat zal per telex zijn, want de fax doet het nog altijd niet.

Verder heeft de ch.kok nogal vreemde ideeën over scheepskeuken. Gisteren had hij zijn tijd gestoken in vis kuisen, fileren,
in reepjes snijden en teriyaki maken. Da's Japans en heel lekker. De koppen en graten heeft hij toch weggegooid zeker!
Hij had er voor vandaag visfumet kunnen van maken. Dan had hij twee keer nut gehad van de uren vis kuisen en dan had zijn werk
van gisteren vandaag óók opgebracht. Ik vind het zo erg voor hem, want hij werkt hard, maar hij kent de trukken nog niet om zijn
inspanningen meer dan één keer te laten renderen. Zo blijft hij aan den draai natuurlijk.
En zo zou hij kunnen gaan denken dat scheepskeuken zeer bewerkelijk is.

Tiens, ik moet van al die jaren dat ik met de keuken werkte toch meer onthouden hebben dan ik dacht. Absoluut niet genoeg om
het zelf voltijds te kunnen, maar zo hier of daar een trukje of een werkwijze die blijven hangen is.
Hij had de visgraten en koppen weggegooid omdat hij dacht dat Europeanen geen viskoppen lusten. -om zo te eten niet, nee
Het idee van visbouillon erbij gesleurd, boek ernaast gelegd. Er ging een lichtje branden, "Next time" zei hij.

Met ex-collega RS heb ik gevaren in '84, aan boord van schip 10. Onze chef was toen RD, dezelfde al op vorig schip 26.
Haar man, PdL, is LM komen aflossen twee jaar geleden toen we afmonsterden in Gijón (Atlantisch Spanje).
Toen hebben RS en ik efkes kunnen babbelen, maar niet lang genoeg naar onze zin.
PdL had toen pas zijn ticket van chief engineer gehaald. 'k Vroeg hem wanneer hij hoopte zijn promotie als cheng te maken, dan konden
RS en ik nog eens samen varen, zij het nu in andere omstandigheden, maar toch, het zou evenzeer plezant kunnen worden.
Van ons zou hij geen last hebben, beloofd, op ons woord van zeevrouw.
"Hola, zo rap nog niet" zei hij toen. Hij was niet van plan op slag te promoveren, maar dat soort zaken wordt natuurlijk elders beslist.
Daarom zag ik RS en mij, vroeg of laat, nog eens samen op hetzelfde schip varen. -het heeft nooit mogen zijn

En nu heeft PdL zijn promotie gekregen. Hij is voor het ogenblik cheng op schip 26. In oktober zouden hij en RS naar hier komen, maar
dat is voorlopig een gerucht, er staat jammer genoeg nog niks vast. Er was nog meer nieuws van schip 26:
Flip is er nu kaptein en VW is er als 1^ste stuur, dezelfde VW als op het vermaledijde schip 25. Memorabele maanden waren dat toen.
Flip als capt, VW als choff en PdL als cheng samen op één schip, met de zonnige RS erbij! Ik heb het gevoel dat LM & ik iets aan het missen zijn.
Het omgekeerde is ook mogelijk, dat het ginder botst dat de vonken er af vliegen, maar saai zal het er niet zijn.
Goed, alle OBO-isten zijn nog in roulatie blijkbaar, behalve twee, maar dat is geen ramp. -wie die twee waren kan ik me niet herinneren

In de mess hangt een papier (fax? toestel eindelijk aangesloten?) van ene J-MP. Hij is de Franse inspecteur die op de werf in Korea was
en is meegevaren tot Singapore. Hij bedankt voor de professionele houding en wenst iedereen een aangenaam verblijf aan boord.
Da's de Franse savoir-vivre. Ook al is het een formaliteit en meent hij er geen knijt van, de Franse rederij heeft het verzonden en
het hangt op het berichtenbord. Dat zal wel zijn effect hebben, vermoed ik : 'Ze hebben een goed gedacht van ons, houden zo.'
Bij de Fransen schijnt het gebruikelijk te zijn dat alle schepen verwittigd worden wanneer er veranderingen zijn op kantoor.
En dat heeft ook zijn nut.

Toen twee jaar geleden -schip 25- in België bij de dienst zeevarend personeel SO, een vertrouwd gezicht, vervangen werd vond de rederij
het niet nodig daar iemand van op de hoogte te brengen. Wij wisten dat toevallig omdat choff VW in die periode vanuit Japan naar zijn
vrouw gebeld had. Zijn vrouw en SO waren bevriend geraakt in de periode dat ze allebei zwanger waren.
SO verlaat dus de rederij.
Het bericht bereikt wel zeevarenden, maar dan per toeval en viavia, niks berichtgeving van het kantoor. Hoe vindt ge dat?

Nog kantoornieuws: cheng LdG wist te vertellen dat klerk PV niet bij de rederij zou blijven.
Cheng LdG was sinds 03/06 op de werf in Korea en op 22/07 was het groot licht PV nog duidelijk in dienst op kantoor. Zelf gezien.
Zou hij toen al aan zijn vooropzeggingsperiode bezig geweest zijn. Waarschijnlijk wel, kan bijna niet anders.
Vertrekt hij uit eigen beweging of werd hij verzocht te vertrekken? In het tweede geval, waarom pas na acht jaar?

De Gibbe heeft ergens een strijkijzer vandaan getoverd, ultralicht en veel power. Met daarbij nog een strijkplank ook.
't Is een smalleke, maar 't is er een. Een echt. Voor de katoenen hempjes van LM en andere rimpeldingen. Nu heb ik potdorie geen enkel
excuus meer om niet te moeten strijken. En de Gibbe was nog zo fier dat hij me die spullen kon bezorgen.

Hier is feitelijk alles aan boord hoor. Maar alles is licht & klein. De stofzuiger is ook zoiets. Ge kunt hem met 1 vinger dragen.
Er staat wel een draaiknop op om de zuigsterkte te regelen. Weegt Koreaans gerei zo licht omdat de Koreanen frêle van gestalte zijn?
Het materiaal is, niks overdreven, weinig robuust.
Klein zijn de Koreanen in elk geval, aan de badkamer te zien. Alles kan er in en staat er. Nu de bewoner van de cabine nog.

1996-08-07 ~ op zee

We zijn bijna in Korea, ter bestemming wil dat zeggen. Vanavond rond 17h gaan we op anker.

Het afvoerbuisje van de wc heeft een diameter van 5 cm. Op 't zicht. Alle wc's worden hier geleegd en gespoeld met een vacuümpomp,
zoals op een vliegtuig. Dat bespaart water en zal wel zo nog een paar voordelen hebben. Alleen, dit is een vaartuig, geen vliegtuig.
Boven elke wc hangt een bericht, 'k heb het efkes opgeschreven : 'Dit vacuümtoilet is verbonden met een vacuümtank en laat geen
sigarettenpeuken, plastic materiaal, detergenten, ETC, toe. Enkel goedgekeurd onderhoudsmateriaal en wc-papier mag gebruikt worden'.
ETC is de afkorting van dental floss, watteponnekes, oorstokjes, tampons. Da's allemaal ETC. Engels is een compacte taal.

ONLY APPOVED CLEANING COMPOUND AND TOILET PAPER CAN BE USED.
Zoals het daar staat lijkt 'approved' ook te slaan op het toiletpapier?
Dan zouden we, om echt helemaal volgens het boekje te werk te gaan de wc-rollen vel per vel moeten laten afstempelen bij de kaptein?
Hij heeft de stempel van het schip liggen, waarmee zo ongeveer alles kan goedgekeurd worden: Approved by Master.

Om u te zeggen dat klein en licht ongeveer voor alles geldt in deze bouw. Maar het materiaal is niet al te robuust.
Zouden de Scandinaven ook schepen laten bouwen in Korea? Die zeelieden zijn even lang als het plafond in de badkamer hoog is.
Misschien bouwen Koreaanse werven zo goedkoop omdat de bouw
niet enkel volgens Koreaanse maatstaven gaat maar ook op Koreaanse maat ontworpen is. Klein = minder materiaal, dus goedkoper ?
Wat in de bewoning ontbreekt laat de rederij dan efkes snel komen van de plaatselijke Ikea. Voor de rest : los het zelf op.

Gisterenavond liep het bericht binnen dat de Koreanen willen dat we onze sewage tank DICHT hebben. De sewagetank is de beerput-tank.
Op zee gaat de inhoud gewoon overboord omdat hij biologisch afbreekbaar gemaakt wordt met bacteriën.
Het rioolwater (badkamers, keuken en laundries) mag nog altijd rechtstreeks overboord, ook in haven.
Daar is het waterleven toch al jaren dood.
Maar of afwaspoeders en waspoeders biologisch afbreekbaar zijn weet ik nog zo niet, betwijfel ik sterk.
En op zee mag het rioolwater óók nog altijd ...

Om in Koreaanse wateren op anker te gaan of tegen de kaai moet de sewage-vacuüm-beerput-tank nu dicht.
Zeer tot ongenoegen van de cheng: het systeem komt begot van bij hen! En nog niet eens zo ver af, want we gaan lossen op Koje-Do,
op het eiland waar de werf ligt waar dit schip gebouwd werd.

De cheng luchtte zijn gemoed over dat bericht, over de Koreanen en over het vacuümsysteem.
Is dat niet delicaat verwoord? 'Mopperen' of 'sakkeren' zou te veel te zwak zijn. Het ging er luider en sterker aan toe.
Luchtte zijn gemoed, dus.
Dat het doorspoelen teveel lawaai maakte, vooral 's nachts. Dat die knop soms blijft hangen en dat het systeem dan drie keer een vreemd
hoestgeluid maakt -herinner ik mij nu plots!-, dat het systeem alarm geeft wanneer twee mensen tegelijkertijd doorspoelen ...

        Om 05h30 worden 14 mensen gewekt, die beginnen elk aan hun ochtendritueel en dat geeft regelmatig gelijktijdig gebruik van
        het sanitair, dus van de luchtklep achter het siffonnetje. Dan valt het vacuüm weg, dat geeft alarm en dan moet de mecanicien
        van wacht naar beneden om het te gaan oplossen. Vacuüm continuo, ma non tutti. Niet allemaal tegelijkertijd è!

... dat de pijperijen van plastic zijn, dat ze moeilijk bereikbaar zijn in geval van panne omdat de schotten gerivetteerd zijn ipv gevezen,
dat ge potverdorie het papierke van uw nieuwe tandenborstel naar de vuilbak moet dragen (35cm de cabine in).
Kortom, het is een veel te delicaat systeem voor een schip, voor zeelieden.

1996-08-08, 08h50

We zijn aan het binnenvaren in een haven op het eiland Koje-Do. Feitelijk blijven deze bladzijden allemaal even grijs.
De zonsondergangen, de zeezichten en andere kleurenfoto's staan in de National Geographic en reisfolders.
En de kaarten staan in de atlas. -toen nog geen internet aan huis bij de familie, of bij ons
't Is maar om te zeggen dat er kleur kan toegevoegd worden naar smaak.

Nog iets over de badkamer. Toen we naar de failliete boel op de Boelwerf in Temse mochten gaan kijken, hebben we daar zo'n
kant en klare badkamermodules zien staan in een van de magazijnen. Deze badkamers zijn ongeveer even groot. Of even klein.
't Is maar hoe ge het bekijkt. 40cm vrije loopruimte.
De douche heeft geen bak. De vloer is 3 cm verlaagd en dat moet dan maar voldoende zijn.
Dat ís voldoende, om gans de badkamervloer te doen onderlopen. Misschien is dit model van badkamer ideaal voor studentenkoten,
jeugdherbergen en studio's, al wat op vaste grond gebouwd is. Maar voor een schip is een douchekuip van 3cm diep onvoldoende.
De douche'kuip' loopt onder de wc door. De wc hangt tegen het schot, oké. Maar daar blijft water staan want het afvoerputje ligt áchter
de hoek van de technische ruimte voor het vacuümsysteem. Het resterend douchewater rolt van de ene kant naar de andere maar
raakt wegens te weinig volume niet tot aan het afvoerputje in die hoek. Daar moet ik iets op vinden. Iets met een spons of zo.

Er is een uitrolbare drooglijn voorzien, op 1m80 van de vloer (LM is 1m83) en die drooglijn is de enige plek om
een gebruikte badhanddoek open te hangen, te luchten zodat die niet muf gaat ruiken na een dag.
Daar moet ik ook een oplossing voor vinden.
PS over de douches : qua afmetingen heb ik al kattebakken gezien die groter zijn dan deze douches.

        Om de badhanddoeken open te hangen zonder hinder voor LM heb ik toen iets gevonden, want camping maakt vindingrijk.
        De panelen van het plafond waren gevezen. Ik heb met een ruime tussenafstand twee vijzen los gedraaid.
        Aan die vijzen heb ik met het plastic lint dat LM gekocht had, toen hij een drooglijn nodig had in het hotel (toen nog op de werf)      
        twee ruime lussen vastgemaakt en de vijzen weer vastgevezen. De badhanddoeken kwamen languit op een klerenhanger en
        zette ik vast met twee wasknijpers. Dan hing ik ze op in de lussen. Door de airco-blazer in de slaapkamer en de afzuiging in de
        badkamer was er voldoende luchtstroom om twee badhanddoeken tamelijk snel te laten drogen. Dat was al één zorg minder.
        Wanneer het schip wiegde (en een schip wiegt altijd) hingen ze mee te wiegen. En door de luchtstroom tegen het plafond
        begonnen ze soms te wervelen ook. Eigenlijk een feestelijk gedoe. Als wimpels op een kermis ... het systeempje was geen zicht,
        maar het werkte en LM & ik waren tevreden.

te gast bij Wim Helsen ~ Chantal Pattyn
met 'Zegt Zoonlief' van Julian Jack van den Broeck

Mama, Tom wordt altijd verliefd als hij een meisjespoes ziet. En Jerry vervolgens ook.
Terwijl Jerry een muis is. En daar komt ellende van. Ik denk dat je beter niet verliefd wordt, mama.
Maar, jongen, je kan dat niet beslissen, soms word je domweg verliefd.
Hoe weet jij dat, mama?
Omdat ik dat ook al meemaakte.
En wat gebeurt er dan?
Wel, je kijkt naar iemand die je fijn en leuk en mooi vindt, en je buik en je hoofd gaan raar doen.
Krijg je dan diarree, mama?
Niet noodzakelijk, maar je bent wel wat duizelig.
Net zoals een derwisj?
Derwisjen worden nooit duizelig, gewone mensen die verliefd worden, raken wel het noorden kwijt.
Weet je dan niet meer waar je bent?
Eigenlijk niet.
Maar, mama, je kocht me een kompas, dus ik weet waar het noorden is!
Maar als je verliefd bent, werkt je kompas niet, jongen.
Mama, dan moeten we met dat kompas terug naar de winkel. En we zeggen dat we geen ellende willen als we verliefd worden.        
Dat is een goed plan, jongen.

     

     Pattyn in gesprek met Helsen:
     de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
     https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a76/
     12min29

Daar valt weinig aan toe te voegen hè. Het kind denkt rechtlijnig. De als-dan redenering is een onderdeel van de logica.

     ALS ik verliefd ben is mijn kompas kapot
     DAN moet mijn kompas terug de winkel voor reparatie
     WANT ik wil geen ellende, ik wil het noorden behouden

Wie ben ik, of wie zijn wij, om daar iets aan toe te voegen ... ?

Behalve dan dat dit fragment niet echt in kindertaal geschreven is.
Het lijkt me eerder de volwassen hertaling van het gesprek.
Welk kind gebruikt in gesproken taal het woord 'vervolgens'? Of de zinsconstructie 'je kocht me een ...'
JJ misschien, tussen zijn 6j en 9j al. Pattyn noemt hem een verbale machine.
Ik ken hem niet. Dus wie ben ik om er iets aan toe te voegen.

Over Chantal Pattyn : http://www.tinemaenhout.be/chantalpattyn.html , https://nl.wikipedia.org/wiki/Chantal_Pattyn ,

vervolg van brief 03, deel 2 van 3

Waar was ik gebleven. Ah. Ons Ikea boekenrek ineen gevezen. De kleuren van het formica-hout kloppen niet met die van het schot &
de meubelen (echt fineerhout) maar het had erger kunnen zijn. En vermits de Gibbe zo genereus geweest was met materiaal en er
zijn tijd ingestoken had om het allemaal bijeen te zoeken in de verschillende lockers, heb ik zíjn boekenrek ook ineen gevezen.
Die kerel heeft zoveel werk dat hij er nog niet aan begonnen was. Zijn rek ben ik 'aan huis' gaan leveren en ik heb er gelijk een model
voor de Machinery List ingelegd. Dat is een verhaal apart.

Hier aan boord is geen Machinery List en dat is zeer vervelend voor cheng LdG, voor LM en voor alle mecaniciens die hier na hen komen.
Mettertijd vallen de plastic identificatieplaatjes van de machinerijen en raken spoorloos. Metalen identificatieplaatjes raken overschilderd
na verloop van tijd en worden zo onleesbaar. Wanneer later onderdelen moeten besteld worden is niet meer te achterhalen wat
de referentienummers zijn.
LM is zoetjesaan een lijst aan het samenstellen en ik tik die in. In Excel. Het is een plezierig werkske. Mijn gedeelte van de job bedoel ik.
Voor LM is het minder, hij moet in het machien overal op en achter kruipen, het zweet lekt van zijn handen, het papier wordt nat,
de bic schrijft maar half meer, in zo'n ongemakkelijke houdingen schrijft hij maar half leesbaar en dan moet hij 's avonds nog eens elk
stuk lijst met mij overlopen om mijn bloopers en blunders er uit te halen.

Terwijl ik met het allereerste deeltje bezig was, komt de Gibbe hier binnen gestuikt. Gibbe stuíkt ergens binnen. Hij ziet waarmee ik
bezig ben en zegt iets van "Chot ja, Machinery List, miljaar, datteuh ... (dat gaat den ouwe mij zeker ook nog laten doen.)
'k Hoorde hem denken. Want alle machinerijen die niet in de machineruimte staan zijn natuurlijk het werkterrein van de chief officer en
in het geval van dit schip zonder machinery list is de choff Gibbe.
Dus van aan de anker machinery vooraan tot de laatste winchen op het achterdeck, met alles wat zich daartussen bevindt aan deck,
en wat zich in de bewoning bevindt (met wasmachines en koffiezetapparaten erbij?)
en alles wat op de brug staat van apparatuur en toestellen, (tot en met de elektrische potloodslijper?),
daar zou in theorie een lijst van moeten zijn voor wanneer er stukken moeten besteld worden. Die lijst is er niet.
Aangezien dit een schip is van de witte producten, is het devies : vis het zelf uit.
Wat LM nu aan het doen is en de Gibbe aan zijn been gaat hebben.

De index van de Machinery List van vorig schip  -schip 26-  hebben we toevallig bij op diskette.
Daar heb ik me vorig jaar eens onledig mee gehouden. Er was wel een papieren Machinery List, -dikke map- maar geen index.
Om onnozel van te worden. Meer dan 1000 items, begin maar te zoeken, zonder inhoudstafel. Of register. Of index. Of hoe zoiets heet.
Dat is op het vorig schip nu verholpen.

Ik toon de indeling van dat bestand efkes aan de Gibbe, maar die rook bijkomend werk en had geen print nodig van dat sjabloon.
Ahja, zolang er geen model bestaat, is er geen houvast en zou men de machinery list onbegonnen werk kunnen noemen.
maar als er een richtsnoer is, en de capt dat te weten komt, zou het kunnen dat de capt wil dat er een begin gemaakt wordt aan die lijst.
En dat kan Gibbe voorlopig best missen.

'k Heb die print omgekeerd op zijn Ikea-boekenrek gelegd, zodat niemand kan piepen wat er op staat. Hij kan de print in een schuif
steken en pas opgraven wanneer nodig. Hij heeft dat sjabloon nu en zal er geen komen vragen op het moment dat wij hier
met iets gans anders bezig zijn. Hopen we.

Dat was allemaal zondagvoormiddag.
'k Had wasgoed insteken ineens startte dat geloop met de Gibbe : printen, materiaal van de lockers naar de cabine dragen, weer alle
verdiepen naar beneden om de was in de droogkas te steken, boekenrek van de Gibbe ineen vijzen, verder werken aan sjabloon voor
machinery list, was uit de droogkas halen, strijkijzer gaan zoeken, niet te fanatiek, materiaal uitpakken, monteren en een plaatske geven,
verder werken aan sjabloon om niet te moeten strijken, strijkijzers staan zeker nog ergens ingepakt, en ondertussen een laundryservice
voor de overalls opgezet (nu de droogkas geïnstalleerd is), met de toestemming van de Gibbe want zonder dat kon ik er niet aan beginnen
en het was het moment om het hem te vragen, met als argument : hier is geen aspirant om zich met de overalls bezig te houden.

Telkens trap op, trap af ... 's middags was ik al moe wegens niet fit genoeg meer. Vijf jaar geleden hadden de collega en ik
drie keer per week zo'n voormiddag en dan vonden we dat we goed doorgewerkt hadden. Meer niet.
Ligt het nu aan vijf jaar minder lichaamsbeweging of ligt het aan vijf jaar ouder? Of aan de twee?
Dat maakt samen tien jaar. Owee, onee, laat het niet waar zijn.

Gisteren heeft LM een staaf gemonteerd aan het bed, waarop ik mijn leeslamp kan vastknijpen. Een spotje van (zucht) Ikea,
van waar anders. 'k Kan het nu omhoog schuiven om het bed op te dekken en omlaag om 's avonds te lezen. Er hangt wel een leeslamp,
maar dat is een kleine TL en in zo'n licht wordt zelfs het meest kleurrijke verhaal grauw. Gek genoeg is bij de montuur van die kleine TL
een stopcontact ingebouwd. Aan het bureau is het woekeren met stopcontacten maar aan het bed, in het bed feitelijk,
is dan ineens eentje extra.
Er zijn wel vier schakelaars, twee per kamer. Een mens heeft de arm maar te strekken en het licht gaat aan of uit.
Vorige vrijdag vaarden we en was het na het avondeten nog licht genoeg om een toerke aan deck te doen. Dit schip is een echte tanker
en geen OBO. Er zijn dus geen luikdeksels die het zicht belemmeren. Enkel pijperijen die over deck lopen. Ik kan er onderdoor kijken want
ze lopen in het midden en boven manhoogte.
Wat een ruimte! Geen luikdeksel dat het zicht belemmert, dit schip heeft horizon aan álle kanten.
O.B.O. = Oil, Bulk, Ore = aardolie, stortgoed, erts.

Gisterenavond lagen we aan de boei te laden en hebben LM en ik eens het kasteel langs de buitenkant afgewandeld.
LM is dat misschien al moe gezien, maar voor mij is een echte tanker de eerste keer.

In de verte een streep land : Borneo. In onze streken ruikt land naar pas afgereden gras. Hier rook het land naar een opslagplaats van
verse specerijen. Zoals ik me een opslagplaats van verse specerijen voorstel. Niet zoals de Sun Wah, daar hebt ge de geur van
kartonnen dozen en ander verpakkingsmateriaal erbij. Flets zijn de geuren daar. Hier rook het veel verser en een beetje zoet.
Bij het binnenkomen maakten we zwarte voetsporen op de gloednieuwe beige vinyl van de alleyway. Een paar stappen tot aan de cabine.
Er lag roet van de schouw aan deck en dat hebben wij mee binnen gebracht. Rap opgekuist, want roet is ongeveer zoals drukinkt.
De vinyl ruikt al minder. Het kan ook de lijm van de vinyl geweest zijn die zo'n akelige geur af gaf.
Daar zijn we nu blijkbaar van verlost.

Waar we nog niet van af zijn is de geur van het water. De drinkwatertanks hebben op de werf tamelijk laat coating gekregen en hebben
niet genoeg kunnen luchten. Alle water is hier drinkwater, dus ook dat van de wasmachines, de wc's en de douches.
Voor de wc is dat niet zo erg, gewoon het deksel dichtklappen, maar douchen is een stinkende bezigheid hier. Het water ruikt naar
zware petrol en geeft braakneigingen. Tandenpoetsen is ook een bezoeking.
Met dat water wordt koffie en soep gemaakt en daarin worden de groenten gekookt. Dan is het niet te proeven.
Maar we krijgen het wel binnen. Ik zou graag weten waarmee precies we ons aan het vergiftigen zijn.
Water van de drinkpompjes in de alleyway is helemaal niet te drinken.
LM zegt dat het normaal is dat coating naar petrol stinkt, omdat coatings op basis van petrol gemaakt worden,
maar het is niet normaal dat het water stinkt, want
de coating moet voldoende tijd krijgen om uit te harden en
de watertanks moeten voldoende tijd krijgen om te luchten. En dat is niet gebeurd. Koreaanse aanpak.

Aan boord van de Millie (zusterschip) hebben ze er ook last van gehad, maar daar zijn nog andere dingen aan de hand geweest.
Dat schip is al enkele maanden in de vaart, dit hier pas 18 dagen. Zij hebben al meer tijd gehad om Koreaanse 'grondigheid' te ontdekken,
daar anekdotes en wilde verhalen van te maken die ooit misschien de status 'legendarisch' zullen krijgen. Wij zijn zover nog niet.
Tot nu toe horen we enkel de verhalen over de Millie, en dan nog viavia.
Zo gaat dat in onze tijd van moderne communicatiemiddelen. Niet dat ze ons elke dag hun bevindingen moeten faxen, de fax is
nog altijd niet aangesloten, ik bedoel dat de via-via nog altijd niet afgeschaft is.

Dient de coating in de watertanks om het drinkwater voor de mensen te beschermen tegen roest van de tanks, of
dient de coating in de watertanks om het metaal van de tanks te beschermen tegen het drinkwater voor de mensen?
In het tweede geval lopen deze tanks geen enkel gevaar. 

Er spoot een straal hardrock door de alleyway. 'k Vroeg me af wie zo vroeg gedaan had met werken. De stuurman van de wacht 12-4?
Maar die woont vlak naast de capt, die zou toch nooit ... het was capt PM zelf. Hij is van '54. Moet kunnen. Voor het ogenblik hoor ik
boogie, of hoe heet die R&R waar ze een contrabas gebruiken ipv een drumstel.

We zijn 7 volle dagen op zee tot Korea.
Capt PM had het bier voor 'de bar' al uitgezet in de vroege voormiddag. Dat is supersnel, want we zijn gisterenavond pas laat vertrokken.
Reglement van de rederij, van ongeveer elke rederij sinds de Exxon Valdez -1986- is dat er geen alcohol mag gedronken worden
24hrs voor aankomst en ook niet tijdens havenactiviteiten (laad-en losoperaties).
Vermits we sinds Singapore heel kort na elkaar verschillende havens hebben aangedaan en daardoor ook telkens die regel van
24hrs-vóór-aankomst hadden, zal hij het tijd gevonden hebben dat de bierlocker eens open ging. Brave capt.
Als Tom de tijd gevonden heeft ze in de frigo te steken is er koud bier tegen wanneer LM gedaan heeft met werken.

1996-08-05 ~ op zee

Toen we in Borneo klaar waren met laden moesten we op anker gaan wachten tot de papieren van de lading in orde waren.
Dat duurt gewoonlijk een uur of twee. Gaan wachten op anker is nogal ongebruikelijk, denk ik. Een feit is dat de Millie (zusterschip)
hier bij vertrek overvallen geweest is door piraten, ze waren langs de ankerketting aan boord gekropen. Volgens de capt
met medeweten van de autoriteiten. Elke piraat heeft wel een broer of een kozijn die bij de haven werkt, zei hij.
De Millie heeft al meer meegemaakt. Iets van 'te snel gevaren' en de hoofdmotor was nog 'en rodage' en dat heeft dan voor problemen
gezorgd. LM zegt dat hunne kaptein zich maar niet had moeten laten opjagen door de rederij.

Wij zijn elk met twee volle valiezen aan boord gekomen en toch hangt hier al een boodschappenlijst klaar voor in Korea.
Dat is binnen 2 dagen. Na Korea zouden we naar Hongkong gaan, maar dat is nog niet officieel bevestigd. Hongkong, dat zou prachtig zijn.
'k Heb al zoveel gelezen over de baai van Hongkong en heelder verhalen over een oude overzetboot naar Macao.
Nu gaan we die baai misschien in het echt zien. Misschien ... Wedden dat het die dag potdichte mist is?

Als we nog eens langs Singapore varen zal de captain daar een toog bestellen.  -ik dacht toen dat die kant-&-klaar zou toekomen-
In de recreationroom moet en zal een toog komen. Die togen aan boord zijn altijd te klein en het aantal barkrukken is nooit voldoende.
Dat gaat hier nu ook zo worden. Spijtig hè.

Onder de bureau hier staat een bak bier. -een doos met blikken van 35 cl- Die moet daar blijven staan omdat het bureaublad
te hoog is om aan te typen. De stoel is wel verstelbaar maar dan raak ik met mijn voeten niet meer tot aan de vloer.
Na een tijdje beginnen voeten te wegen. Dat wist ik niet. Daarom wiebelen kinderen met hun beentjes waarschijnlijk,
voor de bloeddoorstroming. Vandaar die doos bier als voetsteun. Een doos met colablikken was juist niet hoog genoeg, 33 cl.
Daarom moest het bier zijn.
Misschien begint LM wel aan een typtafeltje, na Korea. Of eerst de Machinery List afwerken? Wat gaat voor?

Een koffietafeltje zoals op schip 26 -het eigenzinnig ontwerp van Jocelyn de Canadees- hebben we hier niet nodig. De omkasting van de
frigo staat op werkhoogte en dat is handig. Daarop staan onze koffiespullen. En er blijft plaats over om eens een appelsien uit te persen.
Deze cabine is bijlange nog zo erg niet, behalve dat ze op de schouw uitkijkt, op een blinde wand. Misschien gaat dat ooit nog eens
tegensteken. -nee, herinner ik mij nu, dat stak niet tegen, die effen gladde heldere wand gaf een vreemd soort rust

In Singapore zijn vier hifi installaties aan boord gekomen, waarvan één voor de cabine van de 2^nd eng, zijnde LM.
Het is zo'n groot zwart lelijk brulbeest, made in Malaysia, mét afstandsbediening. De langste afstand, van aan de cabinedeur tot in de
badkamer, is acht stappen. De bureau/living is zes stappen (medium-stappen), gesteld dat ge die ruimte diagonaal zoudt willen
doorkruisen. Maar dus mét afstandsbediening. Nuttig om de afstand tussen de frigo en de hifi te overbruggen, ook zes stappen,
maar dan moet men wel rond de salontafel, het kan niet in vogelvlucht. Tenzij het schip rolt misschien.
Het interessantste aan de hifi is de verpakking. Een grote kartonnen doos, met handgrepen. Heel bruikbaar als kledijkist.
Onze warme kledij zit er in en het extra deken. Voorlopig hebben we die warme spullen niet nodig. De hifi was dus zeer welkom,
vanwege de doos. Zo konden de valiezen naar een lege cabine en hebben we een beetje loopruimte in de slaapkamer :
een strook van 30 cm over een lengte van 200cm. We werken hier met cm en mm.

We hadden feitelijk cd's mogen meebrengen, die nemen in de bagage minder plaats dan musicassettes en bieden meer uren muziek.
Goed, dat weten we nu voor de volgende keer, hier staat een muziekinstallatie.

'k Heb een nieuw jobke bijgekregen : recepten vertalen naar het Engels. Raar jobke hoor. Van een kookboek op diskette,
op schip 26 gekopieerd van cheng CVV. De hoeveelheden zijn voor 4 personen. Het is een gewoon kookboek voor thuisgebruik.
De hoeveelheden zijn geen probleem, zegt de ch.kok. Zoveel te beter, want ik heb absoluut geen kijk op hoeveelheden voor grootkeuken.
De ch.kok is Filipino en spreekt iet of wat Engels.
Verder is er een kookboek aan boord van de Franse rederij, in het Engels. Maar dat is een leerboek voor de hotelschool.
Met alle uitleg en foto's. De hoeveelheden zijn voor 8 personen. We zijn met 11 aan tafel, ttz : 11 die de Europese keuken gewend zijn,
onder wie twee Canadezen, een Kroaat en een Pool. Voor de lagere bemanning, allen Filipino, 10 in totaal, kookt hij Filipijns.

Het fornuis is maar zo groot als een huishoudmodel. Daarop moet hij voor 21 personen twee menu's zien klaar te krijgen.
De kookplaten zijn wel rechthoekig en allemaal even groot, hij zit dus niet te sukkelen met kleine plaatjes, toch blijven het er maar vier.
De friteuse is klein en de aardappelmachine is zo klein dat ik ze nog niet zien staan had. Gelukkig heeft hij om rijst te koken
geen kookplaat nodig, dat gebeurt in een grote elektrische pot.
Hij is geïnteresseerd in de Europese keuken, maar het boek is teveel ineens, denk ik. Het is een boek voor studenten hotellerie
en dat schiet voor scheepskeuken serieus zijn doel voorbij. Wat we hier nodig hebben is de gewone dagelijkse kost. Zonder liflafjes.
Scheepskoks die de moeite willen doen het boek te gebruiken vinden als beloning slechts obstakels op hun weg.
We mogen van geluk spreken dat hij belangstelling toont voor de Westerse keuken, vertelde capt PM, want op de Millie was het anders.
Daar hadden ze een kok aan boord die het allemaal zo'n beetje liet wapperen. Twee echtgenotes die meevaarden
stonden toen meer in de keuken dan wat anders. Hadden ze die twee dames niet aan boord gehad, dan was het maanden
Filipijnse kost geweest. Lekker hoor, maar máánden?

Die twee dames waren Nieke, de vrouw van cheng LU met wie we gevaren hadden op schip 26 en
een gewezen collega van op schip 10, nu getrouwd, ook met een 2^nd eng. -de collega van tekst 095a op dit blog

vervolg volgt

te gast bij Wim Helsen ~ Lydia Chagoll met 'Democratie en kinderen'
uit het boek 'Hoezo democratie?' van Christian van Kerckhove & Marleen Easton

          Kinderen helpen democratie te begrijpen is een evolutieproces dat tijd vraagt.
       Het kleine kind is een uitgesproken egocentrisch persoontje. 
       Het wil eten, drinken, plassen, kakken, spelen, slapen en wakker blijven wanneer het hem of haar goed uitkomt.
       Wat ouder wil het kind het middelpunt zijn en eist voortdurende aandacht. 
       En voor kinderen iets met anderen delen, lijkt hen een onbekend begrip. 
       Kortom, gemeenschapszin en rechten zowel als plichten, moet iedere minderjarige worden bijgebracht.  
       Het vergt geduld het kind te helpen op te groeien naar zinnige onafhankelijkheid. 
       Het vergt geduld hen respect voor anderen aan te leren.
       Het vergt geduld de minderjarige waakzaamheid bij te brengen. 
       Het gaat alles gepaard met vallen en opstaan. 
       Maar hoe lonend is het kinderen in hun groeiproces te gidsen tot redelijke, verantwoordelijke en tolerante wezens
       zodat ze mens zijn voor hun medemens. 

            

       Chagoll in gesprek met Helsen:
       de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
       https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a75/
       12min55

Op 02min36 : "Ik heb een koffer vol miserie en een rugzak vol met bloemen", hoe knap gezegd.
En vanaf dan zegt Chagoll zoveel dingen die ik herken dat het bijna pijn doet.

Op 06min58 : "Iemand gidsen, ik zeg niet instrueren. Ik zeg gidsen ... " 'k Wou dat ze dat nog konden horen, die twee.
Van een generatiegenote dan nog, niet van iemand die hetzelfde zegt maar weggehoond werd wegens amper 50j oud.

Op 08min51 : "Je was er zelf bij hè, toen je dat kind hebt gemaakt.
Dus denk er over na : kan je het aan of kan je het niet aan."
Daarover heb ik ook een episode, ik was toen 14j en Laura 7j.

Op 09min00 : "En delegeer niet, want een kind aanvaardt geen delegatie."
Dat zal dan wel over zeer jonge kinderen gaan, want wij waren blij wanneer ze de deur uit waren. Rust.
Een paar uren rust in huis. Buiten soms ons eigen gekibbel dan. Maar dat was hanteerbaar.
    
Over Lydia Chagoll : https://www.mo.be/interview/lydia-chagoll-de-cirkel-rond , https://ronnydeschepper.com/2011/04/27/duo-portret-buyens-chagoll/ ,
Over de redacteuren : https://nl.wikipedia.org/wiki/Christian_Vandekerkhove , http://www.gaps-ugent.be/nl/medewerkers/marleen-easton,

1996-07-24 ~ op zee, deel 1 van 3 

Dag allemaal,

'k Had me gehaast om de eerste brieven af te krijgen en te printen zodat ik ze vanavond kon afgeven aan de capt, die ze dan doorgeeft
aan de agent ter plaatse. Aan tafel vragen we hem wanneer hij onze post bij hem wil hebben : de post kan van hier niet weg.
We laden hier in Indonesië sinds 11h van een storage tanker, 30.000 ton en weer weg.
Middernacht en LM is al weer boven, de 30.000 ton zijn geladen. Nu varen we 4 dagen naar Borneo, en laden daar de rest.
De capt raadde ons aan ook vanuit Borneo niks te verzenden. Verschrikkelijk corrupt, aldaar. De miserie van vorig jaar indachtig,
met onze brieven vanuit Boca Grande en Puerto Bolivar, zullen wij zijn goede raad aannemen en alles over 12 dagen vanuit Korea
versturen. daar gaan we lossen. De brieven naar Europa doen er 5 à 7 dagen over, naar het schijnt.

Over Borneo vertelde hij het volgende verhaal: hij was daar met een schip en de gezondheidsdienst komt aan boord. Die mannen beweren
met een grijns dat Borneo een gans eigen lijst heeft van verplichtte inentingen, los van de officiële internationale vaccinaties.
De agent stond erbij en grijnsde mee : 100 USD per bemanningslid. "No problem, zei capt PM, the agent will pay."
De agent hield op met grijzen. De gezondheidsdienst stond wat te mompelen en er werd niet meer over inenten gesproken.
Want tegen de tijd dat de agent in Borneo het geld heeft gerecupereerd van de rederij in Antwerpen, zijn er al zoveel
papieren over opgemaakt dat het gesjoemel te traceren is.
Ze hadden het in het handje gewild, van de kas van boord, the captains cash money.
En wat zouden ze de mensen ingespoten hebben? Gedistilleerd water?

Er werd ooit, maanden geleden, de mogelijkheid geopperd dat dit schip tussen de States en de Golf van Mexico zou op en af varen,
ofwel, tweede mogelijkheid, in het Oosten zou blijven rondkletsen. Het ziet er naar uit dat we hier blijven rondhangen, ook goed.
Maar voorde post uit België is dat iets minder. Voorlopig, bij leven en welzijn, wordt hier niemand afgelost. Daardoor zou er geen post
komen. Straks zal ik eens vragen aan LM of de mogelijkheid bestaat dat er via het adres van de Fransen geschreven wordt.
Dat lijkt me voor deze situatie meer aangewezen, het schip is in Franse uitbating. De rederij in Antwerpen levert enkel de bemanning,
is in feite ons uitzendbureau. Ze mogen de gages betalen en hebben verder weinig te piepen. Voorwaar een vreemde situatie,
want hoe komt het dan hun vaste shipchandler hier levert?

Franse uitbating houdt in dat de inspecteur een Fransman is en LM is daar heel blij om. Fransen zijn professioneler.  -euh???
We gaan hier dus niet de omhooggevallen hobbyisten uit Antwerpen over de vloer krijgen. De Franse inspecteur is een periode mee
op de werf geweest en dat viel reuze mee, in vergelijking met de amateur-boekhouders die we ooit al als inspecteur meemaakten.
Ipv het devies : quality repairs are cost efficient (bvb) hebben die
een strijdkreet : wètte wattatta kost!  -weet ge wat dat kost!

1996-07-25 ~ op zee

Eergisteren heeft LM ergens een tweede stoel vandaan getoverd. We hadden er maar één in de cabine. De bevoorrading van Singapore
was nog niet uitgepakt, want er moest gevaren en gewerkt worden, daarom was hij zelf rap ene uit de locker gaan halen.
Een zwarte vouwstoel. Hij zei iets van "zelf ineen steken, systeem Ikea". Vandaag had hij er nog ene bij.
Rond 10h30 ging ik naar de laundry. Ik hoor een paar verdiepen lager gerommel en gestommel in de staircase. -trapkoker
Er worden boekenschabben naar boven gebracht, verpakt als kit en daar staat op : IKEA. Awel begot, het klein meubilair is dus écht
van Ikea. -Ikea Singapore- Niet echt geschikt voor een scheepssituatie : er zijn geen valbaren aan en er zijn geen systeempjes voorzien
om de boekenrekken aan het schot vast te vijzen, maar daar is een mouw aan te passen, ttz, LM kan en zal dat maken.

Er zijn twee kleine laundries, een voor de bemanning en een voor de officieren. Per laundry was er maar één wasmachine en géén droogkas.
Wel een droogkamer, maar zonder extra-ventilatie of verwarmingselement. Met de gewone ventilatie duurt het 24hrs eer
een overall droog is, dat weet ik nog heel goed van op het vermaledijd schip 25. In die ene wasmachine moest dat zowel de gewone kledij
als de werkkledij gedaan worden. Zo zijn ze hier al aan het sukkelen sinds vertrek uit Korea.
Tot hiertoe droogde LM zijn overalls en ander werkgoed over een reling in het machien. Daar droogt het heel snel. Zo snel dat het
allemaal stijf wordt, alsof het in de harde wind gedroogd is. Dat geeft dan weer huidproblemen bij het transpireren.
En hier wordt wat afgezweet hoor.
Er zijn twee wasmachines en twee droogkassen besteld geweest en die zijn geleverd in Singapore.
Wat blijkt? Voor de droogkassen is nergens een luchtafvoer voorzien in de bouw van het schip. En er moeten extra kabels getrokken ook.
De droogkas zou in de droogkamer komen, maar dan zonder luchtafvoerpijp. Dat zal verschrikkelijk pluizen geven.
Dat weet ik nog van op schip 09. Daar had die slome elektrieker PO de droogkas gewoon losgekoppeld van de luchtafvoer,
zogezegd omdat die pluizen in de pijp brandgevaar leverden. Mon oeil, omdat hij anders die pijpen moest vrijhouden, ja!
Maar goed, hier gaat het dus niet anders en we kunnen de deur van de droogkamer gesloten houden.
De ventilatie fluit daar toch gelijk zot, om onnozel van te worden als ge er naast zoudt staan strijken bvb.
Er is geen strijkrol aan boord, hoe het moet met de scheepswas, daar durf ik niet aan denken.
En wat de kabels betreft, de schotten van de droogkamers zijn ook gerivetteerd, ze kunnen niet efkes losgevezen worden,
de rivetten moeten uitgeboord worden. Geestig jobke.
Jan (de elektrieker) zal zijn werk hebben de komende dagen. De alleyway beneden ziet er nu al uit als een workshop -atelier- en dat
vind ik plezierig, al die bedrijvigheid. Er is actie.

'k Schrijf dit zo uitgebreid om ulle te laten weten wat Koreaanse bouw ongeveer betekent. Schip 19 was Duitse bouw.
Dat zag er gans anders uit. Heel het woongedeelte toch, daarom denk ik dat de rest navenant was.

De mess hier aan boord is juist ruim genoeg, ingericht in heel lichte kleuren en er is voldoende daglicht, niet zo'n akelig grote ruimte
zoals op schip 26, waar amper een spierke licht binnen kwam door de opstaande randen van het luikdeksel.
Er staan een grote yucca en een grote ficus, gekregen van de werf. Dat zal met de doopreceptie geweest zijn. Allebei mooi, maar
er staan geen schotels onder de potten en ze zullen verdrogen als er zich niet rap een EHBO-er over ontfermt. Hoort ge me komen?
En er staat een dressoir dat groot genoeg is. De steward kan er iets op kwijt tijdens de service. En er is een pantry ook.
Heel wat handiger en zinniger dan met het tafelgerei bij in de keuken tussen de keukenafwas moeten staan sukkelen. -schip20

In de recreationroom (de 'bar' op andere schepen) staat geen toog.
Er is zelfs geen frigo en natuurlijk is er niks voor zien om glazen te wassen.
De TV en de video moeten nog geïnstalleerd worden, maar Jan heeft het druk met de droogkassen. First things first.

1996-07-31 ~ op zee

Hallo Belgen in België,

Een ganse week niet geschreven. Nee we zijn niet ziek geweest, er was gewoon veel te doen en dat waren allemaal dingen
die niet konden wachten of waar op zijn minst een begin moest mee gemaakt worden.

Havens :
23/07 : Singapore, aankomst 10h – vertrek 20h
24/07 : Belinda (Indonesië) aankomst 08h – vertrek 22h
29/07 : Waar ? (in Borneo ergens) anker tot 07h – vertrek 21h

Veel nachtwerk wil dat zeggen want na het uur van vertrek hebben ze beneden nog een uur of twee werk. Er wordt dus overdag geslapen.
Ik probeerde die grillige dagindeling te volgens maar versliep al rap een aantal werkbare daguren terwijl LM aan het werken was
in het zweet zijns aanschijns, zijns torsos en zo nog een paar onderdelen. De prickly heat is nooit ver weg en deze keer hebben we zelf
Calamine meegebracht van bij de apotheker in de Robianostraat. En we hebben voldoende werkkledij, zodat hij desnoods om het uur
een droge overall kan aantrekken. Een grote fles skincleanser hebben we ook, we zijn dus gewapend tegen alle ongemakken en
huidirritaties die door overdadig zweten kunnen veroorzaakt worden.

Onze patrijspoorten kijken uit op de schouw, de cabine ligt aan de achterzijde van het kasteel. We hebben wel daglicht binnen, maar
alle zitmeubelen staat er met de rug naar toe gewend daarom zijn hier constant de bureaulamp en een spotje aan. Dus, puur uit gewoonte
maak ik dan al eens koffie, ook als het 02h 's nachts is en dan bleef ik wakker tot lang nadat LM gedaan had met werken, gedoucht had
en vast in slaap was.
Op de duur raakt een mens (ik, in dit eigenste particulier geval) alle besef van uur en tijd kwijt. Vermits het een volle week varen is naar
Korea en er geen nachtwerk meer op het programma staat moet mijn nachtelijk gedoe en overdaggelijk slapen vanzelf weer in zijn plooi vallen.

De voorbije week heb ik veel tijd besteed aan de inrichting van de cabine. Gordijnen voor de deuren genaaid. Eerst voor cheng LdG.
Zijn cabinedeur komt uit op de alleway die de verdieping dwarst, hij zit dus recht 'op straat'. Dat moest verholpen worden, daarom
heb ik zijn gordijn eerst gedaan. Feitelijk was dat gordijn mijn proefstuk, maar dat weet hij niet. Hij denkt gewoon dat hij eerst bediend is.
Hem vooral láten denken. En zo weet ik nu hoe het niét moet. De capt heeft dezelfde cabine, maar dan in spiegelbeeld aan stuurboord.
Hij vond een gordijn niet echt nodig, en daarna toch weer wel, maar dan voor zijn slaapkamerdeur.
De gordijnrails die LM in Korea gekocht heeft zijn het gekend model, maar de haakjes niet. Ze zijn aan één kant puntig en kunnen
door de stof gestoken worden, het volstaat een ruime band om te zomen. Absoluut geen gordijnlint nodig. Met dat soort haakjes
zijn ook de gordijntjes van de patrijspoorten opgehangen. Dat heb ik later pas gezien, toen ik mijn vingers zo ongeveer gebroken had op
het gordijnlint van het eerste gordijn en er het gepaste aantal haakjes wou in inbrengen, kwestie van 'service'. Om echt mooi te hangen
zou het gordijnlint er weer af moeten. 'k Zal dat voorstellen wanneer de andere gordijnen klaar zijn en ophangen.
We hebben nog een paar rails nodig, die ga ik halen in Korea of capt PM laat ze meebrengen door de shipchandler.
LM heeft écru gekozen voor de slaapkamerdeur en beige-gestreept voor de cabinedeur. Dat we er twee konden gebruiken had ik gezien
op het plattegrondje van de cabine, dat had hij al vroeg naar huis verzonden. Het effen middelbruin hangt bij de cheng.
Het blauw fluweel gaat naar de cat. Noblesse oblige. Voor zijn slaapkamerdeur is dat ook de meest aangewezen stof van de vijf.
Zijn slaapkamer ligt aan de facing (die van de cheng ook) en de patrijspoorten geven tegenlicht, vanuit de woonkamer gezien.
Die zwaardere stof is dus bijna een noodzaak. Voor dat dik fluweel ben ik heel blij dat er geen gordijnlint nodig is, want met de hand
het lint daar op naaien zag ik niet zo zitten. Nu wel. Het kómt er niet op!
Waar de beige chintz naartoe moet weet ik nog niet. Misschien naar de 3^de stuur (Pascal, Canadees). Dat moet ik hem nog voorstellen.
Zijn cabinedeur is rechtover de deur van de trapkoker. Wanneer we op onze verdieping komen lopen we omzeggens wij hem binnen.
Aan de trap wonen is nooit plezant, maar dit slaat alles.

Er zijn wel meer gekke dingen in het grondplan van het woongedeelte (het kasteel, in Algemeen Scheeps). Zo heeft geen een van de
top 4 mensen vanuit zijn cabine zicht op het deck, er is geen onmiddellijk visueel contact ?!? -dat vind ik nu nog altijd onbegrijpelijk
Zowel de cabine van de Gibbe als die van LM (choff & 2^ndeng) liggen achteraan en kijken uit op de schouw, een blinde wand.
Dat is zeer ongebruikelijk, maar kom, de capt en de cheng zijn er ook nog, dacht ik, en hun cabine ligt aan de facing.
De capt aan stuurboord, de cheng aan bakboord, die twee, dat zal genoeg zijn. Wel ... hun slaapkamer ligt aan de facing,
hun woonkamer/bureau ligt aan de zijkant van het kasteel. Dus ook geen rechtstreeks visueel contact met deck.
In de cabines die wél zicht op deck hebben, wonen junior-officieren, en zij zijn niet degenen die in geval van nood
orders moeten geven of procedures moeten starten.
Het meest verontrustende vind ik dat degene die dit grondplan goedgekeurd heeft, nog altijd los rondloopt want hij heeft deze indeling
drié keer goedgekeurd. Dit schip heeft namelijk twee zusterschepen. Identieke bouw.

Met de drie OBO-schepen, Ensor, Permeke & Vesalius (Oil-Bulk-Ore = aardolie, stortgoed, ertsen) is iets gelijkaardigs gebeurd.
daar waren ze waarschijnlijk de cabines van het keukenpersoneel vergeten op te nemen in het plan,
want die lagen tegen het kasteel gekwakt, bovenop de CO₂-room, zo lijk in alle haast tegen gelast, niet opgenomen in de bewoning.
Het was een blik van drie cabines, aan drie zijden blootgesteld aan alle temperatuurschommelingen, slecht geïsoleerd en van
de CO₂-room onderaan moesten we ook geen heil of beschutting verwachten, want dat is geen bewoonde ruimte.
Die cabines waren door de condensatie vochtige, ongezonde ruimtes geworden.
En zo drié schepen. Die plannen waren niet bijgewerkt of herzien wanneer er zo'n 'foutje' gemerkt wordt bij de bouw van het eerste schip.
Want plannen en bouw, het hele productieproces aanpassen kost stukken van mensen.
Wanneer een noodgeval de afmetingen krijgt van een ramp omdat de leiding geen visueel contact heeft met het deck, kost het mensen.

Dit is nu wel een erg versimpeld scenario, omdat alle apparatuur op de brug en in het machien staat en ze zich als de bliksem naar
hun post moeten begeven, maar toch vind ik dat ze ALTIJD vrij zicht op het deck moeten hebben, van uit alle kamers van hun cabine.
Zo kunnen ze intijds een kleine onregelmatigheid opmerken en dat kan veel extra-werkuren, schade, accidenten, rapportengeschrijf,
gedonder & gezeik voorkomen. Zucht.

In de loop van vorige week heb ik de Gibbe in een vrijgevige bui mogen meemaken. Vrijgevig met het materiaal van het schip,
wil dat zeggen. LM had een lijstje opgesteld met wat zoals nodig was in de cabine : perforator, nietjesmachine, diskettes, fardes, enz.
En voor hemzelf nog twee overalls. Gibbe heeft daar uit zichzelf nog een prikbord en een documentenrekje bij gedaan.
Het kurkenbord kunnen we niet gebruiken wegens te dun. Er houden geen kopspeldekes op en prikkers zijn niet aan boord.
Het is eigenlijk een bord om post-ist's op de kleven en die zijn er evenmin, daarom heb ik hem het bord terug gegeven.
Om alle lijsten tegen het schot te kunnen hangen hebben we iets vele simpeler gevonden en het biedt plaats aan ongeveer 20 lijsten en
documenten die bij de hand of in het zicht moeten liggen / zijn / hangen. (zoveel zijn het er geeneens)
LM heeft de rivetjes van de schotten uitgeboord en er vijzen in gedraaid. Tussen die vijzen hebben we nylon linten gespannen,
over de ganse breedte van het schot. Zo 2x, met een met een hoogteverschil van iets meer dan 30 cm. Met kleine sterke magneten
op telkens 1/3 van de rand, blijven die linten strakgespannen. We hebben drie papierklemmen bij, lang niet genoeg. De oplossing :
LM had in Korea plastic wasknijpers gekocht. Die komen hier goed van pas. Zo kan gelijk ook de inkt drogen en moet ik mijn houten
wasknijpers niet opofferen aan de administratie van het machien want 'k heb er maar 20 bij.
De rol lint had hij zich aangeschaft als wasdraad, omdat hij zijn ondergoed zelf uitwaste en in de badkamer van het hotel geen
droogdraad was voorzien.

Wat we al wel in de cabine hadden was een pracht van een kunstkalender geschonken door de rederij. Op het laatste blad staat :
"Deze aquarellen werden gemaakt door Wolfgang Hagedorn, een Duits artiest die leeft en werkt in Antwerpen."
Dat staat er in het Engels want de kalender moet waarschijnlijk dienen als relatiegeschenk en gaat naar alle continenten.

In de 3^de week van juli stond in de krant, bij de economische berichtgeving iets over de rederijen en over de CAO die ze niet willen vernieuwen.
Omdat ze dan niet meer concurrentieel zijn met andere landen. De rederijen wil zeggen : CMB en Ahlers.
Sealanes is enkele maanden geleden (frauduleus?) failliet gegaan en Ubem heeft een paar jaar geleden de boeken toe gedaan.
Die spelen niet meer mee. Enkel de twee groten blijven over. Met twee overeenkomen wat 'concurrentieel' is ten opzichte van
buitenlandse rederijen is dan rap gebeurd natuurlijk. Dat wisten de Romeinen ook al. Een triumviraat is een minimum.

Wat Wolfgang Hagedorn als ereloon ontvangen heeft zal welverdiend zijn, want het zijn mooie schilderwerken.
Schepen op zee, in haven en tegen de kaai. Ik wist niet dat moderne havenzichten ook poëtisch konden weergegeven worden,
maar misschien heeft Hagedorn een romantischer kijk op de zaak dan insiders. Zo zijn er nog hè.
Wat de kalender aan schilder-, foto- & drukwerk gekost heeft, daar hebben we het raden naar. Dat werd waarschijnlijk door het PR-budget
bekostigd. Daar wordt zo niet aan geknabbeld en op bespaard. Zoals op de Welfare bvb, die post is een paar jaar geleden uit de begroting
geschrapt. Nu genoeg over de post. Feitelijk ging het over Hagedorn en dat de plastic wasknijpers goed bij de kalender kleuren.

Er zijn ook twee aquarellen bij van het gebouw van de rederij, gezien van onder een hangar. Het gebouw staat er mooier op dan het is.
Dat maakt het nog geen kunstwerk, misschien is het eerder een kunstgreep. Prachtig, met al die grote ramen. Die laten voldoende licht binnen
zodat al de mensen die een ganse dag op hun scherm moeten kijken dat kunnen volhouden op secure wijze.
Tiens, de loondienst zit aan de achtergevel. Hopelijk hebben zij ook voldoende daglicht om secuur getuur te kunnen volhouden.
De oppervlakte van de glaspanelen laat airconditioning vermoeden. Niet zozeer omdat zoiets ergonomisch verantwoord zou zijn, maar
omdat de computers maar optimaal blijven functioneren tot 26°C. In de controlroom van het machien wordt angstvallig over die 26°C
gewaakt. Hoger zou disfuncties veroorzaken. Disfuncties, een mooi woord om ellende en rampen te verdoezelen.

wordt vervolgd

te gast bij Wim Helsen ~ Ruben Block
met een quote van David Lynch

            An idea comes, and you see it, and you hear it, and you know it.
        It comes like on a TV in your mind.
        We don’t do anything without an idea.
        So they’re beautiful gifts.
      
        And I always say: you desiring an idea is like a bait on a hook.
        If you catch an idea that you love, that’s a beautiful beautiful day.      
        And that idea that you caught might just be a fragment of the whole you’re working on.
        But now you have even more bait. Thinking about that small fragment, that little fish, will bring in more,
        and they’ll come in and they’ll hook on. More and more come in. And pretty soon you might have a script,
        or a chair or a painting. Or an idea for a painting.
      
        I like to think of it as in the other room the puzzle is all together.
        But they keep flipping in just one piece at a time.       
        
           
      
            Block in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a74/
        10min45

Wat een rustgevende stem heeft Block.

Soms verdwijnt een idee na 3 seconden want ideeën zijn vluchtig, ze verdampen waar ge bij staat, nog voor ge
uw handen hebt afgedroogd om iets op te schrijven. En een idee krijgen onder de douche ... dat zijt ge kwijt voor altijd.
Een idee dat zich wél wil nestelen - en dan komt ooit 'het ideeënspel'- gaat volgens Block naar het onderbewuste.
Het Onderbewuste is voor mij een te beladen term, ik gebruik liever het woord achterhoofd, de couveuse van de ideeën.
Daar liggen ze te rijpen. Block gebaart ook enkele keren met beide handen naar het achterhoofd. Dan zit ik ongeveer juist.
       
Over Ruben Block : https://nl.wikipedia.org/wiki/Ruben_Block , https://www.helderder.be/zelfs-om-te-shoppen-trek-ik-graag-een-pak-aan/ ,
                             https://www.youtube.com/watch?v=vYAejDztNhk , 03min36 ,
Over David Lynch : https://nl.wikipedia.org/wiki/David_Lynch , Over Twin Peaks : https://nl.wikipedia.org/wiki/Twin_Peaks_(televisieserie) ,

vervolg en slot van brief 02

Op vr-19/07 naar de bank en dan naar de rederij, post en vliegticket gaan afhalen.

Op het nieuws van 07h30 hoor ik iets van staking en Zaventem. Wablieft? Wablieft? Zeg het nog eens, alstublieft?
Dat doen de mensen van de radio niet en mijn hart klopte in mijn keel. 'k Moest wachten tot 08h om te horen wat en hoe:
staking bij het parkingpersoneel van Zaventem. De uitbating van de parking is in handen van een privéfirma.
De werknemers willen een vergoeding voor nacht- en weekendwerk. Cliënten kunnen niet de parking in.
En nu komt het : daardoor is file ontstaan tot op de Brusselse Ring. Miljaarde!
Wie is die uitzuiger die zijn mensen niet naar behoren betaalt. Door die vampier zit ik met de gebakken peren.
Als de staking tot zondag duurt raak ik niet tot in de gebouwen van de luchthaven en ben ik nooit op tijd in Singapore.
Laten omboeken naar Schiphol? Te omslachtig. Zeker als klerk PV dat moet in orde brengen.
Taxi of bus raken evengoed vast in de file, da's geen oplossing.
Eerst douchen, stromend water over mijn hoofd laten lopen, soms helpt dat ... de Trein! Trein van Brussel-Noord naar Zaventem!

Straks na de rederij, zal ik in station-Berchem de trein-uren gaan vragen t/m Zaventem en 's avonds WdL & Co verwittigen dat
de staking misschien kan uitlopen tot zondag en dat ik dan via Berchem met de trein zou vertrekken.
Maar hoe moest ik in Brussel-Noord de bagage van perron wisselen?
Porteurs? Op de taxistandplaats, ja. Maar niet meer op de perrons. Al jaren niet meer.
Chotfer! Dat de parkingbaas in Zaventem zijn volk behoorlijk betaalde hè zeg, dan zat ik nu niet in de knoei.
Eerst en vooral naar de ASLK in Borsbeek, dan kan ik het groot geld inpakken. -'groot' alsof daar een aparte valies voor nodig was
Sinds gisteren ga ik persies niet graag meer naar de bank buiten de kantooruren, daarom is wachten tot zaterdag of zondag er niet meer bij.
Vandaag. Nu. Eerst en vooral. In de selfbank is het direct aan mij. Kaart. Code ...
"Uw kaart wordt ingehouden. Neem contact op met uw bankdirecteur". Watte?

In mijn haast om dat te doen loop ik met mijn gezicht tegen de deurstijl. Er zijn twee wachtenden voor mij. In mijn miserie vertel ik
de mevrouw naast mij wat er gebeurd is. 'k Mocht voor gaan. Mijn haar lag nochtans goed. -niet meer om medelijden mee te krijgen
De meneer haalt mijn kaart uit de automaat, steekt ze in een klein machientje en ik sta ondertussen te ratelen van
"Is ze beschadigd meneer? Gisteren heb ik ze nog gebruikt in Boechout bij de Cera en zonder problemen ..."
Haja, want de problemen van gisteren lagen aan de problemen van de automaat van de Cerabank en niet aan mijn kaart.
Van kaartewege waren er geen problemen zogezegd. Dacht ik.
"Is uw kaart ingehouden geweest?"
"Ingeslikt?"
"Ja, hm, ingeslikt."  (Dat is zeker geen bankterm, ingeslikt?)
"Jawel, gisteren nog maar pas, maar dat lag aan de automaat van de Cerabank en ik heb de kaart direct terug gekregen want
dat machien heeft dat nog al eens zei de meneer van de Cerabank en ik heb toen zelfs ..." -mijn geratel van toen herinner ik mij nu
"Uw kaart had eerst genormaliseerd moeten worden alvorens ze opnieuw te gebruiken."
"Dat begrijp ik niet meneer." (Dat dacht hij al, zag ik aan zijn blik.)

Normaliseren wil zeggen de kaart door zo'n toestelletje halen, zodat ergens een centrale verwittigd wordt dat deze kaart oké is en
normaal gebruikt mag worden. Ze staat niet meer aangegeven als gestolen, de rekening staat niet in het rood,
er is niks onregelmatig mee aan de hand. Zo'n toestelletje staat in elk bankkantoor, dus de Cera-vent had dat onmiddellijk kunnen doen,
of me op zijn minst mogen verwittigen dat ik mijn kaart moest laten 'normaliseren' in mijn eigen filiaal. Anders is ze onbruikbaar.
Sinds gisteren was ik op stap met een kaart die buiten de normen van de centrale viel, door die Cera-vent. -een broer van klerk PV?

Sinte Neptunus heeft me nog maar eens gered door me op een vrijdag tijdens de bankuren naar het filiaal te doen gaan.
't Had weer eens rampzalig kunnen aflopen. Wanneer of hoe had ik dat anders kunnen oplossen?
Maandag? Maandag moest ik in Singapore staan. Met of zonder bankkaart.

Na de bank naar de rederij -in die periode heb ik hun deurmat versleten- om de post voor het schip op te halen.
Er was maar één bruine omslag. Dat viel mee.
De andere waterklerk, JQ kwam naar voren geschoten en viel me bijna om de hals, zo blij was hij mij te zien. -nogal wat anders dan PV
"Ah, Mevrouw, 'k Had Zojuist Een Telegrampje Naar U Gestuurd ..." zei hij met dat charmant accent uit het oosten van het land.
En de jongeman praat met hoofdletters ook nog.
Het kwam er op neer dat ik het Liberiaans certificaat van LM moest zien te vinden, want dat moest ook mee naar boord.
"Tiens, zei ik, op 01/07 heb zijn Liberiaans Zeemansboek binnengebracht, want daar had hij ook al naar gevraagd. Wat hebben ze toch met
die Liberiaanse documenten, vroeg ik, de Luxemburgse papieren bieden toch veel meer garantie want de Liberiaanse vodjes zijn zó te koop!"
"Het schip vaart onder Liberiaanse vlag" fluisterde JQ.
"Dat  zal LM dan niet geweten hebben, zei ik, want anders had hij zijn Liberiaanse papieren wel zelf meegenomen naar boord."
Nog Een Stilte. (Nu zwijgt hij al in hoofdletters ook?)
"Van die Liberiaanse vlag was hij niet op de hoogte" besloot ik.
"Dat Is Wel Gezegd Geweest Hoor Mevrouw." knipperde hij met zijn lange wimpers.

      Sinte Neptunus! Gaat die kleine brave, werkzame JQ nu ook al staan liegen, stijl PV?
      En aan boord gekomen, wat blijkt: de Gibbe (choff) heeft zijn Liberiaanse rommelvodjes ook niet bij.
      Dat zijn al twéé mensen die niet intijds verwittigd geweest geworden zijn door de waterklerk van dit schip, zijnde ene PV.

PV overhandigt me mijn vliegticket. Ik kijk eens in de flap of alles er in zit en er op staat.
Hij heeft dat mapje niet zelf moeten samenstellen, maar het is wel door zijn handen gegaan. Vandaar. Better safe than sorry.
'k Heb me nog efkes afgevraagd of hij me nu nóg met iets kon dwarsbomen of waarmee hij mij de stuipen op het lijf kon jagen,
maar ik zag niet direct iets.
Helemaal uit het oog verloren dat PV een natuurtalent is.

Hij had het schip nog niet kunnen verwittigen van mijn komst omdat hij wat problemen had met zijn Inmarsat.
Zíjne Inmarsat? https://nl.wikipedia.org/wiki/Satelliettelefoon
Met 'het schip' bedoelde hij de capt en met 'verwittigen' bedoelde hij op de hoogte brengen, de officiële beleefdheidsprocedure.
Persoonlijk versta ik onder 'het schip' LM. En onder verwittigen geruststellen dat ik de 22^ste al ter plaatse zal zijn en geen half uur te laat.
'k Fax dat sebiet wel naar LM, zei ik, het uur en de dag van mijn aankomst.

PV knippert niet met zijn wimpers zoals JQ, hij kijkt schuinweg de verte in.
Ik staar ook soms de verte in, rechtdoor, dat is om me te kunnen concentreren.
PV kijkt opzij : ach ik zal mijn plan wel trekken.
Doe dat mijne vriend, doe dat, gij trekt uw plan nog, maar eerst ik fax wel naar LM.
'k Vertel PV efkes over de staking op de parkings van Zaventem. Zijn reactie : ach ... ja?
PV zal geen andere mensen moeten doen vliegen dit weekend, anders was zijn reactie niet zo lauw geweest. Alhoewel ...

Toen naar het station in Berchem. Daar is parkeerplaats. De meneer van de inlichtingen geeft me een print waarop alle uren
van aankomst en vertrek voor mijn tocht van Berchem naar Zaventem. Goed.
Als de staking blijft duren geraak ik via het spoor tenminste in het luchthavengebouw.

Nu naar Belgacom gaan faxen, want XPO is gesloten wegens jaarlijks verlof. -dat soort geluk heb ik wel meer, dat kon er dus nog bij
Belgacom in Berchem, daar is parkeerplaats. De fax vertrekt wel, maar komt niet toe aan boord. Confirmed : 0, niks, zero, nul.
Na ettelijke pogingen zegt de Belgacom-meneer: hun lijn staat niet open.
"Wil dat zeggen dat hun toestel af staat?"
"Zoiets, ja, dat zou kunnen.
"Kan ik morgen nog eens proberen?""
"Jawel, maar dan is het in de Jesusstraat, want morgen is het zaterdag.
Van 10h tot 18h is het daar open. À propos, u weet toch wat dat kost hè?"
"Euh, iets van een 400fr?" (XPO vraagt 450fr per A4, Belgacom 350fr)
"Dat zal wel rond de 700fr liggen, zei hij, want dit moet via de Inmarsat."
"Och ja, zei ik, dit gaat naar het schip en niet naar het werfkantoor." Maar bij het woord Inmarsat ging geen belletje rinkelen.

Nu nog WdL & Co verwittigen dat het misschien per trein zal gaan, en de post afhalen bij hen. Eerst bij Rina binnen springen om te vragen
of er al nieuws is over de bevalling van haar dochter. Co komt daar ook toe en door haar gekwek vergeet ik naar onze post te vragen.

Op za-20/07 naar Belgacom in de Jesusstraat. Geparkeerd op de Brouwersvliet. -toen legde ik die afstand nog af in marstempo, fluitend.
Van 11h tot 16h, om het uur geprobeerd. Dat is zes keer. De man van Belgacom beet zich daar in vast, hij moest en hij zou
die fax verzonden krijgen, kortom : het was nen echte.
Naar Zaventem gebeld, de staking is voorbij, de onderhandelingen zijn aan de gang en er bestaat zeer weinig kans dat de staking
zal hernomen worden dit weekend. Aha! -'t mag al eens meevallen ook zeker?
Tegen 16h had ik al twee keer de Meir afgelopen en al drie keer de krant gelezen. Zal ik ze eens opzeggen?

Naar huis, iets eten, douchen en omkleden, want tegen 19h moest ik in Kontich zijn, daar werd de verjaardag van LM zijn Moeder
gevierd. (81j en de derde achterkleindochter is die dag geboren)
Uit gewoonte kijk ik in de brievenbus, er kan altijd iets in liggen, ook al heb ik ze leeg gemaakt nadat de postbode geweest is.
DHL, een telegram, of een briefke van iemand van de schoonzussen, weet ik veel.
Daar ligt een kaartje, gericht aan Menéér M, dat hij dringend contact moet opnemen met Mr. V (= PV), met een spellingsfout in en
met twee telefoonnummers, 015/... & 075/... 'k Zat direct in de auto en scheurde naar het telefoonkotje.
Ik scheurde niet echt hoor, want men moet daar twee  fietspaden kruisen, maar naar mijn gevoel was ik
aan het rally rijden door Borsbeek.

Een handgeschreven briefje ... is PV persoonlijk naar hier gekomen? Op een zaterdag? Dan moet er iets ergs gebeurd zijn, want anders
sturen ze een telegrammeke, zoals JQ gisteren. Wát ergs? Het ergste eerst natuurlijk, minderen kan ik daarna altijd nog.
Een spellingsfout : PV moet danig uit zijn doen geweest zijn dat hij niet meer zonder fouten kon schrijven.
Gericht aan Menéér M? Was PV dan zó van zijn melk? 015/..., 075/... PV is niet op kantoor, dat is zone 03/. 015/ is Mechelen.
Waar ligt 075/ in godesnaam?

Op 015/ was het Mevrouw PV. Zij wist niet waarover het ging en gaf me het 075/ nummer, dat is PV zijn mobiele foon.
Op 075/ antwoordde PV direct en zei dat hij me nog een stukske post moest meegeven.
- Wablieft? Is dat alles? (En waarom hij die post dan niet direct in onze brievenbus gelaten heeft?)
- Ho, maar ik ben niet tot bij u gekomen hoor, ik heb een gebuur van u opgebeld, die heeft dat voor mij opgeschreven en
  in uw bus gestoken.
- Welke gebuur meneer PV, dat ik die mensen kan gaan bedanken.
- Op nr 31.
Bij de Argentijnen. Vandaar de spellingsfout en iet of wat zeevarende is in hun ogen natuurlijk een meneer M, niet een mevrouw M.
Nog een beetje de buren gaan lastig vallen ook, die larf van een PV ...
- Ik ben vrijdag toch de post komen afhalen?
- Jamaar het zijn contracten. (Ja, én? Wat heeft dat met vrijdag te maken? Waren ze niet klaar of is hij ze vergeten mee te geven?)

In mijn opluchting dat er niks ergs aan de hand was met LM, met de bemanning en met het schip stel ik voor die contracten
'efkes' te komen halen in Mechelen, omdat ik die avond weg moest en niet thuis zou zijn wanneer hij ze zou brengen.
(Hola, stop, zo rap niet, m) Ach nee, herpakte ik mij direct, want ik ga vanavond naar de verjaardag van de Moeder van LM en
daar kan ik onmogelijk te laat komen.
Of ik nu met de trein naar de luchthaven ging.
Nee, de staking is afgelopen, kennissen voeren mij morgennamiddag naar Zaventem met de wagen.
Of we dan misschien afrit Mechelen-Noord efkes konden stoppen?
- Ik denk niet dat de chauffeur dat van plan is, meneer, een afrit is per slot nog autostrade en daar mogen we niet stoppen.
(Los het eens zélf op jong!)
- Dan zal ik het maar zelf naar Zaventem brengen.
(Doe dat sukkel. Om 17h30.)

Om 17h25 liep hij daar te ijsberen.
De rest staat in voorgaande en volgende brieven.
En met mij gaat het nu vele beter, dank u.

te gast bij Wim Helsen ~ Geert Verdickt
met 'De autobezitter' van K. Schippers      

        Er stapt een man in een auto
     verricht de nodige handelingen
     voor het rijden
     en rijdt
     daarna
     dan ook
     inderdaad
     weg.

       

       Verdickt in gesprek met Helsen:
     de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
     https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a73/
     11min33

Twee germanisten samen! En dat hoort men er aan, volgens mij. Ze begrijpen mekaar met een half woord. Het gesprek vloéit.
Op 03min23 hebben ze het efkes over een typetje van Bart Peeters, Joe Roxy. Omdat Verdickt Limburger is?

Op 07min32 : de stroming van de rivier pakt u mee. Dat is ook heel raak, vind ik.
Mits een aantal voorzorgsmaatregelen (anticonceptie bvb), kijken waar het leven u naartoe voert.

En kijken naar ogenschijnlijk banale situaties vindt ik ook heel fijn. Meer dan fijn.
Het is gewoon het leven. Gewoon leven.
      
Over Geert Verdickt : https://alum.kuleuven.be/germaanse/mededelingenblad/verdickt.htm , http://www.buurman.be/site/artist/geert/ ,
Over K. Schippers & over de tekst : https://www.kb.nl/themas/nederlandse-literatuur-en-taal/schrijversalfabet/k-schippers,
Over de groep Buurman : https://nl.wikipedia.org/wiki/Buurman_(band) , een pakkend nummer van hen https://www.youtube.com/watch?v=0K6_zAUORtY , 03min50

Klank aanzetten voor een typetje door Bart Peeters, Joe Roxy :
https://www.youtube.com/watch?v=jVEE89p4w9k&gl=BE , 01min00
https://www.youtube.com/watch?v=tZlClvH7ciY , 01min11
https://www.youtube.com/watch?v=GmqbC-cptwQ , 01min07

1996-07-24, op zee tsn Maleisië en Indonesië

      Dit is een brief vol geloop en gedoe. Een van de redenen is dat we toen geen telefoon hadden. Niet nodig voor de korte periodes
      dat we in België waren, er was een telefooncel op de hoek van de straat, toen in Borsbeek.
      Een andere reden was dat ik toen zeer sterk geloofde in aanwezigheidspolitiek. Ter plaatse zijn om iets uit te leggen of te vragen.
      De mensen in de poppetjes van hun ogen kijken wanneer ik iets vraag en tekst & uitleg wil. En hun lichaamstaal zien natuurlijk.

Dag België,

'k Heb voor LM het gedoe van de voorbije weken eens op een rijtje gezet. Vermits het ingetikt is kan ik het evengoed printen & verzenden.
Het viel me op wat een hectische toestand dat geweest is. Om moe van te worden. Ga zitten :

Op ma-01/07, 13h, naar de rederij. Post gaan afgeven voor LM, want er vertrekken mensen naar Korea. Ik mag niet mee.
Intern reglement van de rederij: echtgenotes en soortgelijke wezens mogen pas aan boord van een nieuw schip in de eerste loshaven.
En dat het hen spijt. Dixit PV.
Maw : hierover kan niet onderhandeld worden. Punt.
PV is de waterklerk die de administratie van onder andere dit schip doen. De Jomme Dockx van het kantoor.
Het zou voor dit schip en voor ons allemaal hier aan boord beter zijn dat het schip in handen was van een van de andere twee, maar ja ...

      Toen ik op 03/06 LM naar Zaventem voerde hen ik daar met capt PM gesproken en hij zei dat ik 'regelmatig' bij de rederij
      moest aandringen om vroeger aan boord te komen. Hij zou van zijn kant ook iets organiseren / ondernemen / in gang trekken.
      Dat 'regelmatig' ging nu van start. Punt.

Op di-02/07 telefoonafspraak met LM bij WdL & Co. Om 21h30 BT belde hij en hij wist het volgende te vertellen :
capt PM had maandag om 09h BT met VdW gebeld en had gelijk gevraagd of ik mocht meekomen naar het schip.
VdW is personeelschef zeevarend personeel, en volgens mij een trapke hoger dan PV.  Ze zijn maar met vijf in dat kantoortje.
En toen ik om 13h langs kwam wist PV nog van niks? Of deed hij alsof? Waarom?

Op wo-03/07 naar de rederij, nog post gaan afgeven voor LM. Om 14h deze keer, dan is VdW er, de baas dus.
VdW liep daar rond.  (Wachten tot hij tijd heeft, m!)
Hij zag me in het voorste gedeelte van het kantoor staan en vroeg hoe-gaat-het.
- Stillekes, zei ik, ik tel de dagen af.  Ik zág zijn RAM-geheugen aanslaan (lach niet).
- Ik heb met de kaptein gebeld, zei hij.
Ik knikte traagjes, daarom stond ik daar zo wat te treuzelen hè, om te weten wat en hoe.
... stilte.
Of ik efkes tijd had.
Tijd? Ik heb zeeën van tijd. Meer tijd dan energie om er iets zinnigs mee te doen.
- Niet weggaan hoor, zei hij nog.
Neenee. Er zit toch niemand op mij te wachten. Tenzij aan de andere kant van de wereld.

Hij verdween het gebouw in, naar een verdieping waar dat soort beslissingen genomen worden.
Onderwijl zat ik daar het beste te hopen en het ergste te vrezen. Soms doet hoop vrezen.
Ineens zwaait de deur open, VdW komt weer binnen, hij praat, ik versta enkel : onze baas, uitzondering, oké, Singapore.
Hij glimlacht, ik zal dus wel juist verstaan hebben : oké.
Ik had ineens rubberen kniekes en moest weer gaan zitten.
Contact houden met PV, zei hij nog.

Op do-04/07 ben ik nog maar eens bij XPO in Mortsel een fax gaan versturen. Dat heeft veel meer tijd in beslag genomen
dan ik verwacht had. Hoe dat komt? Ik was gehaast en zenuwachtig. De ideale gemoedstoestand om dommigheden te doen.
Gehaast omdat ik vóór 10h op het gemeentehuis wou zijn en zenuwachtig omdat ik de fax absoluut wou verzenden tussen 09h & 10h,
want, zo had ik fout berekend, dan hielden ze in Korea avondvergadering in het werfkantoor. Dat had moeten zijn : tussen 10h & 11h.
En éérst naar het gemeentehuis ware ideaal geweest. Hoe komt dan dat die fax pas om 10h44 verzonden geworden geweest is?
Zet u schrap.

Eerst was ik bijna vertrokken zonder het faxnummer mee te nemen. Dan schrijf ik het gauw over, herlees het twee keer (twéé),
wil de originele fax meenemen, denk ineens : komaan zeg, ik kan toch een nummer overschrijven zonder fouten?
Iets waar ik in een gewone situatie al fouten in maak, waarom zou ik dat plots foutloos doen wanneer ik gehaast en zenuwachtig ben!
Bij XPO krijgen ze de fax wel tot in Korea, maar niet tot op de werf. Het toestel (een bakbeest) zegt iets van 'disturbed' en dan
iets in het Koreaans. Zo'n toestel kan praten ook (telefoonlijn), daarom hangen die mensen er soms gebukt met hun oor naast.
Dat is om de dienstmededelingen te kunnen horen. Wist ik niet. Weet ik nu.
Er rolt een transmissierapport uit. Total pages scanned: 1. Total pages confirmed: 0.
Nog nooit zo'n dikke vette lelijke nul gezien. Of toch, lang geleden op mijn schoolrapport, het cijfer voor mijn cijferwerk.
Teleurstelling. Twee keer heeft die brave jongen geprobeerd, twee keer confirmed : 0.

Hij belt naar de inlichtingen voor buitenlandse verbindingen en naar klachten. Ik kijk op de reuzeklok die daar hangt en zie dat het
bijna 10h BT is en kalmeer een beetje omdat het nog 17h KT (Koreaanse tijd) moet worden, de avondvergadering in het werfkantoor
moet nog beginnen. En dat we dus nog een vol uur tijd hebben om dat probleem op te lossen. HÉLA! Wacht eens : 10h BT = 17h KT.
Dus ik heb me daarstraks bij de omrekening van de tijden weer maar eens vergist omdat ik nerveus was. Cijfertjes!
En ... al ik me vergist heb bij de omzetting van de tijden, kan ik me ook vergiste hebben bij het overschrijven van het faxnummer,
ook al had ik het twee keer nagelezen. Twee keer er óver gelezen, over een fout.
Dat is ook al gebeurd.

De XPO-man geeft me het telefoonnummer voor klachten ivm buitenlandse verbindingen, ik neem dat toch maar mee en sluip dan buiten,
staart tussen de poten, het ergste vermoedend. Subito presto naar huis, wc, zenuwen, ik gris LM zijn fax van het bureau, wat staat daar:
635 en NIET 653. -dat ik 's ochtends niet de originele fax met het verzendnummer meegenomen had, was pure zelfoverschatting.
'k Was opgelucht en beschaamd tegelijk.
Beschaamd : had ik mijn eerste gedacht gevolgd en LM zijn fax meegenomen, dan was míjn fax direct en zonder problemen verzonden,
een uurke of wat eer de avondvergadering in Korea begon.
Opgelucht : omdat het geen storing of staking is op de lijn met Korea.
Opnieuw naar Mortsel, de parkeerplaats in de Consciencestraat was nog warm.

      Wat een geluk dat ik die dag niet naar het Belgacomkantoor in de binnenstad was getramd,
      of ik had mijn fout verzendnummer nooit intijds gecorrigeerd gekregen.

De XPO-jongen is verbaasd mij daar weer te zien. In twee woorden leg ik hem de situatie uit. Hij herbegint het verzenden.
Om 10h44 zoeft de confirmatie uit het toestel. Oef, we hebben het gehaald.

      Nu zult ge zien dat de avondvergadering juist donderdag een kwartierke vroeger afgelopen is.
      Die fax komt toe terwijl de laatste de deur achter zich dicht trekt.

Naar de Segherslei, de belastingen. We hebben dit jaar twéé aanslagbiljetten gekregen. De week tevoren was ik daar al eens geweest en
Mortsel had dat verbeterd, maar de gegevens waren al vertrokken naar Brussel en zij konden dat vanuit Mortsel niet verbeteren. (eh?)
Er zou dus een maning komen eind augustus, begin september, maar daar moesten we NIET op reageren. Wel, daar was ik helemaal niet
gerust in. Niet reageren op een maning van de belastingen lijkt mij het noodlot tarten.
Want eens de papiermolen draait zit men in het raderwerk. Dat van die maning (aug/sept) lag dus danig op mijn maag.
'k Wou het exact adres van de dienst die ik moest aanschrijven in de Zuidertoren op het Baraplein in Brussel
om hen op de hoogte te brengen van het "dubbel ingekohierd, wordt ontlast".

Op het gelijkvloers was het open tot 12h. De meneer had geen klanten en had alle tijd om naar het geval te luisteren.
Heel de uitleg gedaan, "dubbel ingekohierd, wordt ontlast", koopvaardij, slechts enkele maanden per jaar in België, etc ...
de klassieke uitleg. En mijn vraag is dus of ze de maning van uit Brussel hier in Mortsel al kunnen tegenhouden aub,
om mogelijke verwarringen te vermijden. Het goede ligt thuis in mijn blauw koffertje en het foute ligt bij WdL & Co,
met tekst en uitleg erbij, voor wanneer de maningen zouden toekomen.

Hij vraagt ons telefoonnummer. Geen foon, koopvaardij, slechts enkele maanden per jaar in België, etc ...
Aha, zegt de man, dan gaan we het anders doen. Hij roept onze gegevens op, ik kende de datums nog.
Het aanslagbiljet van 03/06 ligt met memodatum gereed bij de bank,
het aanslagbiljet van 07/06 is in Morstel ontlast, maar nog niet in Brussel.
Hij met die informatie naar boven.
Na een paar lange minuten komt hij terug : het is in orde.
Ah? Heeft Mortsel dan tóch toegang tot dat soort zaken in Brussel?
Jaja, de collega die zich met dat soort zaken bezig houdt heeft het biljet van 07/06 in Brussel ontlast,
zodoende komt er geen maning. Wat alle verwarring en vergissingen onmogelijk maakt.
En dát Lieve Mensen, was de bedoeling.

'k Heb hem danig bedankt en gezegd dat het een opluchting was om te weten dat het nu he-le-maal in orde was,
met een gerust hart kunnen vertrekken, etc ... Tiens , nu bedenk ik ineens dat ik niet met eigen ogen gezien heb dat de collega
die zich met dat soort zaken bezig houdt wel degelijk 07/06 ontlast heeft en niet 03/06. Of heeft die volgorde geen belang?
Niet van wakker liggen. Het was een drukke dag geweest.
Aanwezigheidspolitiek :
mijn hulpeloos snuitewerk heeft die man in gang getrokken. Zoiets lukt niet via de telefoon, dan waren er weer dagen over gegaan.

Op ma-08/07 telegram ontvangen van Laura dat er een fax is voor mij. Bij haar thuis in het verre Limburg. Ahja, waar anders.
'k Zou op slag naar ginder gereden zijn, maar dat kwam die dag niet zo goed uit. 'k Heb gebeld, maar Marieke had moeite om LM
zijn geschrift te lezen en Laura was met het hele gezin gaan boodschappen doen.

Dan naar de rederij: daar wisten ze enkel te vertellen dat er vertraging is, vermoedelijk vertrek van het schip op 14/07.
Tegen donderdag is er nog eens contact geweest met het schip en is er specifieke informatie voor mij.
Bel ons donderdagnamiddag zei PV. Ik bellen? Langsgaan dacht ik. Want als PV iets niet weet maakt hij mij liever blaaskes wijs
van het aan zijn baas VdW (chef zeevarend personeel) te vragen, want dan moet hij rechtstaan, vijf stappen doen & vijf terug.

PV had capt PM al aan de lijn gehad. Het schip heeft vertraging omdat de containers met materiaal uit België nog niet toegekomen zijn.
Volgens PV was het vertrek uit Korea voorzien op 14/07. Dat is rond de 20^ste of de 21^ste in Singapore, zoiets.
Lap! Vijf dagen langer.
Maar klerk PV weet nu tenminste al dat ik mee ga. 'k Heb zelf gehoord dat baas VdW het hem gezegd heeft.
Die containers, dat is oa werkgerei en ook huisgerief. De meubelen staan al in het schip. Awel, dat die containers maar rap komen.
Want heeft een schip meubelen en heeft een schip huisgerief, dan mag LM varen met zijn lief. Met mij, wil dat zeggen.
In de namiddag met Rina naar St. Augustinus voor haar routinecontrole. Daarna van bij haar naar Limburg gebeld. Twéé faxen van LM !
Laura heeft ze me voorgelezen, morgen liggen ze hier in de bus, beloofde ze. -toen werkte de post nog naar behoren waarschijnlijk.
Laura is blij dat het nu oké is voor Singapore. Hola, zei ik, zo rap niet, er kan nog vanalles mis gaan. (Laura kent PV niet hè.)
Pessimist? Ik? Maar nee, gewoon Murphist.
Toen wou ik eigenlijk in de auto springen en naar Limburg rijden om de faxen te gaan halen en zijn geschrift te zien,
maar als ik zo opgewonden ben moet ik geen lange trajecten op drukke uren doen.

Op do-11/07 had PV nog geen specifieke informatie voor mij, maar ik had wel officieuze informatie voor hem, want
de faxen van LM lagen hier in de bus. Ik was dolblij met de faxen. Dolblij. Niet om de verlate vertrekdatum hoor en niet omdat hij
zaterdag niet kon bellen. Gewoon om wat er tussen stond.
Ik gaf PV de datums die LM gestuurd had en zei er duidelijk bij dat dit officieus was. Ook goed, vond PV.

Een envelop van Limburg naar Antwerpen doet er maar 1 dag over. Volgens Laura komt dat omdat ze de postmeester een kus op zijn
voorhoofd gegeven heeft. Is dat al wat er nodig is om het boeltje te laten vooruit gaan? Zou dat bij die van Borsbeek ook werken?
Maar de postmeester hebben we aan boord niet zo nodig. Alhoewel ...

Op za-13/07 telefoon met LM bij WdL & Co. Officiële data: vertrek Korea 14/07, aankomst Singapore 23/07. Traag varen dus.
Het schip zal er maar een 12hrs liggen, om voorraden en brandstof in te nemen. Stores en bunkering, in Algemeens Scheeps.
Of ik daar dus op 22/07 kan zijn, liever een dag te vroeg en op hotel dan een half uur te laat en het schip zien voorbij varen.

Op ma-15/07 naar de rederij. Toppié verjaart, misschien brengt dat geluk.
PVke wist nog geen datum van aankomst in Singapore.
23/07, zei ik hem.
Jaja, maar dat staat nog niet vast, beweerde PV.
(Komaan vent, ze gaan niet vroeger toekomen dan verwacht! Ze krijgen die bunkerbarge en die supplyschepen niet vóór daglicht!
Zeveraar. Gewichtigdoener. Egotripper.)
"... en LM had ook gevraagd: liever een dag te vroeg dan een half uur te laat."
Jaja, maar dat hou ik wel in het ook hoor, suste hij. (Wablief? Gij iets in het oog houden? Godzjummenas, Neptunus beware ons!)
Kom in elk geval vrijdag langs voor uw vliegticket. (Ah? Toch? Niet zondag of zo?)
En misschien gelijk nog wat post meenemen voor het schip. Veel zal het niet zijn.

Naar de kapper in Boechout de afspraak gaan laten verzetten, omdat ik vrijdag en zaterdag niet kan komen, misschien doen ze me
zaterdag vertrekken en vrijdag moet ik nog de laatste dingen doen. Want Laatste Dingen zijn er altijd.
De kapper vervroegt de afspraak naar donderdag. Gelukkig was er nog plaats op donderdag of ik had kunnen vertrekken met
het kapsel dat op mijn hoofd stond. En zoiets heet eigenlijk geen kapsel meer.

Op do-18/07 naar de kapper in Boechout. Eerst geld gaan afhalen bij de ASLK. Daar staat teveel volk aan te schuiven voor de selfbank,
dan maar naar de Cerabank wat verder. Er staat één mens voor mij. Maar hij heeft problemen met de automaat.
Dat duurt en blijft duren, verdorie was ik maar bij de ASLK blijven staan, sebiet ben ik te laat bij de kapper en dan ben ik mijn beurt kwijt.
De automaat komt vrij, het is aan mij.
Dat machien geeft om te beginnen een ticket. Daar staat MIN op. Wat? Hoe? Min? En gisteren nog plenty!

Hola! Er komt tóch geld uit. En nog een ticket. Dat eerste ticket is het mijne niet. Nu zie ik het.
Ik draai me om en roep : Meneer! Meneer! Is dit misschien uw ticket? Hij had zijn helm al opgezet en ik moest twee keer roepen.
Hij stapt van zijn brommer, zet zijn helm weer af en ondertussen achter mijn rug tuut-tuut, hap-slik kaart weg.
Ik kon niet geloven wat ik zag. Wat nu? Wat nu?

Het was zijn ticket niet en dat ik binnen misschien zijn kaart kon terug krijgen.
De twee ticketjes meegenomen en dat daarbinnen uitgelegd.
"Och ja, die automaat heeft dat wel meer hoor."  Ah? Bon. (Het zal u maar overkomen buiten de bankuren.)
Kaart terug gekregen, dag meneer, dankuwel. Dag mevrouw, graag gedaan.
Bibberknietjes.
De meneer met de helm stond nog voor de bank. Of het in orde was.
Jaja, het toestel doet dat nog al eens, ticketjes spuwen van andere klanten. -zoiets is nu ondenkbaar hè
Dan is het goed zei hij en reed weg.
En dan nu direct naar de kapper, want door al het gedoe moest ik dringend naar de pipi.

deel 2 volgt, want het relaas is nog niet gedaan hoor, klerk PV was nog niet uitgespeeld.

te gast bij Wim Helsen ~ Andrea Croonenberghs
met een fragment uit 'Grand Hotel Europa' van Ilja Leonard Pfeijffer

       Normaal gezien is licht als lucht, in die zin dat je vooral bij ontstentenis ervan
      in de verleiding komt te reflecteren op het belang ervan.
      Maar hier leek het licht door mensenhanden gemaakt, bij wijze van bekroning van de architectuur,
      als een laag bladgoud over een sculptuur of als een met zorg aangebrachte vernislaag
      over de voorstelling die deze van zichzelf had geschilderd.
      Maar deze vergelijkingen zijn te statisch,
      want daarbij was het licht voortdurend in beweging, alsof het de schaduwen achternazat.

     

      Croonenberghs in gesprek met Helsen:
      de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
      https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a72/
      10min19

Mensen Lief, wat kan zij een tekst brengen. Dit is voor mij meer dan vakkennis, dit is talent. Woordkunst.
En nog voor ik mijn gedachte afgerond kreeg bracht Helsen ze al onder woorden.

En verder gaat het gesprek over licht, lichtinval, belichting.

Ooit heb ik als 13- of 14-jarige aan een jonge lerares gevraagd wat het onderwerp van haar thesis geweest was.
Dat vroeg ik wat beverig, want ik vond dat toen van mezelf tegenover een leerkracht een tamelijk vrijpostige vraag.
"Over het gebruik van licht in de werken van Vergilius" zei ze. Hopelijk is mijn mond toen niet blijven open hangen,
want ik vond het gebruik van licht toen al belangrijk (nu nog) en haar antwoord heb ik altijd onthouden.

Noem het toeval, maar mijn eerste echtgenoot was klank- en lichtman.
In theaters heb ik zien toveren met licht, vooral tijdens de repetities. ('k Ben daar eens binnen geslopen, een keer. Of meer ...)
In een bepaald minimaal decor met stroken witte doeken van boven tot beneden werd een belichting ontworpen.
De regisseur riep iets van "meer winterkou" en de mensen van het licht deden iets met kleurenfilters.
"Iets minder koud" en dat werd bijgesteld.
Op dat minimaal decor heb ik toen het licht zien gaan van putteke winter naar hoogzomer en terug. Toveren met licht.
Van ijskoud naar hitte en terug en alles wat daartussen ligt, en wat men kan met licht.

Op 04min11 heeft Croonenberghs het over 'lelijk' licht. Daar kan ik helemaal inkomen, 'k ben volledig mee.
Vroeger droeg ik zelfs een bril met lichtgekleurd glas omdat TL mij neerslachtig maakte.

Wij hebben hier enkel in de badkamer plafondlicht, géén TL, naast een heldere spiegelverlichting van eigen vinding.
In de andere ruimtes gaat alles via wandverlichting, vloerlampen, of in de keuken via gericht licht.
Plafondlicht creëert donkere hoeken, verkleint optisch de ruimte.
Wandverlichting doet dat niet en het diffuus licht van de vloerlampen is voor mij een zegen.

Maar wat zit ik hier te leuteren. Eigenlijk wou ik zeggen dat wanneer men in de eerste alinea van een tekst een lijn of twee besteedt
aan licht en/of lichtinval, die waarschijnlijk mee een sfeer bepalen en mogelijk de aandacht van de lezer efkes vasthouden.
Op 06min30 vermeldt Helsen ivm licht schilders, fotografen, cameramensen. Hij vergeet de mensen die de belichting doen.
En hij vergeet Vergilius.
       
Over Andrea Croonenberghs :  https://nl.wikipedia.org/wiki/Andrea_Croonenberghs ,
Over Ilja Leonard Pfeijffer : https://nl.wikipedia.org/wiki/Ilja_Leonard_Pfeijffer ,
was dit seizoen al te gast, markant figuur : https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a8/ , 13min33 en interessant gesprek

Over het boek Grand Hotel Europa, 2018 :
De schrijver neemt zijn intrek in het illustere maar in verval geraakte Grand Hotel Europa om te overdenken waar het is misgegaan met Clio,
op wie hij in Genua verliefd is geworden en met wie hij in Venetië is gaan wonen.
Hij reconstrueert het meeslepende verhaal van liefde in tijden van massatoerisme, van hun reizen naar Malta, Palmaria, Portovenere en de Cinque Terre
en hun spannende zoektocht naar het laatste schilderij van Caravaggio.
Intussen vat hij een fascinatie op voor de mysteries van Grand Hotel Europa en raakt hij steeds meer betrokken bij
het wedervaren van de memorabele personages die het bevolken en die uit een eleganter tijdperk lijken te stammen,
terwijl de globalisering ook op die schijnbaar in de tijd gestolde plek om zich heen begint te grijpen.