Archief

voor de liefhebbers van absurditeiten en zotternijen : de Itegemse Cronakronieken

De baas verdiept zich in de geschiedenis van de streek
"In Nijlen woont een heel ander soort volk! 'Symphetieke' mensen, daar niet van, maar die zijn wa primitief".

klank aanzetten voor wat gezonde gekte :
https://www.facebook.com/radio1be/videos/de-itegemse-cronakroniek-deel-4/2552676618331984/
07min00

Over Eugène Flagey : https://fr.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Flagey , https://nl.wikipedia.org/wiki/Flageyplein ,
Over Cas Goossens : https://nl.wikipedia.org/wiki/Cas_Goossens ,

1996-09-10

Gisterenavond om 18h is cheng LdG van boord gegaan. Dat wil zeggen dat die post volle 18hrs onbemand gebleven is, want Cheng Leu
is er nu pas. Zou dat verschil maken in verzekering? We liggen wel op anker maar ik dacht dat men er op een tanker niet af mocht zolang
de vervanger niet aan boord was. Dat heeft vroeger toch al eens voor keukenlawaai gezorgd. Als ik me goed herinner in 1983, schip 09.
Het is nu 12h45 en ik hoor de nieuwe cheng hier in de alleyway met de capt staan praten. Hij is Franstalig. En hij heeft post bij!
Dat hoor ik hem zojuist zeggen. Op het verdiep van de 'groten' achter het hoekje wonen heeft persies zo zijn voordelen.

       'k Hield me daar gewoonlijk in stilte bezig.
       Zó stil, dat ze vergaten dat die cabine tijdens de werkuren wel degelijk bemand was. Bevrouwd dus.

LM is nog beneden met de manoeuvres bezig. Hij belde daarstraks dat we later aan tafel zouden gaan. Dat was dus
omdat er gemanoeuvreerd moest worden om de loods te laten aan boord klimmen & later van boord gaan,
elk bootje langszij te laten komen en de nieuwe cheng de gelegenheid te geven de gangway op te klauteren zonder er af te waaien.

       Kleinere vaartuigen worden in de luwte van het grote vaartuig gehouden. Daar is vaak een manoeuvre voor nodig.
       Dat noemen ze 'een bed trekken'.

Daar zorgt LM allemaal voor. Hij kan dat.
Deze keer heb ik de hoorn van de telefoon goed ingelegd.      
De loods kwam aan boord om ons naar een andere ankerplaats te loodsen. Loodsen kunnen dat.
Met al dat gedoe is het etensuur voorbij en ik verwacht een telefoontje dat LM boterhammen nodig heeft.
Ha nee, hij is daar.

14h50 : Er was geen post voor ons.
De capt heeft al wel het adres van de agent in Korea doorgegeven, voor 22/09, dat is binnen 12 dagen.
Het postadres ben ik direct op de brug gaan faxen naar ulle. Doorgeven aub.
Na het verzenden heb ik een praatje gemaakt met Luc, 2de stuur.

Ik vroeg hem of een fax verzenden niet veel boekhoud-werk veroorzaakte voor iemand van hen,
of dat niet veel paperasserijen meebracht.
Maar nee, absoluut niet. De gegevens gaan in het programma op de computer die bij de capt staat,
en dat wordt maandelijks automatisch verrekend wanneer de berekening van uw uitgaven-aan-boord gemaakt wordt.
- Ah ja? (ik)
- Mais oui. (hij)
- Maar een jaar of drie geleden werd de bemanning verzocht geen faxen meer te verzenden omdat privépost per fax
  teveel gedoe meebracht voor de brug en dat de stuurlieden wel wat anders te doen hadden dan afrekeningetjes te maken.
  Daarom mocht het faxtoestel daar enkel dienen voor dienstberichten ivm de uitbating van het schip.
  (Er vooral niet bij gezegd welke capt dat was en welk schip ookni, ander kan hij de capt wel raden)
- M’enfin …!
- Echt waar Luc! Misschien was drie jaar geleden dat boekhoud-programma er nog niet aan boord van schepen?
  In elk geval mochten wij geen gebruik meer maken van de fax.
- Mais non, ze konden waarschijnlijk niet werken met het boekhoud-programma en
  dan vinden ze gelijk wat uit om hun onkunde te maskeren.

       Letterlijk waren zijn woorden :
       "… et probablement ils ont inventé n’ importe quoi pour masquer leur ignorance."
       Ja natuurlijk, dat ik daar toen drie jaar eerder niet uit mezelf opgekomen was!
       Pierre de aspirant kon daar toen aan boord vlotjes overweg met het gedoe,
       zowel met de grillen van het faxtoestel (of de antenne?) als met het boekhoudprogramma.
       Het verbod kwam van hogerhand, van capt JvdM die de werking van het programma niet onder de knie kreeg.
       Wel, ik snap nu wat daar drie jaar eerder aan de gang was.

Hoedanook, hier aan boord mag wél worden gefaxt. Als de wiedeweerga: stuur ons ulle faxnummers.
Er gaan ineens nieuwe kanalen open. 'k Zit al te dromen over elke week een briefje verfaxen en zo.
En in welk lettertype dat dan moet komen en welke lettergrootte om zoveel mogelijk
op het blad te krijgen en het toch leesbaar te houden etc, enz.
Tiedelie, tiedelaa, faxparci, faxparlà …
Just zorgen dat ik het faxje tussen 12h & 16h ga verzenden, dan is Luc van wacht en die doet dat in een wip.

En dan de ontnuchtering: er is niet elke week iets dringend of interessant. Wat hebben wij nu te melden dat het per fax zou moeten?
Dat het niet per brief kan? Niet veel feitelijk. Misschien als we eens lang geen brieven kunnen posten hebben vanwege weeral:
no harbour facilities. Maar voor de rest? Wait & see & sea. -deze redenering is nu 24 jaar oud en in het mailtijdperk niet meer te vatten.

1996-09-11

Gisterenavond ging het over Hong Kong. Of we daar aan de wal zouden kunnen. Of we tenminste een duidelijk zicht op de baai
zouden hebben als er niet te veel … Ho!Hoe!Ha! Niet te veel plannen maken voor Hong Kong, werd daar geroepen.
We gaan naar de Hong Kong AREA: dat kan zo'n 20 mijl tot 200 mijl van de stad zijn.
Juist ja. In Europa bedoelen ze met 'Gibraltar' ook zoiets. Er wordt een watergebied mee bedoeld. En dat kan groot zijn.

's Avonds zijn we eens in het Machien gaan zien. LM zou me een paar machinerijen tonen. 'k Had gedacht vijf, en als ik die kan
onthouden, ben ik al een stukske vooruit. De vijf machineries die ik het vaakst tegenkom op papier/op het scherm wanneer ik zijn
werkboek typ, die zou ik wel eens in het echt en van nabij willen zien.

Well, we waren daar dan toch en LM heeft me 25 of 50 dingen laten zien en nu weet ik niks meer. En die 'dingen' zijn allemaal groen
geschilderd. Mint Green. In Algemeen Scheeps : Engine Green. Aan de kleur kan ik ze dus niet herkennen of onthouden.
En met groot of klein kom ik er ook niet, want hoe groot is klein als er nog kleiner bestaat.
Aan de vorm dan … de meeste machinerijen hebben een vage cilindervorm. En mijn hoofd heeft nu een eivorm.
Als LM en ik nog eens ergens henen gaan hè, dan stel ik de Efteling voor.
Daar hebben de dingen tenminste een eigen vorm, eigen afmetingen én een eigen kleur.

1996-09-15

We liggen tegen een kaai waar we weer eens niet aan de wal mogen. Wat we van Malacca /Melaka te weten komen is via de radio, via
een Engelstalige zender, de verkeersberichten worden aangeboden door Shell : een lijst van opstoppingen en files.
Gevolgd door een kenwijsje "met Shell gaat alles vlotter".  (Shell makes you go smoother). Lachen mag hier blijkbaar wel.

Om een of andere reden lopen we bijna een halve week achter op het schema. Hoe of waarom weten we niet. Of het nog hetzelfde
schema is weten we ook niet. Maar we zouden deze namiddag moeten vertrokken geweest gehad zijn en misschien hangt er binnenkort
weer een lijstje uit in de mess.

16h: We zijn er mee weg. Het schip vibreert gelijk zot en al wie nu met de hand aan het schrijven is, logboek bvb, schrijft onleesbaar.

1996-09-16 ~ Dumai, Sumatra, Indonesië

Vannacht hebben we een regenbui meegemaakt zoals ze in de boeken van Couperus beschreven staan. Boven ons hoofd is het deck van
de brug. En boven het bed komt de afvoer van de monkeybridge uit. (Monkeybridge is het dak van de brug, het hoogste deck, daar waar
de antennes staan) Het gekletter van die afloop komt vlak boven onze hoofdkussens. De eerste keer dacht ik dat er een leiding in de
badkamer gesprongen was. Het was gewoon een tropische stortbui op de stalen plaat boven ons.
Aan land wonen mensen in huizen met een golfplaten dak. Die zullen ook geen rustige nacht gehad hebben.

Over golfplaat : in een van de plaatselijke kranten die we hier af en toe hier aan boord krijgen stond iets over een tyfoon.
De mensen zijn massaal overgeschakeld van de traditionele rieten dakbedekking naar golfplaat. Nu zijn er tijdens en na de tyfoon
veel meer gewonden en is er veel meer schade aan huizen en akkers. Stukken golfplaat vliegen als reuzemessen door de lucht en klieven
hetgeen ze op hun weg tegen komen.

Gisteren was ik iets aan het typen over 'boeuf'. Dit programma staat ingesteld op Nederlands en het woord werd gesplitst als boe-uf.
Niet eens erg fout hè, want een koe zegt boe.

Gisteren om 16h standby vertrek. Om 17h 'begin zeereis'. Om 17h36 'einde zeereis'. En al weer op anker.
Dat was wel een héél korte zeereis hé. Een dertig minuten varen en we zaten gelijk al in een andere tijdszone ook.
Een uur achteruit shiften, het was plots 16h36. Hier mag wel aan de wal gegaan worden maar het wordt afgeraden om veiligheidsredenen.
Dat is dus klare taal voor NIET. -Larie, is later gebleken. Dikke larie.

Het ziet er hier wat ontvankelijker uit dan in Malacca. Daar lagen we tegen een kaai op pijlers, aan het uiteinde van een lange pier.
Geen groen te zien, enkel pijperijen en veel beton, in de verte citernen, opslagtanks, groot en grauw. Pas heel in de verte
woonwijken met groen.

Hier in Dumai ligt de kaai tegen de wal, de jungle komt tot tegen de waterkant. Tot tegen de pijpleidingen staat groen, tropisch veel
donkergroen en heel dinges, niet lieflijk maar tropisch. Misschien hangen er wel giftige spinnen en slangen tussen de takken, maar daar
hebben wij hier aan boord zo geen last van. De mensen van de wal die ik aan boord gezien heb droegen ferme bottinen. Met dit weer?
Dat zal wel een reden hebben. Slangen bvb. Misschien ook tegen de natte voeten, dat kan ook.

15h30: LM is naar beneden om het machien te gaan klaar maken voor vertrek, binnen een half uurke zijn we weg.
Zijn zondagnamiddag hangt eraan. Het was al vroeger gedaan met siësten ook. Om 14h30 ging de intercom: of Mr B de brug wou bellen.
Da's ene van de Filipinos. Onze intercom staat af hoor, maar een 'general call' overbrugt die schakelaar. Vandaar.
Da's allemaal heel nuttig, maar op zondag ...

Morgen of vannacht al Singapore-Passage. Daar gaat de post van boord. En dan naar Liuhua, een olieveld op zee, ergens tussen
Hongkong, Hainan en Taiwan. Daarna naar Daesan, Korea. Daar gaat deze brief van boord en hopelijk posten de Koreanen de post dan.

Een tijdje geleden hebben we een vetting officer aan boord gehad. Dat zijn mensen die een schip komen schouwen in opdracht van
mogelijke charters/klanten om te kijken of dit schip voldoet aan de noden en de normen van hun lading. Awel, die vetting-meneer
was een Australiër. Mogelijk geraakt dit schip nog wel eens weg uit den Zuid-Oost. Misschien binnen zes maanden pas, maar goed, het is
een vooruitzicht gelijk een ander hè.

Rond 17h hier vertrokken uit Dumai.

1996-09-16

Na de standby-vertrek moest LM nog tot 22h in het machien zijn. Hij belde of ik tegen dan voor sandwiches kon zorgen.
Hij had de keuken nog niet verwittigd dat we niet aan tafel kwamen en dus ging ik dat efkes doen. Als voorgerecht waren het scampi's.
Daar heb ik een portie van gekregen voor later op de avond. Met was brood en extra look, lekker.
Of ik dat in de microwave kon opwarmen.
Zonder probleem, zeiden Warren (steward) en de ch.kok, 2 minuten op 900 Watt.

Dat was teveel, de scampi's waren vanbinnen verkruimeld. De smaak was er nog, maar het al dente en het sappige was kapot.
Scampi's hebben veel te delicaat vlees en ze verdragen ofwel geen 2 minuten, ofwel geen 900 Watt.
Het boekje dat bij de microwave hoort ligt wel in de pantry, maar ik had Warren en de ch.kok geloofd op hun woord van keukenpiet.
Dat zal me leren. 't Was weer Oosterse beleefdheid ipv degelijke informatie. En ook weer de taalbarrière  natuurlijk.
Can I ..., (kan ik) had ik gevraagd. Maar het betekent ook 'mag ik'. Natuurlijk mocht ik. Ze zijn te beleefd om iets af te raden.
'k Had beter gevraagd : do scampi's stand microwaves? = verdragen scampi's microgolven?
Maar zelfs dan, ze zijn te beleefd om iets af te raden.

Een kok van bij ons zou zeggen:
Medam (met een zucht) 't zou dat niet in dat oventje doen als ik u was. Doe het op het elektrisch kookplaatje in de pantry en neem nu al
een panneke mee want vanavond is de keuken dicht hè. En laat de scampi's in héél hete olie efkes opwippen. Efkes heb ik gezegd hè, geen
half uur. Gaat dat gaan? En als 't ni gaat, ni bellen zenne. –in de brief staat deze passage in krakkemikkig Antwerps, dat bespaar ik u
Zo'n kok zou zijn uitleg trouwens starten met 'maske'.
Hier is het 'Ma'am', zoals de blanken aangesproken werden in de tijd van de slavernij.

'k Had dat boekske, de gebruiksaanwijzing moeten opendoen. 'k Had toch al lang moeten weten dat Oosterlingen
een vreemd soort schroom vertonen wanneer iemand uitleg vraagt. Ik vraag me af hoe in die landen les gegeven wordt.

      Eerste college van de prof Chemie : "Verontschuldig mij geëerde studenten dat ik uitga van de hoogst-onbetamelijke veronderstelling
      dat deze stof voor u onbekend terrein is. In de toekomst zal ik mij van dit soort barbaars-onbeschofte redeneringen pogen te
      onthouden en verklaar bij deze de cursus voltooid en de stof gekend."
      Geen wonder dat al wie daar twee minuten nadenkt naar de States gaan studeren.

De capt kwam van twee verdiepen hoger kijken wie er zo laat nog aan het kokerellen was. De kerjeuzeneus.
Het zal de geur van de extra look geweest zijn. De look was geslaagd.

Vanmorgen Singapore-Passage en er was pôôôst! Onder andere van Ma. Daaruit kunnen we opmaken dat een aantal brieven toegekomen is.
Het gaat hier persies vlotter met de post dan op vorig schip. Maar ja, daar zaten we met de corruptie van de bananenrepublieken, plus dat
de capt daar aan boord eens vergeten is de post af te geven aan de agent, dat slaat direct een gat van een aantal brieven,
dan kloppen de relazen zo niet meer hè. En dan was er nog de story met de inkt. Alle miserie kwam daar zo wat samen.
Deze keer lukt het blijkbaar beter. Dat is een verademing. Volgens de provincies Limburg en Brabant gaat het dus vlotter, nu is het
wachten op de resultaten van de jury in de provincie Antwerpen: "Your votes please"

LM kwam deze voormiddag iets opzoeken in de instructieboeken en zag direct dat Ma haar brief verstuurd had via de Franse rederij.
Daar had ik overgekeken. 'k Had het geschrift van Ma herkend en de geadresseerde feitelijk niet gelezen. Achter op de omslag staat
'3SEP1996' gestempeld, met zo'n rechthoekige kantoorstempel, geen ronde stempel van de post bedoel ik. Een teken van
hun interne kantoorgebruiken.
Iemand is die brief op ons tafeltje komen leggen terwijl ik naar de laundry was of in de slaapkamer bezig was.
De post wordt bij de capt afgeleverd. Zeer waarschijnlijk heeft hij ze zelf rond gedeeld ook.
Iets later bracht de capt een kopieke binnen van een krantenartikel, nog maar eens. -over de verdwenen meisjes
"Hebt ge gezien dat er een brief voor u was?" vroeg hij consjuus.
Aïe, nu komt het, dacht ik. Nu vraagt hij waarom via de Franse rederij. Maar nee, niks ... of nog niks?

       Zelf is hij zo geen CMB fan, hij is een Fina-Man. Fina is er ook mee gestopt denk ik.
       Deed Fina helemáál de boeken toe of doen ze enkel nog binnenvaart?

Het krantenartikel was van de International Herald Tribune. Het is eens goed buitenlandse beschrijvingen en ontledingen van de situatie
in België onder ogen te krijgen (ze leggen dezelfde linken als Knack). De buitenlandse kranten bedelven ons niet onder dag-actualiteiten en
verzuipen ons niet in details.
De Knacks die we tot hiertoe gekregen hebben zeggen hetzelfde maar zo uitgebreid dat we halverwege de draad kwijtraken en
moeten herbeginnen. Dat doet de buitenlandse berichtgeving niet. En in het Engels kan het bondiger verwoord worden, dat scheelt een
stuk.
Hoor mij nu klagen, wie heeft hier tijd om enkele alinea's van een krantenartikel te herlezen. Ikzelf toch zeker ...
Maar goed, kort samengevat : Waar ligt België? In de Middeleeuwen.

De capt had videotapes toegekregen van thuis. Een autokoers en RTBf-Nieuws. Wat me op de tong brandde was :"Via de Franse rederij?".

1996-09-17

Om 05h klaarwakker. 'k Ben maar opgestaan want liggen woelen in zo'n klein bedje (1m20) gaat niet zonder dat LM er wakker van wordt.
'k Was hier een beetje aan het lijsten typen en ik hoorde het ene alarm na het andere gaan. Alex, de man van wacht had het druk
blijkbaar. Nu gaat hij LM bellen, dacht ik. Later een soort "PSSSJJTT" en weer alarm. Om 06h15 pas ging de foon. LM naar beneden.
Deze cabine ligt op een drietal meter van de schouw. Mogelijk kwam de PSJT van daar. Niet uit de frigo deze keer, daarvoor was het te luid.
Het was meer een luid gesis dan een zacht gesuis. Er ligt niks in het vriezerke, 'k heb toch maar eens in de frigo gekeken om zeker te zijn.

08h: We weten al iets meer. LM heeft dat in simpele woorden uitgelegd, het was géén mechanisch defect.
Dat maakt de situatie verschrikkelijk ingewikkeld.
Het luid PSJT-geluid was het starten van een bijmotor, een auxiliary in het Algemeen Scheeps. Zo zijn er drie.
Een auxiliary zorgt voor elektriciteit, onder andere. Auxilaries zijn onmisbaar voor het functioneren van het schip, daarom zijn er ook drie.
Ze hebben de tweede moeten starten omdat degene die in dienst was verzopen was in de smeerolie.
800 liter smeerolie is vannacht op mysterieuze wijze van de tank door de toevoerpijp gelopen naar de auxiliary in werking.
Een deel ervan hebben ze al kunnen recupereren met de djikkedjakke pomp. Wat de officiële naam is weet ik niet. -nog altijd niet
Het is een verplaatsbare pomp die vloeistoffen verpompt en het geluid is een ritmisch djikkedjakke. -maar de naam? alle hulp is welkom

Om zoveel olie te laten doorlopen moeten er twéé valven blijven openstaan zijn. Of ze moeten defect zijn en lekken, allebei tegelijkertijd.
Het zijn manuele valven, het is dus niet mogelijk dat iemand in de controlroom per abuus op een verkeerde knop geduwd heeft of met zijn
mouw achter een schakelaar blijven hangen is. Die valven hebben geen knop of schakelaar, niet ter plaatse en ook niet in de controlroom.
De valven zijn ongeveer 20cm in diameter. Een mens heeft dus beide handen nodig om er een open te draaien.
Het is niet mogelijk dat iemand die twee valven allebei met elk één hand staan open draaien heeft terwijl hij in gedachten al
met het volgende jobke bezig was.
De man-van-stille-wacht, Alex dus, doet om 17h al een ronde in het machien, om te controleren of alles in orde is voor de avonduren,
zodat er geen rampen kunnen gebeuren wanneer iedereen aan tafel zit. En om 22h doet hij opnieuw een controleronde, om te kijken
of alles oké is, zodat hij tijdens de nacht niet te vaak gewekt wordt door een alarm. Dat is de standaardprocedure.

Vanmorgen rond 05h ging Alex dus naar beneden om het alarm te accepteren en de twee valven stonden DICHT zegt hij, met eigen ogen
gezien. En dat tekort van 800 liter waarvan 400 liter op de scheepsvloer dan? Misschien wel gezien maar niet beseft, door de enormiteit
van het gebeuren. Om 06h komt Tom beneden, ziet die plas en beseft dat er iets grondig mis is. Ze starten een andere auxiliary en om
06h15 belt Tom LM voor assistentie. -waarom heeft Alex niet onmiddellijk LM gebeld om 05h?
met drie hebben ze het stuk pijp onder de valven gedemonteerd om de situatie daar te kunnen bekijken. De valven zijn niet defect,
geen van de twee, er is niks dat lekt.

Goed. Waar staan we nu:
1/ De valven lekken niet, dat is gecontroleerd.
2/ De valven stonden dicht. Zegt Alex.
3/ Hoe raken die 800 liter dan uit de tank? 400L ín de auxiliary & 400L op de scheepsvloer?

Volledig opengedraaid laten die valven 40L per minuut door
40L x 60 minuten = 2.400L per uur
800L versmossen vraagt dan amper 20 minuten want bovenstaande gedeeld door drie = 800L in 20 minuten.

Als de twee valven per abuus niet volledig dichtgedraaid stonden, en bvb 1L per minuut doorlaten, dan duurt het een dikke 13hrs om 800L
te laten verloren lopen. Maar van de laatste controleronde om 22h naar het eerste alarm om 05h ligt maar 7hrs tussentijd.
Tom staat in voor die job en vult elke morgen de smeerolie bij. Heeft hij de valven niet goed dichtgedraaid nadien? Allebei niet?

Om LM een beetje op te peppen zei ik dat de smeerolie misschien niet zoveel schade heeft aangericht omdat het 'maar' smeerolie is
en geen zand bvb. Hola, was ik efkes goed mis.
De smeerolie was in te grote hoeveelheden op plekken in de auxiliary waar ze absoluut niet moest zijn. Binnenin hebben onderdelen
weerstand moeten ondergaan door die hoeveelheid vloeistof en hebben moeten ploegen en zwoegen in die brij. Er is al een onderdeel
kapot gedraaid waarvoor geen wisselstuk aan boord is.
'Maar' smeerolie. 'k Ging ook eens iets zeggen.
Wanneer het over mechaniek gaat zou ik beter mijn mond houden.
'k Heb dan maar koffie gezet. Dat is meer mijn ding.

Het scenario van lekkage mag geschrapt worden. Het is nagekeken, de valven lekken niet.
Het scenario van de vergissingen, opeenvolgende vergissingen, want er zijn twee valven, moet open blijven.
En dan is er het scenario : opzettelijk. Het kán, 800L in 20 minuten.
Mag ook geschrapt worden zegt LM, er zijn daar beneden wel honderd manieren om mekaar een hak te zetten, een loer te draaien &
het bloed van onder de nagels te treiteren zonder het schip in gevaar te brengen. Want dit was regelrecht gevaarlijk. (Ah?)
Iet of wat mecanicien doet zoiets niet of het moet een kamikaze zijn. (Ah? Was het zó ernstig?)

En als hier iemand in alle stilte een zeekolder doormaakt? Dat staat niet op het voorhoofd geschreven hè, dat het oordeelvermogen
tijdelijk vertroebeld is. Laat degene die abuus was het gauw stillekes in LM zijn oor komen fluisteren, dan zijn ze er beneden van af met
wat kuis- en poetswerk. Want nu is er argwaan. Argwaan is zeer ongezond aan boord.
En nu begint de grote job: nu moet er vanalles opengegooid worden om te kijken of het niet toch via een eigenaardige connectie,
een foutje in de bouw, een kronkel in een pijp, weet ik veel ... dat moet nu allemaal nagegaan worden.
Terwijl LM voor 99% zeker is dat het om een menselijke fout gaat. Maar hij kan het niet aantonen, laat staan bewijzen.
Om 08h is hij de cheng op de hoogte gaan stellen. Al goed dat cheng Leu een kalme mens is. Tonton Laurent zou gebruld hebben, denk ik.
De dag is mooi begonnen vandaag.
'k Hou u op de hoogte zei Mijn Dierbare toen hij na het ontbijt weer naar beneden ging. Ja, 't is spannend. Maar 't is absoluut niet geestig.

Nu iets anders.
Onze choff Gibbe heeft choff VW aan de foon gehad. -choff VW van toen aan boord van het vermaledijde schip 25 in '94-'95
Hij is nu aan boord van een ander schip en vaart hier ergens in de buurt rond. Binnen radiobereik, wil dat zeggen. Wie waar aan boord is,
die lijsten hangen beneden in de mess uit en ik lees die wel, maar ik onthou het allemaal niet lang, het verandert toch elke week.

Goed, via dat telefoongesprek van de Gibbe met VW is hier het volgende verhaal binnengekomen: cheng CVV heeft in de mess van
vorig schip -schip 26- zijn tas koffie in het gelaat van de inspecteur (het pastoorke) gegooid. Wat kan daar van waar zijn.
Want een verhaal dat viavia gaat wordt al gauw een volle episode hè. Maar er zal wel een ietske van waar zijn.
CVV drinkt geen koffie. Mag niet om gezondheidsredenen. Zeker weten, hij heeft me eens deelgenoot gemaakt van zijn medisch
curriculum. En het was hij die aan de steward 'a tess of tea' vroeg en dan luidop ongedurig werd omdat die
verdomde Filipijnen geen Engels verstaan. En dat méénde hij nog ook, met zijn 'tess' of tea.

Dus laat ons zeggen dat hij thee in het gezicht van het pastoorke gegooid heeft.
In de mess? In volle mess waar mensen dat kunnen gezien hebben en achteraf zouden kunnen gevraagd worden om te getuigen als dat
gebeuren een staartje krijgt? Zou het niet in de controlroom kunnen geweest zijn, waar machine-officieren een fractie sneller zijn om hun
hoofd weg te draaien wanneer hun grote baas 'het' krijgt. Zij zijn sneller dan een captain of een choff die er met belangstelling blijven
zitten op kijken en daar later misschien zeer bereidwillig, wanneer hun versie van de feiten gevraagd wordt, op papier zullen zetten dat ...
Maar goed, niet in de controlroom, in de mess dus.

LM vertelde dat inspecteur Pastoorke de mensen nogal kan treiteren, het bloed van onder de nagels,
en dat hij het om een of andere reden niet laat.

    'k Herinner mij ineens dat cheng LU -schip 26- misschien goede redenen had om zich nogal lacherig uit te laten over zijn voorkeur
    voor een andere inspecteur. 't Pastoorke heeft op de Dampier -schip 25- cheng Brendstein ook bijna buiten zichzelf gekregen, zei LM.
    En eer men dié cheng uit zijn evenwicht krijgt ... maar de 't Pastoorke is een jezuïet en die hebben daar een neus voor.
    Er zijn nog twee storietjes over 't Pastoorke op schip 25. Minuscuul hoor, maar heel relevant. (later eens vertellen)

In feite is hij geen inspecteur van machinerijen, hij is inquisiteur van mecaniciens. In Antwerpen vinden ze dat misschien even bruikbaar
of hetzelfde, maar wij niet. Niét.
En nu heeft hij bekomen, mits een beetje gezichtsverlies (kleine prijs voor zoveel resultaat), dat cheng CVV de schuldige is.
Had CVV misschien een probleem op het thuisfront? (zijn zoon weeral?)
Was er iets dat maakte dat hij het getrien van de jezuïet meer dan beu was? Het manneke snuift dat soort dingen hoor.
Ge had hem over choff VW op schip 25 moeten bezig horen, achter diens rug.

Choff VW zit nu dat ander schip, een strafschip noemt hij het. Had VW de jezuïet al in zijn vaarwater op het vermaledijde schip 25 ?
Er zal op schip 26 dan ook wel meer gebeurd zijn dan enkel die tas koffie of thee. Nijdig ventje, dat pastoorke.

voor de liefhebbers van absurditeiten en zotternijen : de Itegemse Cronakronieken

De eerste keer dat ik Bart Peeters en Hugo Matthijsen samen aan het werk hoorde was in 1992, via RVI, Radio Vlaanderen Internationaal.
We lagen toen tegen de kaai in Odessa (Oekraïne) en die twee zottekes samen, dat was voor mij plots een verademing.

Het was de eerste keer dat ik mee vaarde met LM. En wegens gehuwd met een officier mocht ik niet meer werken.
Dat kwam harder aan dan ik verwacht had. Plots hoorde ik nergens nog bij, was ik nergens welkom.
Niet downstairs, ik had maar niet moeten trouwen met een officier en upstairs worden.
Upstairs werd ik genegeerd, want is was maar een stewardess, ik kwam van 'beneden', van downstairs.
Ik zat halverwege de trap. En nu? 
Dit zegt het heel goed : https://www.youtube.com/watch?v=qGFR3zz12p0 , 02min15

Na verloop van tijd heb ik me kunnen wegwerken uit die situatie, nog steeds de wijze lessen van Yvonne indachtig.
Maar toen in Odessa was de chemie tussen Peeters en Matthysen frisse lucht voor mijn bovenkamer.
Op slag was ik fan van hun programma Het Leugenpaleis, en ik hield de zendtijden van RVI nauwlettend in de gaten.
En nu zijn die twee weer te horen. Mijn contentement kan niet op.
'k Hoop uit de grond van mijn hart dat ze samen verder blijven gek doen.

Vandaag : 'Itegem in quarantaine? Da's geen nieuws. In september 1996 was heel Itegem al afgezonderd van de buitenwereld.'
Mét ondertitels, klank aan
https://www.facebook.com/radio1be/videos/2579200905632068/
06min54

1996-09-03 

We liggen nog maar eens op anker. Daar kijkt ge van op zeker? De capt belde daarstraks dat ik het manifest nog moest tekenen.
Hij was in het schipsoffice. Het manifest is de declaratie voor de douane. Gewoonlijk komt de 2^de stuur daar mee rond. Ik vroeg me
af wat er gaande was, als de capt himself daarvoor belt. Er is niks gaande. We liggen.
Daarméé is het machien zo stil! Een patrijspoort die een beetje uitzicht biedt zou toch gemakkelijk zijn.

En waar zijn we nu? Op het Maleisisch gedeelte van Borneo, misschien Sarawak, misschien Sabah. Daar heeft LM iets over gezegd.
Of ging dat over de vorige haven? Dat ik niet goed meer weet waar we zijn ligt niet zozeer aan het uitzicht op de wand van de schouw hoor.
Dat komt vooral omdat het bestek niet meer uitgehangen wordt, de ETA (estimated time of arrival). Daarop staan buiten de middagpositie
van het schip nog een paar nuttige gegevens, de tijd van aankomst volgens drie verschillende snelheden, de datum én de naam van
de volgende haven (of de volgende terminal). Waarom ze dat niet meer uithangen weet ik niet. Misschien vinden de stuurlieden het
voldoende dat zíj het weten, waar we met zijn allen zullen terecht komen?
Met  de middagpositie en een wereldkaart konden we al een eindje vooruit, maar een wereldkaart hebben we potdorie niet bij.
Op een of andere mysterieuze manier zat die kaart in geen ene valies. Ik dacht dat LM ze mee had en LM dacht dat ik ze wel zou
meebrengen en in Inchon (Korea) hielden we geen tijd over om naar een wereldkaart te zoeken. Ze blijft op de boodschappenlijst staan.

In Inchon heb ik door de jachtige luide sfeer in de voedselafdeling een miskoop van formaat gedaan. We zochten pindanootjes of
gemengde nootjes. dat verkochten ze enkel in kleine dure snoepedoosjes en wij wilden dat in industriële hoeveelheden, omdat we niet
op voorhand weten wanneer er nog eens boodschappen kunnen gedaan worden.

      Hier in deze terminal bvb, mag niemand aan de wal. De Wal wil dat niet. Geen havenfaciliteiten, geen bevoorrading (stores),
      geen proviand (provisions), geen bemanningswissel (crewchange), geen shorepass (walpermissie), kortom : geen boodschappen.
      Tiens ...? Dan is hier geen dokter van wacht ookni, want dat dat hoort toch bij havenfaciliteiten?

Die miskoop nu. Een half uur tevoren hadden we bij onze pint een potje ongezouten nootjes gekregen. Uit de dop, maar het bruin velletje
moesten we er zelf af friemelen. Ongezouten pinda's werden door LM goed bevonden. beter zelfs, want zonder zout.
Ineens zie  ik een groot blik staan, iets boven ons hoofd. Er stond een foto op van die dingen en 'sweet beans'.
Sweet betekent ongezouten en als de Koreanen het woord beans willen gebruiken voor nuts, dan moeten zij dat weten, maar ík pak
dat reuzenblik pinda's mee, ± 20 cm hoog, 15cm doorsnee en zwáár.
'k Had er eens moeten mee schudden. Maar als de pindanootjes nog eens vacuüm verpakt zijn, dan hoort een mens geen gerammel, en
met die schetterende muziek zeker niet.
"LM! Kijk! Pinda's! Gevonden!" LM blij, ik blij, blijdschap alom.
Dat blik staat hier zo'n paar dagen te blinken, tot ik het tijd vond om dat open te doen. Ook al omdat ons tweede potteke gemengde noten
begon leeg te raken. 'k Stessel ermee naar de keuken, want voor zo'n groot blik heb ik de grote opener van de keuken nodig, die staat
vastgevezen op een van de werktafels. 'k Vraag aan de kok of ik de opener mocht gebruiken. Ik mocht. James, ene van de twee stewards
neemt dat blik uit mijn handen want ik zou me zo eens kunnen bezeren tijdens het manoeuvre met de opener. James draait het blik open.
De ch.kok keek nogal verbaasd, vond ik. 'k Leg uit dat het pindanootjes zijn ... 'k geraak niet uitgesproken, want hij riep al "Sweet Beans!"
en dat ik hiér een moest kijken, op déze kant van het blik, daar staat het op, en in 't Engels!

Wat zat er in het blik : Sweet Beancompote. Van kleur en smaak lijkt het goed op de pruimencompote waarmee taartjes gevuld worden.
De Filipino's kennen die zoete-bonen-puree heel goed. Bij hen wordt het gebruikt in gebak en om desserts mee af te werken.
Op het blik stond zelfs een piepklein fotootje van een ijscoupe, gegarnierd met van dat spul.
Het is lekker, niet te zoet en een beetje kruidig, maar ver weg van het borrelhapje dat ik dacht in huis te hebben.
'k Vroeg aan de ch.kok of hij er iets kon mee doen, blijkt hij van dat spul in voorraad te hebben en voldoende ook nog.
Daar geloof ik niks van. Wat zou de Belgische shipchandler zoete bonenpuree in zijn aanbod hebben zitten. Mon oeil!
De enige compote die hij aan boord zet is appelcompote. Pruimen en abrikozen komen gedroogd aan boord. Áls ze al komen.
De ch.kok zijn uitleg moest voor iets gans anders dienen, maar goed.

LM nam de miskoop tamelijk filosofisch op. Ik iets minder, hoeveel tijd moet hij nu misschien zonder nootjes ...

Gisterenavond ging het gesprek over het verschil tussen abdijbier en trappistenbier. En wat het verschil ni wel mag wezen.
LM weet dat. Abdijbier wordt in moderne brouwerijen gebrouwen, volgens het recept van een abdij en onder licentie.
Trappistenbier wordt in de abdij zelf gebrouwen, op euh ..., volgens de oude methode, op ... grootmoeders wijze.
Daar zullen de paters Trappisten van opkijken, die hebben in hun abdij geeneens een grootmoeder om het hen te wijzen.
LM zocht 'op ambachtelijke wijze'.
Er zijn maar zes trappistenbieren meer in België. Hier aan boord geen enkel.
Luc was luidop aan het wegdromen over Maredsous kaas met een goeie trappist bij, op zondag. Op zondag?
Mag het ietske genereuzer, bvb elke dag van de week? Potverdekke, het bier is niet eens aan boord en hij zou het nog rantsoeneren ook.
Met iets dat niet aan boord is moet men toch niet zuinig zijn om langer toe te komen hè.

Namiddag : aan tafel had de capt nog meer nieuws te vertellen, over An en Eefje deze keer.

1996-09-05

LM is om 05h30 begonnen, we vertrokken.
Wat een geluk dat hij de wekker gezet had, want ze hebben hem niet wakker gebeld. Weer zoiets mysterieus.
Waarom bellen ze een 2^nd eng niet wakker wanneer er jobs op het programma staan die typisch voor de 2^nd eng zijn?
Omdat de cheng gezegd heeft 'laat de 2^nd maar slapen'? Waarom zou een cheng dat zeggen? En waarom niet aan de 2nd zelf? Vreemd ...

Vanmorgen belde LM mij om te zeggen dat hij er om 07h30 zou zijn om te gaan ontbijten.
Om 08h ziet hij dat ik hier in de cabine de hoorn niet goed ingelegd heb. Dat was een bijna-ramp.
We hebben hier zo'n lichtgewicht flut-telefoontje. Als die hoorn niet goed ingelegd wordt ligt het ganse binnennet plat.
Op de brug is een controlepaneel en daar kunnen bevoegde instanties zien wie de storing veroorzaakt.
Dan komt er een oproep door de intercom : "Mr. X, check your phone please, check your phone PLEASE".
Please is Engels voor 'en rap een beetje!'

      Vannacht was er brandalarm. Loos alarm. Toen kwam uit de intercom : "Ahum ... this was a false alarm, this was a false alarm".
      Dat werd zó stil gezegd. Om degenen die door het alarm geslapen hadden niet wakker te maken?
      Men slaapt niet door een alarm. Onmogelijk. Een brandbel is een grote rode hamerbel. Een brulbeest.

Verder over de telefoon. Dat hoorntje in wit lichtgewicht design heb ik nog al eens verkeerd op laten liggen. Toen is iemand het komen
zeggen. Dat was gans in het begin, toen hadden ze nog compassie met loempekes, dat werd nog niet het ganse schip rond getoeterd.
Nu wel.  -LM beweert dat het vrouwelijk van loempe (lompe) loempia is, mooi hè, ik ben een loempia-

Zo plastieken fluthoorntje bagatelliseert de inhoud van de gesprekken, vind ik. Het maakt van elke boodschap luchtig gebabbel,
woordengekabbel, prietpraat. De bakelieten hoorns van vroeger lieten ons tenminste in de waan dat er serieuze woorden van gewicht
gesproken werden. Door zo'n ding voerde men een Gesprek. En ze vielen vanzelf tegoei in de beugel, ze waren tenminste zwaar genoeg.
We moesten ze met twee handjes vasthouden, zo lang is bakeliet geleden.
De hoorn in de haak gooien wordt ook niet meer gedaan hè. Hij zou kapot vallen naast het toestel en dat betekent kosten.

We varen dus weer efkes. Binnen 24hrs moeten we deze lading ergens gaan lossen op het vasteland. We passeren onderweg Singapore
en er worden stores & proviand genomen al varende, dead-slow- maar toch varende. En om middernacht, dwz : geen daglicht.
Dat zou ik willen bekijken. Al veel van gehoord, maar nog nooit meegemaakt. Dat moet nogal een manoeuvre zijn.
In  Suez heb ik het al eens gezien, maar dat was over dag met kleine bootjes en op het kanaal. Kalm water als in een tuinvijvertje.
De bumboten van Singapore zijn zo klein niet, die moeten de zee op kunnen en daar zijn ze dan ineens wel weer klein.
En ze moéten de zee op ook, -de Singapore Passage- want wij vrachtvaarders, liggen te diep in het water om tot bij hen te varen.
Waarmee die mensen zich op zee moeten begeven! En niet zonder lading wegens gesponsord zoals Fons Oerlemans, maar
mét lading, voor hun dagelijks brood. Met die houten bumboats gaan ze zware stukken leveren aan schepen die
hun machien niet mogen stil leggen van de reder, om tijd en geld te sparen voor de aandeelhouders. De managers van de rederij
zitten elders, in een gekoeld bureau en zij geven dit soort beslissingen door aan het schip in een plastieken hoorntje.
Als gevolg daarvan staat een Maleier zich zwetend in wankel evenwicht te houden op een wiebele bumboat. Zonder daglicht.

De Gibbe verjaart vandaag. Hij is van '63. Hij lust marsepein, dat wisten we van vorige kerst op schip 26. In de voorraad snoeperijen
die ik meegebracht had zat een blok marsepein. Dat bleek dan ineens & plots een geschikt presentje, toen we vorige maand de crewlist
eens doornamen om te kijken of er nog verjaardagen op komst waren. 05/09 : de Gibbe. Er moest nog een papierke met een lintje rond
en dat hadden we  puur toevallig tussen het recuperatiemateriaal liggen.
Een kaartje ineen gebokst op de laptop en in het lint wat krullebossen getrokken, in allemaal piepfijne priegeldraadjes zoals ze dat doen
bij de bloemist. Daar bestaat een toestelletje voor, maar met een naald gaat het ook. Minder egaal, maar even spectaculair.
De tros lint is half zo groot als het pakje geworden.
Dat pakje zijn we gisterenavond op zijn tafel gaan leggen. Gibbe moest werken tot middernacht. Hij zou het vinden een paar minuten
nadat zijn verjaardag begonnen was. Deze middag kwamen we hem tegen op de trap. Hij had heel laat gewerkt, nog maar pas wakker,
maar al wel vol gesnoept. Hij was blij met de marsepein en dat was de bedoeling.

Hij vroeg hoe we dat nog wisten, van die marsepein. Ja zeg, sinds vorige kerst, op schip 26 natuurlijk. Daar was hij een potentieel gevaar
voor de kerstpoppen die ch.kok RD en ik ineen aan het denken waren. Een week of wat waren we volop aan het sukkelen met de koppen
van de poppen. We wisten niet goed hoe we die gefikst zouden krijgen.
Na het zoveelste probeersel suggereerde cheng CVV : "Maak ze in marsepein".
"Nee, niks van, repliceerde capt JVDM onmiddellijk, want dan zijn ze zó weer verdwenen" met een blik op de Gibbe (choff).
Tiens, dacht ik toen, eet Gibbe zo graag marsepein dat hij er de poppen van de kerststallen voor zou onthoofden?
Hélaba, holaba, dan moeten we absoluut iets anders vinden. Absoluut. De koppen zijn uiteindelijk bolletjes van brooddeeg geworden.

Dat van die marsepein is in mijn memorie blijven hangen, maar niet omdat ik zo'n goed hart heb of zo'n sociabel wezen ben
gelijk de Gibbe (vandaag) schijnt te denken :
Dat ik het zomaar voor hem meegebracht had omdat ik wist dat hij aan boord was!
Dat het blok marsepein al voor hem bestemd was van bij mijn vertrek uit België!
Dat deed enorm plezier!
Dat vond hij formidabel!
We hebben het zo gelaten, we hebben hem laten denken.
Waarschijnlijk was hij nog niet wakker genoeg om te bedenken dat de dingen mogelijk toevallig in zo'n mooie plooi gevallen zijn.

1996-09-07

We liggen in Maleisië tegen de kaai. Er is geen walpermissie. Voor de mensen van de Immigratie en de Douane was het oké, vertelde
de capt. Het is van de havenmeester dat niemand aan de wal mag, omdat ergens werken aan de gang zijn. Van de klop kreeg de man
geen slof Marlboro van deze capt. Want dat is hier een van de Marlboro-countries hè. Voor alles moeten ze een klad sigaretten hebben,
To Improve Promptness. Of om hen er alvast aan te herinneren dat ze een salaris waar te maken hebben.
Bon, dus geen shore-leave. En voor de jongens geen shore-lief.
Wij niet aan de wal, gij geen sigaretten, zei capt PM. Zo zit deze capt ineen.

En als er werken zijn kunnen ze ons met een buske erdoor loodsen. Er zijn zoveel terminals en plants te wereld waar we als zeelieden
wegens onbevoegd niet te voet door mogen. Op alle continenten is daar een oplossing voor gevonden : een buske.
Geen buske? Geen Marlboro's.

Vanmiddag had ik de telefoon wéér eens niet goed ingelegd. Tom is het komen zeggen. LM had het gemerkt van beneden in het machien,
zei Tom. LM wou bellen om te zeggen dat de Toshiba moest vrij zijn tegen 's avonds en het klonk hier bezet.
Telefoon bezet, Toshiba bezet, ik bezet, enkel het wc was vrij.

De cheng heeft deze namiddag telefoon gekregen van thuis dat zijn moeder overleden is. 87j.
De capt is dat beneden aan LM gaan melden en LM belde me om dat te zeggen en toen heb ik de foon niet goed ingelegd.
Gelukkig liggen we tegen de kaai en is er niemand op de brug om dat in het snuitje te krijgen.
Anders was er al een intercommeke geweest, denk ik.

De cheng liep te ijsberen op het deckje hierachter, tussen de schouw en onze cabine. Ik zag hem heen en weer stappen.
Toen hij weer binnenkwam heb ik mijn medeleven betuigd.

1996-09-08

Deze cheng  -Tonton Laurent- wordt wegens de familiale omstandigheden overmorgen afgelost door ene cheng Leu.
er waren geruchten dat cheng PdL en zijn vrouw (een zonnige ex-collega uit de pre-LM periode) naar hier zouden komen in oktober,
en ik sprong al een gat in de lucht -dat kon ik toen nog- maar het is pas september. Cheng Leu dan maar.
De naam zegt ons iets maar noch LM noch ik kunnen zich herinneren in verband waarmee.
Vermits hij van uit België vertrekt en bij de rederij zijn vliegticket gaat halen brengt hij de post mee.
Of nee, het was zaterdag toen klerkske PV in Antwerpen een vervanger moeten optrommelen heeft. Cheng Leu vertrekt vandaag uit
Zaventem en klerkske PV brengt zijn vliegticket ter plaatse. De post heeft hij niet bij, die heeft hij vrijdag op kantoor laten liggen.
Jammer, maar helaas. Morgen weten we of er iets klopt van dit scenario.

In de voorraad die de Antwerpse shipchandler aan boord laten komen heeft, zitten natuurlijk grotendeels Belgische producten. Natuurlijk.
Lotus speculoos en Lipton thee en nog zo'n paar dingen met Artis punten op. De Filipino's drinken thee met emmerkes,
knip & weg dat punt (12) en in de Knack die we krijgen van de Franse rederij staat ook een punt, waarde 2. 't Gaat vooruit hoor.
Tenminste iéts dat vooruit gaat. We liggen weeral op anker. Voor de verandering.
Met dit schip zullen we geen grote oversteek maken. Het is niet gemakkelijk om dat idee te laten varen, want dan valt er een
pep-argument weg: eens we hier weg zijn ..., wanneer we op zee zullen zijn ..., na vertrek ... Dat vooruitzicht, die troost valt weg.
Na vertrek komt er gewoon geen volle zee, het blijft territoriaal water er daarmee ook de bewoonde wereld met het gesikkeneur over
reglementjes, percentjes en presentjes.
In de mess hangt het reisprogramma uit. Het vervangt de ETA niet maar het is beter dan niks.

      En het ligt hier allemaal maar op een kletske van elkaar hè:
      31/08  Bintulu - Maleysia
      03/09  Kerteh – Maleysia
      05/09  Singapore (passage)
      06/09  Mallaca – Maleysia, dat was gisteren en vandaag op anker
      12/09  Dumai – Indonesia
      13/09  Singapore (passage)
      18/09  Liu Hua – Hongkong
      22/09  Daesan - China

Acht havens op drie weken tijd, dat is zestien standby's, zonder het ankeren bij geteld. Zestien, dag of nacht.
Drie weken is juist de periode voor een 'schone' oversteek. Twee weken ware ook al schoon geweest.
LM heeft gelijk, die Koreaanse Won gaan nog van pas komen, want dit schip geraakt hier toch niet meer weg, uit den Oost.
'k Ben benieuwd of we in Hongkong aan de wal mogen. Binnen drie jaar wordt dat terug gegeven aan China hé.
'k Ben in een boek bezig waarin onder andere uitgelegd staat hoe de Britten aan Hongkong en Shanghai geraakt zijn.
Frisse jongens, onze Vroede Voorvaderen.

Er staat nog altijd maar één droogkas voor het ganse schip -een huishouding van ongeveer 20 mensen + scheepslinnen-
De twee grote, die in Juli bij een Singapore passage aan boord gekomen zijn, zijn nog altijd niet aangesloten. Ze kunnen niet door
de deur van de laundries, er moet weer een stuk uit de deurstijlen gebrand worden. Dat is er nog altijd niet van gekomen, omdat er
telkens iets voorrang neemt. Een standby aankomst, een standby vertrek, een standby anker, een standby anker-óp, en wanneer dat
allemaal achter de rug is moet in het machien het werk dat blijven liggen is, gedaan worden. En wanneer dat amper in orde is,
is het weeral standby aankomst en herbegint het van voor af aan.
'k Moet er niet aan meewerken maar ik word moe met de mensen die het moeten in orde houden.

De capt wordt al eens op de brug gevraagd via de intercom. Wanneer dat tussen 08h en 12h gebeurt horen we de stem van de 3^de stuur
Pascal (Canadees). Hij spreekt Canadees-Frans. Ik weet niet hoe ik Franadees moet typen. Hij praat traag. Traag typen kan ik wel.
"Leu cômààndààn é deumààdéé â lâ pààsrel, leu cômààndààn é deumààdéé â lâ pààsrel ... drie seconden stilte ... dûûrzjàànse"

      Le commandant est demandé à la passerelle, le commandant est demandé à la passerelle, d'urgence.
      De kaptein wordt op de brug gevraagd, dringend. Of meer courant : Captain on the bridge please, captain on the bridge please.

In momenten van urgentie rustig blijven is zeker een pluspunt bij leidinggevende figuren in wording, maareuh,
wij lachen ons een kriek met zijn ûûrzjanse. Pascal is een kleine vinnige, maar over de intercom zoudt ge hem dat niet aangeven.
Waarschijnlijk heeft iemand hem gezegd dat hij in de micro traag moet praten en duidelijk moet articuleren.
Dat articuleren was duidelijk. Dat traag evenzeer.

De capt heeft zijn videocassette van de Formule 1 in Hockenheim ontvangen van zijn vrouw (via de Franse rederij?). Daar zijn ze nu
naar aan het kijken. Vanavond is er nog eens Formule 1 op TV, maar of we dat aan boord kunnen ontvangen blijft afwachten.
Op zondagnamiddag hebben de mecaniciens vrijaf, als we niet tegen de kaai liggen. Dan zijn ze zo eens een half dagje uit dat geliwaai
van het machien. En naar wat gaan ze dan met zijn allen zitten kijken? Juist ja, naar ander geluwijt.
Volgens LM is de klank van Formule 1-motoren muziek, of minsten gewoon geluid. Volgens mij is het lawaai. Geluid + lawaai = geluwui.

Behalve de cheng. Die is zijn valies aan het maken. Nogal stillekes. -hij monsterde onverwacht af vanwege het overlijden van zijn moeder
Er staat geen muziek op in zijn cabine. Misschien zijn de CD's al ingepakt. 'k Denk dat de tijd niet vooruit gaat voor hem :
wachten op de vervanger, eerder mag hij niet van boord.

Het is 18h, ik ga beneden eens horen wie er gewonnen heeft. Ze hebben het al gezegd hoor, en ik ben het vergeten, maar ik mik op
Villeneuve. Da's nu mijn nieuwe favoriet. En in voetbal is het Sint-Andries, van 't Stad.

1996-09-09

Ach, wat baten kaars en bril als ik het niet ingetikt heb. Heb ik het verhaal van de 'Hydrophore' al verteld? Nee zekers. Awel :
Er waren eens twee hydrophores en die stonden in de Machinery List onder de rubriek 011/.
Rubriek 011/ zijn de pompen. In de machineruimte alleen al zijn er 37 verschillende pompen, weet ik nu.
De rubriek heeft dus het aantal items van 011/01 tot 011/37. Van sommige soorten staan er meerdere exemplaren,
na het pompnummer komt dus nóg een cijfer, per exemplaar.

      De pompen om te laden en te lossen staan in Deel II van de Machinery List  -dat is de Deck Machinery
      Deel II heeft een gans aparte nummering, kwestie van zich niet te vergissen in momenten van haast en spoed
      of gewoon omdat het weer eens rap moet gaan.

Het was een voorlopige rangschikking, er waren ook pompen die nog geen nummer hadden,
maar toch: Orde, Systeem & Methode. Halleluja.
In de kolom er naast staat telkens over welke pomp het gaat, met daar telkens het woordje 'pump' bij.
1/ omdat die lijst in het Engels moet
2/ omdat men dan in één bewerking alle pompen kan opvragen wanneer dat nodig is
Dat was nodig op een dag, want LM ging ze een definitief nummer geven.
Ik roep alle pumps bijeen. Ook de ongenummerde natuurlijk.
'k Print die lijst. LM nummert de pompen in volgorde van belangrijkheid.
Het exact totaal kenden we toen nog niet.
'k Geef ze hun volgnummer op de print, in potlood. Als dat niet voorzichtig is!
'k Laat LM het blad nog eens nalezen en tik dan de nummers in.
We komen aan 36 soorten pompen. Dat kan kloppen.

Een paar dagen later ben ik in diezelfde lijst bezig, op het scherm deze keer en wat zienik:
twéé keer het soortnummer 011/14 in de lijst, met als naam Hydrophore N°1 en Hydrophore N°2.

      hier hou ik het relaas efkes kort

Help! Ik ben een mekanieke sukkel, wat doen ze me nu weer aan? LM!!!
Hij was beneden aan het werk, dus moest ik het zelf uitvissen of zitten wachten tot hij gedaan had met werken en mij
met één vingerknip uit de nood zou helpen. Maar wat als zijn vingerknip het vandaag niet doet?
'k Ben zelf beginnen peuteren en sleutelen en ik heb dat gevonden want het had weinig met mechaniek te maken. Het was een eh,
een denkslordigheidje van mijnentwege. Ga zitten en denk mee.

Als die Hydrodinges in de voorlopige rangschikking onder rubriek 011/ komen te staan, dan zullen het wel pompen zijn zeker?
En als het pompen zijn, dan had ik daar 'pump' moeten achter zetten zeker?
Iedereen weet dat hydrophores pompen zijn, de vakmensen hier aan boord weten dat al jaren, ik weet dat pas twee weken.
De enige die dat niet wist was deze laptop, omdat ik in de laatste kolom het woord pump er niet bij gezet had.

Zo komt het dat de twee Hydrophores niet mee op de print stonden en ik LM een onvolledige lijst voor de neus geschoven heb.
Hij heeft toen in goed vertrouwen de pompen gerangschikt en een nummer gegeven, terwijl de Hydrophores er niet bij stonden.
Ze waren er van tussen gevallen omdat ik dat éne woord pump er niet bij gezet had.
Tot ik ze met hun oud nummer tegen kwam ... Opnieuw printen en ze kregen van LM het nummer 31.
Deze twee pompen zijn nu 011/31/01 en 011/31/02. Oef.
En we beseften ten volle het nut van een gerubriceerde nummering. (naar het model van schip 26, met het register van 1008 items)
Anders had ik van af nummer 31 opnieuw moeten nummeren tot ... niet aan denken, 't is opgelost.

Zozie, blad vol. Tot schrijfs.

voor de liefhebbers van absurditeiten en zotternijen :
de Itegemse Cronakronieken. Artikel uit het Nieuwsblad.

Luisteraars van Nieuwe Feiten hoorden hen begin vorige week plots weer voorbijkomen: Cas Goossens en Eugene Flagey,
twee geliefkoosde personages van Het leugenpaleis. Op vraag van de fans leeft het radioprogramma van Bart Peeters (60)
en Hugo Matthysen (64) weer heel even op bij Radio 1. En dat vindt zelfs de echte Cas Goossens goed nieuws.

"Mensen vragen aan Hugo Matthysen en mij hoe het met Het leugenpaleis zit in deze rare tijden", kondigde Bart Peeters
de korte terugkeer van zijn legendarische radioshow aan. "Het is niet om van het gezaag vanaf te zijn, maar omdat jullie gelijk hebben:
na twintig jaar komt er weer iets." In Nieuwe feiten haalde hij dinsdag zijn imitatie van gewezen BRT-baas Cas Goossens
van onder het stof voor een 7 minuten durende sketch. Die spraken hij en Matthysen elk vanuit hun woonkamer in.
En er komt meer: ook vrijdag (27/03) en volgende week dinsdag (31/03) hebben ze iets in petto.

Het leugenpaleis liep van 1988 tot 1998 op Studio Brussel en kreeg op Canvas een vervolg als Het peulengaleis.
Met absurde humor en personages als Joe Roxy en Clement Peerens groeide Het leugenpaleis uit tot cult.
Ook Peeters’ imitatie van Cas Goossens was een publiekslieveling. Dinsdag deed hij 'de Itegemse Cronakroniek' uit de doeken.
"In Itegem is geen sprake van het coronavirus. Die beestjes zijn hier wel gepasseerd,
maar al lang met de staart tussen hun benen weer vertrokken", prevelde Peeters in bijhorend dialect. Het geheim?
"Gorgelen met water uit de Grote Nete." Samen met orgelspeler Eugène Flagey (Matthysen) bracht Peeters ook het lied
Ik zit zo geiren in mijn kot.

De sketch werd meteen lovend onthaald door fans én Cas Goossens zelf.
"Of ik geluisterd heb? Natuurlijk", zegt Goossens. "Ik heb goed gelachen, net als vroeger. Ik word erdoor gesleurd,
maar op een prettige manier. Door dat typetje ben ik bevriend geraakt met Bart. Van mij mogen hij en Hugo doorgaan.
Het brengt vrolijkheid in deze tijden."

"De vrouwen in Itegem hebben de voorbije week als zottinnen zitten naaien. Ons Mia ook."
klank aanzetten voor de
https://zh-cn.facebook.com/radio1be/videos/de-itegemse-cronakroniek-deel-2/784769322049305/ 
07min22

1996-08-26

Dag Mensen in België,

Vanmorgen, nog voor 08h kwam de capt aan de deur van de cabine. Hij had een fax van zijn vrouw ontvangen.
(Dus ons faxtoestel is aangesloten/heeft een nummer/wérkt?) Hij wist te vertellen dat de twee Waalse meisjes zijn terug gevonden en
nog een paar gruwelijke omstandigheden. Om niet goed van te worden. Hij was er persies ook niet goed van.
Mijn eerste reactie (in stilte) : de doodstraf terug invoeren.

We zijn aan het binnenvaren in Inchon, Korea. 'k Ben eens buiten gaan kijken, we liggen al tegen de kaai! Nog niet helemaal vast, zo op
het eerste zicht van een ongeoefend oog, maar dat komt nog. Over land mogen we niet aan de wal, we mogen niet over het terrein van
het bedrijf lopen om naar de bewoonde wereld te gaan. Waarschijnlijk om veiligheidsredenen. Zuid-Korea is officieel nog in oorlog met
het Noorden, dacht ik. Enfin, in '86  toch nog. Dat is mijn meest recente informatie.
En als het niet om veiligheidsredenen is, dan gaat het om de centen, dat de mensen van de bootjesdiensten ook
hun boterham kunnen verdienen; Deze namiddag gaan we dus per watertaxi aan de walapt zei gisteren dat hij ze zou bestellen via
de agent van zodra we tegen de kaai lagen en dat heerschap kon opgebeld worden. Misschien kan LM mee. Dat zou plezierig zijn.

Er lag een dode vlinder in staircase. -trapkoker- Een mooie zwarte met blauw, met de vleugels open misschien wel 15 cm.
Een dromendrager. 'k Had hem op een papier geschept, hem in de bar gelegd en gisteren na het avondeten vergeten mee naar boven
te brengen. Vandaag ligt hij er niet meer. Opgeruimd door Warren waarschijnlijk (steward). Hij kon natuurlijk niet weten dat ik
die dooie beest mooi vind en nog efkes wilde bijhouden. Warren komt uit de Filipijnen en voor hem is dat soort vlinders misschien
dagelijkse kost.

Vorige week wou de cheng al een deel van de Machinery List hebben, om al een begin te maken aan zijn klassement of wat hij er ook mee
van plan is. Met een zuiver geweten en in alle gemoedsrust geef ik een kopie af. Er stond immers bovenaan vermeld dat het een
onvolledige en onverbeterde versie is, met de datum erbij, dus nog niet eens up to date ook niet. Als hij daar al iets mee kan aanvangen,
zoveel te beter, maar de foutjes moeten er nog uitgevlooid worden, dus niet schieten op de typiste en haar bondgenoot.

De lijst begint met  the Main Engine, de Hoofdmotor, dé Machienerij die maakt dat het schip kan varen,
maakt dat een schip een Schip is en geen hangar op het water, die de Aandrijving levert voor de schroef, de Kracht, de Power,
het Hart van dat grote brave beest dat een schip eigenlijk is.
The Main Engine is de idee Verplaatsing-Vervoer-Reis geconcretiseerd in een blok staal dat functioneert.
Als de machineruimte een kathedraal zou zijn, dan is het Main Engine het tabernakel. Een heel groot.
Wie had een paar jaar geleden kunnen denken dat ik ooit nog lyrisch zou doen over een stuk mechaniek ...  -klef, zeg ik nu-

Op die eerste fiche hoort buiten de naam van de bouwer, de datum, het typenummer en de beschrijving ook een serienummer.
Dat serienummer was compléét fout. Niet zo maar een typfoutje of een omkering van twee cijfers, neenee, 't was compleet mis.
Een obscuur serienummer was van de fiche van de frigo-installaties via fout of slordig kopie-plak terecht gekomen in een vak waar
het niet thuis hoorde, namelijk bij de hoofdmotor. Om door de grond te zakken.

1996-08-22

Gisteren namiddag zijn we aan de wal geweest. LM was vrij van 12h tot 18h, dus kon hij van boord. Al goed, want we kwamen met het
bootje toe in een achterbuurt waar niet veel te vinden was van het boodschappenlijstje dat ik bij had en we moesten in een taxi stappen
om naar het stadscentrum te gaan. In mijn eentje was ik niet in een taxi gestapt (niemand sprak er Engels) en had ik de helft van wat
we nodig hadden kunnen bijeen winkelen. Degenen die niet van boord konden hadden mij hun lijstje meegegeven.
Het bootje zou er om 10h zijn. Het was er om 13h35. In 35 minuten was ik murw van het wachten. Dat komt door het weer.
In de bootjesterminal moesten we eerst immigratie en douane passeren. Het was er vochtig en warm. Warme mist.
Ge kon de schimmels horen groeien.
Eén douanier lag in een stoel snurken met zijn benen op de rolband voor bagage. De anderen liepen vree gewichtig te doen, met
de pijpen van hun uniformbroeken omgeslagen tot op de kuit. Dat is hier blijkbaar gebruikelijk want de mensen in burgerkledij
dragen ook broeken op kuitlengte.

Eens daar buiten liepen we recht een wijk in die zou te vergelijken zijn met de Marollen in de jaren '70, maar dan op zijn Koreaans en
bevolkt met figuranten uit een boek over ellende. De mensen zijn er zo klein dat ik me met mijn 1m63 een populier voelde en LM was een
eiffeltoren. Aan het soort winkeltjes te zien zouden we in die wijk niet vinden wat we zochten : shampoo, tandpasta, CD's.
Een bank was er wel. Om de figuranten uit te betalen, dacht ik in een schamele poging om die vreemde sfeer uit mijn merg te broebelen.

Daarna wou ik efkes de overdekte markt binnen want het leek pittoresk. Dat was het ook. Vooral de geur, de vliegen en het feit dat
de marktkramers er bleken te wónen, achter hun toonplank. De geur lijkt op die van droog kattenvoer in de GB, dat los verkocht wordt
uit grote kartonnen tonnen. Dat kattenvoer is gesausd met iets dat katten aanspreekt. Als zo'n ton bijna leeg is moet ge er nogal diep in
gaan hangen om het kattenvoer er uit te scheppen. Dat duurt maar efkes, dus die stank is niet zo erg. En het is droge voeding.
Hier waren het opgelegde zeevruchten, garnaallarven en ander klein grut, in open vaten. In welke mengsels dat opgelegd wordt
weet ik niet, maar het zal wel goed bewaren, want er kwamen geen vliegen op af.
De gedroogde vis en andere gedroogde artikelen hingen omhoog, op Koreaanse hoogte. Dat is voor mij op ooghoogte, ik had dus
geen zicht op wat een paar kramen verder zou volgen en voor LM (1m83) was het helemáál afwachten langs waar we
daar weg zouden geraken.
Kraam na kraam hetzelfde aanbod, de zelfde geuren in vochtige warmte. En gemurmel. Verder stilte.
Die geuren konden elk moment gaan kiemen en monsterachtige science-fiction afmetingen aannemen.
Het was er stil genoeg voor.
'k Had verwacht dat voedselmarkthallen koel zouden zijn, zoals een mercado municipal, met veel arduin een witte tegels.
Of zoals de Crié in de Chinese wijk van Antwerpen. Proper. En levendig ... Niks van.
Een grijs betonnen gebouw met een grijs golfplatendak op ongeveer 20m en daaronder hing een pak lucht te broeien. En stil.
Daar hing een reusachtige amoebe en ze hield LM en mij in de gaten want
Westerlingen zijn een sappige afwisseling tussen al die kleine pezige Koreanen.
Nausea. We gingen misselijk worden en we moesten daar weg.
In hetzelfde gangetje liepen twee Amerikaanse koppels te slenteren en te schetteren en opgetogen te doen over, over wat eigenlijk ...
Ze waren vastbesloten van hun dag een succes te maken, het rozig te houden, vooral als de ellende vlammend geel in hun gezicht slaat.
Van dat opgeklopt opgetogen gedoe werd ik pas écht mottig. Die zielige schwung waarmee ze een sloppenwijk 'marvellous' noemden.
Ik moest naar buiten de open lucht in (voor frisse lucht was het te warm) en rap!
Maar niet te rap ook niet, op de grond lopen beekjes inmaakvocht (vaten die lekken?), de kleur van gier.
Goten en afvoer zijn er niet. We moésten wel naar dat vocht kijken, anders zagen we niet waar we onze voeten zetten.

Een taxi te pakken krijgen was nu een corvee. LM had het erg moeilijk door de warmte, ik ook, en ik was aan het vechten tegen
de misselijkheid. LM ook. Toen we eindelijk in een wagen zaten waren we een en al opluchting. Zo opgelucht dat we vergaten de naam
van de wijk te vragen of het nummer van het havendeel. Gelijk twee beginnelingen : een en al oef.
Ons gezond verstand? Dat stond af.

Aan de Inchon Department Store dropte de taximan ons. Zo'n winkel als de Grand Bazar vroeger of de Innovation van voor de brand.
Er was airconditioning, we waren weer in de reële wereld, het grootste leed was geleden. Dachten wij, kasplantjes van de koopvaardij.
LM stapte de roltrap op, ik volgde. Hij nam ze ineens allemaal tot op de hoogste verdieping, ik volgde.
Hij kwam uit in de CD-afdeling, waar we moesten zijn, alsof hij daar al jaren kwam winkelen.
Het tij is gekeerd, dacht ik, vanaf nu gaat alles weer vlotjes.

De verzamel CD's voor de cheng lagen vooraan. Hij had een lijstje meegegeven.
1/ Lichte klassiek : dat zijn die met foto's gelijk reclame voor wasverzachter en ze kosten maar 10 000 Won = 400BF.
    De keuze was rap gemaakt : alle drie.
2/ Oldies : idem
3/ Orkestmuziek : Paul Mauriat, andere orkesten hadden ze niet.
4/ Dean Martin hadden ze niet, dan maar Sinatra. In Adinkerke kennen ze Sinatra wel zekers? Mô vaneiges dadde!

     Gelukkig stond het programma er in het Engels op en de Oldies bleken nog de originele versies te zijn ook, niet gecoverd door        
     Koreaanse smartlappers. Want dat bestaat ook: dan verwacht een mens zich aan de stem van Roy Orbison, komt er gepiep uit.
     Pretty Woman is verkouden.

De cheng had van elk genre één CDtje gevraagd. Het zijn er in 't totaal acht geworden. 'k Had al in het snuitje dat we zijn Boeddhabeeldje
niet zouden vinden, of niet genoeg tijd zouden overhouden om er grondig naar te zoeken, dus kwam er 100 USD vrij, een 3000 BF.
LM dacht dat ik zot (geworden) was. Maar 's avonds was de cheng er heel blij mee. Hij zat zonder muziek en dat vond hij al lang ambetant,
dus wist ik dat ik er wat van zijn geld mocht tegenaan gooien. En welk zijn muziekvoorkeuren waren had ik ook juist. Hoe zou dát komen?

Toen werd het tijd voor een stop. Van de Koreaanse opschriften konden we niet veel maken, niks eigenlijk, maar we hebben
een gelegenheid gevonden, Clover Hof. In Westers schrift geschreven met een tekening erbij van een kroes blond schuimend bier.
Het was er koel, het bier was van het vat en het was er KALM. Geen muziek die schetterde zoals het warenhuis.
Terwijl we daar zo rustig zaten te zitten begon onze frank te sijpelen dat we het havengebied in het wilde weg verlaten hadden, dat we
voor de terugrit geen adres hadden om aan de taximan op te geven. Akelig. We moesten intijds aan de bootjesterminal zijn!

Nog wat geld gaan wisselen en wij weer naar het warenhuis. In de kelderverdieping was de voedselafdeling. Chips, chocolade, nootjes,
alles wat de achterblijvers besteld hadden, een tas vol. Wat we niet gevonden hebben is deodorant. In welke afdeling we dat moesten
gaan zoeken wisten we niet. Bij ons staat dat in de afdeling hygiëne & verzorgingsproducten, maar hier staat de wasverzachter wel bij de
shampoo. De deodorant zouden we misschien gevonden hebben bij de koperpoets of zo, maar de tijd raakte op . En wij waren ook op.
Het was er lastig winkelen. Muziek die luid schettert, de man van de visafdeling was door de micro aan het roepen en tetteren,
er zijn geen winkelwagentjes, de mand begon zwaar door te wegen, de gangen tussen de rekken zijn te smal voor westerlingen en
geen deodorant te vinden. Hier is werk voor Mieleke Goelen.

De taxirit terug naar de haven zou ik liefst overslaan en voor altijd vergeten, maar dat zal niet gaan. Het was 16h40. We hadden e
en uur en twintig minuten om aan boord te geraken. Als we het niet binnen die tijd in orde kregen werd het een ramp, dan was LM
onwettig afwezig op zijn wacht. We hadden geen geldige reden, geen goed excuus, zelfs geen slappe smoes.
En wie had ons in die situatie gewerkt? Wijzelf. Wij. Zelf.
De situatie was ernstig genoeg om zelfs LM nerveus te maken.

Ik ben naast de chauffeur gaan zitten, omdat ik wel voelde welke richting we uit moesten. Al mijn antennes aangezet, maar zijn
autoradio kwekte. Dat gaf storingen op mijn voelsprieten. Er geraken zouden we wel. Maar intijds?
De chauffeur verstond geen woord Engels. Zelfs niet left, right of straight ahead. Al goed misschien, want LM was zo zenuwachtig dat hij
left straight zei. Ineens klonk van op de achterbank "We gaan er niet geraken hè." Dat klonk zo moedeloos dat ik er kwaad van werd.
Ipv kalm te blijven, of op zijn minst te doen alsof, maakte ik wat van mijn tak. Aan mij had LM niet veel op dat moment en ik hoop dat
de taximan ondertussen wat bekomen is van mijn lawaai. LM heeft al weer wat kleur op zijn wangen.

Dat we er geraakt zijn, en intijds, is puur geluk. Daar hebben we niet veel verdienste aan. Vanaf het groot standbeeld en de laan met
de rode bloemen op de middenberm zaten we goed en ineens waren we waar we moesten wezen. Het was 17h20.
In het ijzerwinkeltje de drie gordijnrails gekocht. De Koreaan zei toen we buiten gingen 'Auf Wiedersehn'. Bij de Duitsers gevaren?
In de mimimarket ernaast handdoekjes en Hite gekocht. Hite is een Koreaanse pils. Erg lekker, zoiets als Tuborg of Carlsberg, edelpils.
De langwerpige handdoekjes draagt LM in de nek, om te gaan werken.

Op het bootje heb ik de rest aan Koreaans geld geteld, 168 000 Won. Die ging ik proberen te wisselen voor USD met iemand van de ploeg
die aan de wal ging wanneer wij terug aan boord kwamen. Dat zou snel moeten gaan,
want die mensen stonden waarschijnlijk al te trappelen aan de gangway.

Het bootje moest eerst nog een Indische bemanning naar haar schip voeren. Tenminste, wij dachten dat het Indiërs waren.
Hun boodschappen zagen er gans anders uit dan de onze. Dat was in '92 in Odessa ook zo.
Indiërs doen blijkbaar zelf hun bevoorrading. In Algemeen Scheeps : zij krijgen hun stores niet via een shipchandler.
Vandaar dat ze aan het sleuren waren met lasbagetten en ander zwaar spul. Daar moeten die mannen hun gangway mee op.
Hun schip was één hoop roest. Kingston (Jamaïca) stond er achterop. Waarschijnlijk een obscure rederij die niet meer om ziet en
de bemanning laat verkommeren. Die gaan dan stillekes van de captains cash money lasbagetten om scheuren te lassen bvb.
Misschien zit de reder ongeduldig te wachten tot het schip zinkt, om het geld van de verzekering binnen te rijven.
Als de captain dan zijn bemanning in alle stilte lasbagetten doet kopen, gaat dat schip voorlopig niet zinken natuurlijk.
De deugnieten, hunne reder zo voor 't lapke houden.

1996-08-23

De ch.kok en ik hebben deze voormiddag afgerekend, Won tegen USD. Het duurde efkes eer ik het begrepen had, ik zag een nul waar er
een stond. 'k Daalde direct enkele graden in de kok zijn achting. Hij wist nog niet dat ik een cijfersukkel ben. Nu weet hij het wel hoor.
Maar goed, de rekening klopt. In het totaal heb ik 172 USD kunnen recupereren. De rest is nog in Won. Volgens LM blijven we hier
n het Oosten met dit schip , dus zal er nog wel een Koreaanse haven tussen zitten.
Voor het ogenblik varen we naar Singapore, ankeren, for orders. Dat wil zeggen dat de volgende bestemming nog niet vast ligt,
maar van daar hebben we een betere vertrekpositie om snel ergens te kunnen geraken.
In Europa is 'for orders' gewoonlijk ankeren bij Gibraltar.

1996-08-27

Wat gebeurt er allemaal in Antwerpen? De faxen rollen boven binnen alsof het wc-papier is. Dat de rederijen eenzijdig het CAO opgezegd
hadden wisten we al sinds 17/07, maar het gedonder is blijkbaar nu pas goed begonnen?
Luc (2^de stuur) wist iets te vertellen over een onderzoek dat 'ze' (de rederijen?) gedaan hebben bij de inkomensgroep 3^de mec & 2^de stuur.
Dat zijn de mensen tussen de 25 en de 35 jaar, zeer ruim genomen. Besluit van het onderzoek: de meerderheid van die groep is vrijgezel,
heeft geen gezin, dus geen kinderen ten laste daarom kan iederéén van die groep best met wat minder.
En wat als die mensen andere financiële engagementen hebben? Familieleden geldelijk ondersteunen bvb.

Dat het gaat over het bedrag van een inkomen
dat van een middel van leven
een middel van bestaan maakt
wordt daar efkes van tafel geveegd. -'k zit mij hier weer op te winden over die domme kromme redenering van de rederij

Efkes één enkele betekenis van het woord meerderheid verheven tot absolute betekenis, met voorbijgaan van alle mogelijke context.
Wat is een meerderheid? 51%, zoals bij de aandeelhouders van de rederij? Zoals in een democratie? Ja kom zeg,
pas een democratische meerderheid van 51% eens toe op de gezondheidszorg bvb.
Dan mogen er veel medicijnen uit de ziekenkas genomen worden hè.
Hoge bloeddruk. Hoeveel Belgen hebben daarvoor een medicijn nodig? 49%? Da's geen meerderheid, geen terugbetaling.
Bloedverdunners. Hoeveel Belgen? Geen meerderheid? Geen terugbetaling want de meerderheid kan zonder.
Meerderheid. Pff.

Het is hier rustig. We varen nog altijd richting Singapore. Bij de charter zijn ze namelijk in verlof tot eh, tot wij in Singapore aankomen.
'k Heb een paar ouwe Humo's gevonden. Hoe komen ouwe Humo's op een gloednieuw schip? Awel, via Johan van op de werf zijn die hier
geraakt. Hij kreeg ze uit België doorgestuurd. 'k Dacht wel dat ze per vliegtuig gekomen waren, de TV-programma's waren er uit.
Da's om het gewicht te verminderen. Niet alleen per post. In de valies telt ook elke gram.

1996-08-31 ~ Borneo

Nog eens in WP! Eindelijk. -WP = Word Perfect, het tekstprogramma dat ik toen nog gebruikte- Het voelt gelijk een ouwe sweatshirt die
goed zit, al járen. En al die tijd toch maar bezig zijn met die nieuwe strakke modieuze dingen. Dju toch, moet een mens daarvoor op
de leeftijd gekomen zijn die, eh, die de kalender aangeeft?  -'k was toen pas 44 geworden en ik had het al over leeftijd ...

Al die lijsten voor het machien typen is heel interessant en ik leer veel bij (moeilijke woordjes leren!) maar een mens heeft geen
bewegingsvrijheid in die materie. De minste vrije interpretatie is óf niet juist, óf fout. Punten, komma's, de hele reutemeteut.
Het moet kloppen. Ook de kubieke kilograms bvb.
Om een treurzang van te maken :
Als ik reis op zeven zeeën ploeg ik door de typersweeën
Ik typ lijst na lijst, na lijst. Als ik vaar in ... pompompom,  nee laat maar.

'k Groei stilaan krom en word een lijstenbestje. Den bureau lijkt soms een lijstennestje.
In WP kan alles, ook het ampere. In MS Word : ampère.

Over moeilijke woordjes :
(to) machine = machinaal bewerken, voor hout en metaal
(to) process = machinaal bewerken, voor andere materialen
Tot zover het Engels woordenboek dat meegegeven is in de Toshiba, bij MS Word.

Tijdens het avondeten 29/08 kwam het bericht dat wel naar Borneo moesten. Het begon ermee dat de capt op de brug gevraagd werd.
De capt verlaat de tafel en gaat naar boven, waarschijnlijk telefoon van de supercargo in Londen. De Gibbe gaat hem achterna,
gelijk een ongerust kieken. De capt zou zo eens over zijn nestels kunnen struikelen op de trap. Gibbe is vijf maanden geleden vader
geworden en dat tekent hem.

Terwijl ze nog boven waren begon het manoeuvre al om terug te draaien, 180°. Degenen die dicht genoeg bij de patrijspoort  zitten
konden dat zien, ttz, Pascal de 3^de stuur had het direct gesnopen. Hij zit niet zó dicht bij het raam, maar hij is stuurman, dat scheelt.
Aan het soort manoeuvre wist hij dat het 'terugkeren' was en niet zo'n beetje bijsturen om van koers te veranderen. Dus wist hij ook
de richting en de vermoedelijke bestemming. Hij had het juist. Jammer dat het toen te laat was om nog een pronostiekske te organiseren.

Borneo dus. Welke terminal weet ik niet. Hier wordt geen ETA meer uitgehangen, dus kan ik niet gaan kijken hoe het hier heet.
(ETA = estimated time of arrival, en op dat papierke staat gelijk ook de middagpositie)
De namen van de terminals hier zijn moeilijk te onthouden. Tegen dat ik schrijfgerei vast heb ben ik ze al weer vergeten.
En in Borneo wordt best niet gepost dus deze brieven zijn voor de volgende bestemming. 'k Denk dat ze die al genoemd hebben,
maar die naam ben ik ook weeral kwijt. Met dat al liggen we hier weer rond te kletsen in piratengebied.

1996-09-01

De cheng brengt hier zojuist een exemplaar binnen van een plaatselijke krant : Sun Mega-Zine. Twee bladzijdes over Julie en Melissa.
Borneo : een land waar nog kannibalen leven.
België : een land waar Dutroux en dergelijke kunnen blijven loslopen.
En zeggen dat exemplaren van dat soort nog dagelijks geboren worden en er bestaat geen methode om ze er van tussen te wieden.

1996-09-03

Mensen Lief, het is al september, al drie dagen, miljaar!
In de volgende haven, ergens in Maleisië denk ik, monstert Jan de elektrieker af. Hij gaat niet over België naar huis, maar rechtstreeks
naar Polen. Daar moet hij zijn want hij woont daar, omdat hij Pool is. Noord- of Zuidpool, dat heb ik niet kunnen vragen, want hij spreekt
Engels en North or South Polish klinkt so foolish. En het betekent niks want het moet Pole zijn. Dus laat maar.
Kortom, als ge een brief krijgt uit Polen, Poland in het Engels, (de brief in het Nederlands) dan is dat deze brief, gepost door ene
Polanskiin zijn thuisland. Niks aan de hand dus.
De volgende elektrieker komt ook uit Polen. We dachten efkes aan Lech Walesa, maar die heeft nu een pensioen van de staat
en doet niet meer in elektriek. Toch niet op schepen. Misschien doet hij enkel nog in Verlichting.

Het heeft nogal wat gerommel gegeven eer Jan kon/mocht afmonsteren. De cheng had in tamelijk kordate bewoordingen laten horen
wat hij ervan vond, dat een elektrieker er na één maand al af wil en dat het niet opgaat een paar maanden werf te doen en dan na
een maandje (anderhalve maand ondertussen) naar huis te willen. Dat zijn geen zeemannen meer, dat zijn ... en toen volgde een serie
woorden die zijn mening nogal duidelijk uit de verf lieten komen.
Wat blijkt : Kan is hier met een contract op naam van zijn vorig schip, wat wettelijk al niet kan.
Hij is hier zo wat in het zwart aan het werken?  Duistere toestand. 'Men' had hem wijsgemaakt dat, vermits op het vorig schip
zijn zes maanden niet vol gemaakt waren, hij die hier aan boord kon aanvullen en dan naar huis mocht.

Ofwel heeft Jan dit schip aangenomen om Antwerpen de depanneren, maar hoe komt hij hier aan boord zonder geldig contract?

Ofwel heeft hij zich echt in de luren laten leggen door Antwerpen (?) maar het lijkt me zeer onwaarschijnlijk dat Antwerpen zich aan zoiets
zou wagen en dat Jan daar dan nog zou inlopen ook. Anderen misschien, maar Jan niet. In elk geval heeft hij het handig gespeeld en
hij heeft het argument van zijn contract pas gebruikt toen het zo goed als te laat was daar nog iets aan te morrelen.
De capt heeft dus geconstateerd dat voor Jan de zes maanden om waren, volgens een discussieerbaar, misschien ongeldig contract.
En dat het te laat was om een geldig te faxen of te doen opsturen.
En dat hij dat zelf niet gezien had, de voorbije zes weken. Vooral dat laatste, denk ik. Potje gedekt houden.
Jan mag naar huis. Wat zeg ik, Jan moét naar huis.
"Want laat ons redelijk zijn ..."  Jáá! Laat ons voor de verandering eens redelijk zijn, 't is eens iets anders en 't is ook plezant.
Al de woordenstruisdoenerij en dat verbaal geweld van ervoor, moest nu afgezwakt worden met veel strijkages,
met Háájáá en Jamaar en Da-Wist-Ik-Ni. In veelvuldige meervouden.

Goed, dit alles om te zeggen dat er Poolse postzegels op de brieven zullen plakken.

Bart Peeters en Hugo Matthysen reanimeren even 'Het Leugenpaleis' en lanceren
'De Itegemse Cronakroniek'
Artikel uit Het Laatste Nieuws van di-24/03:

Nu het hele land al meer dan een dikke week gebukt gaat onder de noodzakelijke quarantainemaatregelen
om het coronavirus in te dijken, kunnen de lachspieren wel een opkikker gebruiken.
Iets waar Bart Peeters en Hugo Matthysen wel oren naar hebben.
Voor het Radio 1-programma 'Nieuwe Feiten' reanimeerden ze deze middag eventjes 'Het Leugenpaleis',
het legendarische Studio Brussel-programma dat de twee tussen 1988 en 1998 presenteerden en
later als 'Het Peulengaleis' nog een tv-vervolg kreeg.

Figuren als dichter Joe Roxy, sympathieke medicus Dokter De Reiger en uiteraard popkenner Clement Peerens
groeiden uit tot radiogeschiedenis.

Bart Peeters kroop rond het middaguur even terug in de huid van een ander vast typetje:
Cas Goossens (de echte was in de jaren tachtig nog de grote baas van de BRT (de voorloper van de VRT), maar dat
weerhield Peeters en Matthysen er niet van om de draak te steken met de openbare omroep en haar personeelsleden).
We spitsten meteen de oren voor 'De Itegemse Cronakroniek'.
In de sketch ontdekken we wat 'de Itegemse slok' is en waarom deze misschien wel met succes tegen het coronavirus
kan worden ingezet, ondanks de bedenkingen van 'Matthysens'. Verder willen we niet al te veel verklappen.

Afsluiten moesten de twee wel doen in ware 'De Floeren Portemonnee'-stijl.
Mijnheer Goossens bracht het lied "Ik zit zo geiren in mijn kot" uit "de gelijknamige musical" en
werd begeleid door de orgelklanken van partner in crime Eugène Flagey.

Veertigers en vijftigers opgelet, de sketch is niet iets eenmaligs. Komende vrijdag is er al een nieuwe bijdrage.
Ook een derde aflevering voor dinsdag 31 maart staat op de planning.
Peeters en Matthysen creëerden de sketch samen, maar deden dat elk vanuit hun eigen huis,
geheel volgens de quarantainerichtlijnen. (van HLN)

Klank aanzetten, radiofragment met ondertiteling, 06min55, onder het artikel.
'k Probeer een meer zinnige en vooral kortere link te vinden, in afwachting is het deze:

https://www.hln.be/showbizz/tv/bart-peeters-en-hugo-matthysen-reanimeren-even-het-leugenpaleis-en-lanceren-de-itegemse-cronakroniek~a7c98818/?referer=https%3A%2F%2Fwww.bing.com%2Fsearch%3Fq%3DItegemse%2BCronakroniek%26form%3DEDNTHT%26mkt%3Dnl-be%26httpsmsn%3D1%26msnews%3D1%26plvar%3D0%26refig%3Db1104f53cf984cb6eda2f09e814b84a1%26sp%3D-1%26pq%3Ditegemse%2Bcronakroniek%26sc%3D0-21%26qs%3Dn%26sk%3D%26cvid%3Db1104f53cf984cb6eda2f09e814b84a1

1996-08-17 ~ op anker, Koje-Do, Korea

Dag Ieder en Elk,

Het is raar maar waar, ik kom niet meer aan schrijven toe. Er is teveel ander werk. Met de Machinery List hebben we vorige week
een begin gemaakt: LM ter plaatse gaan opschrijven en ikke tikke. Dat staat in de vorige brief, ttz, als de Koreanen de briefwisseling
van dit schip op de post willen doen hebben want ze hebben ruzie gemaakt met de capt. Of de capt met hen, dat weet ik niet echt juist.
Er is daar beneden in elk geval gedonder geweest, heb ik van horen zeggen.

Enfin als de Koreanen hun nationalistische geïnspireerde antipathieën efkes hebben kunnen ontstijgen, lang genoeg om één simpele,
eenvoudige, medemenselijk geïnspireerde taak uit te voeren, dan zijn de brieven gepost en zouden vandaag
in de respectievelijke bussen kunnen liggen. Een brief van Korea tot in de Belgische brievenbussen doet er ongeveer 5 à 7 dagen over,
naar gelang er een weekend of wat feestdagen vallen. Dat zeggen de mensen die de werf gedaan hebben en zij kunnen het weten.

Wat valt er zo allemaal te vertellen over de afgelopen 10 dagen ...
De ch.kok weet nu hoe hij aardappelen moet koken naar Westerse smaak. En dan nu de mayonaise nog. Het komt allemaal in orde,
we moeten gewoon die fase van probeersels efkes door. In orde komt het, denk ik, want hij geeft niet op, hij blijft proberen.
Da's al een geruststelling.

Op 08/08 zijn we in Korea toegekomen en zijn we op anker gegaan. Eerst een ankergrond buiten, daarna een ankergrond binnen.
Kwestie van wat schot in de zaak te brengen. Op 10/08 tegen de kaai om te lossen. Daar en dan is de ruzie begonnen tussen 'het schip' en
'de wal'. Op 11/08 was het lossen gedaan, rond de middag. Wij weer op anker, kwestie van een beetje op adem te komen.
Gelukkig was het zaterdag. Zaterdag = drank- & sigaretten bevoorrading: Slopchest en Bonded Stores in algemeen Scheeps.
Bonded Stores = Alcohol (+25°) & sigaretten.
Daarop worden accijnzen gehoffen en in haven wordt die locker verzegeld, die goederen zijn dan 'in transit'.
Slopschest = wijn, bier, limonades (softdrinks in Algemeens Scheeps), water mét en zonder bubbels.
Hier aan boord enkel zonder, ook dat nog. Erg voor LM.

Máár: vermits wij in deze haven nog naar een laadkade moeten ook, kan de capt geen Bonded Stores openen want de douane is die locker
komen verzegelen en dus moet die dicht blijven tot buiten de Koreaanse wateren. En van de Slopchest mag hij enkel softs en water geven,
want op een tanker mag 24hrs voor aankomst en tijdens de laad- & losactiviteiten geen alcohol (bier/wijn) gedronken worden.
Dus zeker geen bedeling houden ookni. -bedéling hè, niet bédeling
Efkes geduld, dachten wij, een dag of wat om te laden en dan zitten we zó weer op volle zee, in internationale wateren en dan kan de capt
alles uitdelen wat besteld geweest is, no problem : het is een kwestie van tijd. Zo dachten wij op 11 augustus van het jaar 1996.
Dat is het geworden ook, een kwestie van tijd.

12/08 gingen we niet binnen omdat het schip voor ons nog aan het laden was. Eerst is eerst.
13/08 kregen we bericht : alle schepen anker óp, de haven uit en wegvaren. Er is een tyfoon op komst, iedereen moet noord varen.
Om 10h30 anker op en wij noordwaarts, richting Gele Zee. Daar bleven we wat ronddobberen (14/08) tot de orkaan zijn bocht naar rechts
gemaakt had om de Jappen wat te gaan treiteren. Volgens de meteo zou Japan op zijn baan liggen en eilanden kunnen niet wegvaren.
Ooit komt dat nog.
15/08 in de namiddag  waren we hier terug op anker in Koje-Do. Al bij al een 1000 km gevaren om uit de baan van de orkaan te blijven,
maar wel binnen de Koreaanse territoriale wateren, zodus gingen die Bonded Stores maar niet open en bleef het bier in de Slopchest.
De Filipijnse bemanningsleden beginnen zonder sigaretten te vallen (zij bestellen gewoonlijk maar nipt genoeg) En pils is het enige drankje
dat lupuline bevat en kan dus nooit vervangen worden door iets anders. Bref & kortom : miserie alom.

Gisteren zouden we binnengaan. Dat is verplaatst naar vandaag.
Om 13h zouden we binnengaan. Dat is verplaatst naar 14h.
Wait & sea is al een paar dagen het motto.

Nu had de capt feitelijk wél het bier kunnen en mogen uitdelen. Varende zijn we namelijk niet in los-of laadoperaties.
Varende in Koreaanse wateren weliswaar, maar dat zou theoretisch geen probleem kunnen zijn voor drank van minder dan 22° of 25°.
Maar aangezien we niet exact weten wanneer het schip tegen de kaai kan, weten we evenmin wanneer de 24hrs-vóór-aankomst beginnen.
We zijn al meer dan 120hrs-vóór-aankomst.
14/08 had de capt kunnen uitdelen, toen hadden we nog een volle dag vaart te doen, een volle dag om weer naar Koje-Do te komen.
Nu, de bakken bier in de Slopchest zijn geteld geweest door de autoriteiten in Koje-Do. Als die mannen eens konsjuus per abuus
een inspectietje komen doen en zien dat er 22 bakken of meer zijn bedeeld, dan zouden die vree lastig kunnen doen, zelfs al staan
die bakken alle 22 onaangeroerd in de cabines (zuiver denkbeeldige veronderstelling en weinig realistisch).
Ze zouden kunnen zeggen dat de capt en zijn bemanning niet in staat zijn de laadoperatie uit te voeren wegens 22 bakken pils
in de voorbije 24hrs, omdat die 22 bakken niet meer in de Slopchest staan.
Ook al zijn de 22 bakken allemaal leeggedronken sinds 16/08 's morgens (ook geen realistische veronderstelling, maar kom) dan kunnen
de Koreanen beweren dat ze de laatste 24hrs geconsumeerd zijn, ttz, de 16^de overdag en deze voormiddag.
En zij kunnen dan het schip weer op anker sturen om onze collectieve roes te gaan uitslapen ... de Koreanen zouden er een kick van krijgen.
Leg dat maar eens uit aan het kantoor in Frankrijk, dat de Koreanen verkiezen onredelijk te zijn vanwege de ruzie van vorige week.
Om een kater aan over te houden, heel die situatie. En zij in Frankrijk hadden een goed gedacht van ons.
't Zou nogal een ontnuchtering zijn hè.
Kortom, door die ruzie met 'de wal' op 10/08 en 11/08 moet dit schip niet rekenen op enige redelijkheid van de Koreanen hunne kant.
Daarom is zelfs 14/08 de Slopchest niet open gegaan.

Op een avond versprak de capt zich efkes. Hij zou van thuis een videocassette ontvangen via het Frans kantoor. Welwel ...
Enkele dagen tevoren had hij ons afgeraden het adres van het Frans kantoor door te sturen naar familie & Co om
het kantoor in Antwerpen niet op de teentjes te trappen. Wélwél!  -hier volgde dan het adres in Nantes, Frankrijk
Zo zie! Niet allemaal tegelijk hè mannekes.

15h : we varen! Daar is een schip voor gebouwd, ja natuurlijk, maar we varen binnen,
we gaan tegen dat ander schip, dat gaan we lichten -een deel van de lading overnemen- want vol kan hij niet binnen.
Daarna gaan wij tegen de kaai, misschien, hopelijk. Het is een kwestie van tijd. We blijven optimistisch.
Vandaar (zaterdag) zijn de banken dicht en we hebben ons voorschot-in-poort gekregen in USD. Weer zoiets.
In Belgische uitbating krijgt de bemanning het voorschot in haven in de munteenheid van het land zelf.
Als een schip tussen vrijdagavond en maandagmorgen tegen de kaai ligt levert USD problemen op. In een haven krijgt een mens
buiten de banken om altijd wel USD gewisseld, maar voor hoeveel gaan ze ons deze keer weer liggen hebben?

De voorbije week heeft de Gibbe de tijd gevonden om zijn cabine te verbouwen. Dat is nogal drastisch gebeurd. Hij heeft er
drie volle dagen aan besteed. Het resultaat is knap. De schikking van de meubelen is veel handiger. Aangezien zijn cabine
hetzelfde grondplan heeft als de onze, maar dan in spiegelbeeld, heeft hij ons een paar nuttige tips aan de hand gedaan.
Hij vergeet één ding : LM kan geen drie dagen wegblijven van zijn werk, nog geen halve dag, om hier aan het verbouwen te slaan.
En mijn timmerkunnen beperkt zicht tot het aangeven van vijsjes. Slissen & vernissen moet niet gedaan worden, het is hier allemaal
fineer en fingeer. Wanneer we op koelere breedtegraden zullen komen ooit, en het niet meer zo slopend warm is in het machien,
heeft LM 's avonds misschien energie over. Eerder beginnen we er niet aan.

Deze cheng wil dat LM zijn werkboek op disketten invult. Niet meer op papier dus. En het moet in MS WORD. Aha. MS Word hebben wij
niet in deze laptop (Canon) zitten. Dan maar op de Toshiba die bij de cabine hoort. Eerst een en ander uitgeprobeerd terwijl LM gaan
werken was, in alle stilte het programma verkennen. Twee dagen. Eén voormiddag zelfs met de deur van de cabine dicht, om de muziek
buiten te houden. De capt aan stuurboord houdt van rock, de cheng aan bakboord houdt van crooners en easy listening. En dat zit allemaal
op hetzelfde verdiep. Wie het eerst de volumeknop lager draait heeft verloren.
Na twee dagen stond het werkboek ingetikt, we kunnen voort we mogen weer ademen. Het disketje van het werkboek ligt gereed,
up to date. Toen was het de moment om de inleiding van de Toshiba eens op het scherm te brengen hè, want een instructieboekske
is er niet bij natuurlijk.
Waw! Wat WORD allemaal kan! Vooral in layout.  Daar kan mens zelfs een krantje mee typen. Nu zijn er toevallig twee installatiediskettes
van WORD aan boord. Héhé, dacht ik, als we nu eens ..., want het klavier van de Toshiba is vree onhandig en de trackball is een klein
groen stickje in het midden, de grootte van een Marsmanpiemeltje. Buiten dat moeten we op een of andere manier nog 6000fr
van de rederij zien te recupereren vanwege de IMPA-cataloog die LM voor zijn vertrek nog gauw gekocht had en waarmee ze alle vijf
op de werf danig geholpen waren.  -om u een idee te geven, kijk linker kolom : https://www.shipserv.com/impa-catalogue/ ,-
Kortom, het ware handig en nuttig en voordelig en nog zo'n paar argumenten als we die Word op onze laptop zouden installeren.

Wat blijkt : niet genoeg vrije schijfruimte. Want de diskettes van de Franse rederij installeren gelijk ook Excel en Powerpoint en zo nog
een paar toepassingen die wij al hebben. Dat moet dus eerst allemaal op de harde schijf en dan pas kunnen we verwijderen wat we niet
nodig hebben? En voor die bewerking hebben we op de harde schijf niet voldoende ruimte vrij.
We zouden eerst onze eigen Excel (etc) kunnen verwijderen maar de Excel de andere programma's op die installatiediskettes zijn
in het Engels, tot daar aan toe, maar de Helpprogramma's zijn in het Frans en dat is een totaal ander vocabularium wanneer het
over software gaat. Nu is Excel van zichzelf al niet simpel, daarom gaan we het niet ingewikkelder maken.

Voor het werkboek van LM wordt er dus op de Toshiba getypt. Maar dat klavier is toch zo ergerlijk! Het is een Azerty, maar het is geen
Belgische Azerty. De leestekens en andere nuttige toetsen staan zo wat rondgestrooid. En na twee dagen op de Toshiba was ik
op dit klavier (Canon) óók de weg kwijt. Daar komt bij dat de afkortingen van de commando's -een overblijfsel van MS DOS-
in het Engels zijn. - https://nl.wikipedia.org/wiki/MS-DOS -  Bij elke ALT+lettercombinatie bekwam ik iets anders dan bedoeld.
Gelukkig heeft MS Word een toets 'Ongedaan maken' die tot drie bewerkingen terug gaat.
Dat de deur hier een voormiddag dicht gebleven is, was ook om mijn gefoeter binnenskamers te houden hoor.
Ik mag niet alles op de muziek van de buren afschuiven. Tot zover mijn vlaag van eerlijkheid.

LM heeft de bureaustoel vastgezet. Het is in feite geen typstoel maar ene die een beetje achterover klinkt wanneer men tegen de rug leunt.
Zo'n stoel om gemakkelijk met de voeten op tafel te kunnen wanneer de krant moet gelezen worden. Daar heeft LM aan verholpen.
Wanneer hier een krant zou toekomen kan de stoel gemakkelijk weer op kipstand gezet worden, gewoon de juiste hendel gebruiken.

1996-08-19 ~ op anker

We liggen nog maar eens op anker. Gisterenmorgen om 06h zijn we in zeven haasten vertrokken uit Yeoshu (Korea) want we moesten
intijds hier zijn, om met het tij binnen te kunnen. Vanmorgen bellen ze LM wakker om op anker te gaan, we gaan niét binnen.
Dat is hier persies kustvaart aan het worden. We zouden eens een oversteek kunnen gebruiken van twee of drie weken, kwestie van
te kunnen doorvaren, doorwerken en zo nog het een en ander.

Waarmee hebben we ons gisteren bezig gehouden : Machinery List. In de namiddag : Machinery List.
's Avonds met twee samen : Machinery List overlopen en de fouten er uit vlooien.
Waarover praten wij van bij het opstaan tot het slapen gaan : Machinery List. Tafelgesprek : Machinery List.
We zijn er 27/07 aan begonnen en we zijn op 1/5^de van het einde. Maar er moeten nog ettelijke verbeterbeurten komen.
Daar zal ook veel tijd in kruipen. De verbeteringen kan ik onmogelijk alleen doen, daar moet LM bij zijn. Maar als ze hem op de onmogelijkste
uren elders nodig hebben, kan hij 's avonds zijn tijd niet meer besteden aan verbeterbeurten en daarom zou een oversteek
van twee of drie weken welkom zijn. Niet op anker gaan en daarna anker óp gaan, geen standby aankomst, geen standby vertrek,
geen laad- of loswerkzaamheden, enkel varen : een uurrooster van 08h tot 17h en 's avonds vrij ... om te werken aan de Machinery List.
Want de verbeterbeurten is ook werken natuurlijk. Dat vraagt concentratie.
En dit alles liefst in koele regionen, als we dan toch aan het kiezen zijn.

Gisterenavond werd een pronostiek papier doorgegeven. Pronostiek invullen welke de volgende loshaven en de volgende laadhaven zal zijn.
'k Had dat lichtelijk verkeer begrepen. 'k Dacht dat we suggesties mochten indienen, alsof daarmee rekening zou gehouden worden.
Fidji's, Antillen, Açores, Bahama's ... 'k Denk niet dat ik bij de winnaars zal zijn. Misschien een troostprijs voor het mooiste reisontwerp of zo,
dat zou kunnen.

Een dag of wat geleden, in de late avond, horen we een droge klik, sterk gesuis en verder niks meer. Het geluid kwam uit de linkerhoek
van de cabine. LM dacht dat het koffiemachientje raar deed. Ik dacht dat er buiten naast de patrijspoort iets uit een pijp ontsnapte.
Er staan geen pijperijen op dit deck, zei LM. Het koffiemachientje keek onschuldig, wist nergens van.
Was er iets aan de hand een paar decks lager? Het geluid zei LM niks. Er sloeg ook nergens een alarm aan. Een mysterie.
We werkten verder aan de Machinery List.
Nog later, we lagen al in bed, weer een klik en gesuis ... 'k Ga kijken in de woonkamer, het gesuis kwam van dezelfde plek als de keer
tevoren, uit de hoek waar de frigo staat. Er was het geluid, maar er was niks ongewoons te zien.
Kan het al spoken op een gloednieuw schip?
's Anderendaags tijdens de ochtendkoffie : klik & gesuis ... Ineens valt mijne nikkel! Die was op dat ogenblik nog niet geblokkeerd
door de Machinery List : ik had de dag ervoor in het vriezeke van de frigo twee cola en twee sprite gelegd, om ze sneller te doen koelen.
Rats klats vergeten door dat geconcentreerd werken aan de Machinery list. Vier blikjes soft -toen dronk LM die rommel nog- die geleidelijk
bevroren, uitzetten, om beurten scheurden (klik) en de bevroren inhoud die uit de scheur ontsnapte (gesuis). 'k Heb gewacht tot LM
naar het machien was om de schade te bekijken en op te kuisen. Een freezer vol stalactieten en stalagmieten, in kleur.
Het rook naar lekkere snoep en het plakte nogal. Het plakte nogal veel.
Dit was een nevengebeuren van de Machinery List. Als ik die twee woorden nog dikwijls moet typen ga ik gillen. Eerst de cabinedeur dichtdoen.

te gast bij Wim Helsen ~ Zwangere Guy = Gorik van Oudheusden
met de eerste lijnen van 'Keep Ya Head Up' van 2Pac

         Some say the blacker the berry, the sweeter the juice
        I say the darker the flesh, then the deeper the roots
        I give a holla to my sisters on welfare
        2Pac cares if don't nobody else care
        And I know they like to beat you down a lot
        When you come around the block, brothers clown a lot
        But please don't cry, dry your eyes, never let up
        Forgive, but don't forget, girl, keep ya head up

        Keep ya head up, ooh, child
        Things are gonna get easier
        Keep ya head up, ooh, child
        Things'll get brighter
           
             

        Van Oudheusden in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a77/
        15min14
  
Over Zwangere Guy / Gorik van Oudheusden : https://nl.wikipedia.org/wiki/Zwangere_Guy ,
Over 2Pac = Tupac Shakur  : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tupac_Shakur ,
Keep Ya Head Up + volledige tekst onder het filmpje : https://www.youtube.com/watch?v=XW--IGAfeas , 04min28
Dear Mama + volledige tekst : https://www.youtube.com/watch?v=HWiix_56BDE , 04min43

Mama betekent in dit nummer niet vrouw, het betekent letterlijk zijn moeder. Van Oudenheusden zégt dat ook.
En toch staat op 09min06 in de ondertiteling 'zijn vrouw' ipv 'zijn moeder'.
De ondertitelaar van dienst had waarschijnlijk geen zin om huiswerk te maken en dat nummer op te zoeken.
Van dit soort slordigheden kan ik enorm droef worden. Foei meneer de ondertitelaar.