Archief

1996-10-30 ~ Erawan, in de Golf van Thailand

We liggen tegen een storage-ship, 70 mijl uit de kust, een 130 km. Zelfde situatie als een tijd geleden toen in de Hongkong Area.
Toen lagen we aan een factory-ship, dat raffineerde zelf min of meer. Nergens land te zien. Het is helder weer, we kunnen tot aan
de horizon kijken. Land : geen. Wel veel boorplatforms allerlei, een stuk of vijftig. Akelig zicht.

      Hieronder volgt er een scenario dat in 1996 al minder fictief was dan ik had gewild en nu plots nog veel minder.

Boortorens hebben iets futuristisch, ze lijken de nieuwe arken, voor als de poolkappen blijven smelten. Grote paaldorpen.

Er zullen nooit genoeg komen voor iedereen. Daarvoor kosten ze teveel materiaal en tijd.
En dan ... : Tempiera de nosostros, Senõr. Laat Carreras het zingen, als smeekbede kan dat tellen. https://www.youtube.com/watch?v=pZl8yMH5TLA, 04min33

De bevoorrading wordt dan verzorgd door de overgebleven koopvaardijschepen, elk schip voor eigen rekening. De Handels-Arken.
Ze varen in konvooien, zoals de karavanen het Arabisch schiereiland overstaken.
Met voedingsmiddelen. Voeding : schaars.
Als luxe-artikelen in de lading : verf, hout en plastic folie. En misschien textiel. En medicinale planten.
De pingpongroom wordt ingericht als kinderdagverblijf, de bar als klasje, een aantal decks worden overdekt om de zoute lucht
uit de moestuin te houden en in luik vier komen de stallen.

Andere luiken bergen dingen die eventueel kunnen omgeruild worden. Dan hebben we weer marconisten nodig en ook sobrecargo's.
Die zijn verantwoordelijk voor het verhandelen van de lading. En een purser, ook opnieuw nodig. Die wordt stamhoofd.
En een vroedvrouw! Als we er geen aan boord hebben schaken we wel een uit de paaldorpen. Eigen gebroed eerst.

" ... en na een periode van industriële euforie die iets meer dan 150 jaar duurde was het eigen herstelritme van de natuurlijke hulpbronnen
verstoord tot nagenoeg het onomkeerbaar punt, uitgeput om tegemoet te komen aan de noden van een ongebreidelde aangroeiende bevolking.
In de eerste helft van de 21^ste eeuw krijgen we De Implosie. Zo genoemd omdat de bestaande sociale structuren gelijktijdig
in ongeveer alle geïndustrialiseerde landen in elkaar stortten.
In die periode van sociale chaos  werd de wereldbevolking herleid tot ongeveer het getal  dat we nu kennen, waarmee
tegelijk het nut van nationalistisch
denken kwam te vervallen. Daarop volgde een relatief stabiele periode die we nu de High-Tech Barbarie noemen en waarvoor kenmerkend is dat
geïnstitutionaliseerde roof de plaats van handel en ruil had ingenomen en slavernij de plaats van loondienst.  Bijna hetzelfde scenario als een aantal
eeuwen vroeger, zoals we gezien hebben in het eerste trimester.

        De basis voor afhankelijkheid van kunststoffen werd gelegd in de 2^de helft van de 20^ste eeuw,
        door structurele onwil wat betreft middelen-beheer en
        door onkunde wat betreft middelen-kennis van de natuurlijke grondstoffen, waarbij tevens een groot deel
        van de toen bestaande kennis verdween uit het collectief geheugen.
        De totale afhankelijkheid van kunststoffen die daarop volgde, leidde op haar beurt .... stilte achteraan, aub. "

Van: Scenes uit een klaslokaal, xx96  -wat was me dat toen ... 'k was in een visionaire bui zeker?

In 2096 of in 3096, zouden de geschiedenislessen dan nóg zo saai gebracht worden?
Luc haalde er WaterWorld bij. -1995- 't Is niet moeilijk te raden waar Kevin Costner zijn inspiratie haalde. -bij de booreilanden

1996-11-01

We varen weeral, full speed deze keer. De planning is veranderd, we gaan naar Bintulu in Sarawak, het Maleisisch gedeelte van Borneo.
Daar kunnen we niet posten, want ze verzenden de brieven toch niet en aan Singapore vertragen we niet.

Vanavond ging het over sleet. Op een schip van vier maanden oud.
Lucien (le copain Canadien) vertelde dat hij op de Grote Meren aan boord van een schip gewerkt had dat in de jaren '50 gebouwd werd en dat
de installaties er wel oud waren, maar in steviger materiaal gebouwd waren, om te beginnen. En daarop hadden ze hun onderhoud gehad
zoals het hoort. Daardoor functioneren ze nog en varen die schepen -Lakers genoemd- nog veilig ook. -in de winter kunnen ze ijs breken
hun boeg is extra stevig gebouwd en van vorm totaal anders dan die van een zeeschip

En Luc vertelde over een schip dat door de Grieken in vijf jaar tijd kapot gevaren is, afgejakkerd tot en met.
Niks geen onderhoud, dat zijn onkosten. Lossen en laden, dát brengt op! Het schip was vijf jaar oud toen ze het kochten van de
Spanjaarden en de Grieken hebben het in vijf jaar tijd naar de schroothoop gekregen.

Wat inspireert de mensen hier aan boord om zulke verhalen op te halen? Wel, dat ze een gloednieuw schip hier zien aftakelen,
dat ze de sleet hier al zien rondkruipen en oprukken, ook op plaatsen waar ze niet meer bij kunnen omdat zoiets pas in de droge dok
kan gedemonteerd worden, en droge dok is pas binnen 20 maanden, niet eerder want dat kost geld.

De Belgische rederijen maar lullen dat de regering moet maatregelen treffen om de koopvaardij uit het slop te halen.
Zelf bestellen ze sloppenspul. Zouden de Franse rederijen geweten hebben dat ze wegwerpschepen in uitbating zouden nemen?
Want die hunne computer blijft maar routine-onderhoudsopdrachten spuien waar ze hier aan boord nog niet aan toe gekomen zijn,
omdat er telkens iets anders tussenkomt. Ook omdat het telkens maar kleine oversteekjes zijn en er om de zoveel tijd standby is, dag of nacht.

Maar goed, dat ligt aan het soort verplaatsinkjes -kustvaart, of zo goed als-, niet aan de kwaliteit van het materiaal.

LM vertelde dat op de hoofdmotor geen urenteller staat. Hoeveel uren hij effectief gedraaid heeft -running hours- moeten ze zelf bijhouden.
Dus telkens we een tijdszone heen-en-weer passeren, moet dat mee verrekend worden. Da's één.
En tijdens een standby die vier uren duurt, bvb, draait de motor geen volle vier uren, dan moeten ze een gissinkje maken. Da's twee.
Na een aantal keren over een tijdslijn en een aantal standby's wijkt de berekening af van het effectief aantal uren. Hoogstwaarschijnlijk.
En zelfs al was de berekening 100% juist en foutloos, dan kan ze niet geverifieerd worden op de teller, want hier is geen teller.
Dus voor een grote onderhoud kunnen ze slechts bij benadering zeggen of het bijna tijd is, hoogtijd is, of overtijd is ...
terwijl de werkorders een precies aantal uren vermelden en de rapporten een precies aantal uren vragen.
Want een onderhoud juist intijds doen is het meest kosteneffectief, zowel in werkuren, als wisselstukken & materiaal. Dat begrijp zelfs ik.

En toen vroeg ik : waarom is er dan geen teller?
En toen zei LM : die was in optie.
En toen viel mijn mond open.

Hoe hij dat weet : gewoon, het staat in de handleiding bij de hoofdmotor -een paar dikke boeken-
En weet de Franse uitbater dat ?
Dat zal wel, de inspecteur was tijdens de bouw toch aanwezig op de werf en is meegevaren tot Inchon (Korea).

1996-11-03 ~ Bintulu, Sarawak, het Maleisisch gedeelte van Borneo

Er is land in zicht, nu ontvangen we FM. In Erawak was het noppes. Niet dat we daar persé de nieuwsberichten wilden horen, maar
een ander soort muziek kan af en toe geen kwaad. Hier krijgen we een Engelstalige zender.

Het is volop standby. Het machien stampt en doet, vandaag doet LM de standby en soms doet hij het op deze manier ... -larie hoor!
We gaan niet tegen de kaai, het is weer aan de boei. Maar we zouden kunnen posten (?)

Vanavond stond er een charmefilm op. Men zou hem kunnen klasseren als 'roze'. Veel mensenvlees dus. De cheng maakte de bedenking
dat dat ze in feite altegader stommeriken zijn om daar naar te blijven zitten kijken, want straks moeten ze weer alleen gaan slapen en
dan lijkt het nog eens zo alleen.

- Ja, en dan morgen klagen over rugpijn hé Chef. (Luc)
- Ah? dát is dan een lumbago? (ik)
- Neenee, 'dat' heet libido. (Luc)
Waarop de capt : 't is in alle geval iets met een Ô.

1996-11-04, wasdag vandaag

De waspoeder is al gerantsoeneerd sinds een paar weken, ttz : voor de Filipijnen. Ze krijgen nu om de zeven (of tien) dagen een dosis
waspoeder in een fles van bronwater en daar moeten ze het mee doen want het verbruik van waspoeder was weer gestegen tot
angstaanjagend, zoals op vorige schepen. Op elk schip, zeg maar. -zo zijn er nog veel stories, over de scheepsvoorraad waspoeder

De Filipijnen gebruiken de machines wel, maar met de wasgewoontes en met de wasfrequentie van handwas, zoals in hun land.
'Efkes een waske slaan, de kleren van gisteren.'
Wanneer er met de hand moet gewassen worden laat een mens het niet op een hoop komen en meer kleren betekent ook meer was,
zodus : eentje aan, eentje in de was en eentje in de kast. Drie sets kleren, daar komt een mens mee toe. Drie sets, dat betekent
vandaag efkes wassen, want morgen wordt het een hoop en overmorgen zit ge zonder propere kledij.
Kortom : ne serieuze mens wast elke dag. Zo is dat en niet anders.

Gevolg : drie maatbekers poeier (3?) voor 1 short of jeans + 1 T-shirt + onderbroek en eventueel een paar sokken.
Degenen die het bijna begrepen hebben steken er al eens hun badhanddoek bij.
En morgen nog eens en overmorgen opnieuw en zo zeven dagen op zeven, tien Filipijnen gedurende een contract van negen maanden.
Daarna worden ze afgelost door mensen met dezelfde gewoonte, die er ook zo over denken : ne serieuze mens wast elke dag
en als daar machines voor zijn, dan zoveel te beter. Een machine wordt tenminste niet moe van elke dag een waske.

Er moeten drie maatbekers poeier in want het volume water blijft gelijk, of er nu voldoende was in een machine zit of belachelijk weinig.
De wasmachines zijn commerciële kalibers. Een kleine kan 7 kg was hebben en een grote 12 of 15 kg.
Ze wassen dus alle dagen omdat ze weinig kleren bijhebben en hebben weinig kleren bij omdat ze tóch alle dagen wassen.
Oplossing : waspoeder rantsoeneren.

- Jamaar, wat een discriminerende maatregel is me dat! De Europeanen wassen toch ook wanneer ze willen!
- Ja, maar niet hoe vaak we willen, pas wanneer we voldoende wasgoed hebben, dan wassen we.
- Jamaar toch wanneer ze willen.
- Ja, maar niet-hoe-váák-we-willen, niet elke dag.
Nu zijn ze aan het mokken beneden. Begrijpt daar dan geen enkele daar het verschil tussen 'wanneer' en 'te vaak', namelijk elke dag?
Over het waterverbruik ben ik zelfs niet meer begonnen.
Hoe ze onder mekaar gaan oplossen weet ik niet.

In de changingroom, -de kleedkamer beneden naast de laundry- in het kastje van LM
stond een grote doos industriële waspoeder voor de overalls. De inhoud van die doos was op een morgen danig geslonken én
de doos stond omgekeerd weggezet, met de rugzijde naar voor. Zo dom ...
Sindsdien staat die doos waspoeder boven in de cabine, er is nog wat plaats, en ik stessel elke dag met de overalls van de officieren
in de grijze plastic zak en nu ook met een dosis waspoeder in een conservenblik naar beneden, naar de laundry.
Onderweg kom ik al eens een Filipijn tegen natuurlijk en die heeft ogen in zijn hoofd. Dat die dosis moet dienen voor 6 of 7 overalls
kunnen ze niet zien, die bolle grijze vuilniszak op mijn rug wil niet zeggen dat er een lading was in zit, want ze mokken nog altijd.

't Was maar om te zeggen dat wij hier ook soapstories hebben. En dan hebben we het nog niet gehad over hún werkkledij. (zucht)

1996-10-22 ~ vertrek Daesan, Korea

Het is hier fris herfstweer met een beetje vocht in de lucht. Juist genoeg om het land- en zeeschap mooi afgelijnd te maken.
Vertrouwder weer dan dat vochtig en warm tropenklimaat. Het ruikt hier ook bekender, andere begroeiing.
Het ruikt naar dennebossen in de verte zonder autostrades in de buurt.

17h55 en nog schemerlicht. Da's eens iets anders dan de donkerte van 18h in de tropen. Op de radio traditionele Koreaanse muziek.
Het schemerlicht is daar het juiste licht voor.
Heel traag, veel stiltes en mannenstemmen en een gong en houten (?) slagwerk .

De Gibbe en capt PM zijn een uur of wat geleden van boord gegaan met in hun bagage onze brieven voor ulle.
Het sleuren met de bagage was zo geen ramp blijkbaar want het is er fris genoeg voor. Volgende maand zijn we opnieuw hier.
Dan is het november en dan zal het hier koud zijn. Eindelijk nog eens koud!
Tegelijk was ook het lossen gedaan en waren de mensen van de terminal hun klimtoren aan het wegwielen. Luc stond nog naast de taxi
bij capt PM en Gibbe en moest ineens terug aan boord. Met veel fluitsignalen en geroep naar de mannen van de klimtoren is hij
vierklauwens aan boord geraakt. Nu snap ik waarom. We gingen vertrekken. Zonder een choff kan dat niet en zonder klimtoren
geraakt choff Luc niet aan boord.
Gaat dat hier zo snel? Moeten ze niet eerst nog twee uur berekenen en papieren aftekenen en zo?
Blijkbaar niet. Dat zal in een andere haven geweest zijn.

In het terugkomen keek ik eens naar de facing en ik vond dat het kasteel er ook langs buiten leeg uit zag, nu die twee op de kaai stonden.
Een totaal verweesd gevoel. – dat herinner ik mij nu heel sterk

Vanmorgen had LM al afscheid genomen van capt PM en had hem nog eens bedankt dat hij in juli bij de rederij zo had aangedrongen om
mij al te laten overkomen in Singapore en niet in de eerste loshaven. Capt PM had geantwoord dat zoiets deel uitmaakte van zijn job.
Dat is een mooie ingesteldheid, daar gaan nog veel mensen goed mee zijn. -nu herinner ik mij dat ik een doos 'Merci' chocolaatjes
voor hem bij had toen ik aan boord kwam en dat hij daar toen verbaasd over was, toen ik mijn zeevaartboek en paspoort ging brengen
Ze lopen dun gezaaid, de kapteins die de gemakzucht van Antwerpen in het oog houden en in gang schieten wanneer dat in het nadeel
is van de zeevarende. Meestal is het omgekeerd: kapteins die de richtlijnen van het kantoor gebruiken om zich achter te verschuilen en
niet in gang te moeten schieten voor de belangen van een zeevarende. Zal ik er een paar opnoemen?
Och nee, 't is te mooie muziek op de radio.

1996-10-23

LM en ik zijn tot de conclusie gekomen dat de term word-processor compleet fout vertaald geweest is naar het Nederlands.
Het moet tekst-bewerker zijn, niet tekst-verwerker.
'k Heb hier aan boord al 200 blz's technische tekst bewerkt.
Wat heb ik daarvan verwerkt? Niks. Noppes.
Tekst bewerken vraagt hardware en software en stroom.
Tekst verwerken vraagt een beetje glucose voor de hersenen, en wat zuurstof natuurlijk. En wat licht voor de ogen. Mag gewoon daglicht zijn.
'k Zou een tekstbewerker niet meer willen missen, maar ik zal hem zeker geen tekstverwerker meer noemen. Nee.

Over de fax van Laura naar boord :
op ma-07/10 lagen we in Singapore op anker, brandstof innemen en
op di-08/10 lagen we op anker bij Dumai. Nog altijd de evenaarszone.
De zones zijn op zich geen probleem voor de satellieten, zij hebben met onze ontvangstproblemen hier aan boord niks te maken
want ze zijn met vier, omspannen het ganse aardoppervlak en hun ontvangst- en zendbereiken overlappen mekaar gedeeltelijk.
De bedoeling daarvan is dat alle schepen bereikbaar zijn en blijven, 24/7, ingeval van noodoproepen.  https://nl.wikipedia.org/wiki/Inmarsat

Inmarsat satelliettelefoon Atlantic East - 871
Inmarsat satelliettelefoon Pacific - 872
Inmarsat satelliettelefoon Indian - 873
Inmarsat satelliettelefoon Atlantic West - 874

afbeelding van de gebieden:
https://www.inmarsat.com/wp-content/uploads/2019/04/Inmarsat_Alphasat_and_I-4_Coverage_April_2019_EN_LowRes.pdf

De positie van een schip op de aardbol is dus van geen belang voor dit systeem. Maar op dít schip zou de Inmarsat-antenne in de
'schaduw' van de schouw staan. Daardoor is opeens en plots en volledig onbedoeld door de ontwerpers van het systeem
de koers van dit schip van belang om een gewone fax te kunnen verzenden of ontvangen.
De antenne is korter dan de schouw en de schouw is een stalen toren. Als ik goed begrepen heb komt, naargelang de koers van het schip,
de antenne in een dode zone te staan. Of niet. Het zou iets te maken hebben met een hoek van 15°.

Wat de ontvangst betreft :
we zijn niét te bereiken. Soms gaat het belsignaal van het faxtoestel, maar daar blijft het bij, er komt niks door.
'k Zou eens terug naar Luc moeten voor wat meer uitleg en details, maar hij heeft nu zoveel werk.
'k Zal er thuis eens een boekske over opendoen. Over de satellieten bedoel ik, niet over Luc.

Nu is het voor het thuisfront ineens tóch weer van belang om de positie van dit schip te kennen, om de weten of we bereikbaar zijn of niet.
Jamaar, dat is een stap van 5 jaar achteruit! Toen hadden we de positie van een schip nodig voor ongeveer elke communicatie.

Dat ging toen per radio. Positie (kromming van de aardbol) afstand naar de bestemmeling, weersomstandigheden,
dag- en nachtzijde van de aarde waren toen van belang ivm frequenties, antennes moesten telkens opnieuw gericht worden.  
De verbinding moest tot stand komen bínnen de atmosfeer. Die ganse reutemeteut was een vak apart en om dat soort dingen
een goed verloop te geven was er een radio-officier aan boord, de marco(nist).
Telegrammen werden toen nog verzonden in morse.

Voor een telefonische verbinding (wat fax eigenlijk is) moest het dichtstbijzijnde walstation per radio opgeroepen worden.
Het walstation zorgde voor een draadverbinding met de bestemmeling, eventueel via tussenstations. -relaisverbindingen heette dat
Een walstation bereiken in volle oceaan? Twee weken noppes, was dat toen. Te ver af. Dat was rustig voor de capt en de cheng,
geen bemoeienissen van de rederij. Voorts viel er al eens iets te arrangeren met sommige marco's.
'Atmosferische interferenties' schreef die dan in zijn logboek. Wie bij de rederij zou dat twee weken later nog nagaan ...

Sinds alles digitaal verstuurd wordt, werder de marconisten bedankt.
De GMDSS machine en haar antenne nemen de job over en werken via een satelliet.  https://nl.wikipedia.org/wiki/GMDSS
Vanaf nu geen ingewikkelde toestanden meer met posities, atmosferische omstandigheden, en de reutemeteut van daarjuist.
Dat is allemaal overkomen omdat de satellieten hoger hangen dan de atmosfeer.

En dan ... dan zet ergens een verlicht brein van een ingenieur in Korea zijn handtekening onder de plannen voor dit schip,
waar de antenne van de GMDSS fout gepositioneerd staat, waardoor GMDSS bij sommige posities onbruikbaar wordt.
Bij de testen tijdens de proefvaart deed de installatie het prima waarschijnlijk. Áls ze toen getest geweest is.
Waar zijn de marconisten! Roep ze terug! -ik herinner me plots dat capt PM het schip soms wendde om toch maar iets te kunnen verzenden
Als men voor een verbinding met de wal rekening moet houden met positie en koers, wordt de GMDSS in de praktijk eigenlijk gebruikt als
een gewoon radiostation van vroeger. -dat lag achter de brug en dus vlak onder de monkerbridge waar de antennes staan. Marco-terrein.

Wat het verzenden van uit die grijze zones betreft : we kunnen een zigzag maken of een rondje varen, vertelde Luc, dan zijn we efkes
van die zend/ontvangstschaduw af, de tijd van een fax te verzenden. Weer op koers raken duurt wel wat langer dan één fax verzenden,
maar ze hebben het al gedaan hoor. Voor de faxen die te maken hebben met de uitbating van het schip. Voor de privé-faxen niet hè.

       'k Kom juist van boven, 't was noppes. Laura niet te bereiken. Het is nochtans 16h LT = 09h BT.
       Binnen anderhalf uur nog eens proberen, zei capt JB -de vervanger van capt PM-
       Anderhalf uur later, 17h30 LT: capt JB wist waarschijnlijk iets dat wij niet wisten, dat er van koers zou veranderd worden en dat
       de antenne dan 'goed' kwam te staan tov de schouw. Het toestel slikte de fax zo gretig in, alsof het sinds 16h al stond te popelen.

GMDSS= Global Maritime Distress Safety System. Jewèl, een Safety System voor de ganse Globe, in geval van Maritime Distress.
Wat een ronkende naam hè. Als het ding nu nog eens werkte ook ...

Heel die uitleg om te zeggen dat ge u niet ongerust moet maken wanneer uw fax hier niet geaccepteerd wordt.
Het ligt niet aan het toestel in België en dit schip ligt voorlopig nog niet op de zeebodem. 
Het ligt aan een tijdelijke situatie hier. Wat daaraan te verhelpen valt? Blijven proberen zegt Luc.
We varen in kustwaters, er wordt veel vaker van koers veranderd dan tijdens een oversteek van twee weken en daardoor zou het
na een uur of twee al moeten lukken. Kan ook na een dag of twee. Luc is bij de Permanente Positivo's.

1996-10-30

Sinds vorige maandag zijn 'de nieuwen' aan boord. Ene Gregory, 3^de mecanicien, Belg en een 1^ste stuur supplementair, hij heet Alex en is
Roemeen, uitgeweken naar Canada, een flink aantal jaren terug. Tijdens de veiligheidsoefening van vorige zaterdag was
Pascal (3^de stuur) aan de beurt om de briefing te geven. Hij is van Quebec en struikelde al eens over een Engels woord.
Alex vulde aan, hier en daar, want hij is Engelstalig Canadees en heeft al meer dan eens een briefing gehouden, dat was te merken aan
de manier en het zelfvertrouwen waarmee hij iets bracht.

Het ging over een immersion suit. Dat is een veiligheidspak om een mens droog en warm te houden wanneer hij het water in moet om
vanuit de reddingsboot -rescue boat- een drenkeling uit het water te vissen. Het is oranje en het houdt de redder drijvende.
afbeelding: https://www.safetycompany.com/first-aid-emergency-response/emergency-respond-center/life-vests/stearns-solas-cold-water-immersion-suits/  

        Een woordeke uitleg :
        de reddingssloepen heten lifeboats en dienen om met zijn allen te evacueren, om een zinkend of brandend schip te verlaten.
        afbeelding : https://nl.wikipedia.org/wiki/Reddingsboot#/media/Bestand:Lifeboat_1.JPG
        de reddingsboot heet rescue boat en is een klein, zeer wendbaar bootje om iemand uit het water te redden
        afbeelding : https://www.kon-maritime.com/shop/inflatable-lifejackets/solas-duarry-420-rescue-boat/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Reddingsboot ,

De immersion suit kan ook dienen om van boord te springen wanneer geen reddingssloep meer zou beschikbaar zijn.    
Voor ge springt moet ge kijken of er geen wrakstukken of los gerief in de weg drijven en de voeten kruisen, want er kan iets onder water
liggen zweven ook. Daarom : ALTIJD voeten kruisen. Alex maakte een vaag gebaar naar waar het anders pijn zou doen.
Er ging een lachje van herkenning door de Cargo Control Room.
"Well, zei Alex, these may be small things, but we have to think about it."
De ondertiteling voor de Waalse en de Quebec-collega's schoot me te binnen:
"Ce sont peut-être de petites choses, mais on y tient."
Met andere woorden "Beter twee keer niks dan helemaal niks meer."

De anderen hadden al gedaan met lachen toen ik nog moest beginnen,
of: hoe hou ik mijn binnenpretjes waar ze horen. – lachen om eigen vertalingen, erg bescheiden is dat niet hè ...

dossier het creatieve lab ~ Jan Holderbeke  zo 01 okt 2017

Het creatieve lab van Hugo Matthysen: "Er is een verband tussen Edgar Allan Poe en Jehan en Petrick"
Het Leugenpaleis, Petrick en Jehan, Kulderzipken, Dag Sinterklaas, de Clement Peerens Explosition, de show van Bosmans Jos,
de Anneliezen, Ay Ramon, de Hermannen, de gemeenschappelijke noemer van al dat moois heet Hugo Matthysen (61).
Creativiteit doet hem te veel denken aan Pritt en plakkaatverf, maar ik moest en zou hem in mijn creatieve lab krijgen.
Niet dat hij moeilijk deed. Ik mag je meenemen in het prettig gestoorde hoofd van deze grootmeester van de absurditeit.
We hebben afgesproken in het Depot in Leuven, net voor een optreden van de Clement Peerens Explosition.


Hugo Matthysen, ik wil met jou een gewone dag overlopen,
en zien wat de do’s-and-don’ts zijn van creativiteit. Kan je meegaan in dit scenario?

Ik kan daar zeker in meegaan, maar ik moet zeggen dat mijn dagen en weken en
heel mijn professionele leven totaal ongestructureerd is.

We proberen. Hoe laat sta je op?

Dat hangt er wat van af, maar de laatste jaren tussen halfacht en negen of zo.

Wat is het eerste wat je doet?

Koffie drinken, sigaretten roken. En dan hangt het ervan af. Er zijn ook dagen dat ik niks doe, volledig niets.
Alleen maar prullen, en wat surfen, en eens rondwandelen, of ergens naartoe rijden om twee schroefjes te kopen waarvan ik denk
dat ik ze dringend nodig heb. Andere dagen bestaan voornamelijk uit mij zorgen maken omdat ik toch met een deadline zit en
daar dan niets aan doen. En ook dagen dat ik volkomen bij mijn verstand ben, dan ga ik tamelijk snel aan de slag.
Omdat de ervaring mij heeft geleerd, en ik denk dat dat in vele beroepen zo is, dat je tussen negen en elf vaak meer en beter
kunt produceren dan de rest van de dag.

En dat produceren, hoe moet ik mij dat voorstellen? Je gaat aan een computer zitten?

Meestal wel, ja. Zelfs als het over muziek gaat, is het tegenwoordig allemaal achter een computer.
Maar voor de afwisseling gebruik ik af en toe nog wel eens een ouderwets blad papier.

Je zet je dan om negen uur aan je computer in het beste geval. Wat gebeurt er dan?

Als ik een stuk voor Humo moet maken, wat ik elke week doe, dan krab ik in mijn haar en vraag ik me af:
Daarover moet het nu in godsnaam weer gaan deze week. Want mijn voorkeur is gewoon een lichte band met de actualiteit.
Dus het gebeurt wel eens dat ik dan een krant ga kopen, een koffie lezen, of ik surf wat rond op nieuwssites om te zien
of er iets is dat mij opvalt, en waar ik iets mee kan aanvangen.

En dan begint een verhaal over prins Fipronil en prinses Fipronal bijvoorbeeld?

Bijvoorbeeld ja. Deze week gaat het om een bericht dat vanochtend in De Standaard stond, dat de fiscale controle op bedrijven
min of meer wordt afgeschaft in ruil voor het ondertekenen van een convenant.
Dus dan zie ik het als mijn plicht om daar iets bizars of wat dommigs over te schrijven.

Echte maatschappijkritiek komt er bij jou niet in hé?

Nee, dat is niet echt mijn ding. Misschien wel, laat ons zeggen, observaties.

En die komen ter plekke tot stand? Het is niet dat je er bijvoorbeeld in de auto zit over te tobben?

Ja, dat is bijna altijd op het moment zelf. Ik geloof niet in dingen opschrijven op bierkaartjes of notitieboekjes bijhouden met ideeën
waar je dan later door kunt fietsen om te zien of er iets bruikbaars tussen zat.

Veel mensen zullen zich met mij afvragen waar je het blijft halen?

Misschien wil ik dat liever niet weten. Ik zal niet zeggen dat je een mentale afwijking moet hebben voor wat ik doe, maar misschien
is daar toch een geestesgesteldheid voor nodig die maakt dat je sneller in staat bent om dingen langs een andere kant te bekijken.

En weet je waar die geestesgesteldheid vandaan komt?

Daar heb ik werkelijk geen idee van. Ik ben ooit verzeild op een studiedag in een psychiatrische instelling.
Een van de psychologen daar had mijn werk bestudeerd. En die vond frappante gelijkenissen tussen wat ik schrijf en
de denkbeelden van mensen die aan een psychose lijden.

Oei, was je ongerust?

Nee. Hij vertelde: veel van wat ik doe is gebaseerd op een vorm van ofwel paranoïa ofwel mensen van wie de grond
van onder hun voeten wegzakt, ze beginnen te twijfelen aan de fundamenten van de realiteit.
Dat is ook wat wel eens bij een psychose gebeurt. Dat zijn parallellen. Ik roep dat bewust op, dus dat is iets helemaal anders.

En dan maak je daar een nieuwe realiteit uit?

In een aantal gevallen wel, en ik ga daar natuurlijk redelijk ver in. Maar bij fictie is dat natuurlijk altijd zo:
je bakent je eigen realiteit streng af en je stelt een paar basisregels op waaraan je je hebt te houden,
hoe absurd die ook mogen zijn.

Soms zijn ze behoorlijk absurd, de contactlenzen in Duitsland, Jehan en Petrick.

Ja, dat is een typisch voorbeeld. Dat is niet zo absurd. Dat is een reden om te verklaren waarom die twee mannen daar
in het bos staan te wachten op Godot. Dan komt het erop aan dat zo lang en zo verrassend mogelijk uit te melken.
Dat is de sport.

Helpt het dat je filosoof bent?

Ik denk niet dat het helpt. Nu is het wel zo, toevallig heb ik een half jaar geleden iemand ontmoet die aan het doctoreren is in de filosofie,
en die een aantal psychoses achter de rug heeft. Die zei dat er tussen filosofie en psychoses een parallel is:
de kern van je waarneming of van hoe je in de realiteit staat, wordt onderuit gehaald, die realiteit is plots niet meer evident.
In mijn werk komt dat ook wel regelmatig voor. Maar als ik geen filosofie gestudeerd zou hebben zou ik wel ongeveer hetzelfde maken.
De accenten zouden misschien wat anders liggen.

Heb je zo van die sessies waar je pingpong speelt met andere mensen?

Bijvoorbeeld van die eerste Sinterklaasfilm heb ik regelmatig met Stijn Coninx afgesproken ja.
En vroeger, alles wat ik gedaan heb met Bart Peeters, dat ontstond ook zo. Bij een kop koffie meestal in een taverne.
En Bart schreef dan alles keurig op, allez keurig, met steekwoorden. Dus dat was wel een soort pingpong.
Als je een goede sparring partner hebt, dan versnelt dat de zaak wel, en dan word je daar ook door geprikkeld.

Heb je truuks om je hoofd leeg te maken, om eens alles neer te leggen?

Nee, maar dat is ook niet nodig.

Je blijft altijd bezig?

Niet noodzakelijk, maar je kan wel momenten hebben waarop je denkt: het gaat toch niet zo goed vandaag.
Dan is de beste oplossing: vandaag maar lekker niets doen. Als het dan toch heel urgent is, dan is er optie twee:
flink zijn, nieuw document openen, en gewoon beginnen.

Er een tijd uitstappen, op reis gaan of zo, heb je dat nodig?

Nee, ergens in mijn achterhoofd ben ik, zij het op een bijzonder wazige manier, altijd met een aantal dingen bezig.
Dat kan gewoon een titel zijn, of een muzikale wending, ik moet daar ooit eens iets mee doen.

Dus toch een notebook, en ideeën die je opstapelt?

Ja, maar niet: dát moet ik onthouden. Om een voorbeeld te noemen: ik was gisteren in de Ikea.
Dus ik vroeg mij af: als je om het even wat koopt in de Ikea, of in een andere meubelzaak, dat staat dan
perfect in elkaar gevezen in uw woning: waarom valt dat altijd lichtjes tegen? En het antwoord is:
in die mini-kamertjes die ze daar inrichten, daar zijn bijvoorbeeld geen radiatoren,
daar ligt er geen stekkerdoos op de vloer met 28 voedingen voor iPhones en iPads,
je hebt ook geen vervelende chauffagebuizen, die maken dat je je kast niet naadloos tegen de muur kunt zetten.
Dat is een overpeinzing waar ik werkelijk niks aan heb, maar misschien dat dat mij over twee jaar
plots te binnen schiet, als dat nodig zou zijn.

Zijn er afknappers, momenten of fenomenen die je werkelijk alle creativiteit ontnemen?

Nee, het is ambacht hé. Ik hou ook niet zo van het woord creativiteit.

Oei, daar gaat mijn onderwerp.

Je moet dat niet persoonlijk nemen. Dat heeft te maken met mijn jeugd. Toen ik een jaar of twaalf was,
ergens eind jaren zestig, begon het woord creativiteit plotseling opgang te maken. Men noemde dat toen crea,
en in mijn herinnering kwam daar heel vaak lijm bij kijken. Fotocollages maken met uitgeknipte titels van kranten en tijdschriften.
Of papieren hoedjes maken en die dan gek versieren. Of huisjes in elkaar lijmen van karton.
Creativiteit is voor mij altijd wat prutserig geweest.

Ja, maar het decor van de Jos Bosmansshow is toch niet anders?

Nee, maar ik bedoel, het woord creativiteit, dat had toen iets knutselachtigs. Iedereen werd toen ook aangemoedigd om creatief te zijn.
Ik betwijfel of dat een goede zaak was. Allez, dat is zeer goed voor de verkoop van Pritt en Pattex. En nu wordt het woord creativiteit
te pas en te onpas gebruikt. Ik denk dat het onmogelijk is om een niet-creatieve job te vinden. Ik bereid alles altijd grondig voor,
en ik heb gisteren gegoogled: 'creatieve job'. En wat je dan ziet: "Ben jij creatief? Dan kan je aan de slag als hamburgerbakker bij McDonalds."
Het woord is danig versleten. Creatief betekent hetzelfde als 'nog enigszins in leven'. Het loopt de spuigaten uit.

We hebben de dag geopend 's morgens. Laat ons hem nu ook sluiten. Wat is het laatste wat je doet voor je gaat slapen?

Wat ik vaak doe, is op het internet langs de actualiteit zappen.

Om nieuwe stof op te doen, of om de dag neer te leggen?

Nee, omdat dat mij gewoon interesseert. Dan kijk ik nog eens naar Terzake, of de Afspraak, of naar Jeroen Pauw. En lezen.

Wat lees je?

Redelijk veel non-fictie, geschiedenis. Enigszins begrijpelijke filosofie, een beetje samenvattend.

De wereld van Sofie toch niet?

Nee daar heb ik drie bladzijden in gelezen. Ik heb onlangs een bundeling van Edgar Allan Poe herlezen.
Ik had dat al gelezen toen ik zestien was of zo. Tot mijn grote verbazing heb ik achteraf gedacht:
daar is misschien toch hier of daar wat van blijven hangen in mijn werk.

Horror?

Niet de horror, maar kijk, er is misschien een zeker verband tussen Edgar Allan Poe,
het zal u misschien verbazen, en Petrick en Jehan.

Oké, deze moet je uitleggen.

Veel verhalen van Edgar Allan Poe beginnen met naargeestig:
"ik schrijf deze woorden niet op in de hoop dat iemand zal geloven wat er is enzovoort… Maar mijn afschuwelijke leven,
ik ging door het bos, drie bladzijden naargeestigheid, en kwam ik bij een ruïne, en door mijn hoofd spookte, en de stormwind".
Bladzijden en bladzijden gebeurt er werkelijk niets. Soms vier bladzijden ijsberen door de vochtige gangen van een oud kasteel.
Maar op een heel geïnspireerde manier, je wil weten hoe het verder gaat. En dat is heel vergelijkbaar met Petrick en Jehan,
daar gebeurde ook eigenlijk niets. Maar hopelijk op een onderhoudende manier, nu niet dat het een thriller was,
maar ik wil toch weten of ze die contactlenzen nu gaan vinden. Het uitsmeren van het niets op een licht dramatische wijze.
Ik heb het gevoel dat veel van die verhalen met plezier geschreven zijn, ik denk dat hij soms zat te lachen terwijl hij het neerschreef,
terwijl het allemaal bloedserieus is.

Heb je een levensmotto?

Als ik er een heb, dan is het: doe wel en zie niet om.

Dat is een klassieker.

Een terechte klassieker. Zoals bij klassiekers soms het geval is.

Interview : Jan Holderbeke,  zo 01 okt 2017 - Montage podcast: Gunter Joosen : https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2017/09/28/het-creatieve-lab-van-hugo-matthysen--er-is-een-verband-tussen-e/

En dan nu de Itegemse Cronakroniek deel 6 – Geld gelijk slijk
klank aanzetten
https://www.facebook.com/watch/?v=519691502061618 , mét ondertitels ofwel
https://radio1.be/programma/nieuwe-feiten/radioitem/de-itegemse-cronakroniek-geld-gelijk-slijk/17078
07min43

1996-10-14

Hoe gaat het ginder? Hier is slecht weer op komst, we varen noord. Het schip stampt al.

        Stampen zijn trillingen over de lengte-as van het schip, bij zwaar weer zijn dat plotse schokken,
        alsof een buschauffeur zeer plots op de rem duwt, en dat telkens en opnieuw. Men voelt de schok niet aankomen.

        Rollen is de beweging over de dwars-as van het schip. Het lichaam past zich aan, min of meer, want er zit een
        een voorspelbaar ritme in, tenzij bij zéér zwaar weer natuurlijk.

        Stampen wordt als meer belastend ervaren dan rollen.
        Rollen én stampen tegelijk & samen, daar wilt ge geen details over horen, wat er dan gebeurt met een lijf. 

Enkele dagen geleden hadden we het er over en de Gibbe legde uit dat dit schip tamelijk traag rolt omdat
(en toen volgde een technische uitleg die ik nu al weer kwijt ben)
Het klonk goed en ik was zeer bereid hem te geloven, al was het maar om mezelf gerust te stellen.
Maar van stampen is toen niks gezegd geweest. En volgens mij stampt dit schip even hard als elk ander.

Gisterenavond : champagne. Luc gaf een drink omdat hij promoveert tot 1^ste stuur ofte Chief Officer – ingekort tot choff in de brieven
Dat is nu eens een promotie die wat bubbels waard is. Daarna aan tafel rode wijn bij de peperroomsaus. Hier zet ik mijn handrem op want
anders begin ik aan de voorgeschiedenis van die peperroomsaus en deze brief moet voor verzending klaarliggen 20/10, dus het verhaal
over de peperroomsaus gaan we overslaan. -jammer, want ik kan me die story niet herinneren, veel keukengedoe waarschijnlijk weeral

15h : zojuist een klaaglijk gehuil in de alleyway. Ja, lap! We hebben een gekwetste!
Het is een soort muziek van de capt. Ofwel heeft hij gedaan met werken voor vandaag, ofwel houdt hij coffeetime.

Enkele dagen geleden jammerde de ch.kok omdat er een nieuwe capt ging komen en dat hij zich dan zou moeten aanpassen.
Om hem wat op te monteren zei ik dat we ons allemáál zullen moeten aanpassen. "Yes, maybe, but that's your problem."
Dat aanpassen was dan óns probleem. Conclusie: dat vent heeft weinig of geen gemeenschapsgevoel. Zíjn problemen gaan voor.

Nu de grote droogkas is aangesloten gaat het beter vooruit in de laundry. Twee machines drogen en twee machines wassen nog.
Wanneer alle machines draaien is het er zo warm dat de condensatiedruppels van de ventilatie lekken. De teut van de ventilatie is in
aluminium, die zal niet roesten. De inox-wasbak is al wél bespikkeld met roestvlekken. Inox zoals de rederij besteld heeft ...
roestvrij staal op zijn Koreaans.

LM vertelde twee zondagen geleden dat ze een pijp open gehad hadden, en dat de coating al weggevreten is van het zeewater en dat
het materiaal van de pijp al in slechte conditie is. Erg slechte conditie. Het schip is vandaag drie maanden in de vaart.
Op de kwaliteit van de buitenverf is ook danig bezuinigd geweest. Er is op zoveel verschillende plaatsen al roest te zien, dat een mens er
niet meer naast kan kijken. En dat was al na een week of drie. Niet te sterk wensen dat we hier ooit nog monsteren, zei LM, want
stel u voor dat die wens in vervulling zou gaan. -en ja, het volgende contract hadden we weer dit schip aan ons been

15h20: de jankmuziek is weg, de capt hield waarschijnlijk gewoon coffeetime.
Er is een scheepsschroothoop –'ontmanteling' moet dat zijn- ergens in de buurt van Kaohsiung, Taiwan. LM is daar al  geweest.
Er was toen geen schip in behandeling. Hij heeft het gebeuren niet kunnen bekijken. Spijtig. Zoiets gaat enorm snel zegt hij.
Dat zal wel. De aftakeling een handje helpen gaat sneller dan iets (degelijks) opbouwen.
Opkalefateren da's-pas-klas zeg ik. Dat weten sinds 1990, sinds de droge dok in Yokohama (Japan).
Maar de rederij zal dit schip eerder nog verlappen aan een buitenlandse concurrent, want ontmantelen kost geld.

       Dat is nog waar gebleken ook! In 2000 kwam een schip ons lichteren in de waters van Louisiana, en dat bleek dit schip te zijn,
       onder een andere naam en een andere vlag. Dat spreekt vanzelf. Maar wel dit schip, verkocht eer het groot geld begon te kosten,
       geen zeereizen meer, enkel nog plaatselijk vervoer. Dat scheelt ook in verzekeringskosten waarschijnlijk.

Dit keer zouden we in Daesan (Korea) tegen de kaai gaan. Vorige keer kon dat niet omdat het springtij was en bij eb
hadden we dan weer niet genoeg water onder de kiel om geladen binnen te varen. https://nl.wikipedia.org/wiki/Springtij  
Nu zijn we ook geladen, maar misschien is er deze keer (nog) geen springtij. Of is het al voorbij.
Woensdag krijgt de capt daarover bericht. Da's nog twee keer slapen. Dan weten we het.

19h30 : de keuken speelt vrolijke muziek tijdens de service-uren.
Ipv de dagelijkse Scorpions hebben we nu al een week of twee Jingle Bells. Mogelijk zijn ze wat vooruit op de kalender.

1996-10-16

Gisteren was het blazen geblazen. LM komt boven en zegt : als ge wilt weten hoe clean ge zijt, moet ge nu naar beneden,
ze zijn allemaal aan het blazen. Beneden. Dat kan overal zijn. In de laundry bvb , 'k had nog een lading overalls in de droogkas zitten.
In de wasmachines niks, maar iemand ander zou al kunnen aan het wassen zijn. Wie was waarop aan het blazen?
'k Kreeg schrikbeelden van overlopende schuim, mensen met aftrekkers aan het werk, en een paar mensen
blazen het schuim van de wasmachine weg. Niet met de blote hand aankomen! Er kan nu stroom op de machine staan. Vandaar blazen.
Op een vorig schip gebeurde dat al eens en de nieuwe waspoeder hier aan boord schuimt verschrikkelijk. Heb ik die rommel veroorzaakt?
Had ik dan toch nog een machine staan draaien?
Maar nee.
Er was een telefoontje gekomen van de Franse rederij dat er een alcoholtest moest geblazen worden. Binnen het uur de resultaten.
Dat doen ze vier keer per jaar. Of ze moeten dat vier keer per jaar doen, van de verzekering.
Allemaal een uitvloeisel van de Exxon Valdez. Door één zatte kl**t. https://nl.wikipedia.org/wiki/Exxon_Valdez_(schip,_1986) 
Goed dat ze niet de dag tevoren gebeld hebben, toen we de promotie van Luc aan het vieren waren.
Nu dat blazen. Beneden in de managementroom ging het er neig officieel aan toe. Capt, de Gibbe  plus Luc. Waarnemer en twee getuigen,
zoals dat in de instructies voorgeschreven staat. Ik moest niet blazen omdat ik niet meer bij de bemanning hoor.
Alsof ik geen schade zou kunnen aanrichten. Ik loop daar wel los hè, maar ik moet niet getest worden? Da's een bres in de beveiliging.
Na de test drinkt Gibbe een slokje whisky en blaast daarna onmiddellijk nog eens, om te testen of de tester wel test wat hij moet testen,
en niet het lookgehalte in het bloed, om maar iets te noemen. Het ding duidt iets aan, een code van twee letters, verder geen uitleg.
De lettercode heeft hij na wat zoeken gevonden in de handleiding: ver boven het toegelaten gehalte.
Ja, hij had de slok amper doorgeslikt. De whisky kon nog niet in zijn bloed zitten. Het gehalte kwam dus gewoon van de mondholte.
De hoeveelheid van een slok staat niet vermeld 'om te vermijden dat er wedstrijden gehouden worden'.
Dus om te vermijden dat er spelerij van komt. Die tester is waarschijnlijk ook door psychologen getest, op de spelerij van de mensen dan
Cheng Leu heeft het zaagblad gerepareerd. Een Handige Harry, 'k wist het wel. En nu zagen ze de hoekijzers per drie tegelijk, zegt LM.

Gisteren mochten we bijna afmonsteren, naar huis. We waren aan het spelen en onnozel doen en ik had bijna LM zijn duim ontwricht.
In geval van blessuren en kwetsuren moet een vragenlijst voor de verzekering ingevuld worden :
1° droeg de gewonde veiligheidsschoenen op het ogenblik van het ongeval? ... euh, nee.
2° droeg de gewonde een helm op het ogenblik van het ongeval? ... néé.
3° droeg de gewonde aangepaste kledij op het ogenblik van het ongeval? ... euh, min of meer.
Zo mag men bvb in de douche uitglijden en een dubbele hersenschudding oplopen, dat wordt vergoed. Gegarandeerd!
Op voorwaarde dat men doucht met bovenstaande attributen aan het lijf.

In Daesan (Korea) gaat niet alleen de Gibbe er af maar ook de capt. Dat valt me tegen. Nu komen twee Belgische vervangers in één keer.
Dat betekent maar één keer post, want de vervangers komen allebei tegelijkertijd. En Alex (van de smeerolie) monstert ook af!
Da's vroeger dan voorzien. Da's helemaal geen gezellige story vermoed ik, maar LM is om een aantal redenen opgelucht dat Alex verdwijnt.

1996-10-19

De vervangers zouden 21/10 pas in Korea toekomen. Dat is niet naar de zin van de capt omdat hij en de Gibbe, dan nog de losoperaties
moeten beginnen. Daarom varen we nu trager zodat we 'just in time' toekomen, dwz: wanneer de vervangers op de kaai lopen te
drentelen. Dan hebben zij de eer (en het genoegen) de losoperatie te mogen aanvatten. De officiële reden van dat trager varen is
hetgeen in het logboek geschreven wordt : zéér slecht weer. Waar slecht weer? Buiten?
En verder geen nieuws of we nu tegen de kaai kunnen of weer aan de boei moeten.
't Is maar voor de boodschappen, ik zou het graag weten.

Gisteren ging het over 'den bureau', nog maar eens. De capt krijgt de meest gekke berichten binnen.
Antwerpen vraagt acht (8!) pasfoto's van Alex, voor zijn Luxemburgs zeemansboek.
Alex is sinds een paar dagen afgedankt /heeft de zak/moet naar huis, met medeweten van de personeelschef in Antwerpen.
De personeelschef en de klerken hebben hun schrijftafels in hetzelfde lokaal staan, in een hoek van 90°. Ze kunnen mekaar dus zien.
Ze kunnen zelfs met mekaar praten, mochten zij dat nodig vinden.
Enkele dagen geleden wou iemand van de twee klerken (niet PV, de andere, die met zijn wimpers) acht pasfoto's hebben van Lucien.
Lucien heeft lang haar, een heel weelderige haardos. Mogelijk wil die lieve klerk in Antwerpen (het tegengewicht van die platte PV)
acht verschillende kapsels zien van Lucien? Die jongen heeft waarschijnlijk zijn eigen redenen om 8 foto's van Lucien te willen.

Toen kon de capt er nog mee lachen.
Maar als er drie telexen over en weer gaan en de derde eindigt op 'PLEASE EXPLAIN', dan worden dat er vier.
En dan maar jammeren dat de Belgische zeelieden te duur zijn? Zou het niet gedeeltelijk aan de werking van de rederij liggen?
Communicatie kost geld hè mannen.
Blijkbaar is 'Wimpers' in Antwerpen de zeelieden aan het afwerken in alfabetische volgorde en niet gegroepeerd per schip.
Da's dan een duur pak telexen natuurlijk. 'k Zal hem eens een folderke over database bezorgen. Dan kan hij groeperen.

Voorts ziet de voorlopige planning voor reis 6 er zo uit :
30/10 : Erawan, Thailand
03/11 : Bintulu, Malaysia
06/11 : Dumai, Indonesiä
14-15/11: Yoshu, Korea

In Yoshu wilden ze ons nooit meer zien, hadden ze gezegd toen in juli. Toen waren er woorden geweest tussen het schip en de wal.
Er is gebulder geweest en ene van de Koreanen riep tegen de capt : "Gij komt nóóit meer in Yoshu!" En nu gaan ze ons daar toch weer
moeten lossen? Ze houden zich niet aan hun woord hè. – chot ..., dat soort dingen wordt immers op een ander niveau beslist
45.280.000 USD heeft dit schip gekost. Hoeveel staat de USD vandaag? En dan zou 1 kolerieke Koreaan de werking tegengaan?

In Daesan komen de mensen van Samsung Heavy de monorail in de machine ruimte repareren. Gelukkig staat alles hier nog onder
garantie, da's een hele opluchting voor cheng Leu : geen zware kosten voor de rederij.
De Gibbe wou voor hij afmonstert cheng Leu nog efkes goeie moed geven: de Koreanen van Samsung zullen de monorail wel repareren,
maar de machinerijen die er onder staan krijgen ze kapot. Zeelieden, ze zijn soms zo lief voor mekaar ...
Maar de dag dat cheng Leu het abuus met de monorail voorgehad heeft, was Gibbe écht lief. Of solidair. Dat is een beter woord in deze context.
De dag dat het gebeurd is zat de capt 's avonds cheng Leu er wat door te sleuren.
Ene keer, twee keer, we wisten het nu ongeveer allemaal wel.
Halverwege de derde keer onderbreekt Gibbe de capt en zegt:
"Och wie weet wat ik nog allemaal voorheb of uitsteek vooraleer ik afmonster. Ik ben hier nog niet weg hè."
Onder verstaan : 'Gaat ge ook zo sarcastisch doen wanneer iemand van uw eigen departement dure schade veroorzaakt?'
Dat vond ik schoon van Gibbe. Zoals een herdershond efkes hapt naar een poot van het schaap dat een beetje afdwaalt.
Een schaap met vier latten in dit geval.

        Zowel de Gibbe als capt PM hebben nadien dure schade veroorzaakt.
        Van de Gibbe wisten we het een paar dagen later al, van capt PM hebben we pas in 2003 vernomen dat hij iets uitgespookt had in 1998.
       En nog geen klein beetje. Maar dat is voor later.

En de inspecteur komt niet. NIET. Al die zenuwen voor niks. Bij LM niet natuurlijk en bij mij ookni, maar cheng Leu!

Vorige woensdag een haarknipsessie. De twee heren die afmonsteren lopen er al maanden zeer genoeglijk als clochards bij, qua kapsel,
geen haan die daarover knort want hetgeen ze nodig hebben zit aan de binnenkant van hun hoofd. Aan de belangrijkste norm is dus
voldaan en iedereen hier weet dat. Wij leven in dat veilig besef.
Maar binnen twee dagen worden ze in de chaos van de buitenwereld gedropt.
De buitenwereld loopt vol met mensen die ook nog andere normen hanteren. Daar moet een beetje aan tegemoet gekomen worden.
Vandaar : haarknippen. Dat ze hun hoofd toevertrouwen aan de amatrice met de schaar ipv te wachten tot thuis bij een vakmens
zegt misschien iets over de toestand van hun haardos.
Eerst Luc. Nu hij choff wordt wil hij zijn haar gefatsoeneerd hebben. Een overgangsritueel dus. "Enkel de toppekes" zei hij. "En de nek zo wat vrij maken."
Ahja, daar moet plaats gemaakt worden voor de nieuwe en bijkomende verantwoordelijkheden.
Schouders alleen zijn niet genoeg meer.

Het schip stampte een beetje. Een heel klein beetje maar.
Niks om ongerust over te zijn, zelfs niet wanneer men met een vlijmscherpe schaar gaat beginnen.
Tijdens het knippen vertelde Luc dat toen hij zes jaar was, een kapper eens in zijn oor geknipt had. Het litteken is nu nog te zien.
Of hij dan misschien niet stil gezeten had?
Neenee, het was de fout van de kapper, hij was aan het parlementeren met iedereen aanwezig en glimlachte naar
alle medammekes die voorbij kwamen in de galerij. Zo was dat gebeurd. (Arm klein Lucske).

De capt kwam eens kijken hoe het Luc vergaan was onder mijn handen, vond het resultaat aanvaardbaar en besloot
dat ik zijn hoofd ook mocht fatsoeneren. Of hij de meteo betrouwde, voeg ik, ivm het licht stampen van het schip.
"Ja hoor, het weer blijft zoals het nu is." En hij zat al in de stoel nog voor hij zijn zin afgemaakt had.
Hij vertelde een grappig verhaal over een kapper, ik schiet in een lach en knip daardoor de schaar een titske te vroeg dicht.
'k Had dat pas 1 mm verder van de rand van zijn oor moeten doen. Bloed. Ineens zie ik bloed. Eerst weinig, daarna meer.
De capt had geen vin verroerd. Waarschijnlijk voelde hij nog niks. En ik voelde mij slappekes worden van hetgeen ik aangericht had.

"'k Heb in de huid van uw oor geknipt kaptein" zei ik stil. 'k Dierf het maar stillekes zeggen want een mens moet niet staan gillen in een
vers-gekwetst bloedend oor, vind ik. En veel "pardon" en "excusez-moi". Hij : 't Is niks, ce n' est rien.

Knuppel! Ik zie toch zelf wel wat ik aangericht heb. Of kunt gij boven op uw oor kijken misschien?
Owee, néé! Nu zie ik een vil van ongeveer 4 mm. "Niks" noemt hij dat.
Bloed nog eens weg gedept : wel 5 mm! Een snee van 5 mm ... Niet diep, enkel een lap huid los.
Maar vlak eronder : bloot vlees. En zoiets doet pijn, dat weet ik. Bij haarknippen heb ik al enkele keren in het vel van mijn vingers geknipt.
En vingers hebben een dikkere huid dan oren. Bij vingers knipt men niet zo gemakkelijk tot in het vlees. Maar zelfs daar doet het pijn.
Het knippen verder afgewerkt. Voorzichtig. Héél voorzichtig. En tijdens het knippen telkens de bloeddruppels weg deppen,
want die bleven maar opwellen. Tegen dat zijn kopke afgewerkt was begon hij de wonde te voelen, denk ik.
Sinds die dag staat zijn muziek niet meer zo luid, heb ik de indruk. Tot zijn oor genezen is?
Da's maar een gedacht, zegt LM.

Gisteren wou de Gibbe zijn haar geknipt hebben. Of hij het nog betrouwde, vroeg ik. Jaja, hij zou me niet doen lachen.
Het is goed afgelopen. Het is gelukt zonder bloed.

Ziezo. Gegroet.

voor de liefhebbers van absurditeiten en zotternijen : de Itegemse Cronakronieken

Na vier dagen 'classics' op Radio1, of was het een week, is het genoeg geweest voor een tijdje. Voor een jaar.
De eerste dagen waren interessant, daarna niet meer. Het eindigde waarschijnlijk toch met The Doors en met Queen.

In feite zat ik te wensen dat het programma Nieuwe Feiten maar gauw en rap zou terugkomen,
want dat programma herbergt mijn huidige favoriete rubriek: de Itegemse C'ronakreniek.

Deze vijfde aflevering is het gesprek niét ondertiteld (?!?) Persoonlijk vind ik dat een ramp.
Sinds gisteren ben ik aan het mailen en aan het bellen om te weten
of er een ondertitelde versie komt, en
zo ja wanneer, want misschien ben ik een dag te vroeg om dat al te verlangen.

Sinds gisteren sturen ze men van het kastje naar de muur. Op de Reyerslaan hebben ze genoeg kastjes blijkbaar.
Via het contactformulier dan maar. Een contactformulier wordt 'te gelegener tijd' beantwoord.
Vanmorgen bel ik. Die meneer vindt mijn naam in de lijst en zegt dat er nog 378 contactmails vóór mij zijn.
Dat vond ik niet om te lachen. Daarna wel. Op zoek naar de ondertiteling van een absurd gesprek
zelf verzeilen in een zotte situatie. Da's Kafka hè. Niet écht om te lachen dus, nee ...

Die ondertiteling zal niet meer vandaag op dit blog komen. Misschien morgen.
Zodra ik ze vind, heb, en te pakken krijg zet ik de link hieronder.
In afwachting moet het dan maar zonder ondertiteling.

Deel 5 : "Ons Mia is in haar gat gebeten."

20h42 :
GERED!, dit is eindelijk de juiste link, mét de ondertiteling deze keer en gek genoeg ook met
de excuses van de VRT :
klank aanzetten
https://www.facebook.com/radio1be/videos/2878858582198467/
08min05

Ergens in het gesprek wordt Max Colombie vermeld, dit issem : https://nl.wikipedia.org/wiki/Oscar_and_the_Wolf

1996-10-12

Vandaag nog maar eens Singapore Passage. Het klinkt misschien eigenaardig maar het blijft interessant en mooi. We konden post afgeven
maar 'k had geen brieven gereed liggen omdat ik gisteren aan de wal gekunnen heb. Dan maar gauw kaartjes geschreven want de
gelegenheid krijgen om te posten en niks verzenden, dat kan niet. Dat is Mercurius én Hermes verzoeken.

De laatste keer in Dumai (Sumatra) hadden ze ons afgeraden aan de wal te gaan omdat het 'gevaarlijk' was. Gelijk een brave ben ik dan
aan boord gebleven want afraden betekent : niet doen. En troubles aan de wal betekent dan weer extra papierwerk aan boord
en ze hebben zo al werk genoeg. Wat blijkt : het is gevaarlijk voor mensen die zich opgetut als een kerstboom aan de wal begeven. Ja dán...!
Dat is dan zelf gezocht, zeg ik.
En opgetut, dat kan onmogelijk op mij van toepassing zijn hé. Dacht ik toch. In Odessa spraken ze me aan op de markt omdat ik er uit
zag als een van hen, niet als een toerist. In Richardsbay (Z-Afrika) in een supermarkt ook. Low-profile valt me niet moeilijk, dat is gewoon
hoe ik leef. Ik blijf onder de radar, ik verdwijn in de massa.
In een Aziatisch land is het moeilijk natuurlijk, om ongezien over straat te lopen, ik heb de verkeerde kleur van huid, van haar en ogen.
In een Afrikaans land is het gewoon onmogelijk om onder de radar te blijven, als bleekgezicht.

Warren (steward) wist te vertellen over de plaatselijke transportmiddelen en ineens leek het doenbaar. Ik vond dat het kon, overdag.
Maar vóór de donkerte thuis natuurlijk. Nog efkes rondgevraagd of iemand iets nodig had van de wal. Lucien en Pascal gingen zelf en ik
heb me bij hen aangesloten. In feite zonder te vragen of zij dat wel goed vonden, bedenk ik nu.

Het begon al op de kaai van de terminal: in het wachthokje hingen drie mannen van wacht zich te vervelen.
Of Lucien 2^de officier was?  Ja, antwoordde hij. En ik zag in hun koppen de prijzen al omhoog gaan.
Of we dollars te wisselen hadden, dan konden we dat maar beter bij hen doen want zij gaven een eerlijke koers en buiten de poort
waren het allemaal bedriegers.
- Dan gaan we wel naar een bank.
- Dat zijn ook bedriegers.
- Well, dat is dan zoals thuis.
Er volgde nog een uitleg dat op het einde van de kaai (een pier) brommers stonden om ons naar de poort van de terminal te brengen.
Mogen wij hier niet te voet rondlopen misschien? ('t Zou kunnen hè, veiligheidsvoorschriften en zo).
We mochten wel, maar naar de gates was wel 10 minuten te voet.
- Hoe ver is dat dan? vroeg Lucien.
- Eén kilometer.

Wel ja, iemand die aan zijn 10^de kilometer bezig is doet daar misschien 10 minuten over, maar wij hadden nog geen vermoeide benen.
En wij wilden wandelen, sfeer snuiven.
Aan het uiteinde van de pier startten de brommerkes al. Mannekes, spaart ulle naft, dacht ik.
Ze zouden ons naar de gates voeren.
"Hoeveel?"
"20 USD" zouden we daaraan moeten besteden. 
"Voor de drie?"
"Per kop." Wij besteedden daar een lachje aan en stapten verder.
Toen was het plots maar 1 USD meer.
Een mens reist om te leren hè. Awel, nog nooit zo duidelijk een les in economie gehad, de markt stuikte ineen terwijl we voorbij liepen.

'k Dacht owee, als het overal zo'n gemarchandeer wordt ..., mijn goesting was al over.
De naam van de terminal rap op een papierke geschreven : DILARANG MEROKOK   
Aan de gates hing er een Engelse vertaling bij : GEEN TOEGANG VOOR ONBEVOEGDEN.
De terminal heet Hydrocarbon Dumai.
Aan de gates waren de bewakers in uniform. Da's altijd goed voor wat observatiegenoegen, nu ook.
Het ganse repertorium van gewichtige gebaren, heen en weer geschuif met een beduimeld vodje papier, overtollige bewegingen met
schrijfgerei, kortaffe vragen over de naam van het schip , onze naam en graad. Dat moesten we dat toch nog zelf opschrijven hoor.

       Volgens mij heeft het iets met de breedtegraad te maken. In koudere landen is er aan de gates evengoed controle,
       maar daar gebeurt het eerder in de sfeer van service. Een paar formaliteiten afhandelen, eerst safety, dan pas security.

Monsterende blikken. Zijn die drie bleke clochards wel wie ze beweren te zijn?
Dat staat op onze shorepass hoor, en die hadden ze al vast gehad. Onderste boven.

Waarschijnlijk staan ze ook met tekens in verbinding met de fiets-taximannen 50m verder.
Als de graden hoog genoeg zijn volgen de prijzen vanzelf?
Maar de prijzen waren gelukkig zoals Warren gezegd had, 10 USD heen en terug naar de stad.
De taxi's zijn fietsen met een sidecar aan. De sidecars hebben het model van een riksja. Zo heten ze in India. Hoe ze hier heten
weet ik niet.  Ze hebben een vouwbaar dakje, het kan dicht, voor als bleke westerlingen vinden dat de zon hier te hard schijnt.
Dat de riksja's niet meer al lopend getrokken worden vond ik al een hele verademing. Maar ik was evengoed vreselijk gegeneerd.
Iemand anders laten trappen en al het werk laten doen vind ik verschrikkelijk koloniaal.
Pascal (3^de stuur) stelde me gerust door te zeggen dat we toch drie mensen hun brood lieten verdienen, op die manier.
Da's ook waar, maar evengoed ... 
We reden op een brede laan. Aan de breedte te zien moest Dumai nogal een stad zijn. En dan sebiet het stadsverkeer in met die
fiets-bakbeesten. Ze reden in mekaars wiel. Dat zal zo zijn voordelen hebben voor hen (slipstream?) en voor ons ook een beetje,
we konden met elkaar babbelen zonder al te hard te moeten roepen. Op de baan veel tweewielers en driewielers, heel weinig auto's.
Voorlopig nog lucht genoeg.
Vermits we niet zelf op het verkeer moesten letten en de rit traag genoeg ging hadden we volop tijd om rond te kijken.
'k Kwam ogen tekort. Eerst junglegroen. Iets later begint de stad. Met achterbuurten. Bouwsels in golfplaat, palettenhout en jutezakken.
Hier en daar plastic en zover ik zien kon daken in golfplaat.
Bouwsels zonder verdieping natuurlijk, ver van de baan af, volledig open aan de straatkant. De straat voor het plaatselijk verkeer loopt
parallel met de laan waarop wij reden. De straat is een baan zonder wegbedekking. Wanneer het regent krijgen de bewoners
modder tot aan de voordeur, wanneer het waait komen zand en stof binnen. (Daar kunnen ze op de Groenplaats van meespreken).

De bouwsels zijn ongeveer allemaal even breed en zeer diep, tot waar het daglicht niet meer binnen komt. Daar begint het woongedeelte,
denk ik. Voorin waren werkplaatsen en ateliers ondergebracht, bedrijvigheid genoeg. Onder die golfplaten moet het moordend heet zijn.

De eethuisjes staan los van alle andere bouwsels, ze staan op de brede strook gras tussen de straat en de laan.
Ze hebben geen muren, enkel een dak voor schaduw. 'k Vraag me af of die dakjes bestand zijn tegen een tropische stortbui.
Om de zoveel huizen was er zo'n open keuken. Waarschijnlijk maken ze in hun huizen geen vuur. Dan wordt het nog warmer onder
de golfplaten daken en ook wegens het brandgevaar, vandaar openbare keukens op afstand van de bewoning.
We kregen tegenwind. Iedereen kreeg zand in de ogen en de taximannen gingen op hun trappers staan.
'k Had willen uitstappen om te helpen duwen. Toen was de windvlaag voorbij. 't Was maar een demonstratie.
Een demonstratie van hoe hard het leven van een fietser-om-den-brode kan zijn en van hoe snel een brand zich hier kan verspreiden?
Mogelijk daarom zijn de lanen in de bidonvilles zo breed. Het zijn brandgangen.

In de opschriften boven de werkplaatsen worden nog Nederlandse woorden gebruikt, of restanten ervan: Organisasi, Kantor, Direktorat,
Apotik, Dokter, Praktek, Instalateur, Akademi, Meubel, Bekleding. Met bekleding worden autobanden bedoeld, de bekleding van de velgen.
De mensen wuifden, en wij wuifden terug van uit een 'open koets' op een brede laan zonder autoverkeer. Af en toe was er het getuf
van een brommerke. "Coca Cola" riepen een paar kinderen, om westerlingen te laten horen dat ze hier iets van de wereld kennen.

Wat verder zijn de huizen en de werkplaatsen van steen en hebben ze wel een verdieping.
Er staan al eens bloembakken op de stoep en de uithangborden hebben een lik verf.
Dan kwam een groot rond punt en we waren in de binnenstad. Nog altijd even weinig autoverkeer. Iets om blij mee te zijn.
Dumai heeft de structuur van een stad en is aangekleed als een dorp.

1996-10-13

Een nadeel van boodschappen doen per fietstaxi is dat ge moet zeggen waar ge wilt zijn, en dat wisten we zelf niet.
Te voet verkennen was er niet bij want ze bleven ons rondvoeren na elk winkelbezoek.
"Kruidenierswaren" en ze voerden ons naar een kruidenierszaak.

Lucien wisselde dollars bij zijn fietsmeneer. Ik wou bij de mijne ook geld wisselen, hij deed teken dat ik ook bij de collega moest wisselen.
Die is blijkbaar de man van de centen. Hij had een lias geld in zijn hand en telde daar vlot een 40.000 roepia neer (voor 20 USD) zonder
al te veel geritsel en zonder aarzelingen. De man van het geld dus.

Wij binnen bij de kruidenier. Gelukkig waren de artikelen geprijsd, er moest niet gepingeld worden. Wanneer onze fietsmeneers zagen
dat wij daar koekjes en chips en nootjes kochten, lieten ze ons verstaan dat we beter naar een superette konden gaan. Daar was het
goedkoper. Te laat vond ik, ik had al een en ander op de toonbank gelegd.
Op dezelfde stoep waren nog een aantal winkels, maar niks van wat we nodig hadden. Confectie en T-shirts, hadden we nodig.
Weinig mensen hier dragen een T-shirt. -natuurlijk niet, een T-shirt is te warm in de tropen, in de evenaarsgordel dan nog
De fietsmeneers voerden ons toch maar efkes naar het supermarktje.
Dat is amper 100m verder aan de overkant, maar we mochten geen stap te voet doen.
Zo hebben we de rij winkeltjes daar naartoe niet kunnen bekijken. Misschien had ik kunnen vragen om te stoppen, maar daarna moet
de man het fietsgevaarte weer in gang trappen. Dus : laat maar. Dat kan ik niet doen.

Verder had ik nog een wereldkaart gewild, en postkaarten en luchtpostenveloppen, maar wie weet hoe ver was dat?
'k Zag niet direct iets dat op een papierwinkel of een boekenwinkel leek. Als ge de fietsmeneers iets vraagt doen ze het.
Zonder uitleg te geven zouden ze een lange rit beginnen met grote omwegen, en dat had ik er niet direct voor over.
Lucien en Pascal waren ook klaar met winkelen. Zij hadden elk een klein plastic zakje vol.
Hoe kwam ik nu aan die volle boodschappentas? Gevuld met hetzelfde maar alles gewoon x 2. En nog wat.
We wilden iets drinken. Lucien legt dat uit, de fietsbaas knikt en zegt iets tegen de twee andere fietsmeneren.
De zon was beginnen schijnen en mijn fietsmeneer vraagt of ik het dakje uitgevouwen wil voor schaduw. No thank you, sir.
(Sebiet krijgen we weer tegenwind en dan is het met een uitgevouwen dakje voor hem nog moeilijker om vooruit te raken.)
Ze voeren ons ergens naar toe : een restaurant. Miljaar. Een gewoon soort drinky-bar was toch ook al goed geweest.
Achteraf bekeken niet, maar da's voor straks.
Ze loodsen ons door een zaal op het gelijkvloers, naar de eerste verdieping een daar stonden we in een zaal die naar plaatselijke normen
waarschijnlijk zeer chic is. De juffrouwen van diens sluiten de matglazen ramen en zetten de airconditioning aan. Service voor alles!
Daar zaten we dan met ons drie, afgesloten van het zicht op de straat, afgesloten van een kijk op het gebeuren, in een hete zaal
te koekeloeren tussen de kunstbloemen. En we zien mekaar al heelder dagen aan boord!

Toen moesten we nog uitleggen dat we niks wouden eten. Dat was nogal ambetant, want de twee jongedames stonden al gereed met
een menu en nu kwamen wij niks besteden. Tegen dat onze fles bier leeg was (75 cl) werd het eindelijk wat frisser in de zaal maar
we besloten toch op te stappen, naar een van die eethuisjes die we gezien hadden tijdens de heenrit.
Daar zaten we dan tenminste buiten en tussen het volk.
(Op het toilet was al iemand. Een kakkerlak van 3 cm. 'k Had nochtans geklopt.)

Toen hadden we aan onze fietsmeneers moeten zeggen: back tot he ship, please.
Terug naar het schip en hen onderweg teken doen om te stoppen bij zo'n kleine drinky-bar. Dat hadden we moeten doen. Ja.
Lucien legt hen uit dat we naar die kleine open barrekes willen, in de buitenlucht. Ze rijden met ons de andere kant uit.
Afwachten dan maar. Misschien rijden ze ons wel naar zo'n ding, maar dan bij familie van hen?
't Was wel een eind rijden persies.
We kwamen in een moslimwijk. De moskeeën hebben hier geen minaretten. Misschien zijn hoge torens te gevaarlijk in een gebied waar
elk tyfoonseizoen de tyfoons het voor het zeggen hebben. Op deze moskeeën staat gewoon een torentje van 1-hoog,
met daarop een koepeltje en dan de halve maan. En luidsprekers. Dat we in de moslimwijk waren hoorden we eerder dan dat we het zagen.
Het was gebedstijd. Volgens de luidsprekers toch. We hebben enkele dames met hoofddoeken gezien, en verder deed iedereen voort
met hetgeen zij of hij aan het doen was. Niemand die een gebedsmatje uitrolde zoals in Noord-Afrika. Misschien bidden ze hier binnen.
Het was wel vrijdag maar in deze wijk waren de winkels toch open.

We stopten weer aan een restaurant 'van gehalte'. Maar wel in openlucht deze keer. Dat hadden we dan toch kunnen duidelijk maken.
We moesten een gangetje door, langs de keuken in open lucht en het aquarium met vis, allemaal heel mooi, maar wankel en plots
zaten we weer weg van het straatgewemel en het volk, opnieuw naar mekaar te koekeloeren, deze keer tussen het groen.
Nog maar eens uitleggen dat we niet kwamen om te eten, dat we enkel iets wilden drinken. Daar werd voor gezorgd.
Er kwam een schurftig klein katje langs. Niet aaien, helaas! En hier was het sanitair regelrecht luguber.

Terug naar boord, we zouden wel teken doen onderweg wanneer we de drinky-bars zagen die we bedoelen.
De eerste die iets geschikts ziet geeft een gil.
We reden langs een parallelle laan terug naar de terminal. Niks geen bidonvilles meer. Klinieken, villa's, moskeeën, hotels en scholen.
De schoolging uit, allemaal uniformkes die wuifden naar ons, de blekelingen.

De fietsbaas had aan Lucien gevraagd of het ons interesseerde lokale alcohol te kopen. Feitelijk niet, maar we wilden wel eens gaan kijken.
We reden een dwarsstraat in en we stonden plots  op één kruispunt van de terminal. Daar was eindelijk wat we bedoelden.
Een trits barrekes-openluchtkeukens-eethuisjes. De kantine, de catering van de mannen die op Hydrocarbon Dumai werken,
het eerste dat we gezien hadden tijdens de heenrit, lang voor de bidonville begint. Van al die andere barrekes die we gezien hadden
op de heenrit hebben de fietsmeneren ons mooi weggehouden door in het terugkomen de parallelle laan te nemen.

Zo'n eethuisje heeft geen elektriciteit: petroleumlampen voor de verlichting en ijsblokken voor de koeling. -zoals de camping vroeger ±
waarop ze koken heb ik niet kunnen zien. Tussen de bouwsels een streep modder: de riool. Sanitair, niet gezien.
De alcohol was aan de fles te zien zelfgestookte. Een smoezelig flesje met een etiket van hoestsiroop.
Terwijl ze over de prijs onderhandelden ben ik wat verder gaan piepen. In de kantine zagen de scampi's er lekker uit.
Opnieuw instappen en naar de poort van de terminal. Einde van de rit. Afrekenen. Nu bleek de rit 20 USD te kosten.
Ja natuurlijk, ze hadden ons naar dat openluchtrestaurant gereden.
Dat was niet inbegrepen in de heen- en terug van 10 USD. -en iedereen moet leven
We hebben die 20 USD betaald, zonder discuteren, want ze verstaan blijkbaar maar zoveel Engels als het hen schikt en dat varieert
van moment tot moment. En er stonden aan de poot nog véél fietsmannen, teveel om de discuteren.

Aan de gates shorepass boven gehaald, zodat de nurk daar niet moest naar vragen. Verveeld wuifde hij ons door,
als joeg hij een paar vliegen weg. "I know, I know", 't was al lang goed. We moesten zo ordentelijk niet doen.
Wat een verschil met 's middags.

We zijn langs de waterkant terug naar het schip gegaan. Met de nodige stops om foto's te maken.
Foto's van Pascal met het schip, van Lucien met het schip, als de naam van het schip er maar volledig op staat.

Van alle snoeperijen die we gekocht hebben valt enkel de kroepoek echt mee, kroepoek van tapiocabloem en tonijn.
Aan de ander smaken moeten we nog wennen. Van één soort chocolade heb ik wat meer durven meebrengen : 'Alpine'
Zwitserse chocolade. Er staan geen besneeuwde bergtoppen op de verpakking maar het product zou gemaakt zijn met cacaoboter,
dus niet met palmvet. Daarom heb ik het geriskeerd. Gemaakt in Bandung, tja ... te gebruiken tot 01/98. Dat komt in orde, zegt LM.

Ziezo, dit was Dumai.

Vanmiddag vertelde de capt dat de post vanuit Singapore (07/10) al in België toegekomen is op 11/10. Da's rap. Hij heeft met zijn
madame gebeld en zij wist dat te vertellen. Terwijl wij aan het rondrijden waren met de fietstaxi's in Dumai, waren de postbodes onze
brieven aan het bestellen in het ochtendlijk België. Over Singapore niks dan goed.

Deze voormiddag werd er half-luidop gevloekt in de alleyway. Dan is er iets. Ofwel cheng Leu, ofwel Tom, ik herkende de stem niet.
Een paar minuten later was LM ook boven en hij vertelde : vandaag zouden ze de zaagmachine testen die op 07/10 aan boord geleverd
was in Singapore. De elektrieker had ze aangesloten, LM had al een stuk pijp gereed liggen en ze hadden bijna de fanfare uitgenodigd
voor de inhuldiging van de zaagmachine want nu waren ze van de slijpschijf van af, vanaf nu ging ge dat hier ne keer zien vooruit gaan zie.
Dat de stukken er af vlogen!
En aldus geschiedde.
Er vloog een stuk. Uit het zaagblad.

'Iemand' heeft de zaagmachine op een hoekijzer getest ipv op het stuk pijp. Hoekijzers zijn er nog genoeg. Zaagblad : geen meer.
De machine is een halve minuut in gebruik geweest. Vanaf nu is het weer om grootmoeders wijze, gewoon weer met de slijpschijf.
Dat komt omdat cheng Leu (hoekijzer) nerveus rondloopt de laatste dagen. De inspecteur wordt verwacht in Korea en
daarvan beginnen sommige chefs hem op voorhand te knijpen, zegt LM. Deze inspecteur is nochtans de Fransman JMP,
een inspecteur en geen inquisiteur. Maar dat moet cheng Leu eerst nog ondervinden.
En door de zenuwen pakte hij dus naar een hoekijzer ipv naar het stuk pijp. In zijn normale doen zou hij dat niet voorgehad hebben, want
hij is een Handige Harry. Hij heeft ons foto's van zijn huis getoond. Maar ja, thuis zijn geen inspecteurs op komst en
blijft een mens gemakkelijker kalm. (Thuis van uit de zetel kan ik ook elke quizvraag beantwoorden.)

Vorige woensdag, 09/10, heeft hij de monorail in de machineruimte kapot gekregen. Toen hoorde ik ook aan de geluiden in de alleyway
dat er 'iets' was. Ze moesten in het machien een zwaar stuk verplaatsen en stelden vast dat de monorail, hét hijstoestel, enkel nog vooruit
en achteruit wou (travelling), en omhoog & omlaag (hoisting) maar niet meer van stuurboord naar bakboord of omgekeerd (traversing).

Aan bakboord stond het ding al voorbij de veiligheidspositie. Hoe kan dat? Dat kan omdat het kamelot is, zegt LM.
De goedkope bouw van het schip moet érgens in zitten. In goedkoop minderwaardig materiaal.
De elektrieker kijkt eens in een schakelkast, vindt daar iets los en loos, brengt dat in orde en vraagt aan cheng Leu om de hijs naar
STUURboord te laten bewegen. Leuke cheng Leu stond onderaan de kabel met de bediening in de hand en hij duwt op BAKboord,
nog verder voorbij het veiligheidspunt. Luid gekraak en vanalles verbogen daarboven. Heel de hijsinstallatie buiten gebruik. En nu?

Zenuwen. Is dat niet tragisch voor een chef? Hij moet binnenkort een inspecteur te woord staan en dat maakt hem zo angstig dat hij
in één week tijd twee dure dingen kapot gemaakt heeft. En wié gaat hem daarover uitleg vragen? De in-spec-teur!
Tja, nu heeft Leuke Leu concrete problemen om zich zorgen over te maken. Misschien maakt hem dat wat rustiger.

1996-10-14

De 'Zwitserse' chocolade uit Dumai is op een rare manier gemaakt. Te korrelig. Er zit persies schuurpapier in. Niet lekker, zegt LM.

1996-10-11

Gisteren heb ik nog iets meegemaakt, maar mijn cent is vandaag pas gevallen. De ch.kok had kip met curry gemaakt.
Ik stond aan een werktafel de peterselie te hakken, de nieuwe voorraad klaar te maken om in te vriezen, toen ik achter mij bij het fornuis
ineens de stem van de Gibbe hoorde  : "IK HAD U GEZEGD MIJ TE VERWITTIGEN ALS GE NOG EENS KIP-CURRY MAAKT!"
Omdat Gibbe zo luid riep ging ik eens kijken in de pot. Op de kip curry lag een laag olie van ongeveer 1 cm.

Een week geleden ongeveer had ik eens absorberend papier nodig om schijven aubergines af te deppen. Keukenpapier is niet aan boord.
'k Stelde voor een 'schone' handdoek te gebruiken.
- Onee, niet in een handdoek!
- Jamaar, een propere hè!
- Onee, onee, niet op een handdoek!
Hij stelde voor de schijven aubergines efkes op oude boterhammen te leggen. Oud brood is ook absorberend materiaal.
Natuurlijk is dat oké, maar wat is er zo heilig aan een handdoek dat die niet voor voeding mag gebruikt worden?
En waar zijn de handdoeken in de keuken trouwens? Nog altijd geen enkele gezien. Na drie maanden aan boord.

       Vandaag bedenk ik ineens dat die handdoeken misschien al in zijn valies zaten. Het zou niet de eerste keer zijn dat
       scheepsmateriaal mee naar huis verdwijnt. Vooral dan gloednieuw materiaal van een gloednieuw schip. Dat steekt hun ogen uit.
       Als ik toen niet zo in beslag genomen was door de Machinery List, want dat jobke liep nog altijd door en elke dag lag er nieuw
       typmateriaal te wachten, dan had misschien dieper gegraven: waarom deed de ch.kok zo heftig over keukenhanddoeken?

       Aan de Gibbe had ik kunnen vragen of ze op de leveringsbons stonden en áls ze op de leveringsbon stonden, dan zou ik hem vragen
       of we efkes in de lockers konden gaan kijken of ze daar lagen. Ch.off zijnde heeft Gibbe een passkey en kan hij overal binnen.
       Ook in de lockers van de keuken en het linnen. Als ze dan niét in een van die lockers zouden liggen, waar konden ze dan wel liggen?            
       Dan komt er cabine controle. En dat is niet de zaterdagse routine-inspectie ivm netheid & hygiëne, maar een blits-inspectie
       en dan wordt álles nagegaan, elke kast, elke valies van degene(n) bij wie men het nodig acht.

       Jaren later zei iemand eens : wie scheepsspullen steelt, steelt twee keer.
       1° men zet het schip (collega's) met een tekort aan materiaal, of zelfs zonder.
       2° wanneer het besteld wordt, blijft het afwachten of en wanneer het geleverd zal worden.
       En ik vond dat zeer raak samengevat.

Oude boterhammen waren dus evengoed bruikbaar. Die dag van de aubergines viel mijn cent dat dikke schijven oud brood ook een
gemakkelijke methode kan zijn om het overtollig vet uit een sudderpot te absorberen, gewoon op de olie leggen en als de boterham
half verzadigd is omdraaien en wanneer de tweede zijde verzadigd is, er uit scheppen met een schuimspaan.
In een grote pot van ± 50cm Ø gaan gemakkelijk 3 à 4 boterhammen tegelijk, dus die klus is snel geklaard.
Het vloeibaar vet drijft boven, men kan er gemakkelijk aan, en er worden geen heelder lepels saus mee opgeslorpt, da's nog het mooiste
van dat systeem. 'k Kan me niet herinneren waar ik dat al eens zien doen heb.
Misschien in een kookprogramma van Teleac. https://nl.wikipedia.org/wiki/Teleac
We hebben dat die avond zelf nog kunnen uitproberen op een of andere stoofschotel. Oud brood absorbeert, het werkt. Magnifiek.
Ch.kok opgelucht, er was nu een methode om het overtollig vet weg te nemen en de mess aan stuurboord tevreden te houden.
'k Zei hem dat hij mij zelf op dat idee gebracht had, met de aubergines. Alle eer van de trouvaille was dus aan hem.
Ik ook opgelucht, van die vettige sauzen waren we nu vanaf. Dacht ik.

Nu terug naar de kip-curry van gisteren.
Wéér zo'n dikke laag olie op de pot, werkelijk overdreven. Daarom was Gibbe zo boos.
De bereiding was zo goed als klaar, de olie mocht er nu wel af, de stukken kip konden onmogelijk nog aanbakken of aanbranden
of wat dan ook. De ch.kok stelde zelf de oud-brood-methode voor. Ik knikte maar eens, wat zouden we anders doen, het is de enige manier
die we kennen en ik zeg er nog bij dat die methode heel doeltreffend is, om de Gibbe zijn gemoed wat te sussen.
Gibbe ziet wat ik bedoel en neemt daar vrede mee. Gibbe verdwijnt uit de keuken, ik ga weer naar mijn peterseliebergen,
en de ck.kok gaat de kip-curry ontvetten. Dacht ik.

Iets later roept hij mij naar het fornuis : Ziet gij olie? vroeg hij.
Natuurlijk zag ik olie, ik zag overal olie.
Er dobberden nu duizenden kleine olie-oogjes in de saus en tegen de rand van de pot lag een volledige oliecirkel te blinken.
- Jamaar, ik heb de olie verborgen hoor! zei dat groot licht. Hij had de saus eens omgeroerd. Alsof ik dat niet zag.
- Ja, en toch zie ik overal olie.
- Dat blijft dan ons geheimpje, zei hij.
'k Dacht dat hij de grapjas aan het uithangen was. De olie komt subiet weer bovendrijven en dan begint hij immers te ontvetten. Dacht ik.

Hij roept me weer naar het fornuis.
- Hebt ge de overtollige olie er nu afgenomen, vroeg ik.
- Jaja, ziet ge nu nog olie?
- Maar ja! daar en daar en daar, over heel de saus en aan de ganse rand van de pot. Hebt ge brood gebruikt?
- Ja ik heb brood gebruikt.

'k Ga weer naar mijn peterselieplank, deze keer langs de vuilnisbak, daar zou 't verzadigd oud brood moeten in liggen. Bovenop de rest.
Want op de werktafels zag ik het niet liggen. In de vuilbak lag het afval van de peterselie, bovenop de groene groenteschillen die James
er in gegooid had. Het afval lag exact zoals ik het er in laten vallen had, vlak voor de Gibbe binnengekomen was. Brood : geen.

Het oud brood staat op een 2m van waar ik bezig was met de peterselie. Als hij brood was komen nemen dan had ik beweging
moeten zien in die hoek. En ineens dacht ik: waar ben ik in neptunus' naam mee bezig, detectiefke spelen in de keuken ...
En tegelijk dacht ik : van die vettige rommel moeten straks dus 20 mensen eten. En ongeveer iedereen eet graag kip-curry.

Waarom probeert die ch.kok eerder de olie weg te moffelen dan ze weg te nemen?
Olie wegmoffelen kan nooit lukken, ze komt toch altijd weer boven drijven. Roeren helpt niet. Weet die sukkel dat niet? Is dát een kok?
Er is maar één oplossing: de olie opslorpen, de saus ontvetten. Er is voldoende oud brood. Kan het simpeler?

- Daar komen problemen van, probeerde ik nog.
Hij vond van niet, hij bleef staan roeren, staan verbergen. Waarom ...
Waarom het ongenoegen van de capt, van de Gibbe en van heel de mess aan stuurboord riskeren als hij een paar dagen tevoren zei dat
men met een capt niet kan argumenteren (to argue = ruzie maken) en men dus beter doet wat hij vraagt of zegt.
Waarom vandaag niet doen wat een capt verlangt, vanwaar die draai van 180°?

Moet volgens de Filipijnen een schotel drijven in het vet om te laten zien dat er niet bezuinigd werd op marchandise, dat er 'rijkelijk'
gekookt werd? Hún idee van rijkelijk hè. Is vetstof een dure zaak in hun land? Stuit het hem tegen de borst 'goed vet' weg te gooien?
's Avonds eten we allemaal hetzelfde menu. Als er niet genoeg vet op drijft zou het kunnen dat hij zich het ongenoegen van de zeven
Filipijnen in de bakboordmess op de hals haalt. Dan nog liever een blaam, een openlijke reprimande van de capt, die monstert toch
binnenkort af. Met de Filipijnen moet hij nog een maand of zes varen, want zij hebben contracten van negen maanden. -toen nog wel

Zo was er in 1984 op schip 10 kok SV die bijna een acute depressie kreeg omdat hij iets moest doen dat hem tegen de borst stuitte.
Capt H -die met zijn 'fijne manieren'- had hem gezegd lamsbout zonder look klaar te maken.
Aan tafel zei SV met tranen in de ogen: weet ge wat dat is, lamsbout zonder look! Als ze aan de wal ooit horen dat ik dat heb klaar
gemaakt, kan ik mijn ticket als chef afgeven. Hij bedoelde dat Prado, bij de rederij de grote baas van het keukendepartement,
beter niet te weten kwam dan hij het been niet stijf gehouden had. Hoe dat toen opgelost is weet ik niet meer.
Misschien een boutje apart voor de kapteinstafel of zoiets.

Nu weer naar de kip-curry van gisteren.
Dacht die kabouter nu echt dat ik niks doorhad over die zielige camouflage, en dat er straks aan tafel nog eens 10 mensen zouden
intrappen ook? In feite was ik meer verbouwereerd over zijn onnozelheid, zijn naïviteit dan over zijn povere camouflage.
Zo verbouwereerd dat ik niks zinnigs meer kon bedenken of een tussenoplossing voorstellen.

       Bvb: het ganse kip-curry gedoe verdelen over twee kleinere potten en
       in één pot de saus vettig laten voor de Filipijnen in de bakboordmess,
       in één pot de saus ontvetten voor de Europeanen in de stuurboordmess.
       Dat heb ik hier nu pas bedacht, maar ja, hier in de cabine is het rustig en stil.

Toen volgde nog wat gewauwel en gezwam over: men kan kip niet bereiden zonder vet.
- Nee, oké, men kan een kip niet bereiden zonder vet maar men kan ze wel SERVEREN zonder al dat vet, zei ik fluwelig. Niks bruskeren.
Hij, iets gedecideerder nu : ge kunt kip niet klaarmaken zonder vet én kip is van zichzelf al vet. Kip ís zo!
Onderliggende redenering: daar is dus niks aan te doen dat kip zó is.
Achteraf bekeken verbaast het mij de hij er 'De Schepper' niet nog eens bij gesleurd heeft, maar dat is een gans ander verhaal.

Ofwel was dit een staaltje van Aziatisch fatalisme, ofwel was het puur weerspannig gekronkel om die kip-curry niet te moeten ontvetten.
'k Begon met hem gelijk te geven: kip ís zo, kip is vet. En dat is nu juist de reden waarom we ZÉLF een methode moeten gebruiken om het
overtollige vet uit de pot te halen, juist omdat kip al vettig is van zichzelf. Wat we serveren is geen vette rauwe kip
maar een bereide schotel.
Geen toegeving, hij was plots Oost-Indisch doof, dat zag ik aan zijn gezicht: onwil.

Vanaf nu was het puur bokkigheid van zijn kant en van mijn kant was het puur tijdverlies.
Als de cognitieve aanpak faalt leg ik mij daarbij neer, om mijn energie en tijd te sparen.
Da's dan mijn Europees opportunisme want tegenover een minus habens -zie google- kan ik het toch niet halen.
Waarschijnlijk heb ik in de dagen er voor tegen zijn kar gereden en is er een bluts in zijn ego. Over een of andere bereidingswijze zei hij:
"So, that's the secret!" Alsof wij, de Westerlingen van de stuurboordmess opzettelijk keukentips zouden achterhouden.
Dat die simpleton ons van zoiets verdacht was zwaar teleurstellend. Nog maar eens.
En met een zucht zei ik : "That's no secret, that's common knowledge." Vandaar die bluts waarschijnlijk.

Niet meer aan gedacht dat in zijn optiek elke groente, elk soort vlees een 'secret' heeft en dat een mens dat geheim moet weten te
doorgronden. Enkele kookboeken openslaan is toch voldoende om zoektocht naar 'ziel' van een ingrediënt tot een goed einde te brengen?
Zonder gissen en vooral zonder missen.
Liefst zonder missen, want er moeten zodadelijk 20 mensen eten geserveerd krijgen.
Geserveerd als maaltijd, niet als vettig voer.

1996-10-07 ~ Singapore

16h45 : 'k ben juist terug van de keuken. Wat een kabaal! Hoe ze daarin kunnen werken is mij een raadsel.
James staat diepgevroren kip te hakken met de bijl, de ch.kok doet het aardappelmachien ratelen, Warren is met potten en deksels aan
het rammelen, ik was ajuin aan het pellen, een geluidloze bezigheid maar daarvoor heb ik stromend water nodig en dat klettert nogal in die
diepe wasbakken. De ventilatie ronkt-suist zoals gewoonlijk. Tot zover allemaal gewone keukengeluiden, jawel. Maar! Dat alles wordt
overspoeld met een golf muziek, want zonder muziek gaat het niet. En die moet luid genoeg staan, om boven de keukengeluiden uit te
komen anders horen ze niks en dat kan onmogelijk de bedoeling zijn hè. Een streepke muziek veraangenaamt den arbeid. Ondertussen
doen ze een babbeltje van het ene eind van de keuken naar het andere. Dat vergt een aantal decibels, of ze verstaan mekaar niet.
Niet omdat het zo'n grote keuken is, maar omdat de muziek zo luid staat. Resultaat van al die geluiden : lawaai.
En dan vaart het schip nog niet hè. Geen geluid van het machien. We liggen voor een dag op anker.

Dat geluidenmengsel is niet typisch Filipijns hoor. 'k Heb nog keukens geweten waar ze persies bang waren van een halve seconde stilte.

'k Heb er bonkende koppijn van gekregen. Daar geraak ik vandaag niet meer van af. En nu trilt er iets voor mijn linkeroog.
Of ik eens rode kool wou komen maken.

18h30: ze is dan nog grandioos mislukt ook. Amper eetbaar.

1996-10-08

En ik weet hoe het gekomen is. Hij deed me de sauteuse gebruiken.
Die randen zijn niet hoog genoeg, zei ik.
Jawel, want kool slinkt, zei hij.
Ja kool slinkt, maar tegen het einde pas, wanneer het vocht erbij gedaan is en het geheel al een tijdje staat te sudderen,
dán begint kool te slinken. En in elk geval heb ik een hoge pot nodig omdat gedurende de eerste 10 minuten de geglaasde ajuin
en de rauwe kool regelmatig en grondig moeten omgeroerd worden, kwestie van de eigen suikers te laten karameliseren.

Er was teveel lawaai in de keuken om heel die uitleg te doen en te zorgen dat hij verstaat en begrijpt wat ik aan het zeggen ben en
het nog inziet en gelooft ook. Daarom gebruik ik de pot zie hij zegt. 'k Zou hem sebiet wel tonen dat de sauteuse te klein was om vier
kolen en een stuk of 10 ajuinen grondig te mengen. Dan ziet hij het zelf ook en dan neem ik de hoge pot wel.

Wrijvingen met de chef vermijden, dacht ik, en zéker in zijn eigen keuken. Maar ik denk dat ik het zo liet omdat ik de hoofdpijn al voelde.
De ajuin is glazig, ik begin er handsvollen kool bij te doen en onder te mengen tot mengen niet meer gaat want de sauteuse is vol en
er schiet nog kool over. Ik toon hem dat en zeg dat ik verondersteld word alles in één keer gedurende 10 minuten grondig te mengen.
Neem dan de hoge pot, zei hij. -terwijl ik dit typ krijg ik weer hoofdpijn van dat creatuur en we zijn 24 jaar verder ...

'k Neem die hoge pot, maar die was nog op kamertemperatuur. Heel het mengsel in de hoge (koude) pot gekiept, waarbij die massa
afkoelde een de karamellisatie STOPTE. 'k Heb de 10 minuten uitgedaan maar het hadden er door dat afkoelen wel 15 en meer mogen zijn
om de massa voldoende te laten karamelliseren, en dáár had ik niet aan gedacht. En eens het vocht erbij is, is het te laat natuurlijk.
Dan begint de osmose, of hoe heeft dat nu weer, tussen de onvoldoende gekarameliseerde groente en het vocht.
De kool is haar typische koolsmaak niet kwijt geraakt en heeft hem nu afgegeven aan het vocht, de ajuin en de appelen.

Ik heb de routine en de technische bagage niet om direct tijden of de kookstand aan te passen wanneer het over zo'n grote hoeveelheden
gaat en wanneer ik dan nog afgeleid wordt door nodeloos lawaai en luid gekakel loop ik verloren.
Op het ogenblik zelf had ik nog niet door dat ik aan het verloren lopen was hoor. Dat het mengsel afgekoeld was had ik natuurlijk wel
in het snotje, maar dat de karamellisatie onderbroken was niet. Om dat te weten heb ik later heel mijn portie kool moeten naar binnen werken.

Om 18h gaan we aan tafel en de ch.kok zegt dat er iets met de kool is. Niet genoeg suiker of niet genoeg azijn, had Tom gezegd.
(Tom eet soms om 15h20) Ik proefde kool. Allemaal juist. Niet zoet genoeg en zeker niet rins genoeg. Tegen dat mijn bord leeg was
wist ik wat er gebeurd was en vooral wannéér het gebeurd was. 'k Had naar die hoge pot moeten grijpen en OP MIJN PUNT BLIJVEN STAAN !

WRIJVINGEN VERMIJDEN? FLAUWEKUL. Is 't nu beter misschien? Nu zitten hier 11 mensen met haast oneetbare groenten.
Misschien was er nog iets te redden geweest in het laatste kwartier van de bereiding. Tijdens het sudderen.
Een beetje kunst- en vliegwerk met azijn en suiker. Misschien. Maar dat denk ik niet. Als 't om zeep is, is 't om zeep.

Dat laatste gedeelte, het laten sudderen, zou alleen wel gaan vond hij. En van grote opluchting dat ik daar weg kon, vond ik dat ook.
Afproeven heb ik dus niet gedaan -2^de denkfout- ik was weg uit de keuken, weg uit dat lawaai. Dat was dom, ik had erbij moeten blijven
tot het einde en zelf proeven. De ch.kok kent de groente niet, hoe zou hij dan weten hoe ze moet smaken.
Tot zover het verhaal van de geit en de kool.

Gisteren heeft LM dé Duif uit het machien gekregen. Er zat al een paar dagen een duif, het beest was binnen gesukkeld langs de skylight
en raakte niet meer buiten. De skylight staat nochtans open en de buitendeur van het machien ook, maar ze zag niet dat ze langs daar
weg kon. 't Zal een 'simpele duif' geweest zijn.
De mecaniciens konden haar niet vangen, want ze was nog fit genoeg om weg te vliegen. Ze kreeg rijstkorrels te eten. Daar kunnen
graaneters een tijdje van in leven blijven. Water is overal te vinden in het machien, de condensatiedruppels op de pijperijen.
Misschien wou ze niet weg? Er was toch eten en drinken. Maar op termijn zou het beest verzwakken en sterven.
Gisterenmiddag, na het eten, was LM alleen in het machien en heeft hij er zijn werk van gemaakt. Simpel zal dat niet geweest zijn,
helemaal alleen zo'n klein beest de juiste richting uit jagen in zo'n groot machien. Hij heeft ze uiteindelijk met veel Comedy Caper toestanden
de schouw in gekregen, daar is het smaller en kon ze hem niet meer voorbij. LM volgde haar op de trappen.
Helemaal tot boven. Daar is ze via de flappen naar buiten geraakt. Ze was erg bang. En LM was erg moe. Maar het is gelukt.
Moet dat in zijn werkboek ingetikt worden : ma-07/10 : Redding Duif.

De wiper had al een paar keer verlekkerd naar de duif gekeken. Duif met druifjes, lekker.
Jaja, maar die beesten zijn niet gevaccineerd en hebben buiten worm en schurft nog zo'n paar microobjes te gast.

In '92 of '93 losten we graan in Odessa met schip 22 of 23. Met die lading hielden wij het duivenbestand van de stad in stand.
Elke dag kwamen zowat duizend duiven helpen lossen. En allemaal dropten ze hun vuil in de lading natuurlijk. Frisse bedoening.
Het graan hadden we geladen in Duinkerken daar hebben we geen duif gezien. Die worden van de terminal weg gehouden met een
elektrische installatie, iets met draden bovenop de silo's, geloof ik. En iets met signalen of golflengten?
Maar in Odessa hadden ze zo geen installatie. De terminal daar was voor de duiven luilekkerland.

De Filipijnen aan boord hebben toen een paar duiven weten te vangen en hebben die opgegeten. Zeer fier dat ze 'vers' vlees hadden
weten te bemachtigen. Dat was nogal eens wat anders dan dat steriel diepvriesgedoe ! 's Nachts hevige buikkramp en doodziek :
voedselvergiftiging. De dag erna kon een aantal niet werken, nog altijd die gevaarlijke buikloop.
't Is maar dat een aantal doden aan boord zoveel internationaal gedoe en paperassen meebrengt, snapt ge.

De duif is weg maar nu is er een ander spook aan boord : het Fuel Fantoom.

Gisteren met de bunkering is 40 ton brandstof verdwenen. Verdampt zeker? Uit de bunkerbarge van Texaco zijn ze zogezegd uit.
Cheng Leu is het daar aan boord zelf gaan peilen. En in de tanks van het schip zitten ze ook niet, die tanks zijn ook gepeild geweest.
40 ton brandstof tekort. Cheng Leu geraakt er niet aan uit. De capt en de Gibbe erbij gehaald. Die beginnen mee te berekenen,
elk volgens een andere formule, alle drie komen ze iets anders uit. De capt moet iets gezegd hebben van '... niet kunnen rekenen ...'
Cheng Leu pakt dat op zijn kracht en de mannen van Texaco zijn weeral content. 40 ton niet-geleverde fuel worden wél betaald, want
de papieren 'voor levering' waren al afgetekend .

Vannacht om 01h30 in de controlroom, we gingen maar weer eens op anker, was cheng Leu er nog over aan het jammeren, vertelde LM.
LM zegt dat ze hier in Singapore altijd sjoemelen met de hoeveelheden brandstof. Er staan op die leidingen immers geen tellers zoals op
een benzinepomp. (En die mannen hier zijn kozijns van de piraten wat verderop.)
Als ze dat bij genoeg schepen gedaan krijgen, begint die foefelarij mooi op te brengen natuurlijk. Misschien zelfs met een schouderklopje
van de plaatselijke Texacobazen en een bonus ook nog, wie zal het zeggen.

LM had het allerlaatste nieuws bij.

1° De Gibbe wordt afgelost in Korea. We zouden daar 20/10 toekomen maar dat is al verschoven naar de 25^ste en misschien vervroegt of
verlaat het nog enkele keren. Alles hangt er van af wanneer we hier in Dumai (Indonesië) tegen de kaai kunnen. Deze brief gaat in alle
geval mee met de Gibbe.
Luc (2^de stuur) maakt promotie en vervangt Gibbe. Wie vervangt dan Luc? Awel, er vertrekt een vervanger uit België. En vermits hij zijn
vliegticket in Antwerpen gaat halen, 23/10 te laatste, kan hij gelijk de post meebrengen. Tegen dat gellie deze brief toe krijgt
zijn we al vele later natuurlijk.

2° De reis daarna wordt capt PM afgelost en zijn vervanger is niet ene Djensen/Jansen maar capt JB. Dié, ja. Die op schip 26
stond te klappertanden toen hij met de Belgische ambassade in Oslo moest bellen of met het consulaat in Bergen (Noorwegen).
En dat was niet van de kou. -het vent is gewoon een communicatie-incapabele
Op het voorgaande schip (25) had choff VW ons al gewaarschuwd voor het specimen en de situaties die hij veroorzaakte.

Capt JB is met een Filipijnse getrouwd en woont daar ook en spreekt vlot Tagalog. Misschien verandert dat iets in de gebrekkige
communicatie met de keuken? Alhoewel ... als JB zoiets moet oplossen ... Maar goed, hij brengt post mee.
Tot zover het allerlaatste nieuws, maar het is nog niet officieel, het moet nog bevestigd worden door de rederij. Alles kan dus nog
omgegooid worden. Makkelijk om volgen is dat niet, een mens moet hier voortdurend haar plannen herzien en bijstellen.

Gisteren waren er handelaars aan boord, ambulante commerçanten met hun marchandise. Soms hebben ze kledij bij, en postkaarten en
souvenirs, zoals in Suez. Maar hier waren het CD's, geluidsinstallaties en TV's. Er moet nogal wat gekocht zijn door de Filipijnen want
de officieren raken er niet over uitgepraat.
Stereo-installaties met veel flikkerende lichtjes zoals een jukebox. Een TV heeft ook iemand gekocht. Niet handig draagbaar spul
Hoe geraakt een mens daarmee veilig thuis? Gangway af, buske in, zorgen dat er niemand zijn zware valies op gooit, buske uit,
op de luchthaven gesleur naar de vertrekhal, de douane door (zijn de transitpapieren van dat toestel in orde?), het vliegtuig op en bidden dat
er niks gebeurt in het laadruim, in het land van aankomst nog eens de douane door (weer eens vertraging door gewichtigdoenerij van
een douanier) en wanneer dat allemaal goed verlopen is, nog eens gesleur tot thuis. Nee ... laat maar.
En de 'gouden' horloges, wel, ze blinken, wist capt PM te vertellen.

De Filipijnen krijgen hun overuren cash uitbetaald, in USD. Met dit schip is al weinig kans om aan de wal te gaan, veel afwisseling is er
voor hen niet, dus wanneer kooplui aan boord komen is dat een evenement. Vermits ze genoeg cash hebben liggen is er weinig dat hen
belet impulsieve aankopen te doen. Daarna gaan de kooplui van boord. Het geld ook.
En een paar dagen later neemt ook de blijdschap om de aankoop af.

De CD's kostten maar 5 UDS. In Korea was het al eigenaardig goedkoop, maar 5 USD is toch verdacht weinig.

De ch.kok had me te stekken vanmiddag: of ik in de namiddag beschikbaar was.
- Jawel.
- Om 15h30 voor de groenten.
- Oké, welke groenten?
- I don't know. We zullen wel zien.
- Welk vlees gaat ge maken?
- We zullen beneden gaan kijken, zei hij nog eens.

Om 15h30 nog vlees moeten ontvriezen voor de avondservice? Heeft dat vent dan helemáál geen planning?
Het zijn bloemkolen geworden. -het vlees weet ik niet meer

1996-10-09

De radio geeft muziek die persies nogal bekend voorkomt. Indonesische schlagers die goed lijken op de Italiaanse klaagzangen met
geraspte stembanden zoals we ze thuis al eens op de radio te horen krijgen, maar hier is 't de ene na de andere, rink aaneen.
't Verhaal moet ook véél erger zijn dan in het Italiaans. Ze houden hun noten vast tot ze geen adem meer hebben. Ofwel lossen ze
mekaar af, dan kan ook. Na een uur of wat voel ik mij nu wee en murw gejammerd. Sorry zingerds, andere zender.
Een country zender of een R&R zender hebben we hier nog niet gevonden. Klassiek ook niet.

1996-09-27 ~ Daesan, Korea

We zijn op anker aan het gaan. Ik hoor de telefoon van het machien aanhoudend rinkelen, túútelen. Hoe zou het komen dat we dat hier zo
gemakkelijk kunnen horen? Omdat deze cabine dicht tegen de schouw ligt. De schouw zou een klankkast kunnen zijn hè.
Lm vertelde dat Alex (3^de mec) hier naar huis gaat, afmonsterd. Zijn broer heeft een 'auto-ongeval' gehad. Er is dus haast bij.

De vervanger zou pas volgende haven komen, zolang gaat LM de wacht van de 3^de lopen, zoals op het vermaledijde schip 25, daar
had hij tijdelijk de wacht van de elektrieker maar dat was om andere redenen.

Het is flink wat frisser geworden. Warme truien uit de klerenkist (doos van de hifi) gehaald en de warme sloefkes.
En trainingen ipv pyjama's.

12h : Alex heeft vernomen dat hij zijn vliegticket én dat van de vervanger zelf zal moeten betalen, vermits hij vervroegd afmonstert,
en het is plots veel minder dringend. Alex blijft. Misschien was het auto-ongeval enkel blikschade?
Vorig jaar was er een gelijkaardig scenario met de 3^de mec op schip 26. Dat gedecideerde ging ook plots descrecendo nadat de
voorwaarden van het contract nog eens duidelijk gesteld waren.

Eerst zouden we direct binnen gaan, nu liggen we op anker in een grote baai.
We liggen dus 'binnen' op anker. Ja, zo blijft het juist natuurlijk.

Op  de radio vertelden ze dat dit weekend Tsju Tsjak Tsjen gevierd wordt. Ik versta dat al. Vooral omdat het tijdens de Engelse les
uitgelegd werd. Tsju Tsjak Tsjen zou iets moeten zijn tussen Allerheiligen en Halloween.
(F. beweerde ooit eens, lang geleden dat die twee niet te vergelijken zijn. Zeker weten, want hij had de film gezien. Voor de rest alles oké.)
Bij die feestelijke gelegenheid eten de Koreanen dan, euh, 'k had DOG begrepen. We zijn niet zo ver van China en daar kweken ze hond.
En vooral omdat de Amerikaanse stem zei dat er tijd voor nodig was om de smaak te pakken te krijgen ... (daar kon ik direct inkomen)
maar dat hij het nu wel lekker vond. Bleek het om een rijstcake te gaan : dugg?  https://nl.wikipedia.org/wiki/Tteok
Iets dat uitgesproken wordt tussen duck en dog. De Amerikaanse stem kreeg een complimentje van de leraar voor zijn uitspraak.
Verder ging de les over de film Midnight Express : over hasj smokkel uit Turkije.
"Out of Turkey" zei de Amerikaanse stem. Niet "out of a turkey". Niet verwarren.
De Koreaanse stem meende dat de luisteraars het wel begrepen hadden.

        Jaja, maar ze laten in deze contreien wel heroïne smokkelen door vrouwen met een dode baby in de arm, waar het spul in zit.
        Moeder & kind, die combinatie raakt gemakkelijk door de controles. Zeker als het kind 'slaapt'.
        Dus waarom niet in een lading diepgevroren kalkoen?
        A turkey, Turkey ... verwarring is mogelijk en gezien de gebruiken in deze uithoek van de wereld vind ik het heel goed dat
        de Amerikaanse stem er efkes een lidwoord bijhaalde : klare taal.

1996-09-26

Gisterenavond zijn we aan de boei gegaan, want we liggen hier niet tegen de kaai. Het is weer zo'n drijvende installatie waar we lossen.
Veel beter voor het milieu. Alleen loopt de infrastructuur voor de geestelijke gezondheidszorg nogal achter.
LM doet de wacht 12/6 en kwam vanmorgen binnen met het goede nieuws dat de agent de post NOG MOET BRENGEN.
Allez, mirakel! Er staan drie dozen van de Franse rederij in zijn kantoor. Toen hij de eerste keer met het bootje kwam had hij ze niet bij.
Waarschijnlijk lijdt hij aan dezelfde disfunctie als klerkse PV in Antwerpen. Die mensen hebben er zelf geen last van, want nalatigheden
worden gerangschikt onder en afgedaan als 'missen is menselijk'. Kwestie van de zelfgenoegzaamheid niet in gevaar te brengen, want
die moet het mentaal evenwicht vervangen. 't Is daar zo al een wankele constructie in die bovenkamer.
De post zal dus voor bij vertrek zijn. Gisteren waren we puur patraque door het feit dat er geen post was, voor niemand aan boord en
voor het schip zelf ook niet. Dat laatste vond LM compleet onmogelijk. Ik vond niks, ik zat paf, te paf om iets te vinden.
Hoe is het mogelijk dat een agent de scheepspost vergeet? Daar zitten documenten bij die belangrijk zijn voor het schip!
Scheepspost is gewoon een deel van die man zijn job. Ja, dat stuk ego is dus het plaatselijk klerkse PV.

Iemand heeft hier iets binnen gegooid terwijl ik niet thuis was. Een materiaalkoffer. En bij cheng Leu staan twee doosjes voor de deur.
Aan de etiketten te zien werden ze geleverd door een dure koerierdienst. Waren dat de drie dozen die nog bij de agent stonden?

We liggen aan de boei en er is geen bootje. Dus kunnen we geen boodschappen doen.
Het boodschappenlijstje is nog even fris en actueel als toen het geschreven werd.

'k Heb een beetje in het grafisch gedeelte van WordPerfect zitten frutselen. https://nl.wikipedia.org/wiki/WordPerfect_(software)
daar zijn een paar luchtballonnen tegen een achtergrond van wolken. 'k was een beetje aan het oefenen in afbeeldingen bewerken.
Een mens weet nooit waarvoor dat nog gaat dienen. -dit waren profetische woorden
Ik wiste vlot een paar luchtballonnen, ze hingen in mijn weg. 'k Vergroot die ene enkele keren, zitten daar toch wel mensen in dat mandje
zeker...  'k Heb me direct verontschuldigd en de toepassing gesloten.

In World.wpg heb ik per abuus Groenland weg geklikt toen ik het wou inkleuren. Uiteindelijk kwam het ongekleurd ten Noord-Oosten
van Papoea Nieuw Guinea terecht, omdat daar nog ruimte was. 'k Kon het toch moeilijk bovenop Australië neerklikken!
Hallucinant zou dat zijn, ecologische rampen. IJsberen, zeehonden en visbestanden, alles kapot.
De Groenlanders : massale sterfte door de warmte. Iedereen en alles in nood.
m, zet ONMIDDELLIJK Groenland weer op zijn plaats. Ik kreeg Groenland niet weer op zijn plaats. Waar was ik aan begonnen!
De knop 'ongedaan maken' gaat maar één bewerking terug. Daar was ik dus niks mee vooruit geholpen. Ik moest achteruit.
Heel die reeks bewerkingen achteruit.
Sluiten dan maar. Laf hè.
Verschijnt in het dialoogvenster : wijzigingen opslaan?
NEE! Neenee, aub niet. Niet opslaan. AUB, niet opslaan. Dat kan ik de Groenlanders niet aandoen.
Nu zou ik graag in World.Wpg Groenland uitvergroten of en hoe het sindsdien gaat daarboven in het Noorden, maar ik durf niet.

1996-09-29

Vanmorgen om 04h30 zijn we vertrokken uit Daesan. LM heeft dat weer eens goed gearrangeerd zeg ik. Er zouden nog dozen post ergens
achtergebleven zijn. De Franse rederij had er viér opgestuurd en er zijn maar twee toegekomen.
Overmorgen laden we, hier in de buurt ergens, vermits het maar twee dagen varen is. 't Is een beetje geheim, want daarna hè, awel,
de capt weet waar we naartoe gaan en zal vanavond bekend maken wie de winnaar is van de pronostiek. Het lijkt mij al zo lang geleden
dat we er een ingevuld hebben. We zijn aan reis n°5  begonnen en de pronostiek dateert van reis n°1, als ik het goed heb.

LM denkt dat hij de winnaar is, dan zouden we naar New Orleans gaan. Maar Nieuw-Zeeland of Australië is ook al goed, vindt hij.
Winnen hoeft niet echt, als we maar eens een mooi-lange oversteek krijgen, dwz een intercontinentale reis. Eens op een echte oceaan ipv
het ene zeetje na het andere.
Cheng Leu weet al waar we henen varen. Hij moet dat weten voor de fuel berekeningen en andere berekeningen. Hij had al tegen LM
gezegd dat het een 'schoon' reis zou worden. Komende van een mecanicien wil dat zeggen : lang genoeg om eens wat grondiger onderhoud te kunnen doen
zonder alles raprap te moeten dichtgooien omdat er weer maar eens aankomstmanoeuvres moeten
gedaan worden. Om 18h zullen we weten wat die 'mooi' reis wordt. Het is nog maar 11h. Zou het echt zo'n formidabele bestemming zijn
dat de capt ons nog tot vanavond in spanning houdt? Mogen we nu echt iets hopen of kunnen we ons maar beter schrap zetten
tegen de anti-climax.

Nu ben ik zo zot van contentement dat we misschien uit deze uithoek weg raken, dat ik het vuilbakske ga leegmaken en vergeet de overalls
in de droogkas te steken. Die twee jobkes liggen op dezelfde weg. Nu was iemand me voor natuurlijk. Droogkas bezet. Aan de timer te zien
scheelde het maar één minuut. 'k Moet maken dat ik er om 12h aan denk : overalls in droogkas.

1996-10-02

Er was twee dagen varen voorzien naar de laadhaven en we zijn vier dagen geleden in de vroegte vertrokken. Dit is de vierde dag varen.
Slecht weer. Maandagnacht en dinsdag heeft het nogal lelijk gedaan. Een kast kwam op een bepaald moment van het schot.
Ze stond nog niet vastgevezen. Dat wordt een jobke voor een zondagnamiddag. Gelukkig stond de hifi al op de vloer.

Het is 10h30 en bij de capt zijn de Stones op bezoek. Alle vijf. -waren ze toen nog met vijf? Yep, in 1969 nog wel.
Hij staat luidkeels HonkyTonk Woman mee te zingen. Wat zou hij te vieren hebben? https://www.youtube.com/watch?v=61jfm219ArA ,
Kent hij de volgende loshaven nu misschien? Want dat zou nog altijd moeten bevestigd worden.
Er is dus nog altijd geen winnaar van de pronostiek bekend gemaakt. Nu zouden we graag weten of me mogen blijven hopen op een
'goei' poort met eerst een lange oversteek, of we er een kruiske mogen over maken.

Gisterenavond zei de capt iets over 's nachts bellen met de rederij. Dat telefoontje zou dan over de volgende loshaven kunnen gaan?
Om 23h45 gaat de intercom, het beginmelodietje, het signaal dat we onze oren moeten spitsen, ... verder niks, stilte.
'k Dacht dat op dit nachtelijk uur de volgende bestemming zou geproclameerd worden, maar nee.
Er volgde wat gemorrel en zacht gevloek. Gewoon iemand op de brug die zich in de donkerte van knop vergist had.
Mogelijk Pascal die Luc wou wekken. Pascal loopt de wacht 8-12 (08h-12h & 20h-24h) en Luc loopt 12-4 (12h-16h & 24h-04h)
Jamaar, jamaar, ons midden in de nacht blij maken met een dooie mus. Waar is dat goed voor?
LM denkt dat het spelerij was, ik denk dat iemand op de brug zich van knop vergist heeft.
Heeft de capt deze nacht met de rederij gebeld of niet? Waarom is hij zo luid met de Stones aan het meezingen?
Is hij iets aan het vieren? Waar gaan we naartoe?

Cheng Leu had al eens iets tegen LM gezegd in de trant van : dat wordt in de States nagekeken.
Was dat een verspreking of was dat een test? Kortom, we zouden het nu wel graag gaan weten.

1996-10-03

Ramp, o, ramp. Geen ander continent, we blijven hier. Opnieuw naar Dumai (Indonesia) en daarna naar Daesan (Korea).
Opnieuw aan de boei. Over boodschappen doen mogen we voor deze maand een kuis maken, vrees ik. De winnaar van de pronostiek is
de Gibbe. Of hij daar nu zelf blij mee is weet ik niet.

1996-10-04

De ch.kok wou iets meer weten over Europese groenten. Zo ben ik sinds een paar dagen groenten en soep-assistent.
Dat was een beetje vreemd in het begin, dat viel niet zomaar in zijn plooi.
'k Stapte er in met de Europese scheepskeukengewoontes, dus in de traditie van de chefs  Delcourt, Koolen, Verleyen ...
Owee! De potten worden wel afgewassen, maar niet na de middagservice, enkel 's avonds.
Als ge iets nodig hebt moet ge het eerst zelf afwassen. 's Avonds worden ze wel afgewassen maar niet afgedroogd. -stilstaand water!
In heel die keuken is nergens een handdoek te vinden om iets af te drogen. De potten worden niet omgekeerd gezet om uit te lekken.
Er is dus stilstaand water, gedurende heel de nacht. In deze temperaturen? En in de keuken is het waarschijnlijk boven de 25°C.
Micro-organismen krijgen er alle kans en tijd.
En verder ontbreekt er in de keuken een rechtstreekse verbinding met een aantal Belgische scheepschefs aan wie ik
nu raad zou willen vragen omdat ik het niet zelf opgelost krijg.

Vandaag hadden we een black-out. Een echte. De grote droogkas is geïnstalleerd in de laundry. De elektrische kabels waren getrokken,
ze moesten enkel nog aangesloten worden. Vermits dat aan de hoofdschakelkast moest gebeuren, werd alles stil gelegd.
Alles = is ook het schip zelf, want een aantal machinerijen in de machineruimte en de toestellen op de brug, worden gevoed door stroom.
Op een uurke was het gefikst. We varen weer, er is weer stroom en de ventilatie doet het. Een uur zonder ventilatie da's direct merkbaar hoor.
Miljaar, in de staircase rook het al naar deck B. Daar wonen onze scheepsgezellen uit de warme landen. Hun ventilatie zetten ze meestal af.
Het effect daarvan blijft plaatselijk op voorwaarde dat de ventilatie op andere verdiepen goed draait,
maar het verspreidt zich wanneer heel de ventilatie lam ligt.

In de keuken wisten ze te vertellen dat de capt misschien afgelost wordt en vervangen wordt door ene Djensen. (?) Wij dachten dat er een
Scandinavische capt op komst was. Maar nee, het is Jansens, op zijn Engels uitgesproken Djensen.
Soms moet een mens het ver zoeken om een Filipino te verstaan, soms ligt het vlakbij en ben ik al te ver aan het zoeken,
soms begrijpen we mekaar onmiddellijk en twee minuten later absoluut niet meer en dan is er ineens complete verwarring. Over
hetgeen zojuist gezegd geweest is. En koken is al geen gestroomlijnde bezigheid.
Met dat al hebben we heel veel woorden nodig om er aan uit te kunnen. En Engels is zo'n compacte taal.
In het Frans een ganse parlee staat doen, dat lijkt tamelijk vanzelfsprekend, maar Engels is feitelijk geen taal om te staan palaveren.

Een ander probleem is dat de ch.kok de suggesties van de officieren beschouwd als orders. Hij wil iedereen zo snel mogelijk
tevreden stellen, dat is zijn hoofdbekommernis. De suggesties inpassen in een weekmenu of een maandmenu kan hij niet, dat is bijna
ongehoorzaamheid. "You can't argue with the captain". Argumenteren met een capt doet men niet, maar wel iets bespreken. Tja ... koks
met meer methode & systeem planden de suggestie gewoon in voor de volgende week of de volgende maand. Zo is dat en niet anders!

Wanneer juist deze capt afmonstert weten we niet. Gisteren zag ik hem met zijn lege valies naar zijn cabine stappen, het zou dus voor
binnenkort kunnen zijn. Maandag bvb, dan hebben we Singapore-Passage. Het kan ook zijn dat hij er een paar propere sokken wou uithalen.

De boeken heb ik allemaal uitgelezen. Geen boeken meer. Dat is voor 't kopke even erg als zonder zuurstof of drinkwater vallen voor 't lijf.
Wanneer er al eens aan de wal gegaan wordt kan een mens boeken kopen hè, maar we kunnen hier niet aan de wal.
Tom heeft me een goed idee aan de hand gedaan. In de Seamen's Missions zijn al eens tweedehandsboeken in het Engels te krijgen of te kopen.
Nieke en R hebben dat in de States voor mekaar gekregen. In rijke landen kan dat allemaal, zeker weten. Maar we zitten hier in de streken van
rijst en sardines uit blik. Of er een tweedehandsmarkt is voor Engelstalige boeken weet ik nog zo niet.

1996-10-05

Gisteren heb ik LM zijn haar geknipt. Hij ziet er nu uit als een piepkuiken. Hij vindt het frisser zo en het staat hem.
Maar of het goed gedaan is, is iets anders natuurlijk. De haartrimmer liet het afweten. Toen moest ik met de schaar verder.
Dat was lang geleden. We hebben alvast een kaartje geschreven naar de kapper,
of we al een afspraak kunnen vastleggen voor binnen een paar maanden.

1996-10-06

Het is zondag vandaag. Deze namiddag gaan we de kasten in de cabine verzetten en vastvijzen in het schot.
Gisteren hebben we oefening gehad. Eerst veiligheidsvideo, dan bootrol (abandon ship) en toen brandoefening.
Met dat laatste moet ik niet meedoen. Deze keer heb ik het duidelijk gevraagd aan de Gibbe en het was duidelijk nee.
Klare taal, klare situatie.

1996-09-23 ~ Liuhua

200 mijl uit de kust liggen we hier, dat is 370 km. Dan valt er niet veel baai te bekijken natuurlijk. Nu begrijp ik wat de capt bedoelde
met 'ergens tussen Hongkong, Hainan en Taiwan'. Misschien was het ook daarom dat we moesten driften: geen ankergrond onder de kiel
wegens te diep? Of moest het machien under power blijven omdat we direct weg moeten kunnen wanneer er iets met de booreilanden
of met het storageschip gebeurt? Het ganse gedoe hier, alle booreilanden (?) is van Amoco.
(die van de Amoco Cadiz, ramp in de Noordzee, 1974) AM+O+CO, AM = american, O = oil, CO = company

We zijn gisterenavond naar de lichtjes gaan kijken. Het storageschip heeft vooraan een schoorsteenpijp met een affakkelvlam,
zoals de raffinaderijen. Misschien daarom dat ze de rokers niet willen verspreid zien over het hele schip hier.
En achteraan heeft het een echt landingsplatform voor helikopters. Met veel lichtekes en zo. Van hier gezien was daar persies
een groot feest aan de gang. Een barbecue of zo. Maar dat kan niet hè. Ontploffingsgevaar.
Het boorplatform, mijlen verder, was ook verlicht. Tot tegen het water. Water en lucht waren ginder even donker.
Er stond een halve maan. Van ver leek het platform een UFO. Mooi en spookachtig tegelijkertijd.

Er is een Schot aan boord gekomen, een loadmaster misschien. Op het storageship zijn ze met 80 personen.
Met hoevelen ze op het booreiland zijn weet ik niet. Het leven op een booreiland is 'hard'. Mensen moeten soms geëvacueerd
worden omdat ze brood naar de helikopters beginnen gooien. (komt van Coluche).

Er zijn bij de laatste Singapore-Passage een 150 videobanden aan boord gekomen. Dank zij de Franse rederij.
En toch nog een deeltje van de rederij in Antwerpen ook. Antwerpen had eerst geprobeerd de capt te laten geloven dat
Singapore het verzenden van video's niet toeliet. Larie en apekool natuurlijk. Eén telefoontje naar de agent ter plaatse en hij
wist dat zoiets absoluut flauwekul was. En de capt PM vroeg zich af : als ze in Antwerpen denken dat wij achterlijk zijn,
waarom vertrouwen ze ons dan een schip toe?

We varen persies, 'k zal eens buiten gaan kijken.
Ja, we varen, en al een tijdje want de storage tanker van Amoco ligt al een paar lengtes weg.
Asbak mag uit de schuif nu.

We moeten ons niet meer afvragen of we aan die Schot kunnen vragen of hij de post wil meenemen, het is te laat.
Daarbij, die man komt de eerste zes weken misschien niet aan land. Tegen dan zijn wij al minstens één keer
in de bewoonde wereld geweest. Eens kijken op het lijstje waar we nu naartoe varen, naar Daesan, Korea. Op 20 km van Inchon.

'k Moest in de keuken zijn voor suiker -wééral?- De messman James (Jamie) was een pak lotus speculoos aan het opendoen.
'k Vroeg of ik het Artis-punt mocht hebben. Het mocht. En waarvoor ik die dingen toch altijd nodig had? Wat kunt ge er mee
winnen vroeg de ch.kok. Jamie wou dat ook wel weten, maar hij is nogal verlegen en vraagt niks.
Een auto?
Boeken.

Bôf, ze hadden gedacht aan een gloednieuwe auto. Jamie wist zelfs welk merk het zou mogen zijn. En 't is geeneens een loterij?
En ge moet de boeken nog betalen ook? Én de punten sparen? Al die moeite voor bóeken ... ?

      Daarmee zijn al die Europeanen zo bleek!
      Ipv in het zonneke rond te rijden in een gloednieuwe cabriolet,
      zitten ze binnen punten te sparen voor boeken die ze moeten betalen.

      Die punten dienden voor de schooldocumentatie van Toppié, de dochter van mijn zus Tina.
      'k Zond er regelmatig mee met de post, kwestie van de kleine enthousiast te houden in haar sparen.
      De ganse familie spaarde mee, ik denk zelfs dat Ma kocht in functie van de punten op de voedingsartikelen.

De ch.kok roerde met vernieuwde moed in zijn kookpot en James was opgelucht dat er nog raren los lopen in deze wereld.

De Toshiba en het printerke zijn sinds gisteren bij Wojtek, de elektrieker. Hij heeft bestellijsten en inventarissen te doen zoals LM.
Wanneer hij de Toshiba komt halen zet ik die gereed in een kartonnen doos. Die doos dateert nog uit 'de tijd van Jan'
(afgemonsterd 05/09). Jan had ook regelmatig de printer nodig en dat was dan de verhuis van twee toestellen, en veel draad waarover
men kan struikelen. In een doos is dat alles in één keer te verhuizen van cabine naar cabine, zonder dat er iets begint te schuiven of
tegen de vloer knalt. 't Is allemaal delicaat materiaal newaar.

Wojtek komt gewoonlijk enkel de Toshiba halen en vraagt zich af waarvoor die doos moet dienen.
- Voor als ge ne keer 'den al' nodig hebt.
Och, ach, dan zou hij zijn diskette wel binnen brengen, vond hij, kwestie van mij niet zonder printer te zetten.
Dat was zeer hoffelijk geformuleerd voor : zadel mij niet op met printwerk!
Wabliéf, dacht ik, ik print de papieren van een ander niet. Er zou zo eens een plaatselijke top-secret kunnen in staan. Print zelf, jongen.

Feitelijk is het geen mooie doos : een kartonnen bierdoos waarvan ik drie van de vier sluitflappen weg gesneden heb.
Op de overgebleven flap staat: "V.I.D, Very Important Device for Computer, please do not throw away".
Omdat de stewards lege dozen wegruimen. En eentje hebben we écht nodig.
'k Hou twee lege dozen in reserve in de cabine. De stewards hebben geen onderhoudslocker op deze verdieping en als een mens eens
een stuk karton nodig heeft voor een onmiddellijk oplossinkje à la McGyver, dan is de pipeduct mooi en proper opgeruimd LÉÉG.

      De pipeduct is een verticale kabelkoker, een technische ruimte waar in feite niks mag staan wegens brandgevaar. Dat snap ik.
      Maar die kabelkokers zijn zo ruim bemeten dat er geen plaats overschoot om een onderhoudslocker te voorzien, de bezemkast.
      Het komt er op neer dat de stewards hun werk mogen doen, maar dan zonder materiaal?
      Of dat het materiaal telkens via de trap van een ander verdiep moet versleurd worden? Vermist zij hier geen eigen plekje hebben
      om iets te stockeren, hou ik wat dozen bij in de cabine.

Het is dus geen 'mooie' transportdoos en Wojtek is nogal een modieuze. Hij was gisteren bvb zeer blij te vernemen dat er
een strijkplank + strijkijzer beschikbaar staat in de loodscabine. Misschien wil hij die drie meter van onze deur tot de zijne en omgekeerd,
niet gezien worden met een ordinair kartonnen dooske. Misschien moet dat in een attaskees, of hoe heet zo'n ruime boterhammendoos.

      Iets later heb ik beter leren omgaan met karton, misschien mag ik nu zelfs een cursus schrijven : hoe maak ik karton mooi?

Owee, gruwel, voor de deur van de loodscabine staan de schoenen van die Schot weer (vetting officer). Hij is dus nog niet van boord?
Zijn we nog niet vertrokken? Eens gaan kijken. Miljaar. We liggen nog altijd in het zicht van heel het Amoco-gedoe. Asbak weer de schuif in.
Dat het machien draait is dus niet omdat we weer varen, het draait omdat we weer driften. Geraak er nog maar eens aan uit.
Schuif open, sigaret uit, schuif weer dicht. -die situatie herinner ik mij nu, van het schrikken had ik de asbak met sigaret en al weg geborgen.

11h : LM boven
11h20 : aan tafel
12h : 'k Heb het min of meer gesnapt. We wachten op de papieren van de lading en de Amoco-heren die nog aan boord zijn,
drie Chinezen en een Schot, worden straks per helikoter opgehaald.

Het werkschip van Amoco is een paar contergewichten komen terug halen (wat dat ook moge zijn). Ze gingen van boord in rechthoekige
metalen kisten. Iets dat we gebruikt hebben om te laden en nu moeten terug geven. Het werkschip kwam langszij en we hadden juist
gedaan met eten, dus hadden we tijd om efkes te gaan zien.
Zoiets al de OSA- schepen vroeger (?) 'k Heb er tamelijk dikwijls horen over horen vertellen door de anciens, en Bart Plouvier schrijft ± :
het schip eindigt aan de poorten van de hel. De achterkant van een bevoorradingsschip / werkschip heeft géén reling.
Daar begint de hel, De Schroef.
Wanneer het deck glad en glibberig is van water en modder,
wanneer in zwaar weer de voorpiek opgetild wordt door de zee,
verdwijnt er al eens iemand in het kolkend water achteraan. Voorgoed, vanwege de schroef. (soms twee schroeven)

Een sleper geeft tenminste nog een lage wering achteraan. Geen borstwering hoor, eerder iets op kuithoogte. Qua zwaartepunt tuimelt
men daar vlot over natuurlijk, maar een supplyship heeft helemaal niks. En op zo'n 'klein' vaartuig is geeneens een stortzee nodig om
spoeling te hebben aan deck.
En wij van de koopvaardij maar zeggen dat we een zeemansleven hebben. De enige keer dat we zeewater van dichtbij te zien krijgen
is in het zwembadje. Als er zo'n plonsbadje aan boord is natuurlijk.

5h35 : Alarm. Zeven keer de brulbel (7x betekent abandon ship, schip verlaten).
Ietske later intercom : "loos alarm". Oké, fijn, liever loos dan pijn.

Op de boortorens staat de intercom niet stil schijnt het. Er wordt 24hrs, de klok rond gewerkt en de ploegen die slapen, slapen daar
los door na een tijdje. Hoe weten ze dan of het een mededeling is of een alarm? Och, ze slapen op één oor, zei Freddy V ooit.
Hij had op de Petrel gevaren, een boorschip, een Belgisch. https://nl.wikipedia.org/wiki/P%C3%A9trel_(schip,_1976)

16h: Het machien ronkt gelijk een reuzekat, we zijn weer 'op ons eigen', zoals LM zegt. En al lagen we daar bij Amoco 200 mijl
van de wal af, we zijn los van het gedoe, we zijn weg, we zijn los van dat bastion met zijn bemoeienissen. Open zee. Olé.

1996-09-24

'k Heb nog iets ontdekt in Word Perfect. Gedeeltes van de tekst kunnen opgeborgen worden als 'commentaar'. Bvb als iets
er wel bij hoort, maar in feite niet moet mee geprint worden omdat het uitweidingen zijn. Of omdat het geheugensteuntjes zijn,
of omdat het niet echt in het relaas past, maar wel mag bijgehouden worden. Goed, dat kan dus weg gezet worden onder
invoer ->commentaar ->maken. Eerst selecteren natuurlijk.
Wel, wat een uitvinding! Vanaf nu kan ik oeverloos zwammen, eindeloos doorbomen tot ik er zelf mottig van word en dat wegzetten
tot het misschien eens van pas komt. Awelawelawel, had ik dat eerder geweten. Mezelf hier zo zitten inhouden, soms.

Eerst bleef er een tekstballonnetje staan, en dat gaf maar een zot zicht. Of het ballonneke mee geprint wordt weet ik niet,
Het printerke staat nog bij Wojtek. 'k Heb het uit beeld, via bestand ->voorkeuren ->weergave ->commentaar.

Een ander voordeel is : wanneer een tekst op diskette door verschillende mensen nagelezen wordt, zij hun commentaren
kunnen intikken zonder aan de oorspronkelijke tekst te raken. In dat geval blijft het klein ballonnetje misschien beter staan.
Klikken op het klein ballonnetje en de commentaar springt tevoorschijn in een grote tekstballon, op een grijze achtergrond.
Als dat geen vinding is!

'k Ben nu al driftig aan het wegklikken geweest, veel als 'commentaar' geborgen, sebiet blijft er niks over om te printen.

1996-09-26 ~ Daesan, Korea

Vannacht komen we aan, maar we gaan niet direct binnen. Eerst nog wat ankeren, om het niet af te leren.
Daesan zou op een 20 km van Inchon liggen, waar we de laatste keer aan de wal geweest zijn.

Eergisteren heb ik een T-shirt van de capt gekregen. Niet dat ik zonder zat. Bij de stores in Singapore heeft hij er een aantal als
relatiegeschenk gekregen. Maat 44, een beetje ruim maar in warm weer mag dat wel. Zwart, oei!
Geborduurd met goud, oeioei! en róód, oeioeioei! Dat ding is meer iets voor Carmen Waterslaeghers, maar goed.
En daar staat op : Centennial Olympic Games 1996. Sportief hè. En dat heb ik gekregen omdat ik de overalls was.
Aha, dan is die T-shirt een trofee? En later een relikwie. 'k Ga niet moeilijk doen over goud als het Olympisch Goud is hè.
Na jaren training om op de juiste knoppen van verschillende merken en modellen wasmachines te duwen,
heb ik waarschijnlijk olympische bergen was verzet, scheepswas meegerekend.

Gisteren was het serieus frisser geworden, we zijn een andere klimaatgordel ingevaren waarschijnlijk. 's Avonds had ik een sweater aan
en cheng Leu vroeg of ik het koud had in de cabine. "Da's omdat ik te weinig beweeg, chef". Dat is een standaard antwoord want de
overgrote meerderheid heeft zich overdag in het zweet gewerkt en voor hen is 's avonds de koelte van de bewoning zeer aangenaam.
Iets in die aard werd trouwens gemompeld door de capt en door Luc. Dat ze al genoeg hadden afgezien en dat het goed was zoals het nu
was.
Tom zat daar met een rolkraag aan en cheng Leu heeft daaruit geconcludeerd dat het fris genoeg was om de airconditioning af te zetten!
'k Moest deze morgen efkes op het maindeck zijn en ik zag ze met drie in de airconditioningroom bezig.
Tegen de middag was het al gebeurd. Nu ademen we potdorie weer 25°C ipv een frisse 23°C.

De ch.kok had rode kool gemaakt en iemand moet hem nog vertellen dat daar zuur bij mag. Iets van azijn, maar liefst appelen natuurlijk.
Vorige keer had hij ze ook al zonder klaar gemaakt en toen was er bijna niet van gegeten. Het was geen succes. Eerder verspilling.
LM en ik zijn hem dat voorzichtig gaan duidelijk maken. Den Dierbare kan dat veel diplomatischer dan ik. Hij verpakt de boodschap,
doet er een strik rond en schuift de boodschap dan voorzichtig in de richting van de kok, om te kijken of die dat gaat aannemen.
Ik ben eerder direct, zoals chefke RD het zou zeggen : bel mij maar, we zullen iets fiksen wanneer het zo ver is.
Maar bij Filipijnen liggen de gevoeligheden anders. Toen we de keuken uit waren wist ik niet of die 'bel mij maar' wel bereidwillig genoeg
geklonken had en of de ch.kok wel gediend is van dat soort bereidwilligheden. Wat ik bedoelde was eigenlijk: ik toon het u dan efkes.
En hoe groot de blokskes kool mochten zijn bvb, en hoeveel appel. Niet het in zijn plaats klaarmaken, niet hem van het fornuis duwen ...
Zijn vraag : of het dan met witte kool ook zo moest.
Zucht.
Hij zal wel bellen denk ik, hoop ik.

Vannacht was er 1h shift en vanavond is het waarschijnlijk nog licht genoeg om eens een toerke te doen aan deck, na het avondeten.
'k Ben eens buiten gaan kijken, stralende zon, niet te warm en een soort wind dat in de weerberichten matige bries genoemd wordt,
snijdt de adem niet af, fris wandelweer. Tenzij het straks stortregent gaan we vanavond enkele honderd meters stappen.
Dat is lang geleden. Ofwel was het te warm en klammig (tropen), en hadden we geen zin.
Ofwel was het al donker na het avondeten (in de tropen is het om 18h donker),
dus gevaarlijk aan deck want dan ligt het nat en glad van de condensatie.

Gisteren ging het over de troebelen tussen Noord- en Zuid-Korea.
De Zuid-Koreanen zouden een Noord-Koreaanse duikboot hebben doen zinken. Zonder pardon.
Op de brug kunnen ze nieuws ontvangen over de radio. Theoretisch wij ook, we moeten enkel de antennedraad inpluggen.
Maar dat helpt niet, er komt niks uit. Noch uit dat zwart monster van een hifi dat ze hier binnen gegooid hebben, noch op onze kleine
Sony wereldontvanger. 't Is weeral iet hé. Én in Korea, én met de antenna.

Daarstraks heeft LM brief n°7 eens overlezen en hij vroeg of ik bij de berekeningen over de sijpelende valven wel een rekenmachientje
gebruikt had. Natúúrlijk! Ik ben een wezen van mijn tijd. En de redeneringen die de berekeningen vooraf gaan ken ik al van in de jaren '60.

       Om onze hersenen niet te moeten afbeulen met rekenen, hebben generatiegenoten en ik ze gepijnigd met de vraag waarom wij        
       moesten berekenen hoeveel er langs een openstaande kraan verloren liep, terwijl de praktijk al uitgewezen had dat een kraan nooit
       zo lang bleef openstaan: er kwam altijd wel iemand aangelopen,
       draaide met één hand de kraan dicht, brulde of gilde, en gaf ons een draai om de oren met de andere hand.
       Dat soort vraagstukken was letterlijk kletskoek.

Wat blijkt 30 eeuwhondersten later? Dat de berekeningen in brief 7 kloppen, als men maar een rekenmachientje heeft,
als het stil genoeg is en als men geen draai om de oren krijgt.