Archief

1994-03-03 ~ Immingham, UK 

Dag Allemaal, 

Sinds vanmiddag liggen we hier en er is al een brief toegekomen van ma (17/05) met een héél, héél mooie handtekening onder.
Veel krullen met een poppetje. 't Lijkt een beetje op kerstversiering.
Vanavond komen de vervangers aan boord en zij hebben misschien meer post bij. 

We lossen hier ijzererts uit Venezuela, daarna gaan we ijzererts laden in Brasil (Vitória) en lossen in Gijón in Noord-Spanje.
Daar zouden we begin volgende maand afmonsteren. Misschien komen we te voet naar huis, met de wandelaars van Compstella.
Als die mensen dat kunnen, dan wij ook. 

Begin mei waren we in Rotterdam. Tijd zat, maar … : ZA-30/04 was het koninginnedag. Alles dicht.
Probeer dan maar eens aan een telefoonkaart te geraken.
Zondag was rustdag en maandag werd de 1 mei van de dag tevoren gehouden. Resultaat : nul telefoonkaart.
Er was wel een landlijn aan boord geïnstalleerd, maar die was strictly for business.
Er is op zaterdag en zondag niks gelost geweest en dus geen business gedaan. Strictly niks.
Maandag werd er wel gelost maar het kantoor werkte niet.
En de guldens waren op. 

We waren zaterdag gaan Chinezen in Rozenburg (bij Rotterdam) en dat het koninginnedag was hebben we geweten.
Ocharme, een feestende bende Hollanders is erger dan een feestende bende Belgen. Ze zijn agressief. -daar en toen, bedoel ik 
De lampionnenoptocht 's avond was wél mooi, toen kwamen de gezinnen op straat en alle kinderen liepen te glimmen. 
De Pepermolen -restaurant in Rozenburg- bleef gesloten die dag. De bazen wisten waarschijnlijk zeer goed waarom.
Enfin, 't is om te onthouden, op dagen van festiviteiten valt het niet mee bij de noorderburen. Chesjellich is anders. 

In Venezuela lagen we aan een anders schip vastgemaakt om van daaruit te laden -zoiets heet ship to ship- in Boca Grande.
Dat is de passage tussen Trinidad en Venezuela. https://en.wikipedia.org/wiki/Boca_Grande,_Venezuela ,
Boca Grande ligt op het puntje van het schiereiland dat naar Trinidad en Tobago wijst. We zagen ze allebei liggen. Mooi maar ver.
Allebei = Venezuela aan de ene kant en T&T aan de andere kant.
Het schip waar we tegen lagen vaart niet meer en is omgebouwd met transportbanden en zo. -storageship heet dat, opslagschip 
Aan de ene kant wordt het geladen door een aanvoerend schip en aan de andere kant laadt het ons. Zo ging dat daar. 

Bij de Azoren hebben we drie dagen gerold, zowel in de heen- als in de terugreis. Om ons er aan te herinneren dat dit een schip is.
Er is nog vanalles te vertellen hoor, maar mijn ogen vallen toe. Morgen verder schrijven. 

1994-06-05 ~ Immingham, UK  

We vertrekken om 15h. Rap brief wegbrengen eer het te laat is.

te gast bij Wim Helsen ~ Damiaan Denys
met een lijn uit 'Sein und Zeit' van Martin Heidegger

           Das Nichts selbst nichtet. 

        Het NIETS-zelf nietst. 


         

        Denys in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a48/
        14min08

Wanneer ik de naam Heidegger tegenkom heb ik de neiging om heel hard weg te rennen. Of te gillen. Of beide.
Maar wanneer de uiteenzetting bevattelijk is, dan word ik helemaal stil en blij vanbinnen.
Helaas voor mij komt Denys 47 jaar te laat. Zo'n didactisch talent had ik vroeger in mijn leven willen tegenkomen.
Denys heeft Het. Hij kan een ingewikkeld begrip uiteenzetten in eenvoudige stappen, haast terloops. Zo klinkt het.
Stel u voor dat ge met zo iemand staat aardappelen te schillen en
het begrip NIETS wordt door hem efkes uit de doeken gedaan, gewoon in de keuken. Zalig.

Wij moesten het stellen met een wereldvreemde prof (hij had zijn zonen Plato en Aristoteles genoemd)
en zijn assistenten in ribfluwelen pakken die met bedachtzame trekjes pijp rookten en boven hun sikken diepzinnige blikken
de verre verte instuurden. De bliklijn naar de verre verte werd om de zoveel minuten doorkliefd door een ratelende tram,
maar men bleef onverstoorbaar diepzinnig.
Ribfluweel, pijp, verre blik en … men was filosoof.
Dan liever met Denys op de sofa. Of in de keuken.

Zijn -> voelen ipv denken -> angst -> het NIETS is niet 'niet iets'-> het NIETS bestaat op zichzelf, los van ons -> het NIETS nietst.
       
Over Damiaan Denys : https://nl.wikipedia.org/wiki/Damiaan_Denys , https://nl.wikipedia.org/wiki/Diepe_hersenstimulatie ,
Over Martin Heidegger : https://nl.wikipedia.org/wiki/Martin_Heidegger ,
Over Sein und Zeit : https://nl.wikipedia.org/wiki/Zijn_en_Tijd,

1994-02-25 ~ Japan

'k Bedenk ineens dat we hier nog een paar dagen liggen en we kunnen nog altijd post afgeven de dag van vertrek.
Ondertussen komt er traditionele Japanse muziek uit de radio. Djie! Ik heb al van minder hoofdpijn gekregen.
Van Shostakovich bvb, of hoe zijn naam ook geschreven wordt. 'k Ken de juiste schrijfwijze niet, maar ik ken de hoofdpijn wel.
Wel, dát soort hoofdpijn. 

De vorige enveloppen liggen al bij T aan de deur, hij zal ze in België posten. Eigenlijk zit ik te wachten op de aflossers,
want die mensen hebben de post bij. LVE wordt ook afgelost. Zijn grootvader is van Zele, maar dat had ik al geschreven denk ik. 

         Van schip 24 ontbreken dus wel degelijk brieven in het klassement. Jammer. 

11h45 ~ de agent is aan boord. Joehoe! Post?  

         Hier volgt een portie larie weeral, zet u schrap. De correspondentie met ma
         hing gewoonlijk aaneen van de eigenaardigheden.
         Zoiets is niet besmettelijk, hoogstens lichtelijk verontrustend.  

Post-hiphip-Post! Uw brief ontvangen.
Moemakke, het trema ¨ wordt misschien óók afgeschaft en de circonflexe ^ ligt al bijna
in de papiermand van de Académie Française. We zullen dat afdakje ^ missen.
Met zeer veel genoegen, gestoeld op intense tevredenheid, heb ik kennis genomen van uw schrijven, en gelieve mij te geloven,
evenwel geenszins verplicht, dat het geschrevene stáát. In schaterlach uitbarstend hebben wij … ja zeg, laat maar, pft. 

Vooral de bijdrage van Toppié was aanzienlijk : 'Dikke kussen en tot binnenkort'.
Zeg, Mamzel, ge zult uw vingers niet verstuiken op een paar lijnen meer hoor …
Mijn antwoord op uw bijdrage : 'Dikke kus en tot binnen vier maanden'.
Vier maanden is niet zo binnenkort volgens mij.
Oei, feitelijk zou ik wat beleefder moeten zijn tegen mijn nichtje want ze heeft haar vingers nodig om te tekenen.
Groot gelijk fieke, breng de mensheid iets moois bij. Andere mensen doen het nuttige wel. En ma en ik nemen het gelul op ons.
Toch weer typisch dat 'ze' het gelul aan de dames over laten hè.
Oké, er is nog de regering, maar geef toe, wie lult er nu beter dan ma en ik samen?
Moeder, het is zover. We hebben het Nationaal Gelul op onze schouders. Ik heb uw brief nog eens herlezen en gemerkt
dat Usted dat zeer damesachtig 'gezever' noemt. 'k Zal me dan ook maar aan die term houden.
Misschien zit ik al te lang tussen de zeelieden. Na een tijd laat mijn taalgebruik te wensen over.
Niks geen gelul, we houden het op gezever, damestaal. Zo is Mevr. Clinton geen bitch maar a nasty lady.
En 'voeten vegen aub' = please, wipe your feet, voor 't geval ge haar zoudt moeten ontvangen. 
Ma, als ge klaar zijt met uw studie van de pijltjestoetsen, de entertoets en andere wonderen der technologie,
schrijft ge er dan aub nog iets onder in uw eigen geschrift? 'k Was het bijna gewoon en nu begint gij ineens te pjoeteren.
En zet onder uw handtekening wat strepen en sterren. Generaals hebben dat ook, sterren. 

Tiens, als ge nu eens een datum zette, 't is maar een voorstel hoor, dan wist ik hoe oud Uma is op het ogenblik dat ge schrijft.
'Oogjes nog niet open om de kleur te zien'. Subiet geboren en subiet kleur bekennen? Laat het kind op adem komen.
Van huis uit is ze misschien Groen-Blauw, turkoois dan.
Of Groen-Rood? Maar dat is niet zo’n kleurige mengeling. Lijkt eerder op luierinhoud. Dat is ook een kleur natuurlijk,
maar achter zo'n banier loopt geen partij, tenzij de OVJK (Ouders Van Jonge Kinderen).
Wordt op wegwerpluiers ECO-taks geheven? Komt daar protest tegen? Barricades van gebruikte pampers opwerpen !
(Van Gogh zou zo’n barricade niet kleurig genoeg vinden maar lastigaards vindt men overal). 

Wanneer de Internationale OVJK op haar barricades blijft staan (mét gasmaskers aan natuurlijk) trekt de VN tot achter de linie,
gewapend met tutterflessen en fruitpapkes én propere luiers. Dat zou eens iets anders zijn voor de Blauwhelmen hé.
Wedden dat ze op dat gebied bleu zijn? 

Aha, de datum van uw brief gevonden : 25/01. 't Is maar dat ik weet waar ge uw datum wenst te plaatsten hè.
Op 2/3 van de beginlijn, ongeveer in het midden van de regel. Internationaal gaat dat problemen geven volgens mij.
Dus Uma is dan 16 dagen oud en gij zoudt willen dat het wicht al kleur bekent? Pff, hoe kunt ge zo zijn … 

1994-03-02, 12h50 

Te laat om te posten. Het schip vertrekt. 

Wié zijn een keer ladingen mest gaan lossen voor de deur van wie? De boeren bij De Batselier? -ivm het mestactieplan, 1993
Awel, als er ECO-taks op pampers komt, bouwen we een hoop gebruikte pampers bij wie dat beslist heeft.
Roep mij, ik doe mee. 

1994-03-18 ~ Port Dampier, Australië 

Nú moet ik posten, brief gaan afgeven.

te gast bij Wim Helsen ~ Britt van Marsenille
met een tekst die een straatartiest (Pam) schreef voor Marc Van Eeghem 

        Marc
       
        I want to be with a man who smiles when he sleeps
        Laughs and is the bird in the room bringing the sky indoors.
       
        We would dance across sidewalks and people would smile
        and almost not believe how happy we were
        like it was some crazy act we were put up to it.
       
        But the smile and the laughter
        echo down the street.

       

        Van Marsenille in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a47/
        09min10

‘and is the bird in the room bringing the sky indoors’
Letterlijk: de vogel die de lucht naar binnen brengt.
Vrij vertaald : iemand die een frisse wind door de kamer doet waaien.
Heel vrij vertaald : iemand die (eindelijk) verse lucht door de kamer jaagt.

Waarschijnlijk hebt gij ook meer dan eens zo’n situatie meegemaakt,
dat de sfeer claustrofobisch wordt omdat iemand in het gezelschap het gesprek opeist
en over eenzelfde onderwerp blijft doordrammen.
Tot een ander iets zegt of doet dat die ellendige sfeer breekt
en verse lucht over de tafel jaagt, de open lucht binnen brengt.

Dat is ‘the bird bringing the sky indoors’.
De verademing die ik dan voel is zá-lig-e dankbaarheid.
     
Over Britt van Marsenille : https://nl.wikipedia.org/wiki/Britt_van_Marsenille,
Over straatartiest : https://nl.wikipedia.org/wiki/Britt_van_Marsenille ,
Over Marc van Eeghem : https://nl.wikipedia.org/wiki/Marc_Van_Eeghem,

1994-02-25, 08h ~ bij aankomst ergens in Japan

         We waren al meer dan twee maanden aan boord. Waar zijn de vorige brieven? 
         Die zitten niet in het klassement.

Dag Toppié, deze brief doorgeven aub. 

         Toppié werd dat jaar 21, 't gaat rap hé, en ze volgde ook Spaans.
         De brief begint met een tekeningetje van een bergje met naaldbomen. 
         Het schip was aan het binnenvaren. 

Dit piepklein eilandje staat vol naaldbomen, we zijn er al voorbij. Alle vorige en volgende zien er ook zo uit.
Soms minder groot, soms minder bomen. Soms zéér piepklein, dat is dan een rots. Daarom hebben we
2 loodsen aan boord, om ons door de vaarweg tussen de rotsen en rotseilandjes te loodsen.
Het is hier -2°C. Vijf dagen geleden hadden we nog +26°C, maar dat was een 2500 km meer zuid.
Op volle zee deden we gemiddeld 11 knopen = 11 zeemijl/h. 1 zeemijl = 1,852 km
11 zeemijl/h = 1,852km/h x 11 = 20,372/h x 24hrs = 488,928km.
Na vijf dagen is dat 2.444,64 km. Da’s goed hé. Met de fiets zou het zo snel niet gaan.
Per keer dat men met de fiets stopt om te eten, te slapen enzoverder staat de kilometerteller stil. Hier niet. 

Als ik de moed had tekende ik dat eilandje wel vol naaldbomen. Rembrandt liet zoiets aan zijn leerlingen over hé.
Tiens, als Rembrandt met dt is, wat is dan de infinitief? -Woehaa! dit vind ik vandaag, 26 jaar na datum, nog altijd grappig.
Van Gogh niet hé, geen leerlingen en geen dt. Maar die zou hier waarschijnlijk niet genoeg kleur gevonden hebben.
Wat zit ik weer te lullen … 

         Het lijkt hier een beetje op De Grote Meren (grens USA-Canada), maar dan op zout water ipv zoet.
         Die streek in de Grote Meren heet Thousand Islands. Het zijn er veel meer en misschien heeft iemand van de grondbelasting 
         ze echt geteld, maar ze houden het op thousand. -het zijn er 1864, zegt wiki- https://nl.wikipedia.org/wiki/Thousand_Islands ,

Nu terug naar hier en vandaag : 'k ben dom geweest. Straks vertrekken de mensen die afgelost worden naar huis,
naar België en ik heb alle brieven die ze thuis zullen posten in luchtpostenveloppen gedaan!
De mensen gaan wel per vliegtuig, maar de brieven zullen over land gaan hé.
Nu varen we tussen een trits eilanden die verbonden zijn door een enorm lange brug en aan bakboord ligt een eilandje
met zo'n dikke wolk erboven dat de Groenen er zich aan zouden ergeren. Misschien hebben ze hier geen Groenen.
Juist ja, enkel Aziaten, en die zijn niet groen. Zeker de Jappen niet want zij ontbossen ongeveer alles wat onbewaakt in de Pacific ligt.
Die zijn al even erg als wij, wij gingen zo'n 500 jaar geleden in Afrika mensen halen om ze te verkopen in Amerika.
Technisch gezien is een mens volgroeid rong 15j en in staat zich voort te planten. Tropisch hardhout niet.
Daar kruipt meer tijd in. 't Zou anders geen hardhout zijn zeker? 

'k Heb eens buiten gekeken. We gaan onder die brug door. Van dichtbij is ze indrukwekkend lelijk.
Eigenlijk vind ik de laatste jaren zovéél landschappen lelijk. Kunnen de producten van menselijk vernuft
niet wat zachter, wat minder hoekig? Maar ja, 't zal allemaal wel zijn nut hebben zeker?
De brug heeft 2 verdiepen. Op de onderste rijdt een trein, op de bovenste rijden auto's (veel). 

De radio speelt Weense walsen. Zot hoor, die aankondigingen in het Japans. Ik versta enkel 'Strauss'. 
Het Spaans wordt met de dag saaier. -einde 3^de cursus- Af en toe kom ik nog eens een zinsconstructie tegen waar ik een kluif aan heb
maar het meeste is vocabularium – woordjes, zegswijzen en uitdrukkingen. Puur geheugenwerk, saai.
Ons ma had me verwittigd dat het zo eindigt. 

De radio nu : TSJÁRIKOFSKI … dat zal wel nonkel Pjotr zijn. 

'k Moet me haasten met schrijven want het papier is bijna op.
Een paar dagen geleden zei LM iets waarvan mijn hart haast tegen mijn schedeldak sloeg: op vakantie naar de Azoren.
Yahoe! Hij wil naar de Azoren én ik mag mee! Dat laatste vind ik het meest interessant gedeelte : 't lief mag mee. 

         Blijkbaar was ik na ± anderhalf jaar nog niet gewend aan het idee dat ik een echtgenote was en niet meer een lief
         en dat ik aldus vaneigens meeging. De reis naar de Azoren is er nooit van gekomen, er waren elk verlof in België 
         weer andere dingen die voorrang namen. Maar 'k had al wel alle bereikbare documentatie doorgenomen, want
         ik was LM reeds een tijd aan het warm maken voor het Azoren-idee. 

In de jaren 1400-1600 werden ze de Vlaamsche Eylanden genoemd.
En als ik heel traag Spaans spreek ('k kan toch niet snel) dan verstaan ze ons ginder misschien?
Er zijn nog Vlaamse namen op de Azoren. Zouden die ook redeneren van eigen-volk-eerst?
't is daar eerder Eigen Walvissen Eerst, naar wat ik er al over gelezen heb.  

Kan blauw schrijfpapier vergelen? Of vergroent het? Dit pak papier heeft tamelijk lang in de patrijspoort gelegen. Te lang.
'Orde leidt tot god'– ik heb zo'n vrome kader eens op mijn hoofd gekregen. Een van die katholieke pinguïns
sloeg de deur dicht en ik kreeg het ding dat er boven hing met de punt eerst op mijn kop.
Daarna zat het mens nog op mijn kap ook. Een mens staat daar te duizelen van de pijn en als ge niet met twee woorden antwoordt
vraagt zo'n empatische eunuch waar ge grootgebracht zijt.
- Hier. (mot)
- Met twee woorden spreken.
- Hier, zuster. (2 woorden = 2 motten)  

'k Heb in de boekenkisten gekeken en daar heb ik iets gevonden van ene Arthur Verthé, Vlaanderen in de wereld – Deel II, 1974
erouderde taal maar interessant materiaal. De schrijver is priester en over Afrika doet hij nogal betuttelend.
Het lezen vraagt wat zelfopoffering van de lezer, maar goed, ik zwem er wel door.
Ah ja, volgens Verthé bestaat er aan de unif van Sidney belangstelling voor IJslands, Oud-Noors én … MIDDELNEDERLANDS.
Schrijf eens naar ginder en leg de tandeborstels alvast klaar want ge weet nooit wanneer ze bellen : komt gellie? 

En, buiten kijkende, is het , ja, jammer eens te meer een industriezone. Wanneer gaat zo’n schip eens naar een boomgaard.
Zelfs een simpele weide zou reeds bevallen (ons). (Zijn deze zinsconstructies voldoende Spaans?) 

We hebben van New Orleans via de Kaap tot hier bijna 2 maanden zon gehad. Als ik naar buiten kijk en de mensen aan deck zie lopen,
de blonden, hebben die allemaal een spierwit dakske, gezien vanop deck 3. 

In Richardsbay was een shipchandler (gespecialiseerde handelaar, levert aan schepen) bij wie we wijn mochten bestellen.
LM & ik bestellen wijn bij hem. Op kataloog, in de volle overtuiging dat het over vonkelwijn ging. -schuimwijn
Jawel, zei die mevrouw, dzjust laaik tsjempeen.
Niks te vonkelen! Een stomme rojo uit Paarl die niet eens lekker was. Tinto, bedoel ik, maar ik was rojo van koleire. 

Dat spul wordt geleverd en gaat direct achter slot, de bonded stores in reglement ivm taksvrij en douanetoestanden.
Na vertrek en buiten de territoriale wateren mogen we onze wijn afhalen.
Gegeven dat LM een 2^de mecanicien is, en die heeft 3 latten, worden zulke dingen gebracht.
Daar halen ze dan een steward van voor zijn werk hé. Bon, die doos staat plots voor de deur …? 12 bottles, dat klopt, oké.
Maar het is potdorie geen vonkelwijn, géén tsjempéén, het is een onnozele rooie, niet eens lekker. 

We liggen tegen de kaai, ik moet deze brief afsluiten. Tot schrijfs. Brief doorgeven hè Toppié.

1993-02-05 ~ geen brieven?

         Dat ik op het vorig schip (schip 22) voor een stuk mocht meevaren met LM, was tamelijk uitzonderlijk, 
         een gunst van de rederij. 
         Om te mogen meevaren moet met ofwel gehuwd zijn, ofwel al zes maanden officieel samenwonen. 
         LM en ik woonden pas 4 maanden samen en dat trouwen moest nog gebeuren, 2 maanden na afmonstering. 
         'k Dacht toen amai, dan ligt LM toch in een goei schuifke bij de rederij. 
         Dat is achteraf juist gebleken, maar hij vaarde ook al sinds 1970 bij hen, ze wisten dus wat ze aan hem hadden. 
         En aan een loyale werknemer -op stel en sprong noodvervangingen aannemen bvb- wordt al eens een gunst verleend. 

Voor dit schip (schip 23) was de rederij nog royaal ook!
Volgens de procedure worden de vliegtickets van de echtgenote aangerekend.
Het zijn wel zeemanstickets en die zijn minder duur omdat ze ons elvendertig keer laten overstappen,
het is dus niet de kortste route, wel de goedkoopste route. Maar zelfs een zeemansticket heeft een prijs.
Op een of ander blad met afrekeningen stond de vermelding dat mijn vliegticket uitzonderlijk niet zou aangerekend worden.
Was dat een trouwcadeau van de rederij? Dat was dat wel een mooi trouwcadeau. Ik stond paf. 

'k Vind geen geschreven materiaal over dit schip, maar de herinneringen zijn er wel natuurlijk.
Die zal ik later inlassen. Het schip heeft nu een volgnummer en een tekstnummer, voorlopig is dat voldoende.

1992-08-10, 12h30 ~ Fawley, Southampton (UK)

             Schip 22 is het eerste schip waarop ik niet meer als bemanningslid monsterde, maar als supplementair. 
         Dwz: ik stond wel op de bemanningslijst, maar niet meer op de loonlijst, omdat ik LM vergezelde 
         en dus geschrapt was als werknemer. Dat was een hele overgang.

Dag Allemaal, 

Wie een kip zonder kop in volle actie had willen zien, had zondagmorgen op de luchthaven moeten zijn.
Met alle fysiologische reacties van paniek. Mijn hart klopte zo luid dat ik mezelf niet meer kon horen denken.
Alhoewel, ik denk niet dat ik toen aan het denken was. 

Al goed dat gij een beetje kalm bleef, want alleen was ik er niet uit geraakt.
Of zou die scarabee er voor iets tussen zitten? 

         Waarschijnlijk had ik van op Zaventem naar huis gebeld om te zeggen dat ik het land verliet
         Ma & Pa hadden uit Egypte een zilveren hangertje meegebracht, een scarabee.(brengt geluk)

Stel u voor dat gellie in Jakkamakka zoudt wonen, dan zat ik nu nog op een stoeleke te wenen, heel die luchthaven nat.
Eer het zover zou komen had KG me al wel gevonden. KG is de waterklerk.
Ik schaam mij diep dat ik zo lelijk over hem gedacht heb, luidop nog wel.
Het was compleet naast de kwestie want KG is de meest zorgvuldige van alle waterklerken op aarde.
De andere waterklerk is PV, maar dat is een ander hoofdstuk, een geval apart.
'k Snap nog altijd niet wat er met de klok aan de hand was. 

         Nu wel, nu snap ik het wel. Wanneer ik zenuwachtig ben denk ik dat ik te laat ga komen en lees ik het uur verkeerd 
         en denk ik plots dat ik al te laat bén. Onherroepelijk te laat. Want dan lees ik bvb 08h30 terwijl er nog maar 07h30 staat. 
         Dat is tevoren al gebeurd en later ook nog. En het betert niet met de leeftijd.  

We moesten naar Amsterdam. Drie kwartier later waren we daar. Dan wachten tot 13h10 voor onze vlucht naar Southampton.
Tijd genoeg om te kalmeren. Da's de theorie hoor. In de praktijk duurt het tot alle adrenaline in 't lijf weer afgebroken is.
Om 14h50 stonden we in Southampton bij het busje dat ons naar boord zou brengen. 
We wachtten op de 1^ste stuurman ofte chief officer. Zijn Samsonite was tijdens de reis beschadigd geraakt en nogal erg ook:
handvat er af en slot kapot. Dat was voldoende om een paar papieren te gaan invullen aan de KLM-balie.
We hebben elk onze horloge op Engelse tijd gezet en ineens was het pas 13h50. Zo blijft een mens jong natuurlijk,
west blijven reizen. 

Tot 22h30 wachten, want het schip was nog niet binnen. Het busje reed ons naar een hotel met 2 sterren.
Ik dacht: ow! hoe? foert! sebiet doen ze ons hier nog overnachten ook … straks ga ik wel in mijn eentje naar de kaai.
Maar dat was geval niet. Het hotel moest dienen om de heren van het gezelschap de gelegenheid te geven
voldoende rust te nemen, want aan boord wordt ook 's nachts gewerkt. En bibi moest mee naar dat hotel. 

In de badkamer heb ik lang onder de warme douche gestaan, kwestie van te ontspannen. Dat was nodig ook.
Daarna heb ik wat flut-feuilletonnekes gekeken op Channel 4 en TVS.
Om 19h etenstijd. Om 20h waren we daarvan verlost. Dat klinkt blasé maar als ge geen honger hebt en
ge moet toch aan tafel komen en er staan geen slaatjes op de menu, en ge wilt niet moeilijk doen door er naar te vragen …
Na het eten hebben we beneden met 4 naar de slotceremonie van de Olympische Spelen gekeken. -Barcelona-
En ineens was het 22h30.
Bagage naar beneden, papieren tekenen en wijlie weer eens weg. Aan de gates opnieuw overstappen,
want een raffinaderij heeft haar eigen vervoer. Een raffinaderij is mooi bij nacht, zoveel lichtjes.
Overdag is dat vele, vele minder. Maar gisterenavond brandde al die feestverlichting en ik voelde me ook heel feestelijk
want ik was bijna bij LM. Geen zenuwen meer, niet moe meer, niet ongeduldig meer.
De schouw van het schip was al in zicht: ik was bijna thuis. -mijn thuis is waar LM is

De gangway van het schip was niet uitgezet, we moesten naar boven via een traptoren in rasterwerk.
Heel gemakkelijk, voor wie geen hoogtevrees heeft. De bagage ging met de kraan naar boven.
En toen stond LM daar ineens. 'k Voelde mij direct weer mens. Weer compleet,
ipv zo'n paar stukken die toevallig een beetje aan elkaar hangen. 

Vermist er dag en nacht gewerkt wordt -er werd havenwacht gelopen wil dat zeggen, zes-op-zes-af in scheepsjargon- 
en LM in de ploeg 00h-06h/12h-18h staat, was er niet veel tijd over. Gelukkig waren nog niet alle pijperijen aangesloten
en moest hij nog niet direct beginnen. In dat uurke heb ik geprobeerd vanalles te vertellen, maar ik denk dat ik
geen enkel verhaal afgemaakt heb. Hij ook niet trouwens. Dat komt allemaal nog wel. Vanaf nu tijd zat.
Daarna heb ik mijn valies uitgepakt en de spullen een plaats gegeven en ben gaan slapen. Toen was het bijna 03h. 

Ik had een potteke tandestokers van zijn flat meegebracht, zoals LM gevraagd had. Dat stevig potteke was opengegaan in de valies.
Ze moeten op de luchthavens met mijn valies nogal gegooid hebben want de tandenstokers zaten overal tussen, in en onder.
Een valies leegmaken duurt gewoonlijk 10 minuten. Gisteren veel langer vanwege het plukwerk.
Ik weet niet of ik ze allemaal heb. 't Wordt nog uitkijken wanneer ik een T-shirt over mijn hoofd trek.
- Hoe komen die puttekes in uw vel?
- Van de tandestokers in mijn kleren.
- Ah …?
- Ja. 

Vanmorgen had LM om 06h gedaan met werken. Om 11h er weer uit, om 11h20 eten, om 12h beginnen werken tot 18h.
Dan douchen, eten, slapen. Tot 23h. En dan weer aan het werk van 00h tot 06h. Enzovoort tot de lading gelost is.
En ik volg dat ritme. Ik hou me bezig tijdens de uren die hij werkt en ik slaap wanneer hij slaapt. Anders zou het niet te doen zijn.
Het minste dat ik een kast opentrek of de WC doorspoel zou hij wakker worden. En als het is om muisstil op de seat te blijven zitten
kan ik evengoed gaan slapen en dezelfde uurrooster overnemen hè. Da's niet alleen praktischer, 't is ook gezelliger. 

Morgenvroeg gaat er iemand naar huis en hij zou deze brief moeten meenemen en posten.

Er was in de groep een Zaïrees die ook aanmonsterde. Hij vertelde dat zijn familie thuis zonder geld en zonder eten zit.
De rederij stuurt het vast deel van zijn loon wel naar Zaïre maar met al de corruptie daar
raakt het geld niet tot bij de mensen waar het moet zijn. Het blijft onderweg ergens plakken.
Wat voor zin heeft het om ver van huis een zware job aan te nemen als dat aan de situatie thuis niks verandert?
En hij is niet de enige in dit geval hoor.

Voor het ogenblik is het druk aan deck, er worden stores & proviand ingenomen. De mensen van de keuken
zijn zwaar aan het werk want er is proviand voor zes maanden toegekomen uit België. Misschien zijn er ook tandestokers bij.
De koeling in de koelkamers is stopgezet. Ook in de diepvriezers voor vlees en vis.
De mensen van het keukendepartement zullen nog wel een tijdje hun werk hebben.
'k Zou graag gaan helpen, maar dat mag nu niet meer. 

         Later, op andere schepen mocht ik soms wel hoor. Dan vroeg ik aan de chef of ik een handje kon helpen. Als het een chef was 
         voor wie ik te voren gewerkt al gewerkt had zei die ja. Maar soms aarzelend, op een vreemde manier. Precies of men mag 
         de vrouw van de 2^de eens niet doen werken … zeg hey, chef, ík ben het maar hoor! Bibi. Die van toen. Weet ge nog?

Wat ik wel mag is naar buiten staan kijken. Zo lang ik wil. Dat doe ik dan maar. Er is nogal wat bedrijvigheid op 't water.
Grote vrachtschepen, kleine vrachtschepen, grote ferries, kleine ferries. Van visserijschepen of van pleziervaart is hier niks te merken.
'k Denk dat die liever ver van de industriezones blijven. 'k Zou ook niet graag op een klein schipke zitten,
een dobberke tussen de zwaargewichten. Ze zullen wel hun eigen havengedeeltes hebben, weg uit deze buurt. 

Het is hier frisser dan in België. Dat merkten we vooral gisteren, op de luchthaven. Dat deed deugd. Frisser en een ietske wind,
genoeg om te ademen maar niet zoveel dat men kou krijgt.
Ziezo, dat was het ongeveer. Van hieruit gaan we naar Monstad ( Noorwegen) en dan naar Halifax (Canada).

1991 ~ géén gegevens ? 

Over schip 21 vindt ik geen gegevens omdat ik mijn 1^ste Luxemburgs Zeevaartboek niet meer vind. Kwijt.
Hoe dat kan weet ik niet, ik heb enkel het 2^de boek nog.
Het Luxemburgs boek heeft namelijk een vervaldatum. Wie had dat gedacht, een zeevaartboek met een vervaldatum …
'k Heb het onlangs pas ontdekt. Zoveel jaar later. En dat vervallen boek is dus kwijt. Vreemd. 
Gelukkig kan ik het chronologisch verloop reconstrueren dank zij de lijst van vaartijden die LM ooit aangelegd heeft. 

Op schip 21 vaarde ik nog niet samen met LM.
En ze hadden me weer in de keuken gedropt en daar was ik weer steendood ongelukkig.
Na zeven dagen ben ik afgemonsterd in Rotterdam en LM is me met de wagen komen halen.
Toen ik de auto het terrein zag oprijden wist ik niet hoe rap ik de gangway af moest.
LM was daar, ik was gered en veilig. 

Klinkt dit overdreven?
Nee dat was het niet hoor … wacht maar tot ik over dit schip begin te schrijven.

1990-08-14 tot & met 1991-02-03 

Wat een geluk dat ik vorig schip in Antwerpen niet bijgetekend had, of ik was nooit  intijds op
schip 20 beland om LM te leren kennen. En ik was hem in 1984 al eens misgelopen op schip 10.

Na een aantal schepen op een vaste lijn was dit weer eens wilde vaart.
Dat deed ik het liefst. Rondtrekken. 
Van dit schip zijn evenmin brieven. 

Ten eerste hadden ze me weer in de keuken gedropt en dit keer met een iel klein chefke
dat aan de wodka hing. Hij begon om 07h en om 09h was de fles leeg (75 cl).
Om 07h moest ik hem nog niks vragen, want dan had hij een kater en was onaanspreekbaar. 
Na 09h moest ik hem niks meer vragen, want dan draaide hij op automatische piloot en kon niet meer nadenken.
Daar kwam het op neer. Dag-in-dag-uit.
Ik wou over de job geen alarmerende berichten sturen naar het thuisfront. 

Ten tweede, 's avonds hadden LM en ik het te druk met verkennende gesprekken. 

Vandaar dat er geen brieven zijn van dit schip.
Maar herinneringen des te meer natuurlijk. Die worden hier later ingelast. 

En na dit schip vlagde de Belgische Koopvaardij uit.
Geen Belgische vlag meer maar Luxemburgse vlag. En dus een ander zeevaartboek.

1990-05-31  tot & met  1990-07-18 ~ geen brieven …  

Dit was een schip van Duitse makelij. Qua mess en smokeroom het mooiste schip waarop ik ooit gewerkt heb.
De cabines waren ook mooi, maar niet navenant, wat ik eigenaardig vond.
Waren mess en smokeroom dan pronkruimtes? 

Het schip had een lift. Dat was heel welkom wanneer er met linnen moet gesleurd worden
of wanneer men met een plateau naar de brug moet omdat de kaptein of de loods (of beiden)
op de brug eten. Lang leve de lift. 

Het was er doorwerken natuurlijk, maar ik beleefde daar veel voldoening aan. 

Dit schip vaarde een vaste lijn, de Zuid-Amerika lijn, zoals schip 03 in 1979, maar de job was hier meer hanteerbaar.
Onder andere door het feit dat er een lift was , en ook omdat het schip op 220V stond en niet op 110V,
hier waren wél stofzuigers aan boord!
En toch ben ik maar 1 reis aan boord gebleven, ik heb bij aankomst in Antwerpen niet bijgetekend.
Dat bleek achteraf mijn geluk. 

Terwijl ik dit zit te typen borrelen de herinneringen weer op.
Die worden hier later wel ingelast.