Archief

voorlopig niks

Van schip 12 zijn geen brieven en ik meen te weten hoe dat komt.
'k Ben er ook maar 01 maand en 07 dagen aan boord gebleven want
we hadden de moeilijkste lading die bestaat : mensen. Ook wel passagiers genoemd.
Het was de lijn naar Matadi (Zaïre/Congo) en wanneer het schip in weer Antwerpen kwam kon men afmonsteren.
Wat ik met alle plezier van de wereld gedaan heb.  

Geen brieven, maar herinneringen zijn er des te meer. Die zal ik later pas schrijven,
want voorlopig wil ik de chronologie van mijn zeevaartboek afwerken, om de draad niet te verliezen.
En juist omwille van de chronologie geeft ik schip 12 alvast tekstnummer 104,
zodat ik achteraf de memories op de juiste plek in het blog kan inlassen.  

Over geantidateerde memories wordt ge dan ingelicht natuurlijk. Aja, vaneiges.

met wapens aan tafel

Behalve ooit bij een schietkraam op de kermis ben ik nooit met wapens in aanraking gekomen.
Eén keer heb ik een alarmpistool van dichtbij gezien
en ik dacht dat het een echt wapen was, 'k wist geeneens dat het niét echt was. 
Het dichtste dat ik bij echte wapens geweest ben was aan boord van een gastanker, in Venezuela.

Ik moest de vier Venezolaanse watchmen lunch serveren aan tafel, om 11h20.
Die gastjes (piepjonge militairen) bewaakten met hun vieren het schip, half-automatisch geweer op de arm.
Het zal 1985 geweest zijn, of 1986, en ik weet niet welk politiek regime er toen in Venezuela was.

We lagen tamelijk ver het binnenland in, ergens op de Orinoco,
ver van de bewoonde wereld, en we laadden ammonia bij een onooglijke terminal
met daarnaast nog onooglijker barakken voor hun werknemers.

Dat zo ver het binnenland in een gastanker moest bewaakt & verdedigd worden vond ik toen vreemd.
Verdedigd tegen wie of wat … Tegen de libellen? 
Orinoco libelle, mooie diertjes maar het waren er heel veel, té veel.

              © Markus Wortmann

En dat die militairkes alle vier tegelijk en gewapend kwamen eten vond ik nog veel vreemder.
Wie bewaakte ondertussen de voorpiek, de achterpiek, de gangway en de brug
tegen die duizenden libellen? Niemand. De vier posten waren onbemand.
Heet dat niet een bres in het bewakingssysteem … wat een macho-gedoe heel die bewakingsshow.

Enfin, ze waren om 11h15 met veel vertoon & decibels de mess binnengekomen,
met hun werkschoenen recht van deck op de beige linoleum.
Ze hadden zich zonder vragen neergepladijsd en ik kon ze nog eerst van plaats doen veranderen
want ze hadden als hooligans zomaar de tafel van de mecaniciens ingepalmd. Zoiets kan natuurlijk niet.
Ze zouden eten aan het linker uiteinde van de grote tafel, de gastentafel,
zoals dat voor hen voorzien was. Dus vroeg ik hen aan dié tafel plaats te nemen.
Wat ze met gezucht en met tegenzin deden.
De toon was gezet.

En toen plaatsten ze elk hun geweer naast zich tegen de tafel, tussen hen in.
Dat kon niet, tussen die stoelen moest ik kunnen staan om te serveren.
De geweren stonden in de weg.
Dus : geweren aan de kleerhaken bij de deur, uit mijn weg.
Dat wilden ze niet, de geweren moesten naast hen blijven staan, securidad!
(Jaja securidad, tegen de libélulas zeker …)

Ik deed teken naar de kleerhaken bij de deur, wapens afgeven in de vestiaire,
geweren aan de haken of anders 'no comida', op een toon alsof ik het voor het zeggen had aan boord.
'No comida?' deden ze, dan zouden ze wel eens naar de commandante gaan.
'Commandante?', dat is maar een woord.
Ik nam de telefoon en begon een nummer te draaien, het nummer van de keuken.
Want ik kon onmogelijk rechtstreeks de kaptein bellen, dan zou ik mijn chef passeren …

'k Leg de wapen-situatie uit aan chef LD,
en dat ik bang was van die halfautomatische dingen,
en dat de watchmen allevier tegelijk aan tafel waren. Gewapend.

"Stuur ze maar naar Den Ouwe," antwoordde chef LD. "Allevier".

Ondertussen werd er aan de tafel zenuwachtig overlegd, fluisterend, alsof ik Spaans verstond.
Ik legde de hoorn neer. Ik deed teken en zei dat ze alle quatro naar arriba mochten gaan,
naar el commandante. Rápidamente.
Jamaar! Zo'n moeilijke jongens waren zij nu ook weer niet hoor!
Ineens was het No Problema! En met krampachtig-vergoelijkende grimassen
haalden ze elk de lader uit hun wapen, legden die voor hun bord, en deden dan wat lacherig.
Maar de geweren werden weer schuin tegen de tafelrand gezet en
ze stonden nog evenzeer in mijn weg.

"Bueno," zei ik genadig en serveerde zo goed mogelijk de soep.
Toen ik met de schotels voor het hoofdgerecht binnenkwam
hadden die iele mannekes de soepterrine leeggegeten
en stonden de broodmandjes van de andere tafels bij hen op tafel, zo goed als leeg.
Ik dacht dat ik iets kreeg.
Niet om de soep, soep is er altijd genoeg,
daarom had ik de terrine ook op tafel laten staan, maar om het stokbrood.

Hoe moest ik bij de 2de service, om 12h, aan 'mijn' mannen uitleggen
dat er niet genoeg stokbrood meer was voor bij de soep?

De vier leken verbaasd dat er nog een hoofdgerecht volgde.
Ik zette de schotels op het dressoir, bracht de broodmandjes in veiligheid en ruimde de soepborden af.

Bij het serveren van het hoofdgerecht
schopte ik per abuus & met een knal de eerste twee geweren omver.
Nu ze ongeladen waren dierf ik dat per abuus wel.
En ik excuseerde me natuurlijk.
En omdat er duidelijk nog eten te krijgen was
excuseerden zij zich ook voor dat wapengekletter.
De twee mannen aan de overkant van de tafel legden hun geweren al opzij, nog voor ik bij hen was.

Uiteindelijk zag het er zo uit :
de vier mannen zaten aan het ene uiteinde van de lange tafel,
de vier laders lagen tussen hen in, en
de vier geweren lagen op de andere helft van de tafel.
Al die olierommel bovenop een wit tafelkleed!

Om 11h50 hoorde ik de deur van de traphal gaan. Klokvast.
Dat was kaptein PE die naar de keuken ging voor zijn dagelijks overleg en praatje met chef LD.
Klokvast, er zijn nog zekerheden in deze wereld.

Kaptein PE (in haven altijd in full uniform)
komt langs de deur van de mess, ziet die ijzerwinkel op tafel liggen, en kijkt lichtjes vragend naar mij.
Ik doe discreet teken dat ik het ook niet weet,
waarom er aan deck geen enkele bewakingspost bemand is.
En dat ik er niet kan aan doen dat die rommel op een wit tafelkleed ligt.

Van uit de deur bekijkt kaptein PE die mannen. Zwijgend.
Traag en één voor één bekijkt hij ze. Nog steeds zwijgend.
1 stilte zegt soms meer dan 1000 woorden.

Toen zei hun hoofdman iets en ze stonden recht, namen hun wapengerei
en wrongen zich onderdanig langs kaptein PE naar buiten.
Die zette ook geen stap teveel opzij hé, van theatraal gedoe kende hij alles.

Ene van die gasten had in zijn haast zijn lader op tafel laten liggen.
De man werd door kaptein PE terug geroepen, terug geblaft eigenlijk : "Hombre! …"
Hombre kon zich weer naar binnen wringen, lader nemen en terug naar buiten wringen.
Staart tussen de poten.
Ziezo, de 1ste service was afgelopen.
Ze waren zelfs hun appel vergeten mee te nemen. En in de tropen is appel een lekkernij.

Voor het avondeten aten ze in de dutymess (de werkmess).
Dat leek me logisch ja, met werkbottinnen komt men niet in de mess, dan eet men in 'den duty'.
En naar ik gehoord had kwamen ze daar om beurten eten.
Dat leek me ook logisch ja, als er moet bewaakt worden, moet er bewaakt worden.
Zelfs tegen libélulas.

EZW-08/2013, HiH 10/2014, 07/2016 , blog 02 tekst 585 –  foto = https://www.pixoto.com/images-photography/animals/insects-and-spiders/dragonfly-orinoco-river-106636312

1985-12-28, 08h30, Australië  - maar waar? 

Dag allemaal,
Hoe gaat het ginder? Hier ook.

We zijn ZA-14/12 vertrokken uit Korea en gisteren toegekomen in Australië. We liggen op anker tot vanavond of morgen.
Niemand weet het precies, zelfs de kaptein niet. De agent is al aan boord geweest met de post en ik heb een brief van
05/12 en 13/12 van ons ma ontvangen : naar AG schrijf ik GÉÉN kaart, anders zoekt het mormel nog contact en
weet me waarschijnlijk nog te vinden ook.

Als het solden is bij Boeki & Co wil Tina dan voor mij 3 witte chemisiers voor mij opzij houden,
ze weer welk genre (service) en een maat kleiner dan zij.

Van WSN heb ik al MC's ontvangen (2 in Korea, 1 hier) en veel brieven. Goed, zo moet dat zie. 

Korea was machtig hoor. 'k Krijg al goesting om er op vakantie te gaan. De episode Yoshu-Ulsan vertel ik wel wanneer ik
thuis ben, anders heb ik niet genoeg papier bij. Het was lang geleden dat ik aan de wal nog eens kon vergeten dat ik
daar per schip was en achteraf weer aan boord moest.

Nu snap ik Claire beter. -de 1^ste collega van schip 03
Zij had het zo te pakken van Zuid-Amerika dat ze gestopt is met varen en ginder een jaar gaan rondtoeren is.
- Behalve Bolivië en Paraguay, zei ze.
- Waarom die twee niet, vroeg ik.
- Dat zijn de 2 landen van Z-Amerika die geen kust hebben en
  een mens moet ergens een grens trekken hé, zei ze op haar eigen flegmatieke manier. 

Zover zal het niet komen dat ik naar Korea trek, want thuis ben ik dan zo blij dat ik er ben
dat ik geen zin heb om al weer bagage te maken en te vertrekken. Ah! , van bagage gesproken,
we hebben allemaal AL onze achtergebleven bagage intijds toegekregen. Of had ik dat al verteld? 

Kan iemand mij de punten van Toppié haar kerstrapport sturen?
Waren het echte examens of gewoon maandelijkse toetsen? En heeft ze mijn telegram van 06/12 ontvangen?
Ik zal eens in haar derrière komen pitsen hé, van de juffrouw taal noch teken. 

        Achteraf bekeken : correspondentie had ik niet mogen verlangen van Toppié. Ze was nog maar 12.
        Dan begint men aan een eigen leven en dan zijn tantes al een beetje decor aan het worden.
        Zeker tantes die regelmatig verdwijnen uit het blikveld.

Van het CCC weten wij hier alles. De kaptein was in Korea efkes naar Seoul gevlogen en had van
de Belgische ambassade alle kranten van de week tevoren meegekregen.
CCC = https://nl.wikipedia.org/wiki/Cellules_Communistes_Combattantes 

Hoe is ulle kerst geweest? Hier is gevochten geweest 24/12, ttz er heeft er ene een pak rammel gehad.
Just goe. Eerst de mensen treiteren gedurende twee maanden en dan nog wat leugens vertellen & paf :
hij is tegen de vuist van een matroos gelopen. En achteraf nog gaan bleiren bij de ouwe op de koop toe.
Nu is deze kaptein geen uil, maar hij is wel verplicht om nota te nemen van de klacht van die leugenaar.
De getuigen hadden niks gezien, niks gehoord, niks gemerkt. Prachtig.
Dat is ons laatste recht : zwijgen.
Het fijne van het verhaal hou ik voor thuis, want officieel heb ik dus niks gezien, newaar. 

        Hier hoort een woordeke uitleg, maar dat zal een aparte tekst worden, memorie nummer zoveel.

De personages van het gebeuren stappen zo uit een roman van, eh, van kweeniwie.
 'k Zal hem zelf moeten schrijven denk ik. Maar ik heb kramp in mijn hand, dus da's voor later. 

Van het winterseizoen in Korea, loodrecht naar beneden door de tropen. In drie dagen waren we er door, dwz:
tegen dat ge de tropenwarmte weer gewend zijt wordt het opnieuw koeler. Enfin, van die snelle klimaatwisselingen
heb ik een vreemd soort spierpijn, of is het reuma? Gelukkig is hier sauna aan boord en elke avond om 19h30
duik ik er in tot 20h±. Ik hou het nu al 15 minuten onafgebroken vol op 70°C. Goed hé.
'k Ben er al eens in slaap gevallen ook. Dat was minder lollig. Ik was drijfnat en had bonkende hoofdpijn.
De mecanicien van wacht, die zijn ronde deed om 22h, had gezien dat het lampje nog brandde. Dat heeft mij gered.

13h 

Ziezo, hier ben ik weer. 't Werk zit er weeral op tot 15h30.
'k Loop hier al 2 maanden op blote voeten rond, behalve wanneer het echt koud werd, zoals in Korea.
Reden : mijn slippers zijn kapot door die dwaze Spinnekop. En om zich te excuseren had hij in Japan van de wal
een model slippers meegebracht in textiel, die niet tegen water kunnen, waar ik dus zuinig moet op zijn en
daarom zo weinig mogelijk aan doe.
'k Heb nog wel mijn laarzen bij maar daar kan ik niet mee werken en die blauwe halfhoge service schoenen,
die ik enkel aandoe wanneer er loodsen en agenten aan boord zijn. Dwz : wanneer er volk in huis is.
En wat constateer ik : als ik 2 hrs werk met slippers of sandalen aan heb ik gezwollen enkels.
Als ik een ganse dag op mijn blote voeten loop : geen gezwollen enkels. Awelawel!
Vanaf nu elk schip blootvoets  -larie natuurlijk-  behalve voor de service,
maar dat jobke bestaat hier niet want het is selfservice.
En blootsvoets is beter voor de bloedsomloop want een mens leert weer de voetzolen gebruiken. 

Uw krantenknipsels heb ik op de keukendeur geplakt. Met gecondenseerde melk, dat kleeft goed.
Als ge nog artikels vindt over slangen of over andere dingen die typisch verband houden met deze/mijn job,
dan is dat allemaal welkom. De keukendeur is stilaan een echte muurkrant aan het worden.
Heel de bemanning moet daar langs tijdens de etensuren, da's dus de ideale plaats om iets op te hangen. 

Wat gebeurt hier verder nog zoal? Wel, buiten de rel van 24/12 en alle gevolgen
valt hier voor het ogenblik niet veel te beleven. Verder groeit mijn haar gelijk zot en ik denk
dat ik het ergens ga laten bijknippen, in afwachting alles achteruit gekamd en maar laten groeien wat groeit.
Af en toe wat gel er in, en oorbellen als fietswielen en daar moeten ze het maar mee doen. En ik ook. 

De kaptein is een geestige pee. Jammer dat hij kaptein is. 'k Zou er anders goed overeen mee kunnen komen denk ik.
Zo'n beetje stijl AdB maar dan struiser en communicatiever.  -niét verbroederen met de hogere rangen!

Hoe gaat het met Oma? 'k Heb haar een kaartje gestuurd uit Korea, ttz, de kaartjes had ik al gekocht in de States
omdat ik niet wist of ik in Korea gelegenheid zou hebben om boodschappen te doen.
In de States lagen we in Plaquemine (Louisiana), da's een godvergeten dorp in het midden van nergens en
keuze aan postkaarten was er niet. Veel zeemzoet gedoe, maar niks échts. 'k Heb dan maar van de minst dwaze
20 exemplaren gekocht en zo was gelukkig hun stock op. Dat was mijn dienst aan de komende zeelieden,
zeg maar aan de mensheid. https://nl.wikipedia.org/wiki/Plaquemine , https://en.wikipedia.org/wiki/Plaquemine,_Louisiana ,
'k Heb ook naar 2 mensen aan boord geschreven. Die kaartjes hebben nogal wat afgereisd.
Gekocht in Louisiana, verzonden in Korea naar Australië. Geestig hoeveel mijlen ge iets kunt doen afleggen.
Gewoon een postzegel op plakken, in de bus gooien en de rest wordt voor u gedaan. 

Hier liggen geen andere gastankers op anker. Zoveel te beter. Wie weet wanneer gingen we anders tegen de kaai. 

Hoe ziet de schaapsstal er uit?
Want van Laura en Dee geen woord. Te druk waarschijnlijk. En ik ben vreselijk benieuwd naar die schaapsstal.
Is ze groot genoeg, met het oog op komende gezinsuitbreidingen bij moeder en dochters schaap.
Of gaat de kroost vrij vlug de diepvries in? Vertel. 

Ma, ge hebt de groeten van 'die jongen met zijn slang'. Die heet hier CHEF.
Hij is een braveke, maar hij is wel mijn rechtstreekse baas, dus heet hij chef. 

Laatste berichten melden ze hier zojuist :
om 19h anker op & binnen gedurende 24hrs, daarna weer buiten en weer 24hrs op anker.
Wat gebeurt hier allemaal? Wat een vreemde toestand.

Nog iets, op 12/12, in Korea dus nog, moesten we opeens opnieuw monsteren omdat het bij deze rederij de gewoonte is,
op het einde van het jaar wordt een nieuwe monsterrol begonnen. Dank zij dat systeem heb ik het op schip 09
tot 8 maanden kunnen brengen, door er op te wijzen dat de begindatum van mijn 2^de contract (en heel mijn 2^de contract dus)
officieel was. Waarvoor dient anders een contract? Het heeft toen nogal wat voeten aan de aarde gehad
maar uiteindelijk heeft de rederij zich moeten houden aan het contract. -daarover later meer, want dat is een story apart.

Hier loopt mijn 2^de contract nu tot 12 juni.
Ik vroeg aan de kaptein of we dan opnieuw een contract hadden voor zes maanden.
- Och, daar moet ge niet te veel op letten, zei hij.
Jaja, dacht ik, maar als het mij schikt gaat gij daar wél op letten en krijgt ge me niet eerder weg.
Of ge moet me afdanken. En daar moet ge dan zéér grondige redenen voor hebben of het kan zelfs niet,
want aan mijn werk zal het niet liggen. Nu is de vraag : komt het me goed uit om aan boord te blijven tot 12/06?
Wel, daarvoor moet Tina eens naar de school bellen om te vragen wanneer de examens vallen:
in de 1^ste helft van juni of in de 2^de ? Niet door Toppié laten vragen, want aan leerlingen geven ze toch geen serieus antwoord.
En ook niet vragen aan de klastitularis (die weet nog niks) maar aan de directie zelf.
Als de examens begin juni vallen monster ik af in april. Ik heb geen keuze, het is of 12/04 of 12/06.
Laat me iets weten aub, zo gauw ge het adres hebt van de volgende haven.
Niet vergeten hoor, 't is belangrijk. Aan de ene kant omdat ik het beloofd had aan Toppié,
aan de andere kant omdat er twee maanden mee gemoeid zijn. Anders valt mijn verlof niet wanneer andere mensen vrij zijn,
maar dat valt eigenlijk nog te fixen. Dus niet vergeten en rap antwoorden. 

Ziezo, dat was het dan. Nu zit ik hier op een leeg blad te staren -blz 6- want anders is het verkwisping en dat mag niet. 

        Verkwisping is een samentrekking van verkwisting en verspilling, een woord dat we vroeger thuis gebruikten om 
        aan te duiden dat zoiets absoluut niet kan. Een hyperlatief. Het werd pas gênant wanneer we
        woorden van eigen vinding uit gewoonte ook buitenhuis begonnen te gebruiken. Zoals het woord hyperlatief bvb.

Sebiet is het coffee-time voor de matrozen, (15h) dan ga ik de laatste nieuwtjes halen, ik begin pas om 15h30 opnieuw.

'k Heb hier al 3 bromvliegen dood geklopt. Van waar komen die beesten toch? We liggen een mijl uit de kust.
Da's ook een van de nadelen van de wal : insecten.
Een mens is nergens zo gerust als op zee, denk ik wanneer we aan land of door land gezever hebben aan boord.
En als er aan boord zever is, is het aan de wal vele, véle beter, want daar zou zoiets nooit gebeuren. Nooit.
De kunst is met mijn eigen blaaskes te leren leven, denk ik. (ppg) 

Nóg een bromvlieg! Mô enfin! 

Bon, mensen ik ga er mee stoppen want ik zit hier een hoop bladvulling bijeen te lullen en daar heeft niemand iets aan.

te gast bij Wim Helsen ~ Joke Devynck
met een lijnvan Albert Camus

            De zaken fout benoemen is bijdragen tot het ongeluk van de wereld.(Camus)

            De zaken proberen zo juist mogelijk te benoemen, is bijdragen tot het geluk van de wereld. (Devynck)

           

            Devynck in gesprek met Helsen:
            de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
            https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a41/
            10min18   

Jawadde. Met dit gesprek zitten we al in de taalfilosofie. Graag hoor, maar binnen een tijdsbestek van 10 minuten
is dat wat moeilijk. Maar goed, het zet aan het denken en dat is de bedoeling waarschijnlijk.

Het gesprek leidt bijna vanzelf naar de Newspeak van George Orwell.
Newspeak wordt vertaald als Dubbelspraak.
Men zou het nu vandaag Politiek Correcte Taal kunnen noemen. De idee daar achter is, dat
als woorden verdwijnen uit het taalgebruik, of een nieuwe inhoud toegewezen krijgen,
de gedachte die dat woord droeg ook uit het denken verdwijnt.
Zo kan men door taal te manipuleren ook het denken manipuleren. En zelfs beperken.

Hier heb ik 2 artikels gevonden die het daarover hebben. Let op: ze zijn politiek gekleurd, en dat vind ik jammer,
maar er staat over taal en woorden ongeveer wel wat ik bedoel, dus voor wie tijd en zin heeft:
https://ejbron.wordpress.com/2017/05/03/integratie-resistent-en-nog-meer-newspeak/ , https://doorbraak.be/recensies/een-jaar-na-charlie-hebdo/

Over Joke Devynck : https://nl.wikipedia.org/wiki/Joke_Devynck,
Over Albert Camus : https://nl.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus , nadat ik dit gelezen heb snap ik ongeveer van waar zijn uitspraak komt.
Over1984 van George Orwell : https://nl.wikipedia.org/wiki/1984_(boek) ,

1985-12-08, Yoshu (Korea) 

        Hier was ik volgens de datums al twee maanden aan boord eer ik geschreven heb. 
        Een te druk sociaal leven aan ter plaatse waarschijnlijk. 

Dag moe & poe, zussen & schoonbroers, nichtje, en alle dieren.
Het is nu 11h en ik werk lekker niet tot 12h. Nà. Dat kan hier allemaal zo maar. 

        Er zal wel iets uitzonderlijks aan de gang geweest zijn,
        want geen enkele chef geeft zomaar een uur vrijaf in de loop van de voormiddag.

Van ons ma (én pa) heb ik gisteren vijf brieven ontvangen. En van Laura een brief
die begint in het Koreaans met Hoi Pippeloi. -larie natuurlijk, hoi poloi is Grieks

Van Tina & Toppié elk een kaart. Mooie kaarten hoor. Een Garfield met de tekst :
"I made it, but my luggage didn't!" Erg toepasselijk want zo voelde ik mij toen we aan boord toekwamen na 26hrs reizen
en met de helft van de bagage maar. Die was de USA binnengekomen via New York en wij via Atlanta.
Daarom moest die 'onvergezelde bagage' in NY grondig doorgelicht worden eer ze
ons achterna kon vliegen naar New Orleans. Er hadden zo eens bommen kunnen inzitten hé.
Bij vertrek in Deurne-luchthaven moesten we er om 08h30 zijn, om pas te vliegen om 11h30!
Dan met zo'n klein rammelvliegtuigske naar Schiphol. –cityhopper heet zo'n vliegtuigje nu 

Ik heb de monding van de Schelde van uit de lucht gezien. Mooi.
Heel de Lage Landen zijn mooi van daarboven gezien, zo groen. Het is moeilijk zich voor te stellen
dat het pijn zou doen als men er op zou vallen. Precies een groot mals bed waarop
men mag vallen en springen en botsen. De sprei is in patchwork. 
Daarna van Schiphol dus naar Atlanta (Georgia) gevlogen, over de Noordpool.
We hebben het zuidelijk punt van Groenland gezien. Dat landschap leek me minder gastvrij.
Puntige rotsen en onherbergzaam. In Atlanta merkten we al dat er bagage achter was.
Er ontbraken 8 grote valiezen en we waren met 9 personen. Geen paniek, het scenario kennen we al, maar er was wel
veel gevloek en getier. Zeemannen kunnen dat goed hoor, vooral na een lange vlucht met KLM (gratis drank hé).
Nu de crew van dit schip overgevlogen is maakt KLM verlies op die post in de boekhouding, denk ik. 

Het werk hier aan boord valt enorm mee, gastanker, schoon schip, plezante mensen. Soms té plezante mensen. 

        De Spinnekop van schip 09 was er bij, dit keer met een aantal soortgenoten aan boord. 

Dus die bui van ik-wil-ni-meer-váááre is over, compleet over, totaal helemaal.
Tot een volgende keer natuurlijk, maar dat valt dan wel op het einde van een verlof.
Van verlof gesproken (amai, ik ben hier nog geen twee maanden en ik spreek al over verlof) binnen vier dagen
zijn we hier met die ploeg van 8 mensen volle 2 maanden aan boord.
Owee, dat zal weer grondig gevierd worden, vrees ik.
Maar ik dwaal af. Over verlof gesproken, nu vraag ik me af of ik genoeg verlof zal hebben om er nog te zijn in juni
want ik wil Toppié wel helpen met haar examens. Nuja, helpen is een groot woord, we gaan samen blokken.
'k Zal er iets op vinden. Maar bijtekenen voor 1 maand kan niet, het gaat met contracten van 6 maanden en
dat schikt me dus nog minder.
De marco is aan zijn 2^de periode van 6 maanden bezig, hij vindt het hier een goed schip.
Hij zal er een jaarke hebben opzitten wanneer hij afmonstert. 

Er is een kat aan boord : Timmy. Helemaal geen Nermal. 

        Nermal is de kleine verwende, ijdele arrogante kat naast Garfield

Timmy is de kat van de chef mecanicien. De chef steward heeft een slang.
Heel praktisch voor mij, zo moet ik zijn cabine niet doen. Toffe knul anders. 

        Over die slang & de cabine zal ik later een aparte tekst met uitleg schrijven. Memorie nummer zoveel. 

De geurkaartjes die ma gestuurd heeft zijn nu een beetje hun geur kwijt.
De 'Madame' van Calvin lijkt me een zoeterig gedoe, en dus niks voor mij, maar ik kan me vergissen.
De 'Barynia' van Rubinstein geurt niet meer, daar kan ik dus weinig over vertellen. 

Vermits zit schip zelden of nooit in België komt en de proviand in het buitenland neemt zal ik
deze keer weinig Artis- of Historiapunten bijhebben voor Laura en voor Toppié. 

- Ma, ge moet niet klagen over uw onleesbaar geschrift. Hebt ge het mijne gezien op de vorige bladzijde?
’k Had pas gedaan met dweilen en van het dweilen-wringen raken mijn vingers verkrampt,
zelfs met rubberhandschoenen aan. Zodus, zodoende en vandaar efkes dat verkrampt geschrift.
Mijn handen zien er weeral lief uit zenne, maar ze zijn me goud waard, of ze zijn minst mijn gage. 

- Ah ja, ik ben een paar kilo vermagerd. Ik kan weer in mijn werkjeansen zonder er uit te zien als een sosiske.
Ik heb tijdens het verlof te weinig beweging, denk ik. -ik denk dat niet, ik ben daar zeker van, het wás zo. 

- In uw brief van 29/10 schrijft ge dat Oma zo’n pijn heeft. Is dat ondertussen al over?
Een geluk dat Rolande verpleegster is.
Waarom willen Laura een Dee niet op vakantie? (Ik ben uw brieven één voor één aan het herlezen)
Wablieft? Geen ginseng hier? Maar allez moeder, het spul komt van dees kanten. Ze smijten er mee naar uwe kop!
Ge kunt niet buiten komen of ge valt over de ginseng! 

- Een schaap met betonnen blokskes rond de poten, is geen doen hé, dan moeten ze dat beest om het half uur
gaan verzetten om te grazen? Da's geen job. -Waarover dit gaat, geen flauw idee. Over een mislukte sculptuur?  

- Moeder toch! Schapen gaan niet naar de bok maar naar de ram. Het zijn de geiten die naar de bok gaan.
Een kruising bestaat wel, heb ik een jaar of wat ergens gelezen, maar dat dier is dan steriel.
Zoals voor een muilezel en een muildier telkens weer een ezel en een paard nodig zijn.
De probleemkwestie was volgens dat artikel de naam van het dier : een scheip? een gaat? een scheit? een gaap?
In elk geval ziet het er wat gek uit maar lief en het vlees is eetbaar. 

- Nog bedankt voor uw goede raad. Nee, ik zal hier 's avonds niet staan blaten/bleiten.
Hier zijn geen Rammen aan boord. Wel Stieren, Kreeften, Leeuwen, Schorpioenen, Steenbokken, Vissen … 

- De mensen die reageren op Beatrijs, zijn dat particulieren of mensen die er via hun beroep
mee in contact gekomen zijn? Proffen en acteurs en zo. https://nl.wikipedia.org/wiki/Beatrijs 
Als ge voor uw 24 sprekenden beesten inspiratie zoekt https://nl.wikipedia.org/wiki/Van_den_vos_Reynaerde 
met ge eens naar een zeemanscafé in Antwerpen gaan. Daar zult ge zeker inspiratie vinden.
Gaat de die 24 stemmen zelf inspreken? Ik wil ander wel de vis en de puipmies voor mijn rekening nemen.
Kent gij het verschil tussen een goudvis en een stewardess? Een goudvis hoort ge niet. 

- Geef in géén geval mijn adres aan HB. En al evenmin aan AG. -zij was een sociaal assistente aan de VUB 
Waarvandaan komt AG zo ineens opduiken? Ik heb haar een tijdje uit pecuniaire overwegingen als kennis gehad.
Diplomatieke betrekkingen noem ik dat, maar zij zag het als een 'verrijkende diepmenselijke relatie'.
Ik kan niet meer tegen sociaal assistenten die psychologische prietpraat verkopen en vanuit een
pseudo-intellectuele pretentie andermans leven willen organiseren. Dat ze eerst eens leren een eigen leven te leiden.
Bref, voor mij was het letterlijk verrijkend, want zij besliste over mijn toelage. Die periode is goden-zij-dank voorbij,
maar ik ben er blijkbaar nog niet van af?  

- Laura, wat gaat Dee in de maand mei doen in Griekenland? https://nl.wikipedia.org/wiki/Oros_Athos 
En koop maar al een boekje voor de schapen : Hoe verlos ik een schaap of acht?
Geschreven door ene d’Herder, denk ik, uitgeverij Wollewei. Stel u voor dat ge er alleen komt voor te staan.
Dat zou lam zijn hè. Waarschijnlijk meer dan een lam. 

- Als Yves zijn boerderij verkoopt, roep me dan hè, misschien koop ik dan het bakhuis en de paardenstal.
Hopelijk voor ulle valt er iets te organiseren. Dat zou prachtig zijn, dan moeten we niet meer telefoneren.
En als ik ulle moet wekken, dan doen we dat zo: ge bindt elk een draadje aan uw grote teen. Die bobijntjes rol ik af
tot in het bakhuis. Wanneer mijn wekker dan afloopt trek ik aan beide touwtjes. En dan maak ik koffie! Simpel hè. Ja. 

1985-12-09, 08h30 

De 5^de mecanicien monstert af en vliegt naar huis. Hij is gevallen in het machien en een van de handbeentjes
is gebroken op drie plaatsen. Als zo'n klein knookje op drié plaatsen breekt, dat is zo ongeveer verbrijzeld?
Hij zal de post in België verzenden, dus niet verbaasd zijn als er een Belgische postzegel op plakt hé.
Het verwondert me dat er niet meer ongevallen gebeurd zijn tijdens de oversteek. Rotweer.
Ik ben ook nen totter gegaan –totteren = vallen, en misschien ook blijven botsen
en alles heeft 2 dagen pijn gedaan. Dat verhaal is te lang om nu op te schrijven. Ik leef nog, da’s al veel.
Op een bepaald moment deden we nog 3 knopen. Een mens kan al evengoed te voet gaan hè.
En die schroef maar draaien! En wij bleven ongeveer ter plaatse.

        1 knoop = 1 zeemijl per uur
        1 zeemijl = 1,852 km 
        3 knopen = 3 x 1,852 km per uur = 5,56 km/h, daar haalt een mens de fiets nog niet voor buiten. 

Dat leed is nu geleden maar degene die de Pacific zo genoemd heeft moet wel een ironisch vent geweest zijn.
Onze volgende bestemming is Melbourne en daar zouden we ± 2 weken over doen. Bel de rederij maar al wakker voor
het adres van de agent want ik heb nog niks zien uithangen hier.
Van zodra ik dat adres heb stuur ik het op vanuit Ulsan, als dat dan nog kan. 

De Koreanen hier aan boord werken danig op mijn zenuwen. In Ulsan ga ik eens een voetje aan de wal zetten,
want dat is geleden van Plaquemine (New Orleans), begin november. 

        Tiens, dat is eigenaardig. Als het schip van New Orleans naar Korea gevaren is, 
        dan moeten we door Panama gegaan zijn. En ik vermeld niks over Panama?  
        Terwijl Panama een belevenis op zich is. Vooral de sluizen. 
        Was ik toen al zo blasé dat het Panamakanaal een fait-divers geworden was? 

Het geld hier heet WON en 100won = 6,06 BF. Ik won, ik heb gewonnen en ik ben niet gewond.

Het is ijzig koud hier. Het water aan deck vriest vast en de matrozen hebben allemaal rooie oortjes en een rooie neus.
Maar dat laatste kan van wat anders zijn.

te gast bij Wim Helsen ~ Wim Claeys
met twee strofen uit ''k Zou zo gere willen leven' van Walter De Buck

        'k Zou zo gere willen leven in ne wereld zonder haat
        Zonder macht en zonder streven
        Waar dat 't al vanzelf gaat
        'k Zou zo gere willen leven
        In ne wereld zonder pijn
        Waar iedereen het al kan geven
        En het geestig is te zijn

        'k Zou zo gere willen leven
        In ne wereld zonder geld
        Da de niet van schrik moet beven
        Veur nen oorlog en geweld
        'k Zou zo gere willen leven
        In ne wereld zonder doel
        Waar gerekend wordt met schreefkens
        Geen bankiers en genen boel

             

            Claeys in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje.
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a40/
        11min16
        Fijn hé, ondertiteling bij het Gents. Zo kan iedereen volgen, tot in Canada.

Als dochter van twee platendraaiers leert men een aantal repertoires kennen natuurlijk.
Dat was me geraden ook, of ik had me daar niet staande kunnen houden. In geen van beide winkels.

Dit is een lied dat ik zelfs uit het hoofd gekend heb, en ook dikwijls gebruikt als houvast, als troost :
er zijn nóg mensen die zo denken, ik ben niet alleen. Het blíjft wensdenken natuurlijk, want
zelfs in een wereld zonder geld zullen er nog altijd tekenen van macht en rijkdom zijn.
Daarom waarschijnlijk klinkt de melodie mineur.

Toen werd de tekst nog toegeschreven aan Karel Waeri, maar de datums lijken niet te kloppen.
De muziek van het lied (uit een operette) is van 1913 en Karel Waeri is overleden in 1898.
Dan is de auteur wel Apollinaire Lienart. (zie onder)

Verder vind ik Gents het mooiste dialect dat we hebben. Oja, zeker het allermooiste.
Als ik Gents hoor word ik zomaar blij vanbinnen en begin ik vanzelf te glimlachen.
Vraag maar aan onze loodgieter. Hij heeft in zijn spraak een verre ondertoon van Gents.

’k Ben ook blij te horen dat de Vlaamse volksmuziek nog leeft, al vraag ik mij af waar.
Niet meer op VRT1 alleszins (radio), of het moest zijn in de verdoken uurtjes. Wanneer iedereen slaapt.
Of zit te typen.
 
Over Wim Claeys : https://nl.wikipedia.org/wiki/Wim_Claeys , https://nl.wikipedia.org/wiki/Boombal ,
Over Walter De Buck : https://nl.wikipedia.org/wiki/Walter_De_Buck ,
Over ’t Vliegerke : https://nl.wikipedia.org/wiki/%27t_Vliegerke , en het is NIET van Kartel Waeri ?
want … Apollinaire Lienart : https://www.wreed-en-plezant.be/wrdprs/2017/01/met-mijne-vlieger/ ,
Tekst Klokke Roeland : https://nl.wikipedia.org/wiki/Klokke_Roeland_(lied) ,

1984-1985, schip 10 ~ de kaasplank

Die kaptein was een beetje een elitair mens.
Zo'n heer met een zijden halsdoekje in de openstaande kraag van zijn hemd.
Hij voerde aan tafel conversaties over Florence en musea
en andere uitgelezen onderwerpen, een gesprek onder heren waardig.
Alleen waren zijn tafelgenoten niet zozeer heren die kwamen tafelen,
zij waren hardwerkende mannen die van hun maaltijd wilden genieten
want de maaltijd betekent vrije tijd en een moment van rust.
Eventueel wat loos gebabbel erbij, maar niet elke dag gesprekken over kunst en cultuur.

Bij momenten kwam er weinig reactie op de onderwerpen van de kaptein.
Soms stokte zijn monoloog en dan had ik oprecht medelijden met hem.
Hij moest niet op een vrachtschip varen, hij zou een cruisekaptein in de Middellandse Zee moeten zijn.
Daar zou hij dan de tafelgasten onderhouden over Cartagena en Venetië.
Zo zag ik het, want over de kolenterminal in Tubarão waar we gingen laden,
vallen weinig culturele weetjes te vertellen.

Op zondagavond werd er wijn geserveerd aan tafel.
Mijn eerste zondag weer aan boord was er witte wijn voorzien.
Ik vroeg aan de chef steward/kok waar ik de ijsemmers kon vinden.
Volgens hem waren er geen ijsemmers aan boord, hij had al eens gezocht.
Maar de flessen liggen sinds gisteren koud hoor, zei hij.
'k Kreeg de sleutel mee om in de locker te gaan zoeken, nee, in de rekken geen ijsemmer te vinden.
'k Ging de sleutel terug brengen en zei dat ik eens in het magazijn ging kijken,
misschien stonden ze daar? De chef dacht van niet maar ik kon altijd eens rondkijken.

Geen ijsemmers te zien, maar wat stond daar onderaan de rekken, zeevast gezet?
Een stapel witte lege half-grote haringemmers! Die van 40 stuks. We waren gered.
Etiketten eraf, handvat eraf, uitwassen, een bord met serviette eronder, serviette erop en we hadden ijsemmers.

De kaptein was in de wolken met de ijsemmers en hij vond ze helemaal niet camping
want een plastic ijsemmer is nog altijd beter dan geen ijsemmer.
Toen hij ze op de tafel van de officieren ook zag staan, complimenteerde hij mij.
Zijn tafelgenoten zwegen en de dag erna vertelde de chef steward me vanwaar die donderwolken.
Ze vonden me een mouwveegster, met mijn ijsemmers.
Kermille.
Een mens doet moeite om de tafels wat afwerking te geven en dan is men een mouwveegster …?

Bleek dat 'die met zijn fijne manieren' al eens naar ijsemmers gevraagd had,
en die waren er niet, en dan kom ik wat gedienstig doen met haring-emmers.
Mouwveegster dus. In scheepsjargon bestaan daar lelijker woorden voor, maar die zet ik hier niet.

Op donderdag werd na het avondeten de kaasplank aangeboden.
Ik was bezig in de mess en de chef gaf de kaasplanken door,
een voor de officieren, een voor de kapteinstafel.
- Deze is voor de kapteinstafel, zei hij.
- Dat zie ik aan de hoeveelheden. Maar geen Hervekaas voor de kapteinstafel, klopt dat?
- Ja, dat is hier al wat geweest, zuchtte hij. Den ouwe wil geen Herve op de kaasplank, want Herve stinkt.
- En vinden de drie anderen dat ook ?
- Néé, de 1^ste stuur en de chef mécanicien zijn zot van Herve. Dat is het juist.
  Maar den ouwe wil geen Herve op de plank zien.

Oelala, er gebeurde aan die tafel veel meer dan ik zag of kon merken.
Ik nam twee ondertassen, paste daarop twee glazen dessertkommetjes ondersteboven
en we hadden stolpjes.       
- Wil de marco (marconist) ook Herve?
- Nee, die doet mee met den ouwe natuurlijk, dat ventje is de mouwveger van de kaptein.
- …. ? véél meer dan ik zag of ik kon merken.

We hadden twee kaasstolpjes, ik sneed een Hervekaasje in twee
en onder hun stolpjes zette ik de helften mee op de plank. De chef zag me doen.

- Daar trekt gij uw plan mee hoor. Ik wil geen ambras.

Toffe baas was die chef steward, ik stond er alleen voor met de Herve,
terwijl we voor reparaties van mankementen in zijn keuken en in de bewoning
toch eerder de chef mecanicien en de 1^ste stuurman nodig hadden dan de kaptein.
Men kon dié twee mannen maar beter tevreden houden.

Na de hoofdschotel zette ik de kaasplank tussen de marco en de kaptein
en werd de kaptein nu niet wat bleek boven zijn gentlemensjaaltje?

- Mevrouw … zei hij. Die kaas …
- Die kaas is afgedekt kaptein, stolpjes.

Ik nam de twee schoteltjes met stolpje van de plank en zette ze een plaats verder,
naast het bord van de chef Mécanicien en rechtover bij de 1^ste stuur.
Hun gelaat lichtte op. Een glimlach tot achter hun oren.
En of er nog stokbrood was. Natúúrlijk was er nog stokbrood, hier is een extra mandje.

- Mevrouw …, -de kaptein weer, onze heer met smaak- vindt u niet dat Herve stinkt?

Hij sprak niemand aan bij de voornaam, en aangezien ik geen rang had was het 'mevrouw'.

- Nee kaptein, Herve heeft een aroma, heeft een uitgesproken geur. Stank is totaal iets anders.

Man, ik kuis een aantal toiletten aan boord, wilt gij écht weten wat ik stank noem?

De chef mecanicien en de 1^ste stuur aten met smaak hun eigen royale portie kaas.
Die dag was ik gered door het aroma / de geur van Herve.
Ik had er twee sterke bondgenoten bij én, voor de rest van mijn contractperiode
was ik van de smet van mouwveegster vanaf. Ook toen de voorraad Herve al lang op was.

HiH-10/2016, blog02 tekst 008

1984-12-08, 13h nog altijd op anker bij Gdansk (Polen)

We liggen nog altijd hier verdomme! Ik heb "der Sturm" van Beethoven maar opgezet, zo kan ik wat langer
koleirig blijven. Maar dat is nog niet alles. Ik zou op dit uur moeten siësten om mijn avondservice
fatsoenlijk te kunnen doen. Wat is er nu gaande : twee cabines verder is de boots aan het zagen & timmeren
& zagen in de cabine vd wiper. En 't zal nog lang duren, olé. Al goed dat de Hitachi kan doorblazen en dat
Der Sturm goed opgenomen is (Danku Laura!) Backhaus toetst er ook niet naast hè.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Backhaus ,
https://www.youtube.com/watch?v=cTTn111-kJA&list=PLq5BZ7l4JWnBdKEJ2uRmj809vqDHpokKU&index=42&t=0s , enkel de eerste beweging, 08min27 

Daartussen klinkt dan die zwie-ie-ie van de boor en het gehamer van de hamer en dan nog het gezaag van de zaag ...
Plezant is dat hier de laatste tijd. Veel zon en zeelucht, zei de dokter, en ze werd stewardess. 

Sinds 02/12 liggen we hier te ankeren. Erg hé. Dat stilliggen is wel efkes plezant maar na een paar dagen
is het alsof de mensen ook stilvallen. Er zit (letterlijk) geen vaart meer in. Niet in 't schip en niet in de mensen.
Ik krijg met moeite het ene been voor het andereen bij de rest van de bemanning lijkt dat ook zo. 

06/12 was wel tof: grote speculosen harten en chocolademelk voor ontbijt.
Het is de eerste keer dat ik Sinterklaas weet vieren op een schip. Hoewel dat niet zo ongewoon zou mogen zijn hé.
Elk feest is een afleiding en in Nederland is het toch ook feest voor iedereen, niet enkel voor de kinderen.
Trouwens, het zit hier vol grote kinderen.  

        Deze chef steward was van beroep bakker/patissier maar na een echtscheiding was hij om den brode gaan varen.      
        Dat hield in dat hij kok was aan boord, een natuurtalent want het eten was meer dan lekker,
        maar hij was ook een wat schuchter mens. En voor een baas van een departement is dat een nadeel natuurlijk. 
        Dat is achteraf gebleken op een ander schip. Dat is in 1993 of 1995 gebleken op een ander schip. 

Morgen gaan we tegen de kaai, zeggen ze. Maar dat zeiden ze vorige donderdag ook.
Verder is hier bitter weinig nieuws, behalve dat mijn spons spoorloos is.
Waarschijnlijk gepikt door de mannekes van de brug. Boeiend nieuws hé. 

Met dat lang ankeren zou het wel eens begin februari kunnen zijn eer we nog eens in België lossen,
maar die langoesten (als ik er ginder vind aan een goeie prijs) gaan toch de diepvries in. Dat kan dus niks geen kwaad.
More days, more money. Zo houden we hier het moreel hoog. Of toch halfstok, en dat is al een prestatie op zich. 

        De langoesten in die ik zou kopen in Vitória (Brasil) dat was ook weer een klucht. 
        'k Had bij een aantal mensen in België   de bestelling genoteerd en hen op het hart gedrukt dat ze vooral  
        plaats moesten voorzien in hun diepvriezer, zo tegen eind januari of begin februari. 
        Dan is het hartje zomer op het Zuidelijk Halfrond en wat bleek, het was het seizoen niet voor langoesten. 
        Nergens in Vitória een langoest te zien, noch op de markt, noch elders. Zelfs niet in plastic! 
        Toen heb ik met blozende kaken een telegram verstuurd : geen langoesten, zeg het voort. Chot, wat was dat toen rot!

te gast bij Wim Helsen ~ Laura van Dolron
met het gebed 'The Serenity Prayer'

            God schenk me de sereniteit om te aanvaarden wat ik
        niet kan veranderen.
        De moed om te veranderen wat ik
        kan veranderen.
        En de wijsheid om het verschil te kennen. 

         

        Van Dolron in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a39/
        11min07

Persoonlijk zou ik het een Bede om Sereniteit noemen, want sereniteit overkoepelt kalmte, volgens mij.
En het woord gebed vind ik niet nodig, en het woord god evenmin. Hou het globaal.

Het viel me op dat ze in haar beschrijving van een AA-lokaal ook de TL-buizen vermeldde.
Dat vindt Van Dolron blijkbaar markant genoeg om een interieur, een decor en dus ook een sfeer te beschrijven.
En daar kan ik helemaal inkomen.
Het gezelligste interieur kan veranderen in een gevangenis, gewoon door de belichting te wijzigen.

Laura van Dolron, een sterke studiogaste, maar wat een geluk dat er ondertiteling is.
       
Over Laura van Dolron : https://nl.wikipedia.org/wiki/Laura_van_Dolron,
Over Gebed om Kalmte : https://nl.wikipedia.org/wiki/Gebed_om_Kalmte,

1984-12-01, Kielerkanaal   https://nl.wikipedia.org/wiki/Noord-Oostzeekanaal  

         Kopiekes doorgeven aub, mijn carbonnekes zijn op. 

Het is hier inderdaad zeer mooi. Het lijkt nogal op de Grote Meren -tussen Canada & USA- en het is hier ook bitter koud.
Daarom ga ik niet buiten staan kijken naar wat er te zien is, ik heb het gevoel dat ik het al ken. En daarbij, ik heb geen zin om
een snuitvalling te krijgen. Tijdens de service kan zoiets niet.
Iedereen heeft hier al op de gekste uren moeten werken en is doodmoe.
Voor ons ook extra werk, 1 loods en 3 wielmannen aan boord en 't schip ligt nog niet proper.
Ambetante sfeer aan boord. Waren we al maar weer op den Atlantic, daar is het rustiger.
Geen loodsen meer en matrozen en mecaniciens moeten dan geen zeewacht meer lopen en
dan komen we wat op ons effen. 

En na Vitória (Brasil) weer naar huis hé, zo moet dat. Want al die vermoeide slechtgezinde mensen
maken mij ook slechtgezind. En ondertussen verwachten de loodsen & co bediend te worden met de smile. 

1984-12-02, Oostzee (Baltische Zee)

Goed nieuws : we gaan drie dagen op anker, dan kunnen we wat op ons effen komen. Eigenlijk is het geen officieel nieuws,
ik heb het opgevangen aan de kapteinstafel tijdens de service. Dat ben ik direct gaan verderbabbelen natuurlijk,
met de vermelding dat het topsecret was. Dat gonst direct verder natuurlijk, ge ziet ze per twee of drie fluisteren.
Héhé, als ik zo twee of drie keer een betrouwbaar berichtje kan doorgeven zal ik de vierde keer eens
een ENORME mop uithalen. Wat weet ik nog niet, maar het moet iets goed worden.

Misschien is drie dagen anker ook drie dagen later thuis, maar het is nodig dat we efkes uitblazen want
het is de afgelopen dagen te gek geweest. Ziezo, nu ga ik siësten en hopen dat ik er intijds uit geraak. 

-----

Dit papier is mogelijk niet zo geschikt om langs twee kanten te beschrijven, maar ik ga het toch eens proberen.
'k Heb namelijk maar 200 van die blaadje bij, ziet ge.

De collega is nogal aan de trage kant. Dat is eigenlijk wel goed, daardoor rem ik ook een beetje af.
Ze zullen aan onze kruissnelheid moeten wennen.

Gisterenavond ging ik de vuilnis overboord kiepen (donker!) en ik sla met mijn ellenboog tegen de stormdeur.
Nu ziet mijn ellenboog eruit als een regenboog. Wel mooi, maar ik heb zo weinig om er bij aan te doen. (PPG) 
Vanmorgen sla ik met mijnen appel -mijn hoofd- tegen het slot van de frigo, 't was chic hoor.
Nu heb ik een buil als een ei op mijn hoofd. Dat is dan tenminste één vers ei aan boord.
(weeral een PPG – wat een PPG is vraagt ge best aan Laura)