Archief

vervolg schip 14 brief 05 ~ 21h35 

Ziezo, 'k heb mijn musicasettes op orde gelegd en 4 bloezen gestreken, allevier blauwe.
De MC's op orde leggen was de zwaarste job. Nuja, 1 keer om de 2 maanden is nog niet té zwaar.
En 't was nodig ook want die schuif zag er nogal uit. Zo nog 2x orde maken en ik kan ze al weer inpakken,
want dan zijn de 6 maanden om. -het zijn uiteindelijk 8 maanden geworden want later in Antwerpen heb ik bijgetekend. 

'k Heb ondertussen gemerkt dat ik een flink aantal MC's thuis gelaten heb. Domweg vergeten?
Ofwel vond ik ze tijdens het inpakken niet de moeite om ze mee te nemen. Dat kan ook. 

Wat ik al wel weer ingepakt heb is mijn wekker. Een wekker met snoer. Dat ding slaat hier tilt.
Na de 1^ste dag was hij al weer ingepakt. Moest ik daarvoor zoveel moeite doen!
We worden hier trouwens per telefoon gewekt. dat heeft zijn voor- & nadelen. Liefst wordt ik gewekt met
een tas koffie en een toastje met boter & confituur maar dat zal wat veel gevraagd zijn, vrees ik. 

        Dat elektrische wekkers en klokradio's doldraaien aan boord komt omdat zij gemaakt zijn op 50Hz 
        wisselspanning en het schip staat op 60 Hz. Aan andere elektrische toestellen is dat verschil van 10 HZ 
        niet te merken, omdat het geen precisie-instrumenten zijn. https://nl.wikipedia.org/wiki/Hertz_(eenheid)#Enkele_voorbeelden 

Mijn cabine ziet er heel wat beter uit dan de cabine op schip 13 hoor. Ze is ruimer en ik heb zelfs een frigo.
Dat was ook lang geleden, van in '83 op schip 09. Alleen heeft ze geen zicht op zee. Ik zit midships op het maindeck
en ik kijk uit op een hoop pijperijen. Maar een mens kan niet alles hebben. Boven bij de matrozen kijken ze wel uit op zee,
maar ze hebben geen frigo en hun cabines zijn zo groot als een volière. Als ze de kleerkast willen opendoen moet eerst
de badkamer dicht en de cabinedeur moet dicht als ze de badkamer willen open krijgen. Nog erger dan op schip 13.
Dan heb ik toch liever de cabine hier beneden. De meubelen zijn in een soort formica, een vaal mat oranje.
Da's al wat beter dan dat namaakhout. 

In de cabines van de officieren ligt vasttapijt. Da 's natuurlijk weer heel ondankbaar werk om dat te onderhouden, vooral
omdat er geen shampoo-machientje aan boord is. Maar daar maak ik me nog geen zorgen over.
Stofzuigen is voorlopig voldoende er is nog genoeg ander werk.
Vandaag ben ik eens aan de schabben van de pantry begonnen. Ik wou die 'efkes' doen alvorens de vloer te schrobben.
Toen ik ze leeggemaakt had was het natuurlijk veel erger dan ik gedacht had. Zo efkes met een natte doek overgaan
zou niet veel opgelost hebben. Alles plakte in die kastjes. Verdomme, en het was al 16h40!
Dan maar met de grove borstel en de spuit er in.
Het werd alsmaar later en die pantry moet droog liggen tegen 17h15 want dan komt daar weer een pak volk door
en tegen 17h30 moet ik moet ik gedoucht & omgekleed gereed staan. 'k Kreeg het nogal warm.
En ondertussen maar foeteren op collega Marie. Is dat een manier om uw terrein achter te laten?
'k Heb al met een ander soort mensen gewerkt hoor. 

Ik ben dus die kastjes aan het spoelen met de spuit en waarom weet ik niet, ik kijk eens meer opzij:
er was een pak water de mess matrozen in gelopen. Gelukkig stonden de stoelen daar nog van de vloer,
het water daar opgenomen en de airco wat hoger gezet. Het was er rap droog.
En dan in de pantry maar water wegtrekken, naar het afvoerputje aan de andere kant.
Het schip helt al enkele dagen naar bakboord. Dat was ik vergeten.
Het afvoerputje van de pantry ligt aan de stuurboorkant.
Het was me daar een gevecht tegen het water en tegen de klok en vraag me niet hoe maar om 17h15 was
de klus geklaard en hing mijn tong op mijn voeten.
Toen ben ik op 't gemakske ene gaan pakken in mijn cabine. Dat had ik verdiend, vond ik.
Raprap omkleden en naar de pantry op post. Zodoende moet ik nu nog douchen.
Dat ga ik direct doen zie, want het is ondertussen al 22h30.

te gast bij Wim Helsen ~ Francesca Vanthielen
met sonnet 'LXXXIX' van Pablo Neruda

           Wanneer ik sterf, wil ik je handen op mijn ogen:
        ik wil dat het licht en de tarwe van je dierbare handen
        nog een keer hun koelte over mij uitspreiden:
        ik wil de zachtheid voelen die mijn lot heeft veranderd.

        Ik wil dat je leeft terwijl ik, slapend, op je wacht,
        ik wil dat je oren de wind blijven horen,
        dat je de zeegeur ruikt waar we samen van hielden
        en dat je blijft lopen op het zand waar wij liepen.

        Ik wil dat al wat ik liefheb blijft leven,
        en jou heb ik boven alles liefgehad en bezongen,
        Daarom, mijn bloemrijke, moet je blijven bloeien,

        opdat je bereikt al wat mijn liefde je opdraagt,
        opdat mijn schaduw je haar blijft beroeren,
        opdat men zo de zin van mijn lied begrijpt.

         

        Vanthielen in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a44/
        10min45
       
Over Francesca Vanthielen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Francesca_Vanthielen,
Over Pablo Neruda : https://nl.wikipedia.org/wiki/Pablo_Neruda,
Over het werk, 100 liefdessonnetten, 1959 : https://en.wikipedia.org/wiki/Cien_Sonetos_de_Amor ,

1987-06-03, 13h15, op zee

'k Was over planten bezig hè? Awel, er zijn zeker 6 dracaenas aan boord. Ze staan er goed voor behalve een paar
die in een patrijspoort stonden, achter glas in volle zon. Maar daar is ondertussen aan verholpen.
Ik vond ze zelfs mooier dan yucca's nu. Er zit meer afwisseling in het blad.
Avocado’s hebben we hier ook, er zijn zelfs een paar struise boomkes bij. 'k Heb zo’n 40-tal bakjes staan,
verspreid over gans het kasteel. Tof hoor. De 3^de stuur en de elektrieker zijn nog zotter dan ik. Zij hadden elk
potaarde en zaad uit België meegebracht. Verder worden hier alle mogelijke fruitpitten in de grond gestopt.
Meloen en pastek hebben de voorkeur, die schieten het snelst en geven weelderig groen.
Ik heb ook nog een flink aantal waterpottekes staan -afgesneden waterflessen- met avocadopitten in.
Sommige maken al wortel. Tof hoor. We noemen het schip nu de Floral ipv de Coral. 

Sebiet ga ik douchen, want ik verspreid zo lichtelijk de geur van javel. 'k Heb vandaag de badkamers uitgewassen.
Dat zijn er 12. Nadien geurde het kasteel als een zwembad. 'k Heb de truk gevonden hoor. 'k Maak een sterk sop
van bruine zeep met bleekwater, ik zet de schrobber op de schotten, de wanden en de vloer,
het sop efkes zijn werk laten doen en naspoelen met de douche.
Drogen doet het vanzelf wel dank zij het ventilatiesysteem.
En dat het bleekwater wat langer blijft ruiken dan gewoonlijk, dat geeft niet. Zo weten ze tenminste dat
de badkamers hun beurt gehad hebben deze week. Met de ventilatie is die geur om 15h wel weggezogen en geblazen.
De job hangt eigenlijk aaneen van de trukskes. Enfin, da's weeral geklaard tot volgende woensdag.
Gisterenavond heb ik nogal staan doorstrijken. Alle witgoed is klaar.
Als ik vanavond weer zo’n acute aanval van ijver krijg dan strijk ik mijn gekleurd goed ook in één trok door.
ALS hè, want geen ijver, geen strijk hoor. Na de werkuren doe ik enkel nog waar ik écht zin in heb.
Dromen van een bezoek aan de kapper bvb. Ge zou me hier moeten zien lopen.
Precies een boskat. Vanachter hangt mijn haar al tot op mijn schouders en vooraan hangt het tot over mijn ogen.
Om te werken draag ik alles achteruit op een staart, maar da's nog veel te warm. Gelukkig wordt het binnenkort koeler.
We zijn toch al ter hoogte van Trinidad en Tobago, maar dan wel in het midden van den Atlantic.
De andere mensen lopen met kort haar omdat ik het knip. Maar in mijn eigen haarbos durf ik mijn schaar niet zetten.
Wie weet hoe loopt dat af. Daarom los ik het op met een rekkertje. Het moet maar goed zijn tot Cape Town.
('k Verwacht precies nogal veel van die 10 dagen in Cape Town, teveel misschien. Owee.)

Eigenlijk had ik vandaag moeten doorwerken tsn 13h en 15h, smokeroom en mess officieren.
Maar dat zal voor morgen zijn. Die 12 badkamers zitten nog in mijn spieren.
Om 15h30 volgt er ook weeral een full-speed job. Vertragen, want anders ben ik vanavond geen mens meer voor de afwas.
Als ik zo overdenk wat er nog allemaal moet gedaan worden vóór Richardsbay, dan rijzen mijn haren ten berge (allemaal).
Schone cadeau van de collega Marie. Is het zo dat men de secteur overdraagt aan de volgende? Geen beroepsfierheid?
Bon, ik ga niet teveel zagen over de job, dat lost niks op.

Zeggen dat hier mensen aan boord zijn die nog energie overhouden om 's avonds beneden powertraining te gaan doen
en te pingpongen. Vrij verdacht vind ik zoiets. Wie heeft er na een zware dag aan deck of in 't machien nog fut over.
Of is het daar toch niet zo zwaar werken als ze zo graag beweren? 'k Zal nog eens medelijden hebben met hen zie! 

Onlangs was er zo’n beetje touwtrekkerij met de nieuwe 1^ste stuur (onze baas) over de pingpongtafel beneden.
Die gebruik ik om de lakens van de scheepswas op te vouwen. Hij heeft het uiteindelijk zo gelaten want op de
smalle werktafel in de laundry kan men geen grote stukken vouwen, dat zag hij ook wel.
Hij staat elke voormiddag touwtje te springen, 2000x, op het bovendeck. Verder staat nu in het hospitaal
een hometrainer en een roeimachine. Op die hometrainer doet hij elke dag ± 15km in 30min.
'k Vraag me af waar dat allemaal goed voor is. Toch gek dat de lagere bemanning zoiets nooit nodig heeft hè.
Môja, me niet teveel afvragen hier, dat is niet goed voor mijn gemoedsrust. -vaarde ik voor mijn mentale gezondheid? 

Met dat al lijkt het hospitaal op een trainingszaal en als we ergens scheepvaartinspectie krijgen hangen we.
Degenen die daar ooit met een gewonde binnen moeten breken zelf een been over de roeimachine
en er staat maar één ziekenbed hè.

te gast bij Wim Helsen ~ Dominique Deruddere
met een fragment uit 'Moondance' van Van Morisson

          Well, it's a marvelous night for a moondance
        With the stars up above in your eyes
        A fantabulous night to make romance
        'Neath the cover of October skies
        And all the leaves on the trees are falling
        To the sound of the breezes that blow
        And I'm trying to please to the calling
        Of your heart-strings that play soft and low
        And all the night's magic seems to whisper and hush
        And all the soft moonlight seems to shine in your blush

        Can I just have one more moondance with you, my love
        Can I just make some more romance with you, my love 

        

        Deruddere in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a43/
        11min 27

Op 04min19 zegt Deruddere : "Het is simpel Engels. Voor een elfjarige
is het totaal te begrijpen, dus ook voor mij. En voor iedereen."
Daar geloof ik niks van. Zijn broer zal wel geholpen hebben met de finesses in de tekst.
Dit taalgebruik is een poëtisch en ook versluierd Engels, niks simpel voor een kind van elf.

Dat hij toen geraakt was door de sfeer van het nummer, geloof ik dan weer wel.
Sfeer is meer dan alleen maar een tekst met beeldspraak. Er is de muziek, de stem, het ritme…
En een kind reageert op het geheel, met inlevingsvermogen.
Maar dat hij de tekst toen al 'simpel' Engels vond, nee. Da's larie.

Over Dominique Deruddere : https://nl.wikipedia.org/wiki/Dominique_Deruddere ,
Over Van Morrison : https://nl.wikipedia.org/wiki/Van_Morrison , https://www.youtube.com/watch?v=GTxIG3nbINw , 04min32
Over Moondance, 1970 : https://nl.wikipedia.org/wiki/Moondance_(album),

1987-06-02, op zee

Gisteren ben ik om 14h50 gestopt met schrijven, ik dacht nog 10 minuten en dan ga ik naar de coffeetime.
Maar eerst ging in die 10 minuten efkes mijn benen bijwerken, want voor het poetswerk loop ik in short rond
en dan moet het in orde zijn newaar. Nu dacht ik dat het schip niet bewoog maar na 16 dagen op zee
merkt men zoiets niet meer. Tenzij men met precisie-instrumenten bezig is zoals een gloednieuwe,
vlijmscherpe gilette bvb. Dan rolt het schip ineens weer wél. 'k Bekijk mijn linkerbeen eens: 2 grote krassen in mijn vel.
En bloeden! Ondertussen had ik niet gezien dat aan mijn rechtervoet al een plas lag van ± 20cm.
Op de duur hing alles onder het bloed. In mijn badkamer was 't precies een Hitchcockfestvival. 

Ik bel naar de crewmess om te vragen of iemand me de eerste hulpdoos uit de keuken wil brengen.
Geen bloedstelpende watten. Gewone watten genoeg om een matras mee te vullen, maar aan boord niet één plukje
bloedstelpende watten. Straf hè. Stel u voor dat er iets serieus gebeurt. Nu zien mijn benen er uit alsof ik ze geraspt heb. 

Gisteren heeft iemand naar huis gebeld. Het is naar hij vertelt geen fameus weer in België.
Hier werken ze in bloot bovenlijf aan deck. Behalve de 3^de stuurvrouw natuurlijk, maar zij is ook in zomertenue hoor.
Al goed dat de airco hier prima functioneert. 't Zou anders niet uit te houden zijn in deze koekendoos.

Alle buitendeuren en patrijspoorten zijn hier potdicht. Safety first, dit is een gastanker.
Dat was ik al wel gewoon van schip 09 en schip 11, maar gezellig is toch anders.
Voorlopig kan ik niet aan deck, mijn benen moeten eerst nieuw vel krijgen.
'k Zal in de sauna wat gaan liggen vloeken. Een mens moet toch ergens gaan relaxen. 

Volgens de meteo's die ze op de brug ontvangen is het rotslecht stormweer aan de Kaap: 8 en 9 Beaufort.
Dat belooft voor volgende week. En we moeten er 2x rond met dit klein schipke.
Eerst om te gaan lossen in Richarsbay en dan terugkeren om in droge dok te gaan in Kaapstad.
Plezant vooruitzicht. ’k Heb al geen zin meer. ’k Zal maar stoppen met schrijven anders verspil ik nog een complete blz
aan gefoeter en gezaag. https://nl.wikipedia.org/wiki/Schaal_van_Beaufort#De_windkracht_volgens_de_schaal_van_Beaufort 
 

            wikipedia
19h45

Ziezo, hier ben ik weer. De service was eens op tijd afgelopen vandaag. Dat gebeurt niet gauw.
Ik ben recht naar mijn kot gestevend, 'k heb orde gemaakt en de kleren voor morgen gereed gelegd.
Nu zit ik hier in een proper kot, muziekske aan, pintje erbij, een sigaretje en een blad voor mijn neus.
Allez vooruit, schrijven maar. Als ik nu nog wist waarover zou er niks aan de hand zijn.
De huis-,tuin-& keukenprobleempjes van boord zijn het vermelden niet waard en voor de rest wordt hier
geen geschiedenis gemaakt. Les gens heureux n’ont pas d’histoire. 'k Ga een beetje kleren strijken.
Misschien kom ik dan wel op een anekdote die de moeite is om een paar lijnen aan te besteden. 

Ah ja, het bier is op. De laatste dozen zijn gisteren uitgehaald. Er zijn al een paar aan het gniffelen, want
we zouden pas 11/06 in Richardsbay toekomen. Dus : ofwel moeten de bierdrinkers de riem aanspannen,
ofwel vallen ze zonder. En met het slecht weer aan de Kaap kunnen we nog flink wat vertraging oplopen ook.
Dus zal ik wel zonder vallen. (Alsof dit een anekdote is om een paar lijnen aan te besteden. Poeh!)
Goed, nu ga ik wat strijken. 

PS : ivm dracaenas, er zijn er nogal wat aan boord.

te gast bij Wim Helsen ~ Frank Deboosere
met een gedicht van Martinus Nijhoff

            De wolken

        Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
        Lang-uit met moeder in de warme hei,
        De wolken schoven boven ons voorbij 
        En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag. 

        En ik riep: Scandinavië, en: eenden, 
        Daar gaat een dame, schapen met een herder - 
        De wond'ren werden woord en dreven verder, 
        Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende. 

        Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek, 
        Ofschoon de hemel vol van wolken hing, 
        Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding 
        Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek. 

        - Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide 
        En wijst me wat hij in de wolken ziet, 
        Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet 
        De verre wolken waarom moeder schreide -

        

        Deboosere in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a42/ 
        12min27
 
Wolken kijken was op zee heel gewoon. En navenant de breedtegraad varieert het nogal,
van indrukwekkende wolkenpartijen tot een enkel wit scheetje dat daar hangt als versiering.
We hebben een paar mooie foto’s van wolken, maar dat is voor later.

Martinus Nijhoff is al vaker meegebracht naar de studio en dit vindt ik een heel sprekend gedicht, alleen,
Deboosere declameert het kapot volgens mij. Het had iets soberder gemogen. 

Op lijn 5 staat 'En ik riep:'.
Ja, het jongetje in het gedicht roept, maar dat wil niet zeggen dat degene die het gedicht brengt moet roepen.
Zelf roepen overschreeuwt de melancholie van de verzen die volgen.
Men kan ook gewoon aangeven dat het jongetje riep.
En de opeenvolging van Scandinavië, eenden, een dame, schapen met een herder is ook te energiek.
Ik vind het een prachtig gedicht, jammer van de voordracht.

Over Frank Deboosere : https://nl.wikipedia.org/wiki/Frank_Deboosere ,
Over Martinus Nijhoff : https://nl.wikipedia.org/wiki/Martinus_Nijhoff ,
Foto’s wolken : https://nl.wikipedia.org/wiki/Mammatus, https://nl.wikipedia.org/wiki/Cirrus_(wolken) ,

1987-06-01, 13h, op zee 

't Is me weeral een week geweest hoor. Waar was ik nu gebleven …

Ah ja, bij dé spaghettisaus. Awel, ik ben de volgende dag naar het Brits schip gestapt met een emmer
vers gemaakte spaghettisaus om hen te bedanken voor de hulp, zo moest de Britse chef niet koken.
Om 08h45 komen we daar toe, zijn saus stond al op. De trip naar het ander schip is weer een verhaal apart hoor.
Dat vertel ik thuis wel, anders komt er geen einde aan de episode.
We hebben er een tas koffie gedronken, de Britse chef zou mijn saus invriezen en later gebruiken. 

        Ik zal het hier nu direct vertellen. Om 06h was ik aan de saus begonnen, een pot voor onze bemanning,
        en een pot voor de Britse reddende engelen van verse groenten & fruit. 
        Rustig laten sudderen tijdens de ontbijtservice. Saus klaar en in emmer. 
        De emmer (een witte, voor voeding) was vol tot iets onder rand en woog natuurlijk een pak zwaarder 
        dan een emmer water. Een handdoek er over gebonden en we waren weg. Marie ging mee. 
        Of zij zomaar weg kon van haar werk vroeg ik niet, op dat ogenblik was ik KEUKEN en zij was ONDERHOUD. 
        Ik had me dus niet te moeien, maar ik herinner mij dat ik wel bedenkingen had, want van op deck en 
        van uit alle patrijspoorten kan men ons zien stappen. Voor mezelf was ik gerust, want ik had van capt ST 
        carte blanche gekregen ivm mijn tijdsgebruik, maar Marie niet. 

        Het schip was bijna geladen en lag op ongeveer dezelfde hoogte als de kaai. Onze gangway was binnengehaald 
        en vervangen door een korte houten loopplank. Veel veiliger vond ik dat, met het oog op die saus. 
        Voor we die loopplank afgingen moest ik efkes van hand veranderen, want die emmer woog werkelijk zwaar. 
        Marie vroeg of zij de emmer zou dragen. Ik antwoordde : nee. 
        Waarom niet, en of ik haar niet betrouwde. Ik keek eens recht in haar ogen en zei : nee. 

        Ik vertrouwde haar om twee redenen niet.
        Ten eerste : ze was tengerder dan ik, waarom zou zij die zware emmer kunnen dragen? 
        Ten tweede : ze was een sufkop die niet keek waar ze haar voeten zette en om de twee stappen kon struikelen 
        met mijn bedankingscadeau. Dit was niet zomaar een emmer spaghettisaus, dit was een emmer goud! 
        Die emmer moest zonder ongelukken aan boord van het Brits schip geraken. En telkens als hij te zwaar werd 
        zou ik wel van hand veranderen, zo dikwijls als nodig. Zij niet, zij zou mogelijk die emmer laten vallen. 

        Toen we bij het Brits schip geraakt waren, kwam de matroos van wacht de gangway af en deed teken 
        dat hij de emmer wel zou overnemen. "It's heavy" zei ik. Maar misschien heeft hij dat niet eens gehoord. 
        Matrozen hebben spieren en daardoor hebben zij een ander idee dan ik over wat zwaar is en wat niet. 
        De emmer werd tot in de keuken gebracht. Missie volbracht.

Om 12h is ons schip vertrokken en wij maar wuiven met keukenhanddoeken. Wie bij hen niet te druk bezig was
stond ook te wuiven. 't Was plezant geweest en 't was voorbij. Gelukkig maar. Want ik had die middag nog altijd
hoofdpijn van dat avondje Engels praten. Als een mens dat niet meer gewoon is hé … 

Sindsdien heb ik hier nog eens saus mogen maken, deze keer met meer plezier omdat het niet moést.
En gehaktballetjes ook al eens. Onder leiding van Dominique natuurlijk. Da’s wel de 1^ste chef die mij
in zijn potten laat rommelen. Behalve chef PH dan, maar daar was bij momenten een hoekske af.
In '82 was dat. -op schip 07-  

16/05 zijn de anciens vertrokken & de vervangers toegekomen. 
Slechts zes vervangingen in het totaal maar wat een volksverhuizing!
We waren ineens met 27 + een cargo surveyor = 28 mensen aan boord van dit schipke.
En dan al die Amerikanen die hier rondlopen aan boord.
Ik was blij toen ik de 17^de ’s morgens de zes zag vertrekken en nog blijer toen we in Houston van de kaai gingen.
Met al dat werk heb ik in Houston geen boodschappen kunnen doen. Gelukkig heb ik in de 6 lege cabines nog wat
achtergelaten shampoo en tandpasta gevonden. Anders kon ik gaan bedelen links en rechts.
Maar ik kom nog allerlei tekort. Dat zal voor Capetown zijn vrees ik. We gaan lossen in Richardsbay en daarna
gaat het schip in droogdok in Capetown. 'k Heb nog nooit droogdok meegemaakt. Ik ben benieuwd wat dat voor ons,
qua job zoal inhoudt. In Richardsbay komt capt BDS terug. Dat vind ik niet zo'n prettig vooruitzicht.
We konden het heel goed stellen met capt ST, maar ja, ons gedacht wordt hier niet gevraagd hé.
Capt BDS zijn broerke is hier al aan boord. Hij is voor het ogenblik 2^de mecanicien en in Richardsbay
vervangt hij deze chef mecanicien. 't Zal wat worden met die twee broertjes daarboven. Hunne pa is walkaptein
bij deze rederij, voor 't geval ge het niet moest weten.

'k Hoop maar dat ze niet teveel nutteloze & nodeloze
veranderingen gaan doorvoeren want het loopt hier nu op wieltjes en dat zouden we graag zo houden. 

Marie is vervangen door een 2^de kok/bakker (2^nd Cook/Baker). Eindelijk een volwaardige ploeg in de keuken
Sinds 16/05 moet ik niet meer in de keuken werken en BLIJ dat ik ben!
Het waren zes memorabele en bewogen weken. Aub nooit meer, grootkeuken ligt me niet. 

        Terwijl ik dit typ voel ik weer de pijn tussen mijn schouderbladen, alles woog zo zwaar.
        En de pijn in de benen, lang stilstaan aan een werktafel is niks voor mij. Toen al niet. 
        Dat er een 2C/B zou komen in de plaats van een andere steward(ess) hebben Dominique en ik 
        samen bepleit bij capt ST. Hij en zijn madame kenden mijn manier van werken van op schip 09, en dus 
        geloofde hij mij toen ik zei dat ik het onderhoud in dat klein kasteeltje gemakkelijk alleen aan kon. 
        En er kwam een 2C/B ipv een steward(ess). Gered! Danku capt ST. 

De 2C/B heet BM en is een verademing na Marie. Hij is nogal een pietje precies. Het zou me niet verwonderen als
bij hem thuis de badkamer ingericht is in Rose Bonbon en Gris de Pompadour, maar er is een prima samenwerking en
dat is het belangrijkste. Wat een verademing na 'mijn dierbare collega'. 

Tiens, heb ik al verteld dat ik haar voorlaatste dag een bord tegen de vloer gekeild heb?
Nu moeten ze al veel doen eer ik mijn zelfbeheersing verlies. (tenzij ik jenever gedronken heb, maar dat was vroeger,
en dan werd ik giftig, niet gewelddadig). Enfin, ze krijgt me dus zo ver dat ik na zes weken geduld,
via het doorgeefraam van uit de keuken plots en zonder een woord een bord tegen de vloer van de pantry keil.
Ze mocht al blij zijn dat het niet tegen haar hoofd was.
Stil en bleek van schrik heeft ze de rommel opgekuist. De scherven lagen tot in de 4 hoeken van de pantry.
Ik zag bleek van koleire. En hartkloppingen! Mensen toch, er is niks zo vermoeiend als kwaad worden.
De enige keer dat ik mijn handen uitgestoken heb naar iemand was in '80 en toen had ik ouzo gedronken.
Sterke drank is voor niet veel goed precies, enfin, bij mij toch niet.

Deze keer was ik bloednuchter. Natuurlijk, 't was tijdens de middagservice.
Zowel de officiersmess als de crewmess zat vol en niemand is komen kijken wat er aan de hand was.
Dat was heel wijs van al die mensen.
Dominique heeft me naar beneden, naar de groentenfrigo gestuurd om te bekomen.
En neem maar een pint uit mijn bak, zei hij.
Daar zat ik dan, bij 6°C bovenop een zak aardappelen een pint te drinken. En maar bibberen.
Eerst nog van koleire en daarna van de kou. Na ±15 minuten en ben ik naar boven, naar de keuken gaan verder werken.
'k Ben de rest van de dag pompaf geweest. Om 15h was het ongeveer bijgelegd maar samenwerken met Marie
hoeft voor mij niet meer. Nee danku, op geen enkel schip nog. 

        Wat was er gebeurd? Tijdens de middagservice vroeg ze iets aan het doorgeefraam, 
        twee mensen aan een van de tafels had iets gevraagd, een bijkomend ding. 
        Mij staat voor dat het over gebakken halve tomaten ging, maar het is lang geleden. Ik neem een bordje, 
        leg daarop een halve tomaat en geef dat alvast door. Op het tweede bordje leg ik ook een halve tomaat en 
        wanneer ik aan het doorgeefraam kom staat Marie daar wel, maar dat eerste bordje is weg? 
        Was ik dan zo verstrooid? Tijdens de service? Ik nam nog een bordje en legde daar weer een halve tomaat op. 
        Toen ik me naar het doorgeefraam draaide stond Marie daar met twee bordjes te grijnzen. 
        Ze had dat eerste bordje opzettelijk uit mijn zicht gezet. Iemand in de war brengen was haar idee over grappig zijn. 

        Ten eerste : tijdens de service haalt men geen grappen uit. 
        Ten tweede: het gaat over het eten van andere mensen en dat laat men niet afkoelen om 
        een beetje dwaas te staan grijnzen. Service is service. Punt. 
        Pas achteraf kan wie wil, zich gedragen als een rund. 

        En toen heb ik een groot bord op de pantryvloer gekeild. Een leeg bord natuurlijk.
        Niet het derde bordje met die halve tomaat.

1987-05-22, 13h 

Voilà. 't Is me weer een voormiddag geweest hoor. Goed te voelen dat het vandaag het einde van de week is.
En morgen linenchange. 't Zal weeral een gehijs en gesleur worden.
Om nu verder te gaan met Dé Story :

Kok JL vliegt van boord en Marie en ik staan er alleen voor. Marie krijgt het kasteel(je) alleen te doen en ik keuken + koelkamers + magazijn. Met wat hulp van Marie. Capt ST had voorgebakken brood van de wal laten komen,
enkel nog af te bakken, de instructies staan op de verpakking. Marie steekt dat brood 'efkes' in de oven en verdwijnt dan
een toerke aan dek doen. Ik sta met mijn rug naar de bakovens, dus ik weet niet wat ze allemaal uitspookt.
Na een tijdje ruik ik iets verbrand. Ik controleer direct mijn potten, op het fornuis brandt niks aan. 
Groot raadsel. Die geur was inbeelding zeker?  'k Doe verder met de salades.
Na een tijdje zie ik blauwe rook over mijn werktafel kruipen. En dat op een gastanker! En de buitendeur stond open!

'k Draai mij om : de bakovens! Ik spring naar buiten : "Marie! Hoeveel dagen moet dat brood in de oven blijven?"
Met een verongelijkt gezicht komt ze aangesloft à la Guus Flater, maar dan veel minder grappig.
Zes broden heeft ze kunnen weggooien. De hoeveelheid voor een dag. En als we op 't onverwacht op anker moeten
zitten we een dag zonder brood ? Leg dat maar uit aan de mensen. Of aan den ouwe. 

        Dilemma : aan de ene kant kan ik een collega niet verlinken maar aan de andere kant 
        wil in niet opdraaien voor de slordigheden van een ander omdat die een dwaze sufkop is. 

Sinds de dag van mijn aanmonstering riskeerde ik om de 48hrs een hartstilstand door die puber van 31 jaar. 
Op 10/05 's middags staat de nieuwe chef-kok daar plots in de keuken : Dominique. We waren gered.
En echt gered ook, want Dominique nam direct de situatie in handen en 's avonds had hij alles onder controle.
't Is zo schoon om mensen van 't vak te zien werken. Maar dan wérken hé, niet chaos creëren à la JL.
Over de diepvriezer heb ik hem pas na de middagservice verteld, omdat hij op het punt stond naar beneden een
kijkje te gaan nemen. 'k Ben meegegaan om hem op te rapen moest hij flauwvallen, bij – 18°C.
Hij bekeek het. "Ah oui, zei hij, on mettra un peu d’ordre là dedans. Demain."

's Anderendaags heeft hij die nachtmerrie daar beneden in 4hrs tijd in orde gekregen.
Ik was opnieuw koksmaat en zeer opgelucht dat we weer een chef-kok aan boord hadden. Een echte deze keer. 

Ah ja, toen we nog in Tampico (Mexico) lagen, de 1ste of 2^de dag zonder kok JL, kwam de 1^ste stuur van de andere gastanker
op bezoek bij onze 1^ste stuur. Die mannen zitten in de crewmess te praten. Ik vraag aan die Engelsman of hij 's avonds
zijn chef-kok efkes kan sturen om me wegwijs te maken in de vleesvriezer. Komt in orde, zei die 1ste stuur.

's Avonds staan daar 2 man, de kok en de steward van Britse gastanker. Ondertussen was de Mexicaanse Agricultura
de zegels op onze vrieskamers komen zetten (die mannen zijn nooit rap) en ik kon de Britten onmogelijk verwittigen
dat hun kok niet per sé hoefde te komen voor het vlees, want de vriezers waren verzegeld.

We drinken allemaal een pint of twee in de crewmess en die mannen vragen of we meegaan naar bij hen aan boord.
Precies of hun bier is lekkerder … heuheu !
Een paar matrozen stonden al recht. De wiper moest nog douchen en ik kon ook niet: nog zeker een uur werk beneden,
de verse groenten en fruit stouwen in de frigo. (Capt ST had een paar mannen naar de markt gestuurd met
captain's cash money, want van de rederij mochten we in Tampico geen verse proviand nemen. Echt waar, capt ST
heeft me de telex laten lezen. Maar dan kennen ze bij deze rederij een CMB-kaptein nog niet. Héhé!) 

De twee Britten vragen of ze die fresh fruit and vegetables eens mogen bekijken.
Ah ja, kom maar mee, this way please.
Die twee duiken de trap af, springen het sas binnen en vragen :
Is that it? Ja, dat is het.
And it goes in there? Ja, daar moet het in.
Die twee beginnen te jongleren met kisten groenten en fruit, zakken aardappelen en losse ananassen.
Ik dacht : owee, sebiet is alles geblutst! En dat vermindert de houdbaarheid.
Maar ze zetten alles héél zachtjes neer. Zo knap. Weer eens mensen zien die de job kennen. Echt knap.

Ik wou een handje helpen : "Stand back!" zei die ene. Nu, als ze met zoveel gezag zeggen dat ik ergens anders moet
gaan spelen en de grote mensen laten werken, dan doe ik dat natuurlijk, en wel onmiddellijk.
Die twee waren duidelijk gewend om samen te werken. In een kwartier was de klus geklaard en bibi kon mee
op visite bij de buren. De wiper was ondertussen gedoucht en wijle allemaal weg.
In de loop van de avond vraag ik aan de Britse kok wat hij 's anderendaags gereed maakt, kwestie van een idee te hebben.
Spaghetti, zei hij.
Oké. Spaghettisaus is het enige dat ik zonder blunders kan klaarmaken in grote hoeveelheden.
Met dank aan dat jaar horeca ooit. 

        Als ik nu aan die twee Britten denk, dan voel ik weer warme, warme dankbaarheid.
        Het bestond toen nog, belangloze kameraadschap onder zeelieden. 
        Waar is mijn zakdoekje ...

1987-05-19, 13h, op zee

        Op dit schip hadden ze me in de keuken gedropt. En ik ken niks van grootkeuken! 
        De redenering van de rederij was: gij zijt van ket keukendepartement, dus kunt gij in de keuken werken. Punt. 
        Hallo? Ik werk in de zaal, ik werk mét de keuken, niet ín de keuken. 
        Ik kan nog geen frit bakken! Nooit gekund, nu nog niet. Ik ben bang van fritketels. En van ovens. Nu nog.

Piep.

Het is de eerste rustige dag nu, na het gedonder van de voorbije weken. Die kalender van Helvetia is een praktisch ding.
Het staat vol afkortingen, bijna code. Ik denk niet dat iemand anders er aan uit kan, en dat is hier ook niet de bedoeling.

In Brasil, 19/04, zijn capt ST en zijn echtgenote aan boord gekomen. -hen kende ik van schip 09, daar was hij als 1^ste stuur.
'k Had JL (ch.kok) verwittigd dat het een gans andere stijl zou worden dan met BDS want kaptein ST was van CMB en daar
werden -toen nog- andere maatstaven gehanteerd dan bij deze of gelijk welk andere rederij.
't Ventje kon niet of wou niet volgen. -hij was 24 jaar, als ik me goed herinner, en niet in staat zelfstandig te werken.

Elke kleine verandering, of suggestie van gelijk wie, ketste af op moedwil of onkunde en
hij was zichtzelf maar dieper de grond aan het inboren. Op een bepaald moment reageerde hij tamelijk heftig
op een gewone vraag van capt ST. Ik denk dat JL die dag zijn vonnis getekend heeft.
Toen ik hem achteraf vroeg of hij zoiets nodig vond antwoordde hij: "Je n’ai pas peur de lui."
Maar dat was geen antwoord op mijn vraag, sukkel!

Nu vond ik al dat er met hem niet veel meer te praten viel, dus heb ik hem maar laten denken dat hij de held was.
Zijn cent moet achteraf toch gevallen zijn dat hij de stijl niet te pakken had want een paar dagen later was het plots
allemaal de fout van mijn collega (Marie) dat de dingen niet verliepen zoals de kaptein het wou.
Kokske JL vindt er dus niet beter op dan capt ST te spreken te vragen na de service, en
hij begint zijn beklag te doen over Marie. Daar moet ge nu juist bij ST mee afkomen, de schuld op een ander afschuiven!

Goed, er veranderen dus een paar dingen in Marie haar sector, futiliteiten & détails, maar het eten bleef nog altijd ’t zelfde
en JL bleef in de omgang nog altijd nors en kortaf. En ST was nog altijd niet te spreken over de chef-kok.
        
        Gelukkig was dat gastje geen chef steward. Bij die rederij vielen de stewardessen rechtstreeks onder de 1^ste stuur.

Vóór Tampico (Mexico) vraagt JL de dokter aan.
Op 06/05, nog op zee, in volle service, laat hij de keuken in de steek. Hij ging zitten op het krukje en bewoog niet meer.
En bibi kon alleen verder doen. Vermist het selfservice is, valt zoiets op. 

        Natuurlijk viel dat op. Iedereen kwam aan dat groot doorgeefluik zijn bord laten vullen en zag JL daar roerloos zitten.
        Mogelijk opgebrand door de stress. Hij had zelfs niet meer de fut om te verdwijnen naar beneden, 
        dan had ik tenminste nog kunnen zeggen dat hij in het magazijn bezig & doende was.

Kaptein ST zei dat JL naar huis vloog. We waren nog niet in Tampico en JL was nog niet naar de dokter geweest maar
ST zijn beslissing viel gelijk een guillotine en JL zou vliegen. Het doktersbezoek volgde enkel nog pro forma.

Nu zaten we daar zonder kok. En wie kon er aan het fornuis gaan staan? Juist, ja.
Van 06/05 's middags tot 10/05 's middags ben ik omzeggens de keuken niet uit geweest.
'k Was zo’n beetje aan het overdenken die 1^ste dag :
1/ Elektrisch fornuis kan geen probleem zijn, thuis in Zellik heb ik járen elektrisch gekookt. 
    Dat het al 15 jaar geleden was en maar voor 5 mensen dierf ik er niet te dicht bij denken.
2/ Op kot kookte ik voor 14 personen, dus als ge voor 14 kunt koken, is 20 geen probleem.
    Dat is dus ook al meer dan 10 jaar geleden, en het was maar 1 of 2 dagen per week. Op gas.
En zo nog een paar positieve gedachten, om de paniek uit mijn lijf te houden.
Het moest en het zou lukken, of ik geef mij familienaam af. (Alles wat ik heb ♫ ~ Herman Van Veen)

's Avonds ga ik naar de diepvriezer om het vlees voor de volgende dag uit te halen, ik stap daar gezwind binnen,
kijk eens rond, en toen was hij er : de Grote Paniek. Ik had willen bleiten, maar bij -18°C is dat niet verstandig.
Nu weet ik niet hoe vlees moet gestouwd worden, maar ik heb in die 9 jaar al genoeg chefs
beneden aan het werk gezien en geholpen om te weten : dit ís het niet, dit kán niet.
Alles lag door elkaar. Half uitgepakt, opschriften weg gescheurd, bereid vlees weer ingevroren, onafgedekt …
Een wanorde om van te gaan gillen.
Hier en daar herkende ik wel een worst of een kip, maar nooit genoeg voor een maaltijd voor 20 personen.
'k Heb daar nog tot 21h staan klooien, dan ben ik hulp gaan halen maar
Marie loopt meestal in de weg wanneer er serieus werk is en deze keer was het ook weer zo, daarom
heb ik haar naar boven gestuurd zodra ik het voornaamste bij mekaar had.
En dit scenario gold voor elke avond tot en met 09/05.

Als ik er aan terug denk krijg ik weer rillingen. Dáárom mocht ik nooit de diepvriezer in!
JL wou zijn nachtmerrie achter die deur voor hemzelf houden.
Dat ik hem in Antwerpen maar nooit tegen kom, 'k zou maar domme dingen zeggen. Of doen.

19h40 

Ziezo, de dag zit er weeral op. 'k Heb in de crewmess een beetje video zitten kijken. 'La Boum' met Sophie Marceau.
Het lijkt me een hele goeie film, maar ik heb teveel van het begin gemist. 

21h  

't Is zojuist slop-chest geweest. Dwz drankverdeling. En vermits ik bijna op een droogje zat,
ben ik eerst mijn bakken gaan halen. Vervolgens werd 1 pint gedronken in de mess, natuurlijk.
Ondertussen startte er een nieuwe videotape: The Yakuza met Robert Mitchum. Heel goed.
Maar na een tijd wordt het nogal bloederig en dus ben ik het afgebold. Nu ga ik mijn frigo opvullen en slaapjes doen.
'k Hou de rest van het relaas voor morgen en de volgende dagen, want gebeurtenissen hier zijn allemaal
nog niet zo snel op papier gezet hoor. 'k Denk dat ik er zoet mee blijf tot Richardsbay of Durban. (Zuid-Afrika) 

Deze marco, de nieuwe, kent de gang van zaken nog niet met een CMB kaptein.
het vlot verloop van de huishouding, van het dagelijks leven aan boord, is heel belangrijk voor capt ST.
De marco had om 12 h de lijst voor de drankbestellingen op tafel gelegd.
In de crewmess was de lijst om 12h30 al volledig ingevuld natuurlijk. Om 17h was er nog niks uit de drankfrigo gehaald.
Ik vraag hem wanneer hij denkt te leveren. "Morgen" zegt dat ventje.
'k Dacht : oeioei, da's ene die we zelf in gang zullen moeten lopen, want die weet zijn 1^ste versnelling niet staan.
Bon, soit, ik begin aan de afwas in de pantry.

Om 17h45± komt capt ST binnengewandeld in de crewmess en vraagt aan de matrozen :
heeft de marco al slop-chest uitgehaald?
- Ah, nee, zeggen de matrozen.
- Tiens, zegt capt ST. Meer niet, en hij verdwijnt weer naar boven.
Na het avondeten, wanneer de werkdag eigenlijk al voorbij is, kon de marco in zijn eentje
nog met bakken drank beginnen sleuren, op een volle maag. Héhé.

Misschien schal ik wat luid de loftrompet over capt ST en zijn madam, maar zij zijn echt fijne mensen. Groepsmensen.
In Houston (vorige haven) zaten we 's avonds met een paar mensen te lullen in de mess.
De capt en zij komen door de pantry, komen efkes in de crewmess, blijven efkes praten, gaan efkes zitten –
en wat volgde is een regelrechte tequilafuif geworden tot 03h 's ochtends.
De tequila kwam uit Tampico (Mexico), de Budweiser (pils) kwam uit Houston.
Dat zoudt ge bij een andere ouwe eens moeten proberen zie, ongestraft drank van de wal mee aan boord brengen.
'k Denk dat ons mamasan tipsy was want het was Lucske en Markske en Joske … alles rozig.

Ik niet natuurlijk, want het Departement Bezem & Dweil drinkt braafjes pils en was intijds verdwenen.
Hoe wilt ge er anders uitkunnen om 05h30.
'k Ben al 7kg verlof kwijt, daarom mag er soms weer bier gedronken worden. Soms.

voorlopig niks 

Van dit schip zijn geen brieven, het was een oer-moeilijke werkomgeving,
waarschijnlijk kwam het daardoor, geen brieven. Het zou ze thuis maar gealarmeerd hebben.
En deze keer lag het niet aan de lading of de bemanning maar aan het opperhoofd zelf.
Hij was al gekend bij de Waterschout (waterpolitie) maar mijn klacht heeft niks opgeleverd.
Gelukkig is dat vent nu dood en de aardbol weegt een pak lichter zonder het specimen. 

Ik had Stille Steun, maar dat was niet voldoende om me aan boord te houden.
Schip 13 (aië, wat een ongeluksgetal) krijgt alvast tekstnummer 105 om achteraf 
de herinneringen te kunnen inlassen op de chronologisch juiste plek in het blog. 

Wanneer die herinneringen (memories) op het blog verschijnen laat ik iets weten natuurlijk.