Archief

1982-07-19, binnen enkele dagen Panama 

Dag ma, pa & allemaal. Hier tropenzon.    

Wanneer deze brief toekomt zijt gellie al weer thuis, denk ik.
Hoe is de vakantie geweest? Goed maar kort, zegt.
Heeft Tina mijn brief doorgestuurd?
En is de telegram voor Toppié haar verjaardag toegekomen in Callas? 
Hier alles oké. Sinds de nieuwe ouwe hier is hier veel veranderd,
maar het is toch nog een tof schip. Hout vasthouden. 

Van uit Panama stuur ik een berichtje naar HDD en JP  -toen Kredietbank Los Angeles-
bezoek is bezoek zeg ik, en landgenoten zijn landgenoten, vooral in het buitenland.

’k Ben al een beetje tomaatrood, dat kleurt mooi bij mijn blauw badpak en de witte slippers.
Precies de Panamese vlag.

De matrozen zien er niet zo bruin uit als anders. De mannen van deck zitten heelder dagen ónder het deck,
in de ballasttanks (naast de luiken). Die moeten een grote beurt hebben. Er zijn 12 tanks.
Daar blijven ze een hele reis zoet mee. Het is zeer ongezond werk. Het betaalt goed maar dat is ook alles.

Er is een zwembadje aan boord. Plezant hoor. ’t Is maar een kuipke, een groot plonsbad, maar goed, beter dat dan niks.

Het is hier grote mode aan boord om te praten zoals Urbanus.
De marconist is de kaaa-ampioen, maar die is van Jette en heeft dus een voorsprong op
de Antwerpenaars, Bruggelingen en andere provincialen. 

De frigo doet het goed en wordt regelmatig bijgevuld en geleegd ook.
Een welwillende heeft er een slotje op gezet zodat het deurtje niet kan openwaaien wanneer het schip rolt.
We hebben vorige week nog een fikse storm gehad. In de maand juli aub!
De oceaan zou zo kalm moeten zijn als een glas plat water.
Allemaal thermische vervuiling, zeg ik. Ons klimaat is danig verstoord. 

            Welwelwel, in 1982. Dat is 37 jaar geleden. Vermits ik als leek het toen al merkte,
        dan moeten de wetenschappers en de gewetenschoppers het zéker al geweten hebben.

        https://nl.wikipedia.org/wiki/Thermische_vervuiling            

1982-07-09, geschreven bij Tina thuis, een kattebelletje

            Hier was een zéér kort verlofje, mogelijk slechts voor 36 of 48 hrs.
        Wanneer een schip in Antwerpen kwam (toen nog de thuishaven)
        werd de bemanning voor die paar dagen vervangen door een ploeg van de wal, de shoregang.

Dag Ma, dag Pa, Vanavond moet ik weer aan boord zijn, mijn verlofke zit er op.

Tina  rijdt me naar het schip. We varen vanavond nog, dus schrijf ik dit raprap efkes,
want vóór we in Panama zijn kan ik niks posten. 

Neig bedankt voor de was en de strijk, maar dat was niet zo nodig hoor.

Naar Buongiorno zal ik een kaartje sturen om hem te bedanken voor de fles. fles?
In die cataloog van Time-Life heb ik twee boeken aangeduid, maar daar is niks dringends aan.
Ik ben ook nog niet gaan kijken naar die boeken (geen tijd). 

Tina & Co zijn opgelucht dat deze feesteling weer vertrekt.

Nog efkes dit :
De madam van onze chef had naar de winkel in Brussel gebeld om te verwittigen
dat het schip later in Antwerpen zou toekomen. Maar ze had onze pa niet aan de lijn gehad, zei ze.
Ik vroeg haar of ze de boodschap doorgegeven had, of later had terug gebeld. "Ah … non."
Die tut kan goed de chichi-madam uithangen aan boord maar aan de wal iets tegoei doen is er niet bij?
Ik was razend kwaad op het mens, in stilte natuurlijk. Enfin, soit.
Tot binnen drie maanden of misschien later. 

        Waarover bovenstaande alinea zou kunnen gaan, geen flauw benul.
        Maar ze staat er, dus zet ik ze mee op het blog hé.

PS : mersie voor de Givenchy.

1982-05-11, op weg naar Thunderbay, Canada (Grote Meren)

Dag allemaal,

Het is hier verschrikkelijk warm.
Nu weet ik niet of ik het voor vertrek nog gezegd heb of nadien al geschreven.
Ik had bij WB een frigo voor de cabine besteld. Heeft hij al iets laten horen?
Liefst zo’n ultra smal model. Het moet tussen de kleerkast en de seat komen en voldoende plaats overlaten
om naar de badkamer te kunnen. Hem zal ik ook nog een briefje schrijven. Hopelijk bereikt hem dat vroeg genoeg
om iets klaar te hebben staan tegen dat het schip er is. Ziezo, genoeg over die frigo.

Er is weer een mooie film op TV, iets met square dansen en gevechten. ’k Schrijf deze brief tijdens de reclamebeelden.

Zaterdagavond zijn we naar de plaatselijke Seamen’s Mission geweest.
We kregen daar cake en koffie van de dominee en zijn vrouw.
Precies of wij waren uitgehongerde landlopers. Maar eerst zouden we bidden.
Die dominee begon daar zo heel modern een gebedje te improviseren over gods beschermende hand boven ons hoofd
tijdens hevige stormen wanneer wij bang zijn en zo. Die pee zou ons nog efkes nerveus maken !
Liever een paar bekwame officieren boven op de brug en beneden in ’t machien dan een beschermende hand
die ergens boven ons hoofd zou moeten zweven. Die dominee had ons nog nooit horen vloeken tijdens stormweer.

        Terwijl ik dit zit te typen herinner ik het mij. ’k Zit hier te lachen gelijk een zotteke.
        In mijn zeevarende jaren had ik een tamelijk uitgebreid gamma vloeken. Tot zelfs in het Spaans,
        en dat waren nu juist niet de mooiste of de properste.
        Maar als dame vervloekt men het stormweer men binnensmonds natuurlijk.
        Die Spaanse vloeken had ik van de Spaanse matrozen.
        Er waren termen bij die zelfs de Chileense matrozen niet kenden. En ikke wel. Nànanàà ♫ !

Môja, we kregen cake en dat bidden hoorde erbij.
Onze revanche kwam direct daarna. De dochter van de dominee was ook present.
Het gesprek ging over Argentinië. Miemamzel veronderstelde dat dat land in Afrika lag.
Algemeen gegrinnik en gekijk. Zeelieden zijn niet zo tactvol op den vreemde.
Zij weet misschien alles over god, maar over zijn schepping weten wíj meer.
Als er één land in het nieuws geweest is de laatste weken, dan zal het toch wel Argentinië zijn met de Falklands.
En dan durft zij zoiets zeggen, luidop. Zodoende dierven wij lachen, ook luidop.

Ondertussen zijn we twee dagen verder en zijn we aan de grote kuis begonnen want het schip – de bewoning -
is weer verschrikkelijk onderkomen. Ziezo, dat is het voor vandaag.

1982-05-03, Detroit - Michigan, USA 

            Met dit schip heb ik voor de eerste keer de Grote Meren gedaan,
        de meren die aan Atlantische zijde de grens vormen tussen Canada en de USA.
        On-ver-ge-te-lijk.
        De Saint Laurent op en dan helemaal tot Duluth, Minnesota op Lake Superior en terug.

Dag allemaal,

We zijn tegen de kaai aan het gaan. Ze zijn de trossen aan het vastleggen. Heel spectaculair allemaal.
Hoe lang we hier blijven weten we niet. Daarna gaan we naar Chicago, Illinois.
En nadien zouden we terugkeren naar Europa? Dat zou zo ongeveer een maand duren, zeggen ze.
Maar waar in Europa weet geen kat natuurlijk, dat gaat van Bremen tot Pireaus.
Misschien Antwerpen, 1 kans op zoveel, dan worden we efkes afgelost -shoregang, tijdelijke aflossing in de thuishaven-
en krijgen we een paar dagen verlof. Ik zou graag hebben dat het schip deze lijn bleef doen,
dan zijn we regelmatig eens thuis. -dat was wensdenken, het was wilde vaart, geen lijnvaart

Voor de mannen van deck is het hier verschrikkelijk vermoeiend.
Ze moeten hier werken op de meest onmogelijke uren en slapen overdag dat gaat nogal moeilijk want
de wakkeren zijn dan aan het lawaai maken en dan worden de slapenden wakker en 's nachts omgekeerd.

Deze 3^de stuur kent DVE, een 2^de kok/bakker bij Ahlers. De 3^de stuur heeft onlangs met DVE gevaren,
op de Pomona of op de Pontos, ik weet het niet meer. -dat waren fruitschepen, zeer snel, tot 21 knopen
Het schijnt dat hij een hele goeie bakker is en nog nen toffen typ op de koop toe.
Dat geloofde ik direct natuurlijk, gezien de bloedverwantschap en zo, en toen vroeg ik aan de 3^de of DVE
ook zo'n mooie jongen was. De 3^de dacht dat ik met dat 'ook' hém bedoelde en hij werd een beetje rozig rood.
Ik heb hem dan gezegd dat het een familietrek was, mooi zijn, en toén pas verdacht hij mij van pretentie.
De 3^de stuur is een heel brave jongen, maar ook heel traag.

Rie had een rok met blauwe bloemen op en nu heb ik hem.
Hij was wat te smal geworden voor haar. Op het einde van het contract vliegt hij overboord, zei ze.
Ikke roepen van Owee en Onee, en ik wil die wel. Goed, ik krijg die, sito presto.
Ik heb hem een half uur aan en ik heb er al vijf gaten in gebrand met mijn sigaret.
Rie draagt hem vijf jaar, nooit niks gebeurd. Bibi draagt hem 30 minuten en 't spel is naar de bom.
En lachen dat we gedaan hebben. Haar man -matroos- vroeg of we een pint teveel ophadden,
want eigenlijk viel er niks te lachen, maar wij lachen tóch en daar kunnen andere mensen soms niet mee om.
Ze zijn te moe, denk ik.

1982-05-07, Chicago, Illinois

De 1^ste stuur monster af en wordt vervangen. Als ik mij haast kan ik hem deze brief nog meegeven.
Morgen is het moederkesdag. Een gelukkige moederkesdag aan alle moeders die kinderen en zo hebben.
'k Heb al een kaart verstuurd, een paar dagen geleden, maar ik weet niet of die ondertussen toegekomen is.
Mogelijk nog niet, want het is nogal een groot stuk karton. 

We blijven hier maar een paar dagen. De reis gaat helemaal tot Duluth, helemaal tot het uiterste punt van Lake Superior.
Dan hebben we alle meren gehad. Van daaruit moeten we in één trek terug naar den Atlantic.
Dat zal een vermoeiende periode worden voor de mensen. Voor ons niet zo erg, want
wij hebben nog zeer regelmatige uren in vergelijking met de anderen. 

We zijn de Federal Schelde -andere rederij, Ubem- voorbij gevaren. Ze lagen tegen de kaai.
We kwamen er zo dicht langs dat we naar mekaar konden roepen. Tof hoor.
Ze gaan naar Thunderbay en Montréal, de gelukzakken, en daarna weten ze het niet.

We liggen hier nogal ver dan de stad. We zijn er langs gevaren. Allemaal heel spectaculair, geïndustrialiseerd en vúíl!
Van op het water kunt ge een strook vuile lucht boven de stad zien hangen. 
Hier zal hier wel een plaatselijk centrummeke zijn. 
Morgen ga ik een voetje aan de wal zetten, voor postkaartjes en T-shirts en zo.

1982-05-08, 13h30

We komen zojuist terug van de Seamen’s Mission. Die is dicht. En verder is er niks, niks, niks. Da's weinig hé.
Wéér geen zichtkaartjes. Gisteren hebben we uw vier kaartjes ontvangen. De nieuwe 1^ste stuur had post bij.

Laatste nieuws: wij gaan ook naar Thunderbay en misschien Montréal. -allebei aan de Canadese zijde van de meren
Daarna Amsterdam of Rotterdam, dat staat vast, daar gaan we lossen.

De marconist is van Jette en hij kent de winkel in Brussel. Hij heeft daar eens een plaat van Pink Floyd gekocht, zegt hij.
Ik schrok nogal hoor. Sinds wanneer verkoopt gellie Engelse djoem-djoem?
En op paasmaandag is hij voorbij mijn buurtcafeetje gereden maar die hutseklutser is niet binnengegaan.
'k Ben hem dat aan het afleren, zomaar 'ons' cafeetje voorbij rijden zonder goeiedag te komen zeggen. 

Die kilo Sugus bollekes is bijna op. Ik schud juist de zak uit en er vielen er nog zes op tafel.
Eerlijk verdelen zei Rie en ze grabbelde er vier mee. 'k Heb gezegd dat ik dat eens rap thuis zou gaan vertellen!

De planten doen het goed. De Oostindische kers heeft geschoten sinds 24/04 (geplant de 14^de)
maar de reukerwten doen nog niks. 'k Heb ze zoals Toppié al een paar keer
uit de grond gehaald om te zien of er nog niks kiemde. Niks.  -of dit echt waar was, weet ik niet, mogelijk larie
De Oostindische kers staat nu al 15 cm hoog of meer. In Detroit heb ik nog andere zaadjes gekocht en potaarde
en de hele mikmak in een bak gedaan. Nu zit ik hier te wachten op teken van leven.

Het is hier mooi weer, zonnig en warm.
Ziezo, dat is het. Sebiet gaat de stuurman van boord dus moet ik nu stoppen want hij neemt de brief mee.
 

1982-04-22, bijna in Canada

            Met dit schip heb ik voor de eerste keer de Grote Meren gedaan,
        de meren die aan Atlantische zijde de grens vormen tussen Canada en de USA.
        On-ver-ge-te-lijk.
        De Saint Laurent op en dan helemaal tot Duluth, Minnesota op Lake Superior en terug.

Dag Pa & Moe en alle andere familiegenoten,

'k Schrijf nog eens per pen ipv per machien.
Het eten is hier goéd. Dat werd hoogtijd dat we nog eens een schip kregen waar de friko menselijk is.
Ik eet me hier te pletter, maar ik werk het er direct weer af. Er is verschrikkelijk veel werk en tegen etenstijd
heb ik meestal honger gelijk een paard. (of een ander groot beest, een muppet of zo)

Alles valt hier mee, de cabine, de collega, het eten, de rest van de bemanning.
Het valt hier soms zo goed mee dat ik er bang van word. Dat kan niet blijven duren.
Rie en ik lachen hier per dag ± 2x 15 minuten. Eerst krijgt zij de slappe lach, dan wordt ze knalrood.
Dan springen de tranen uit haar ogen en tenslotte loopt ze weg omdat ze pipi moet gaan doen.
Terwijl ze dan efkes weg is heb ik de tijd om op adem te komen en om mijn schmink weer in orde te brengen
met een schoteldoek of zo. Want meestal krijgt miemammezel dat midden de service en dan heb ik
niet veel anders bij de hand dan een schoteldoek, een servet of een keukenhanddoek.
Gelukkig is er een spiegel vlak bij de deur van de pantry. 

’k Krijg weeral kramp in mijn pollen. Per machien schrijf toch gemakkelijker hoor. En leesbaarder. 

Vannacht zijn we door een storm gevaren. Rond 02h was heel het schip wakker.
Er was nogal was schade in de cabines. Behalve bij een paar ervaren zeemannen,
die hadden alles al zeevast staan sinds Antwerpen. -die kennen dat natuurlijk, het noorden in de lente
Iedereen (of toch bijna) heeft hier planten in de cabine. De potaarde lag met emmerkes tegen de vloer.
Daarin waren dan flesjes drank gevallen en gebroken, het geheel bestrooid met de inhoud van één of meerdere asbakken.
Kortom, we hadden vandaag onze portie lichaamsbeweging, qua poetswerk.

In de pantry was er gelukkig geen schade, maar in de pantry van de matrozen was het een echte ravage.
Daar lag op de vloer een mengsel van koffie, losse thee, suiker, boter en gecondenseerde melk.
Een heel appetijtelijk papje. De deckboy had zogezegd alles 'vast' gezet. ’t Was er aan te zien. 

Beneden in de voorraad was een emmer vuil zeepsop blijven staan (sinds Amsterdam!)
Die is omgekiept over de bloem => bloem + vies zeepsop = vies papje. Bibi eet hier geen brood meer hoor.
Nu ga ik slapen.

1981-12-01, onderweg naar Panama

 Dag duurbre ouders,
 
Het is hier 32°C sinds 23 nov, airconditioning kapot. De oversteek is erg geweest en hier is het ook erg.
Ik heb al een week een warmteslag (of –steek)  -hitteslag, heat-exposure
Niet van de zon hoor, ik zie geen zon. het komt uitsluitend door de warmte.
In de eerstvolgende haven ga ik naar de dokter, complete check-up. -dat bleek dan niet meer nodig

We hebben 2 kaartjes ontvangen en 1 brief. De enveloppen 1,6 en 7.
En ook een brief van Toppie over haar 92/100.  -schoolrapport

We zijn bij Pitcairn efkes gestopt. We konden daar niet aan land, maar de mensen kwamen met sloepen naar het schip
en klommen via de loodsladder aan boord. Ze hadden mooie dingen te koop. Veel houtsnijwerk. Van alles.
En onbespoten fruit en boekjes over hunne nationale geschiedenis. -héél interessant, ik heb ze nog altijd-

We zijn einde december of begin januari terug thuis. Ik heb de verzekeraar al verwittigd
dat hij dan de paperassen van de auto in orde brengt. 

Binnen een paar uren zijn we in Panama en daarna zou het theoretisch koeler moeten worden.
Een paar dagen later New Orleans, vriesweer. Ik begin te snappen waarom zeelieden
zulke verweerde gezichten hebben en er ouder uitzien dan ze zijn.  plotse klimaatwissels en ook de wind aan deck

Ik heb een nat doekje op mijn hoofd en in mijn nek gelegd.
Dat begint te stomen en ruikt zo’n beetje naar verbrandde strijk, vind ik.

Zo, nu ga ik nog maar eens douchen. Groetjes aan iedereen.

1981-11-13- vr, dateline

B’zjours,

Het is vandaag voor de 2^de keer vrijdag de 13^de.
Ze hadden geen betere datum kunnen kiezen om over de dateline te gaan.
Ik had voorgesteld om die twee dagen in mijn bed te blijven liggen, zodat ik zeker geen
malheuren of stommiteiten zou doen, maar mijn voorstel werd niet geapprecieerd.
Elke keer als ik met iets verstandigs voor de pinnen kom, nemen ze het niet au sérieux. Erg hé.

We stoppen aan Pitcairn en daar post ik dan deze brief. Hij zal pas binnen een maand of vier
toekomen hoor. Maar ’t is de postzegel die telt hé. Het is uiteindelijk toch Panama geworden. 

We hebben van ons ma 2 brieven gekregen: 24 sept en 30 sept en een postkaart van 15 okt.
Op die laatste enveloppe stond nr5. Dus moeten er nog brieven onderweg zijn.
Die reizen ons achterna tot in Antwerpen. 

Wat schrijfde gij moeder? Dat ik 'geheimzinnig' schrijf? Kweevanniks ikke.
Ik heb hier een brief gevonden van begin oktober – en ik dacht dat dat allemaal allang gepost was.
Amai-amai-amai! 'Orde leidt tot God' stond er in een kader die ik op mijn hoofd gekregen heb,
ooit in Dilbeek op school. Sindsdien gaat het vele beter, soms.

Allez saluukes, ik ga de enveloppe schrijven, anders geraakt dit evenmin gepost.

te gast bij Wim Helsen ~ Johan Petit 
met 'Heal The World' van Michael Jackson

            There's a place in your heart
        And I know that it is love
        And this place could be much
        Brighter than tomorrow
        And if you really try
        You'll find there's no need to cry
        In this place you'll feel
        There's no hurt or sorrow
        There are ways to get there
        If you care enough for the living
        Make a little space
        Make a better place
       
        Heal the world
        Make it a better place
        For you and for me
        And the entire human race
        There are people dying
        Make it a better place
        For you and for me

            Petit in gesprek met Helsen:
        De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje.
        ’k Zou de ondertiteling activeren, want Petit praat zeer bevlogen en tamelijk snel.
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a18/
        12 min21

Het nummer is van 1991. Petit noemt het nummer überkitsch, of in ’t Engels camp.
Tien of twintig jaar tevoren zouden we het levenslied genoemd hebben en misschien zelfs smartlap.
Maar als een smartlap magistraal georkestreerd is en dan ook nog gebracht wordt door een wereldster,
dan verkoopt het, dan is er niks uitzonderlijks aan de hand, volgens mij.
Het recept is gekend in de muziekwereld: zet er wat violen onder en ’t komt in orde.

Dat hij daar als jonge twintiger in meeging, dat kan ik me heel goed voorstellen.
En dan al zeker op een (oud) balkon op de Anspachlaan. In de winter.

Over Johan Petit : https://nl.wikipedia.org/wiki/Johan_Petit , Over camp : https://nl.wikipedia.org/wiki/Camp_(cultuuruiting) ,
Heal the world, 1991 : https://www.youtube.com/watch?v=BWf-eARnf6U- 06min22 , Over Michael Jackson : https://nl.wikipedia.org/wiki/Michael_Jackson

1981-10-18, Sidney (Australië, oostkust)

Dag moema en poepa,

We hebben uw brief gekregen over de moord op Sadat en dat er verkiezing is op 08/11.
We wisten dat allemaal al van het TV-journaal hier. Ze hebben hier zelfs beelden van de betoging in de Voer getoond.
Australië is veel meer Europees gericht dan de States.

Dus dat er verkiezing zou komen wisten wel, maar niet dat de regering gevallen was op de dag
dat Laura en Dee thuisgekomen zijn. Ik zie trouwens het verband niet goed.
Kunnen Laura en Dee dat veroorzaakt hebben? Weten ze eigenlijk wel wat ze gedaan hebben? Enz …
Vertel eens verder over Hasselt. Wanneer gaat het daar open?  Hebben ze al een woonst op het oog?

Hier alles oké. Het is nog drie weken fris en dan begint de zomer.
Maar tegen dan zijn wij al lang weer in het noorden waar het tropisch warm is.
Binnen 20 minuten moet ik weer beginnen werken. Vandaag heb ik niet veel zin.

Toch straf dat ge nu pas die brieven van februari gevonden hebt.
Die lagen zeker in een druk gebruikte schuif? Dan is ’t al oudbakken nieuws hé.
Vanmorgen stond ik hier een parodieke te geven van vorig schip, hoe die pitein strontzat aan tafel zat
terwijl de big boss ofte eigenaar van de rederij mee aan tafel zit. (Big Boss Rosenfeld komt vanavond).
Dat was nogal geslaagd blijkbaar, want Eliane plooide dubbel van het lachen, en ik ook,
maar wat we niet wisten was dat er 3 officieren (van wie 2 staff) achter de hoek stonden.
Die konden er niet mee lachen. Wij des te harder.

’t Lijkt hier soms op een nonnenschool, maar dan met mannen in blauwe overall ipv nonnen in uniform.
En goed of slecht rapport, de gage ligt er tóch. We kunnen voor hetzelfde geld lol tappen erbij.
Want als wij onszelf niet aan het lachen brengen doet niemand dat hier hoor.

Haja, vanavond komt Rosenfeld weer aan boord. Groot bakkes, groot geld ook. (Wat was er eerst?)
Gelukkig doet deze keer Eliane de bediening boven. Na de avondservice, om 19h, ben ik er van af.
Ik hoop maar dat ze tijdig terug aan boord is of ik heb het toch nog aan mijn been. We zien wel.

PS : het zou eventueel kunnen dat we tussen Kerstmis en Nieuwjaar thuiskomen.
Als alle schattingen juist zijn en er niks onverwachts gebeurt.

1981-10-08, Fremantle - Australia (oostkust)

        Dit was in een jaar tijd het tweede schip dat ik deed bij die rederij. Een rot-rederij op alle gebied.
        Alleen de route was interessant. Na de Kleine Reis (enkele Europese havens) begon de 
        Grote Reis, den 'Oversteek'. Bij die rederij ging het nu eens niet over de Atlantic maar
        via Suez recht naar Australië, New Zealand, een stop bij Pitcairn (!),
        via Panama en na een paar havens in de Golf van Mexico naar huis. 
        Gedurende weken water en rust. Wat een zaligheid zou moeten zijn. 
        Niet daarre. Niet bij die rederij. 
        Die rederij was tamelijk jong en had geen hogere officieren van eigen promotie. 
        Wat daar vaarde als staf, als leidinggevende officieren waren de sacés van andere rederijen.  
        Sacé wil zeggen dat ze hun zak, hun bagage hadden moeten maken. Afgedankt dus. 
        Alkoliekers & karakteriëlen samen op één schip. Elders buiten gegooid.
        Deze rederij was wat état-major betreft, de afvalbak voor de afgedankte hogere officieren, 
        en dat was te voelen over heel de lijn, zelfs in kleine dingen van het dagelijks leven aan boord. 
        Gelukkig had Yvonne (mijn allereerste collega in ’78, ma marraine de la marine)  
        niet alleen mijn ruggegraat gesterkt maar ook mijn hoofd volgegoten met informatie. 
        Zo kende ik een flink aantal namen van mensen voor wie men moet opletten,
        en kon ik me al schrap zetten van de eerste dag. 
        Voor wie meer wil weten over deze sjoemel-rederij, zie bijlage onderaan.

Dag mama en papa, 

De schrijfmachine is tijdelijk buiten gebruik en ik zat zonder briefpapier => ik moet me haasten met schrijven
want anders kan dit morgen niet mee van boord met de post.
Ik heb 2 brieven van ons Ma gekregen en 2 kaartjes (1 met een vuurtoren en 1 met een geplukte duif)
en ingesloten 2 kaartjes van Laura en Dee. 

        Het kaartje met de geplukte duif herinner ik mij. Het is een vredesduif met een olijftakje in de bek.
        Het vredessymbool dus. Maar de duif is haar pluimen kwijt en van het takje liggen de blaadjes ook op de grond.

Er is veel te vertellen over dit schip en over deze rederij in het algemeen, maar dat zet ik liever niet op papier.
Deze brief moet hier nog door een aantal handen gaan eer hij thuis in de bus valt. 

Vorig schip hadden we hier -in Fremantle- een receptie en konden we niet aan de wal.
Deze keer ben ik gaan shoppen met de collega. Ze valt best mee. We hebben een goed roulement.
Tot hier toe hebben we geen stormen mee gemaakt, dus geen nausea. 

Vermits we niet naar Gove gaan -noorden van Australia, tropisch gebied-
zou het kunnen dat we een week vroeger thuis zijn. Er is een staking aan de gang in Gove.
We winnen ongeveer een week. Dus eind december, als er niks tussenkomt. 

Ik heb niet dezelfde cabine als op het vorig schip, maar een verdiep lager.
Hoe dat komt is ook een lang verhaal. 

Binnen 3 weken begint hier de zomer.
De wind uit de Zuidpool waait hier nog ± 21 dagen en dan pas wordt het warmer. Gek hé. 

Ik heb voor Toppié prentjes voor de school gekocht en postkaarten met dieren op.
Da's voor haar documentatiedoos. 

We hebben hier al 't een en 't ander afgelachen hoor. Maar de stemming is niet alle dagen zo.
Er is soms ambras ook. Gelukkig niet in ons departement.

Ik ben moe, ik ga slapen. Nu heb ik tenminste weer papier en kan ik op zee schrijven.
Dan moet ik mij zo niet haasten. Want van dat haasten raak ik mijn gedachten kwijt.