Archief

1981-10-02, Fremantle (Australië, westkust)

Dag Ma & Pa,

Er is hier een jongen aan boord, aspirant stuurman, hij heet Gustaaf DW.
Een tante van een van zijn ouders is getrouwd met ene Gustaaf VE.
Gusje is 21j en woont in Lokeren. Is zijn grootnonkel familie van ons?
’k Zal eens wat precieser inlichtingen vragen, hé.

Ik heb ‘Telemann’ terug gezien. Weet ge nog? Vorig contract, in maart van dit jaar? zie tekst 042.
’k Heb hem eindelijk te pakken gekregen en een beetje met hem gepraat.
Zijn dochter studeert aan het conservatorium van Amsterdam.
Volgend jaar gaat hij met verlof naar Europa, naar Nederland dus. ’k Ben vergeten te vragen in welk seizoen.
In elk geval zien we hem terug in Melbourne, daar is zijn hoofdkantoor.

Het adres van de winkel in Brussel heb ik hem al gegeven.
Ik zal in Melbourne nog een beetje babbelen met hem. Relaties op den vreemde zijn altijd welkom.
Misschien gaat gellie binnen een jaar of drie misschien wel naar Australië op vakantie.
Zijn kantooradres kom ik ook nog wel te weten. Dus: de rest volgt hé.

Wanneer opent de winkel in Hasselt? Ik sta te trappelen van ongeduld om dat mee te maken
(als dat zo uitkomt). ’t Is wel een plezierig idee dat Laura en Dee zich gaan storten op
de zwarte pannenkoeken (LP’s) en op de muzieknoten. Da’s eetbaar, ’t schijnt. (daar kan men van leven)
Als ik ooit stop met varen begin ik iets met voedsel & overnachting.
’t Zelfde als hier aan boord maar dan anders, dwz aan de wal.

        Waar die dag mijn hoofd stond weet ik niet, maar zoveel dwaasheid in een twee lijnen krijgen …
        zelfs voor míjn doen is dat niet normaal. 
        Ten eerste, er was geen sprake van stoppen met varen, nooit geweest ookni. 
        Ten tweede, iets met betalende cliënten? En een boekhouding bijhouden ook nog zeker? 
        Met mijn dyscalculie zou ik doodongelukkig geweest zijn door al dat rekenwerk.
        Gelukkig nam mijn rationele helft intijds over:

Enfin ja, beginnen, beginnen, iets beginnen is altijd plezant natuurlijk.
De verdienste is iets vol te houden en de kunst is er intijds uit te stappen.
Bon, ik herlees dit eens en ik zou beter gaan siësten, aan de prietpraat te lezen.
Daarbij, ik heb toch al schrijfkramp.
 

te gast bij Wim Helsen ~ Janne Desmet 
met een fragment uit 'After Life' van Ricky Gervais.

H:     Ik dacht: als ik doorga met dit 'blijven leven gedoe', moet dat op mijn voorwaarden zijn.   
        En dan kan ik achteraf nog altijd zelfmoord plegen.

Z:     't Is goed om een reserveplan hebben.

H:     Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Niks kan mij raken, want ik
        kan mezelf nog altijd van kant maken. Maar het ging niet zoals gepland.
        Ik besefte dat je niet niks kunt geven om de dingen waar je om geeft. 
        En er was iets dat jij had gezegd, dat het niet alleen om mij gaat...
        En hoewel ik aan het afzien ben, misschien is het het waard, om rond te blijven hangen…
        Om van mijn hoek van de wereld een iets betere plek te maken.

Z:     Meer is er niet. Geluk is iets ongelooflijks.
        Het is zo ongelooflijk dat het er niet toe doet of het jouw geluk is of niet.
        Een samenleving groeit groots, wanneer oude mannen bomen planten,
        waarvan ze weten dat ze nooit in hun schaduw zullen zitten.
        Goede mensen doen dingen voor andere mensen.
        Dat is het, klaar. The end. 

           

        Desmet in gesprek met Helsen:
        de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a17/
        09min55

Over After Life (zwarte komedie) : Tony is een journalist die voor de lokale krant Tambury Gazette werkt.
Sinds zijn echtgenote aan borstkanker overleden is, kampt hij met depressieve en suïcidale gedachten.
Hij stond ooit op het punt zelfdoding te plegen, maar besloot het uiteindelijk niet te doen omdat zijn hond honger had.
Sindsdien beschouwt hij zijn situatie als een soort superkracht; hij kan zeggen en doen waar hij zin in heeft,
want hij heeft toch lak aan het leven. https://nl.wikipedia.org/wiki/After_Life_(televisieserie)

Het werk van Gervais ken ik niet, niet echt. Bij afleveringen van The Office heb ik moeten wegzappen
omdat het zo tenenkrullend raak was. En goed. Steengoed.

Ik denk dat Gervais een genie is, om zo’n complexe materie als in dit fragment zo bevattelijk te kunnen voorstellen.

Enorm jammer dat Desmet en Helsen het fragment niet gerepeteerd hebben om het te kunnen bréngen,
ipv het wat stuntelig af te lezen zoals ze nu doen. 'k Weet wel dat het programma niet veel mag kosten,
maar had er nu écht geen repetitietijd af gekund?

Over Janne Desmet : https://nl.wikipedia.org/wiki/Janne_Desmet ,https://www.klasse.be/183026/janne-desmet-leraren-respect/ß verplichte lectuur!
Over Ricky Gervais : https://nl.wikipedia.org/wiki/Ricky_Gervais

te gast bij Wim Helsen ~ Otto-Jan Ham 
met een fragment uit 'Morning Theft' van Jeff Buckley

          Meet me tomorrow night
        Or any day you want
        I have no right to wonder
        Just how or when
        You know the meaning fits
        There’s no relief in this
        I miss my beautiful friend

        

            De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje,
        misschien best aanzetten, want Otto-Jan praat tamelijk snel, vind ik.
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a16/
        11min02

'k Denk dat er een grote gaping is tussen
de presentator, de figuur Otto-Jan en de persoon meneer Otto-Jan Ham.
'k Vind de combinatie wel zeer charmant.
Kortom, mijn zoveelste Ideale Schoonzoon : ze zijn blijkbaar allebei vlotte praters,
het personage en de persoon, maar hoe meer ik lees over de man,
hoe vaker het woord 'verlegen' opduikt.
Als presentator van het programma De Ideale Wereld, zei hij ooit,
"ik ben enkel het strottenhoofd van dit programma". Alsof hij afstand nam
van de ironie en het sarcasme dat door de redactie opgelegd wordt.
Die zin begreep ik toen niet.
Vandaag ineens wel.
Hij zei ook niet dat hij de stem was, hij zei het strottenhoofd. How humble can you be …
En na de zoveelste visie van de aflevering, snap ik zijn keuze van het tekstfragment.
05min29 zegt hij , en hij heeft het over geliefden in het algemeen:
"uiteindelijk zullen zij wel bepalen wat er gebeurt".

Een jongen naar mijn hart.

Over Otto-Jan Ham : https://nl.wikipedia.org/wiki/Otto-Jan_Ham
Over Jeff Buckley : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jeff_Buckley
Volledige Tekst : https://www.songteksten.nl/songteksten/53859/jeff-buckley/morning-theft.htm
Het nummer : https://www.youtube.com/watch?v=V1ygFXUe6k4 - 03min43

1981-05-09, op weg naar Camden, New Jersey USA

mijn ma had toen een open hartoperatie ondergaan

Dag Ma en Pa,

We hebben in Houston eindelijk die brief van Mama toegekregen en ook de brief van Toppié.  (2^de paasdag).
Het is wel een geruststelling dat Toppiéke zelf schrijft dat ze nu heel 'zagt' is met ons ma.
Alsof ze de gewoonte had u in dubbele wurgrepen te pakken, u de trappen af te donderen
of u met een roll-over de berken in te zwieren. Maar nu is ze heel 'zagt'.
Wel …, als ze het zelf zegt. Da's natuurlijk een hele opluchting voor ons hé. Een geweldig kind.
Tina schreef dat ze goed werkt op school. Wat een opluchting.
Stel u voor dat ze op iemand van ons zou lijken. Nuja, de lagere school was het nog te doen.

            Dat laatste was weer een kleine vv, een verdoken venijntje. Een pikuur, in het Brussels.
        Zo staan er veel kleine vv’s in de brieven hoor. Of ze het sarcasme ooit herkend hebben, weet ik niet.
        Ik was over heel de schoolcarrière een relatief goede leerlinge maar ze keken enkel naar de zwakke punten.
        Om daar dan over door te drammen.
        Toen ik in verdere studies mijn draai gevonden had en begon uit te blinken,
        interesseerde het hen niet meer.

Morgen is het Moederkesdag.
Ik heb vrijdag geen telegram verstuurd omdat we zondag tegen de kaai zouden liggen
en dan zou ik kunnen bellen van aan de wal
Lap!: op anker. Dus pas maandag tegen de kaai. Zodoende bel ik pas maandag ipv zondag.
Eerst naar Tina waarschijnlijk en daarna naar Zellik. Of als het tijdens ulle werkuren valt naar Brussel.

21h50 : ik was efkes in de badkamer. Er wordt geklopt.
Ik haast me om te gaan open doen, de marco met een telegram van u : "Alles prima, ben al thuis"
Binnen 14 dagen ik ook. 
Er gebeuren dikwijls belangrijke dingen wanneer ik naar de WC ben. Ik zoek een samenhang.
Gebeuren de belangrijke dingen omdat ik op Tosjke ben of    
ben ik op Tosjke omdat er belangrijke dingen staan te gebeuren? 

        ’t osjke is Brussels voor de WC, ’t huiske, de kleinste kamer 

De 24^ste had ik wel naar Tina gebeld. Zij wist te vertellen dat de operatie goed verlopen was,
maar ze had u nog niet gesproken, omdat ge nog sliep.
Ik had haar gezegd dat ik zou terugbellen.
Tot hiertoe nog geen gelegenheid gehad.
Maandag in Camden misschien.
 

1981-03-03 Fremantle, Australië (westkust) 

Dag lieve Toppié, 

Dank u voor de mooie kaart met de vijver. Maar wanneer schrijft ge eens een brief?
Al uw postkaarten hang ik tegen de wand. Zó mooi zijn ze. Maar schrijf eens een brief.

Hier gebeurt veel hoor. Gisteren was het hier feest. Het was de verjaardag van de lichtmatroos.
Hij werd 21 jaar. De bakker heeft een grote taart gebakken en versierd met marsepein
en chocoladekorrels en crème au beurre.
Mooi hoor, en lekker.

We liggen hier al een dag op anker.
Na het werk gaan veel mannen vissen. Soms vangen ze visjes die eetbaar zijn.
Soms zitten er giftige vissen tussen, die mogen we niet opeten.
Gelukkig kennen zij al die soorten vis heel goed.
Vooral de Spanjaarden, die kennen er alles van.

Ene heeft een zandhaai gevangen. Dat was een mooie vis, maar gevaarlijk.
Ik dierf er niet dichtbij komen. De collega wel, die ging vlak bij die grote vis staan
(bijna 1 meter lang) en hij lééfde nog! 

Dag Toppié, dikke kussen en groeten aan heel de familie.  

            Mijn pogingen om die kleine aan het schrijven te krijgen hebben nooit resultaat opgeleverd.
        Zij is nu geen schrijver, zij is een beller. Zoals Tina. 
        Een bericht dat langer is dan 140 tekens wordt telefonisch overgebracht. 
        Jammer. 

        De postkaarten die ze zond werden waarschijnlijk gekozen door mijn Ma,
        zij probeerde de kleine zo aan het schrijven te krijgen. Ook noppes.

1981-03-03, op anker voor Fremantle, Australië (westkust)

Dag Familie Allemaal,
Ik heb zopas de brieven van mama gekregen. Pa is er niet bij, efkes gaan geld verdienen.
Van Toppiéke: 'als er iets gebeurt dan schrijft ge maar een brief hoor'
Toch geruststellend dat aan de andere kant van de wereld een nichtje over mij waakt. 

         Toen was ik werkelijk ontroerd door die bekommernis, het kind was nog geen acht. 
         Dat zinnetje pakte naar de keel. En ik herinner me dat gevoel nu ook.

Van Laura: Dee is gaan repeteren van iieehh en wwoehh, en dat brengt dus op. Had ik dat eerder geweten!
Ik kan de laatste tijd namelijk ook weer goed gillen. Dat was ik ongeveer 20 jaar uit het oog verloren.

Als ik de sterrenbeelden eens bekijk dan kom ik tot de conclusie dat mijn familie een soep is.
Op zich is dat niks, in de beste families is het al eens soep, maar mijn familie IS een soep, bouillabaisse.
Zeg nu zelf: 3x Vissen, 2x Kreeft, 2x Waterman. Wat doet die Tweeling daartussen. Roeren tot ze een ons weegt.
Een fluid ounce, een fl.oz. En Tweeling is zo al een flozzie teken. Lucht ... wat is nu lucht.
Er is er maar ene die vaste grond onder de hoef heeft, dat is de Stier. Als die begint te galopperen
hou ik mij stevig vast en vlieg mee. Waar we naartoe stampen weet ik niet, ik hou me vast aan de horens en wapper mee.
Als hij zich onderweg gekwetst heeft aan een barricade of een palissade of een pinnekesdraad,
smeer ik er wat mist op of een wolkje. Iets uit de lucht. de Stier was de toenmalige verloofde

Goed, om over die brieven verder te gaan: Tina & Co, leven ze nog? Geen nieuws = goed nieuws zeker?
Als ik thuis kom doe ik Tina een typmachientje kadoo en een paar handboeien.
Daarmee klik ik haar vast aan het typmachientje en de sleutel gooi ik in zee. Nà!
In Zeebrugge zei ze : "Nu zal ik schrijven hoor!" Maar niks.
Een geluk dat Toppié nog van zich laat horen 'Gebeurt er iets, schrijf dan maar een brief '
Voilà, dat is taal. Tenminste iémand die de boel zo'n beetje in het oog houdt, rustgevend is het. Touchant.

         Dat zinnetje van Toppié moet me toen echt geraakt hebben, dat ik er een tweede keer op terug kwam.
         Ik herinner me nu ook dat ik toen met veel vragen zat. Heb ik het recht wel om zomaar
         te verschijnen en te verdwijnen in en uit dat kind haar bestaan?
         Anderzijds : ze zal er leren mee omgaan, een kind heeft nog mentale souplesse.
         Maar heeft ze ook de emotionele souplesse?

         Door haar zinnetje voelde ik me bijna schuldig over de broodwinning die ik gekozen had. 
         Zou het niet best zijn dat ik stopte met varen?
         Maar dan sprak uiteindelijk mijn rationele kant:
         niet ík heb Toppié gedwongen te bestaan in een wereld die geen paradijs is. Dat heeft Tina op haar geweten.
         Zíj heeft Toppié op deze wereld gezet. Waarom zou ik mijn manier van leven aanpassen aan een keuze van Tina?        

         Het moet toch iets bijgebracht hebben, dat verdwijnen en verschijnen, want twintig jaar later
         vertrok Toppié blijgezind, sterk en zonder omkijken, definitief richting zuid. 
         Daar heeft zij haar bestaan opgebouwd.       

         Tiens, denk ik dan, wegtrekken -om het met een cliché te zeggen: andere horizonten opzoeken-
         zou dat genetisch bepaald kunnen zijn? Want zij en ik hebben gemeenschappelijke voorouders.

Het is nu 14h14, ik ga nog wat siësten en vanavond schrijf ik verder. Tegen 22h pas gaan we tegen de kaai, dus nog tijd genoeg.

1981-03-04, Fremantle

Beste Boejabijs, bouillabaisse, de familie die een soep is 

Het is half twintig -19h30 waarschijnlijk- en ik ben bekaf en steendood. Sinds 06h vanmorgen zijn we non-stop bezig geweest.
Pardon, we hebben een half uurke gepitst van 16h45 tot 17h15 om iets te eten.
Ik word oud denk ik. En ik moest nog 29 worden. Het zal de vermoeidheid geweest zijn die sprak.
Op de M -het 3^de schip- was het bijna alle dagen 12 tot 13 hrs werken,
met in haven soms 17hrs op dagen dat er een receptie was.
Misschien zou ik minder moe zijn als we regelmatig meer dagen van hard werken hadden.  wat een vreemde redenering was dat

Vanavond aan de tafel van de staf waren aanwezig, de kaptein, duidelijk nog zat van ’s middags.
En die heeft een vreemde dronk, maar voorlopig blijft dat hanteerbaar.
De 1^ste stuur, nog lichtelijk geaROSÉerd, dus voor een keer menselijk, zijn madam, genietend van de euforie en
de cargosupervisor, de supercargo genoemd.
De supercargo is een man, tot nu toe is dat een man, misschien worden vrouwen ook weer 'sobre cargo'.
Kortom, hij begeleidt de lading tot ze geladen is en het schip vertrekt. Dat houdt in dat die meneer enige dagen aan boord
verblijft en mee eet aan de tafel van de pitein. Meestal is dat iemand van het land zelf, maar hier is dat een Nederlander,
die ook vlot Frans praat en natuurlijk Engels. Nu komt het:

Bij de kaaskroketten hoor ik hem Telemann vermelden. De kroketten schoven bijna van de schotel.
Telemann? dacht ik. Wat doe die hier tussen al deze hooggeschoolde cultuurbarbaren?
Telemann. De staff zat duidelijk het geheugen af te speuren. Is dat ene van den bureau of ene van het agentschap hier.

Ik voelde mij ineens superieur.
Telemann, mijne heren en mevrouw, dacht ik bij mezelf, dat is cultuur, dat is thuis, dat is Europa.
Wordt een mens op den duur tóch chauvinist als ze vaart?
Niet als Vlaming of Belg, niet als Europeër maar als Europeaan. Erg hé.  bestond het woord Europeër in 1981 al?

De supercargo zat daar doodongelukkig omdat hij zo onbeleefd geweest was iets te vernoemen
dat hun uitgebreide kunde en beperkte kennis te buiten ging. (Hoor mij nu …) 
Ja, Carl Philip Telemann, probeerde hij nog. (Ik hoop dat ik de voornamen goed gespeld heb).
Ah, oui, Telemon, deed de stuur vaagweg. 

De Nederlander kijkt zo ongelukkig de tafel af, niemand die reageert, zijn radeloosheid is zo groot
dat hij zelfs naar de serveuse kijkt (ikke) alsof daar nog wat steun te verwachten viel.
’k Stond juist goed, buiten het blikveld van de anderen.
Ik knikte eens 'nee', zo met een tuittoet, zo om te zeggen
laat maar vallen man, Telemann is hier verschoten kruit. 

Morgen geef ik hem het adres van de winkel en dan gaat hij volgende zomer,
wanneer hier de zomer voorbij is, naar Nederland en dan springt hij efkes over naar Brussel.
Dat is maar een boogscheut voor iemand die zo ver van huis woont en werkt.
En later gaat gellie eens naar Australië op vakantie ipv alsmaar naar Zuid-Afrika en Israël.
Ge zult u niet ontheemd voelen want deze meneer is van de Joodse gemeenschap.

1981 -02 -07, Livorno , Italië

Het is nu 19h49. Dat wil zeggen dat ik al 49 minuten naar een Italiaans radiostation luister.
Ofwel zijn die zangers allemaal vreselijk kwaad (misschien te weinig zout op de spaghetti)
of anders gaat het over vree gepassioneerde liefdes. Ze blèren hun stem kapot.
Ha, hier zingt der ene over : finalmente tú, securamente tú.
Die staat in panne langs de weg en ziet Via Securamente TU-ring Wegenhulp finalmente opdagen.
van opluchting zingt hij met grote uithalen. Dit is een liedje waar ik in kan komen.
Het gaat precies al een beetje beter toch hé, met mijn Italiaans? –larie hoor, ik heb die taal nooit willen leren-

Vanmorgen zijn we aangekomen, en vanmiddag, zodra we onze lires op zak hadden
ging ik een boodschapke doen. Onderdelen voor de miniatuurboten voor de broer van TC.
Na Japan is Italië het land van de losse onderdelen, zegt die. 

En hier begint het verhaal.
Ik heb niks tegen Italianen hoor, absoluut niet, maar laat deze brief niet aan Silvano lezen.

Het adres had ik van een italiëktueel, dat is een Italiaan die ook kan spreken zonder handgebaren.
'Modellismo, Via della Campana, zijstraat van de Via Garibaldi'.
Garibaldi deed me direct denken aan de geschiedenisboekskes van de schooljaren:
'Het Italië van Garibaldi' 3 x overschrijven en thuis laten tekenen!

Ik mocht meerijden met Mario, ene van het agentschap. Tof van hem hé, zo uit zichzelf een lift aanbieden.
5.000 lires maar tot in de stad. Dat heb ik spontaan betaald. Dat alles dicht was had hij wel voorspeld,
maar ik wou en zou toch efkes het terrein verkennen en in stilte dacht ik :
toe of niet toe, doetternitoe, ik bel wel en dan gaat die deur open voor mij …
ter plaatse twee grote metalen rolluiken en géén bel! 

Rolluiken naar beneden en het moreel ook. Een beetje rondgelopen. Alles gesloten, heilige siësta.
Geprobeerd in de plaatselijke Gele Gids andere modellismo adressen te vinden maar ik
geraakte aan hun rubriekensysteem niet aan uit en ik heb het maar gauw & rap opgegeven.
Ik moest om 15h30 weer aan boord zijn, aan het werk. 

De Italiaanse reputatie indachtig van ik-haast-mij-langzaam,
begon ik een uur op voorhand de terugreis te organiseren:
bar binnen, een rood wijntje -dronk ik toen nog wíjn?- en wil u aub een taxi bestellen?
Zodus, al moest ik nog drie kwartier wachten op de taxi, dan kwam ik nog op tijd aan boord.
Madam van de bar probeert drie verschillende telefoonnummers.
Twee antwoorden niet (zaterdag) en de derde geeft de bezettoon.
Die had de hoorn afgelegd, het is zaterdag voor iedereen, dacht die.

1981-02-27 - vervolg, op zee

Er beginnen andere mensen (mannen) naar ons te kijken, vragen aan de barmadam wat of er niet gaat,
maar dan met veel meer woorden. En ze werden ineens behulpzaam, allemaal. Zó behulpzaam!
En ik had nochtans niks misdaan … Ze moesten weten waar ik naar toe ging.
Ik toon het kaartje waar het adres van het schip opgeschreven stond.
Op dat kaartje stond ook het adres van de shipchandler -scheepsbevoorrader- met prijsaanbiedingen voor
champagne en kaviaar. Ze stuurden me al naar een ander adres waar ik champagne en kaviaar
vele, vele goedkoper kon kopen. En zij een % hadden waarschijnlijk.
Ik kreeg het warm en werd kwaad: Nondedju, gene kaviaar nodig en een taxi aub naar Sintelmar
en naar nergens anders. Dat verstonden ze. die nondedju? Sintelmar was niet zo ver, dat kon ik
gemakkelijk te voet doen volgens ene die scheel keek. Jaja, die zou het wel eens uitleggen.
"Cinque minuti" zei ene die er meer kijk op had. En toen deed die schele 'mon oeil' of zoiets en
begonnen die twee ruzie te maken. Ik heb betaald en ben in een andere bar iets gaan drinken
om een taxi te bestellen. Die barmoeder legde het beter aan boord. Ze stuurde ene Bimbi de straat op
om een taxi te gaan zoeken. Het werd ondertussen hoogdringend tijd en ik werd nog wat zenuwachtiger.
Maar Bimbi kwam toch terug met een taxi, een echte, met vier wielen en zo.
Ik had die taxichauffeur gezegd dat ik gehaast was en we zijn drie keer bijna dood geweest
dus had ik dat beter niet gezegd. Enfin, ik was op tijd aan boord, dat telt ook mee.

De collega gaat aan de wal, ik zou de service in mijn eentje doen, en ik vraag of hij
in 'Modellismo, Via della Campana, zijstraat van de Via Garibaldi' efkes wou langsgaan voor
onderdelen die op het papiertje staan. Later op de avond kwam de collega weer aan boord.
De vent van het modellismo had zijn geld niet willen aannemen. Hoe? Wat?
Omdat het een spiksplinternieuw ongevouwen biljet van 100 USD was betrouwde die spaghetti het niet.
Collega had dan naar een bank gezocht om te wisselen in die rotlires, maar op zaterdag zijn alle banken hier dicht
zodus kwam hij zonder mijn materiaal weer aan boord. De onderdelen voor de broer van TC zijn hier drie keer
goedkoper dan in België, de collega heeft die dingen in zijn handen gehad, maar hij kon ze niet kopen.

         Maar welk groot licht gaat er ook met een 100 dollarbiljet aan de wal in het Italië van 1980!
         Túúrlijk dacht die man van Modellismo dat het een vervalsing was! Misschien maakte hij na zijn uren 
         zelf ook vervalsingen als kleine onderaannemer bij de maffia, modellist zijnde.

Zeg nu zelf, wie wil er in zo’n land op vakantie komen. Ik alleszins niet.
De Italianen hebben het bij mij verkorven en het is hun eigen fout. Zij zijn begonnen.

PS : binnen twee dagen zijn we in Freemantle, Australia.

1980-12-26, Tampa, Florida - USA

Dag Mama & Papa,

We zijn de 24^ste aangekomen en er stond iemand van het agentschap ons op te wachten.
We moesten naar de Hilton Inn, want het schip was nog niet aangekomen in Tampa.
Halleluja, wat een vreugde. Na 18hrs reizen zagen we er nogal onfris en verfrommeld uit.
Ik vond het verschrikkelijk dat we ons zo aan boord moesten gaan melden.
Kwestie van de 1^ste indruk en zo: precies twee landlopers ipv een team stewards …
Dat probleem was dus opgelost, overnachting in het hotel, en als kerstcadeautje
alles betaald door de rederij. Natuurlijk. Zodoende hebben we kreeft genomen als avondmenu.

Toen we gingen slapen was het 02h45 BT. Hier was het 20h45.
Da's vroeg gaan slapen voor een kerstavond hé. (ik viel ongeveer in slaap aan tafel, vanwege de nachtvlucht)

De 25^ste, voormiddag: telefoon van de agent hier. Het schip lag nog in New Orleans en had
een ontploffing in luik één gehad. (Er is gelukkig niemand gewond). Daardoor is het schip nooit naar Tampa vertrokken
en de agent zou ervoor zorgen dat we voor die dag nog een vlucht voor New Orleans hadden, of toch vóór de 26^ste.
En hij zou terugbellen. Hij heeft niét terug gebeld en we zíjn vandaag de 26^ste ! 

Goed, als kerstcadeautje heb ik mezelf veroorloofd naar Tante Sopraan te bellen, de 25^ste, in de hoop
daar de ganse clan nog bijeen te vinden, maar het was in België al te laat op de dag. De verbinding was erg slecht.
'k Was nog erg ongerust over Toppié, omdat ze zo geweend had. (Toppie was toen 6,5 jaar)
Maar eigenlijk denk ik -achteraf- dat ze weende omdat het uitstapje naar het vliegveld niet doorging en
niet omdat ik moest vertrekken. 'k Heb van mijn hart een steen moeten maken en haar weer naar bed gestuurd. 

         Waarom Toppié toen niet mee mocht naar het vliegveld weet ik niet meer. 
         Waarschijnlijk was het al te laat op de avond. Nachtvlucht hé. Da’s laat op de avond inchecken. 
         Het was een vlucht met Pan Am, herinner ik mij nu.

We doen het hier in stijl hoor : phonecall to Europe en aperitiefjes in de bar, uitgebreide maaltijden …
Wanneer de rekening toekomt in Antwerpen zullen ze direct een telegram sturen naar de kaptein
om te bezuinigen op onze overuren, vrees ik. We hebben hen hier al een pak poen gekost.
Dat zal ze leren, mensen van hun kerstfeest weghalen! 

         Voor alle duidelijkheid, telefoon en drank was voor eigen rekening hoor.

Maar we zouden nu onderhand wel aan boord willen hoor, want we zijn nu opgekalefaterd,
gewassen, geschrobd, nagels in orde, op krachten gekomen, enz. En nu begint het hier saai te worden.
Mijn boeken zijn uitgelezen en de TV op de kamer begint tegen te steken.
Vermits wij voor deze dagen betaald worden, moeten we bereikbaar zijn. 
Het komt er op neer dat we het hotel niet uit kunnen.
Er is wel een terras bij met zwembad, maar het is hier net iets te fris om in het water te gaan spelen.
En het hotel kennen we nu al met onze ogen toe. Ik zou bvb de twee volgende dagen wel
in een hotel in New Orleans willen gaan zitten wachten.
Eerst nog een vliegtuig nemen (voor de verandering).
We hebben er 3 moeten nemen om tot hier te geraken.
Brussel-Londen, Londen-Miami, Miami-Tampa. Mijn oren tuiten nog als ik denk aan al dat opstijgen & landen. 

Voor de moment is het op TV 'Father knows best'. Ik heb hier al heel wat ouwe feuilletons terug gezien.
Gisteren was er een mooie film voor Kerstmis 'We’re no angels', met Humphrey Bogart en Peter Ustinov.
Heel geestig. 

Ziezo, dat is het ongeveer hier. Geeft ge deze brief door aan Tina & Co en Laura & Co ?
'k Schrijf later nog wel.  

PS: Prettig Nieuwjaar en Beste Wensen voor 1981. 

1980-07-03, op zee

Vorige maandag, 30/06, die dag hebben we twee keer gehad.
We hebben de dateline -datumgrens- gekruist, van west naar oost.
Die avond was het hoogst uitzonderlijk bar. Hoogst uitzonderlijk want er was dikke mist.
Ge kunt van op de brug de voorpiek niet meer zien. We varen precies door een melkweg.
Ik geloof vast en zeker dat als ge hier een emmerke buiten zet,
het de volgende dag vol verse melk zit. Vast en zeker.

Nu heeft den ouwe liever dat zijn stuurlieden met een klare kop wacht lopen, vooral
wanneer het aan het misten is. Waarom vooral als het mist is? Dat vraag ik mij ook af.
Want of ze nu wacht lopen met een heldere blik of met verpieterde lodderoogskes,
zien doen ze toch niks. En daarbij, na 18h is het nog donker ook.
(De eerste stuur heeft het gevonden hoor. Om zeker een klare kop te houden
drinkt hij nog uitsluitend, enkel en alleen oude klare.) 

Niet tegenstaande alle bezwaren ivm de navigatie ging de bar die avond toch open.
Ge zoudt zo denken dat het was omdat Tina tweemaal verjaart dit jaar, maar neenee,
dat was het ook niet. Het was omdat we weer op normaal toerental draaiden en normale snelheid liepen.
Het Probleem was (weer eens) opgelost. Of ze daar bij de Gulf -toen al een gewezen rederij-
ook 16 hrs voor nodig hadden weet ik niet, maar goed, iedereen was weer eens opgetogen.
Het Gevaar was geweken.

        Dé Gulf was een rederij die de boeken toe gedaan had reeds in 1975.
        Al die officieren moesten bij andere rederijen een broodwinning zien te vinden.

        Op kantoor, bij interviews, deden die mensen waarschijnlijk zeer welwillend en meegaand,
        maar aan boord waren zij constant aan het vergelijken met vroeger : 
        'bij de Gulf hé, hadden we dit of dat' - ivm gereedschappen 
        'bij de Gulf hé, deden we dat zo en zo’'- ivm werkwijzen
        Die houding veroorzaakte serieus wrevel en ergernis bij de andere officieren. 
        Als er nog maar een zinnetje begon met 'bij de Gulf’'
        gingen er al bij enkele mensen nekharen rechtstaan. 
        En ik ging daar in mee, empathische sukkel die ik ben.

Er was het volgende gebeurd : er was water geraakt in de dagtank -de voorraad brandstof voor 24 à 36 hrs-
en dit schip schijnt niet te varen met 45% water in de fuel. Na 16h hebben ze gevonden wat en hoe.
In de purifier zit onder een valve een joint en in die joint was een scheur van 3mm breed (de lengte ken ik niet).
Op die scheur stond 10 kg druk en daardoor kwam die massa water zo snel.
45% water is veel en ik zou het bij wijze van spreken niet in mijn cacao willen.

Wie die lek gevonden heeft is absoluut bijzaak, maar wat wel het vermelden waard is:
die avond zat hij in de bar als een triomfator die zich afvraagt waar ze met de palmtakken blijven.
Of als een ritwinnaar die merkt dat de bloemen en het-meisje-met-de-kus er deze keer niet zijn.
Misschien is er door de chef diskreet met wat lof gezwaaid maar
dat was kennelijk niet luid genoeg naar de zin van de triomfator.
De triomfator heeft dan maar zijn exploot beklonken met pils,
tot zijn bloed verdund was met 45% bier (ruwe schatting)
en is buitengegaan in een hoek van 45°, gestut en geloodst door iemand van dezelfde grootte (zielegrootte).
Tot zover de objectieve observaties van schrijfster dezes.

Volgen nu mijn beschouwingen: een mankement ontdekken is volgens mijn bescheiden mening
iets dat van gelijk welke vakmens mag verlangd worden.
Dat er een het ontdekt heeft, mag men in alle redelijkheid verwachten, ze zijn opgeleid in dat vak.

1980-07-05 

Ik zal het een beetje duidelijker uitdrukken en een beetje beknopter, anders zit ik hier sebiet jam. in de knoei
Mankementen zijn voer voor vakmensen en vakmensen zijn er om mankementen uit de wereld te helpen.
Dat geldt voor een boekhouder, een arts, een schrijnwerker en noem maar op. Dus ook voor mecaniciens.

Waar ik zo mottig van werd, is de vanzelfsprekendheid waarmee hij verwachtte de held van de dag te zijn.
Daarbij komt dat het ogenblik gunstig was, het ogenblik om het lek te 'ontdekken' heeft hij afgewacht.
Maar dat laatste heb ik, zoals veel andere dingen, enkel van horen zeggen.
 

1980-07-07, Pittsburg , San Francisco Baai, California 

Dag Padre en Madre,

Waarom schrijf ik altijd vaders eerst. Enfin, vader-enkelvoud, want gellie zijt
mijn enige ouderpaar dus moet ik zuinig zijn op ulle.
Hier zouden we zeggen : er is géén spare hé!   spare = Engels voor reservevoorraad

'Mannen eerst' dateert waarschijnlijk uit de tijd dat vrouwen geen eigen broodwinning hadden
en dat alle voedsel- en beurs-voorzienende mensen mannemensen waren.
Maar nu ben ik een werkend vrouwmens met een eigen broodwinning & bankrekening, een echte,
en dus herbeginnen we de brief: 

Dierbare Ouders, 

Op deze blijde dag (de ’pitein is gisteren verjaard en daar dragen wij nu nog de gevolgen van)
op deze blijde dag dus, zijn wij aangekomen hierre en alles gaat goed. Ik zou zeggen het reilt en zeilt,
maar dan krijg ik de mecaniciens tegen want die willen van geen zeilen horen. 

Ik zit hier te typen (blijkbaar) bij muziek van de plaatselijke BRT 3 , maar dan op zijn Kalifornees.
Kanaal 102 op FM. Die zender heb ik ook in alle cabines aangezet en laten aanstaan toen ik buitenging,
kwestie van de boerkes een beetje RUSTGEVENDE muziek te leren beluisteren.
Want rust, kalmte en zelfbeheersing hebben ze/we hier allemaal nodig.
Den ene pakt Valium, dedees pakt Vivaldi.
Zun een Captagon, ik een Katsjatoerion, blijft ge ook wakker von. (Ziet ge wel dat het rijmt!)

Ik heb uw brief van VR-27/06 ontvangen.
Een brief over Callas  -Zuid-Frankrijk-  om mij te doen watertanden zeker? Awel dat is gelukt, ik monster af.
Verder over Guido Gezellige schilderijen en over Sartre. We zijn hem kwijt nondedju, en er is geen spare.
Wie gaat hem aflossen. Niet zomaar een beetje maar hem echte en deugdelijk en degelijk opvolgen?
Is er zo iemand? Sartre was toen recentelijk overleden.

Dus ge hebt de brief over mijn nieuwe schoenen ontvangen? Awel, ze zijn al kapot.
Daar verschiet ge van hé. Het komt door het trappen lopen. Er zit hout in de zool. Dat hout is gespleten.
Ik zou hier beter per trap betaald worden ipv per maand.

1980-07-08   

We zijn vóór het stadscentrum op anker gegaan.
Vannacht zijn we beginnen varen en om 06h ging en we tegen de kaai. Ver voorbij de stad. Uren er voorbij.
Het was dan nog een lastige standby ook. De mensen werden zenuwachtig en daarvan werd ik nerveus
(stom hé, ik heb met die standby niks te maken, môja, ik liet me ongemerkt nerveus maken)
Toen ik het merkte was het al lang te laat, ik heb een scheef antwoord gegeven aan de eerste stuur
en die nam dat zo scheef mogelijk op en bolde het af.
Ik riep en liep hem achterna, maar hij kwam niet terug en toen ik hem opbelde smeet hij de hoorn in de haak.
Nu lig ik in ongenade.
Enfin, ik ben niet een en al glimlach alle dagen van de maand, -mogelijk duidt dit op menstruatiepijnen-
en hij ook niet, -de mannen hadden net een zeer lastige standby achter de rug-
en vandaag was het een ongeluksdag want die twee vielen samen.
Ik spreek nog wel tegen hem, maar hij niet meer tegen mij.  
Wacht een beetje, de dag dat ik hem kan doen lachen heb ik gewonnen.
Hij gaat toch niet blijven smoel-trekken voor zo'n pruts hé.
Ondertussen vind ik het erg, want ik dacht dat hij toch genoeg gezond verstand had, wijs man was en zo.
Nee, niks. On ne pardonne plus, on tue.
Elk zijn waarheid zal het worden en daarna gewapende vrede zeker? 

         Hoe & of die ongelukkige botsing opgelost geraakt is, weet ik niet meer.
         'k Herinner me wel dat ik me een paar dagen ellendig voelde. 

Bon soit, zolang het schip maar niet zinkt en de aarde rond blijft zodat we thuis geraken, is er niks aan de hand. 
Deze brief komt waarschijnlijk toe wanneer gellie in Callas ligt. Blijf rustig liggen.
Binnen een maand of zo zijn we thuis.