Archief

nog over de vogel en zo

         “Het moet een machtig groot dier geweest zijn met zo een vleugelwijdte.
        Heb je ooit geweten welke vogel het was ?” CvT

'k Heb op 't Net nog wat verder gezocht over die grote zeevogel van toen aan boord.
Zijn spanwijdte van 150 cm schatte ik naar mijn eigen spanwijdte.
Die is nu, van vingertip tot vingertop -nagemeten door LM- 162 cm.
Misschien was het vroeger een paar cm meer, toen mijn gewrichten jonger waren.

De fregatvogel heeft een gevorkte staart. Die mogen we uitsluiten want
ik herinner me geen gevorkte staart en we hadden
er nochtans goed zicht op, op de achterkant van de vogel want
'k herinner me wel de spectaculaire spuit ontlasting
die op de kledij over de benen in de sandalen van de 1ste stuur droop.
Dat ging zeer plots en zeer snel maar ik herinner me geen gevorkte staart.

wiki    birdbeauty

Daarom denk ik nu dat het misschien een vogel van de gentensoort was,
140 tot 175 cm spanwijdte, naargelang de soort.

vara        zoom.nl

De vogel in kwestie had ook meer wit dan een fregatvogel.
Het was geen blauwvoet, daar ben ik zeker van, blauwe poten zou ik onthouden hebben.
Maar hij had veel meer wit dan een fregatvogel, dat wel.
Daarom denk ik nu dat het mogelijk een vogel van de gentensoort was.
Jammer dat ik geen eigen foto's van het dier heb.
Ik besefte toen niet dat we iets biezonders meemaakten.

PS : achteraf heeft CC me laten weten dat het mogelijk toch een blauwvoet was, maar dan een juveniel, een jonkie.
De poten worden pas blauw wanneer de vogel volwassen is. Dan zit ik met een nieuw probleem, we vaarden niet
in het leefgebied van de blauwvoet. https://nl.wikipedia.org/wiki/Blauwvoetgent#Verspreiding

HiH-05/2017, blog 02-07/2019 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Genten_(vogels) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Fregatvogels

       “Tegen drieën was alles gewassen en gestreken,
        kwam dat door de wind dat het zo vlug droogde
        of hadden jullie daar materiaal voor?” CvT

Het was bij de koopvaardij, CvT, vrachtvaarders dus.
Schepen met een bemanning van 22 of meer mensen. Er is dus wasgelegenheid in het kasteel. 
Soms één grote laundry, soms twee middelgrote. Daarin staan industriële wasmachines en drogers,
te vergelijken met de bakbeesten die men in een wasserette ziet, laadvermogen van 7 tot 10 kg. 
Op sommige schepen is op de woonverdiepingen ook een kleinere laundry voorzien.
Daar staan de wasmachines en drogers van de gewone huishoudcapaciteit, van 5 tot 7 kg.

Het hemdje en de short van de stuurman hebben we onder stromend water gespoeld en
dan op 40° gewassen, kort programma, dat duurt ongeveer 20 minuten.
Die twee stuks drogen was ook snel gebeurd en strijken was er haast niet aan. 

De was aan deck laten drogen zou ik niet doen hoor.
Er hangt zout in de lucht en die zoutkristallen drogen in de kledij. Dat schuurt de huid kapot.
Binnenschippers doen of deden het wel, de was aan deck drogen.
Maar zij varen op binnenwateren, op zoet water. Groot verschil. 

Verder is het deck een werkomgeving. Daar wordt gebikt, geverfd, gevet en met water gespoten.
Er wervelt ook regelmatig roet naar beneden. Men weet nooit van waar het gevaar komt.
Beginners doen het wel eens hoor, iets tegen de reling aan het kasteel te drogen hangen.
Na één keer stoppen ze daar meestal mee. 

Nu denk ik er ineens aan, dat er ooit schepen geweest zijn -CMB schepen nog wel-
waar ze een en ander waren vergeten op te nemen in het ontwerp van het schip.
De OBO- schepen (OBO = Oil Bulk Ore). Drie zusterschepen waren dat.
Daar was men oa de laundry vergeten in plannen. Tot daar aan toe, zou men denken.
Maar die plannen werden niet verbeterd, ze werden zo goedgekeurd 
en die schepen zijn zo gebouwd geworden ook. Alledrié!

Drié keer over dezelfde steen vallen? Dat kan toch niet?
Jawel, dat kan wel.
Ik heb op alle drie die schepen gevaren.
Ik heb die knoeiboel in de accommodatie elke dag van dichtbij meegemaakt. 
Da's een verhaal apart. Niet grappig. In tegendeel. 

HiH-05/2017, nagekeken, blog02-07/2019

een vrije vogel

Ergens in '79 of '80 was een grote vogel aan deck geland.
Hoe dat kwam wisten we niet,
oceaanvogels blijven toch maanden lang in de lucht zweven zonder te landen? 

Matrozen hadden hem in een kruiwagen binnen gebracht
want de deckplaat buiten kan overdag tot 60°C warm worden.
Binnen ontfermde de 1ste stuurman zich over het dier.
De vogel had indrukwekkende zwemvliezen maar zijn poten waren wel zeer kort.
Duidelijk te kort om met rennen voldoende snelheid te halen en
zijn gewicht te doen opstijgen van op een vlakke ondergrond. 

In een afgedekte grote kartonnen doos uit het magazijn liet de 1ste stuurman
de vogel aan deck rusten in de schaduw van het kasteel.
Kasteel, zo heette de bewoning vroeger. Nu klinkt het minder groots 
nu heet de bovenbouw van een vrachtschip gewoon 'accommodation'. 

's Namiddags zou hij het vogelgevaarte lanceren van op de stuurboordwing.
De wings zijn de buitenvleugels van het brugdeck, het hoogste werkdek. 
Dat schip had geen lift en zo'n zware beest via de binnentrappen naar boven brengen,
daar was geen denken aan. De doos had trouwens niet door de deur van de brug gekund,
zo groot was de doos met die vogel in.
En het dier mocht onderweg naar boven zo eens onrustig worden.
Dat konden we binnen de bewoning niet hebben. 
Via de buitentrappen kon de doos ook niet mee naar boven, die trappen zijn tamelijk smal. 

        Zet uw handen in de lenden en kijk van ellenboog naar ellenboog, 
        dat is ongeveer de breedte van een buitentrap aan boord van een vrachtschip. 
        Laat nu uw handen zakken, daar staan de leuningen. 
        Die afmetingen en maten hebben een reden, maar de breedte van de buitentrappen 
        is  dus niet voorzien voor transport van grote dozen met daarin zware vogels. 

Daarom zou de vogel zonder doos naar boven gebracht worden en liefst die dag nog,
want het dier moest van hoog in de lucht kunnen jagen op vis in het water.
Zo'n beest moet af en toe kunnen eten of het verzwakt. 

De 1ste stuur nam de vogel uit de doos en de collega en ik zouden de stuurman begeleiden,
want wij waren de enigen die vrij hadden tsn 13h en 15h (service coupé).
Er wachtten ons vier smalle, steile trappen en de 1ste stuur had zijn beide handen nodig om de vogel te dragen. 
Nooke en ik waren een en al bezorgdheid, de bek van de vogel zag er levensgevaarlijk uit.
Toen hij de vogel uit de doos wou nemen :
- Draag hem met de bek van u weg stuurman, zei Nooke.
- Jaja, met de staart naar u ! zei ik al even bekommerd.
- Draai hem opzij, weg van uw ogen.
En andere sombere praat want dit werd waarlijk een expeditie. 

Nooke zou vóór hem lopen en ik zou achter hem lopen.
Zij om het pad aan te kondigen,
want de vogel was zo groot dat de stuurman niet kon zien waar hij zijn voeten zette.
Ik volgde achteraan, om hem eventueel op te vangen in geval van misstap.
Alsof ik daar sterk genoeg voor was.

Zo togen wij in een stoetje van drie de vier trappen op.
Nooke en ik nog in ons net werktenue van de middagservice, de stuur in short, zomerhemdje en open sandalen.
Geen van ons drie droeg de werkkledij voor aan deck.  

En onze begeleidende commentaren gingen verder,
de man zag niet waar hij liep en wij waren daar toch om te helpen!
Geheel ten dienste, dat was toen onze slogan.
Maar dat zag de stuurman anders want hij werd het beu om bij elke stap
voor en achter waarschuwende woordjes te horen. De ondankbare vent.
Het is aan boord toch een van de richtlijnen: kijk waar ge uw voeten zet.
En omdat hij door de grote vogel niet zag waar hij zijn voeten zette
had hij ons toch meegevraagd in het klimproject?
Wat deden wij dan verkeerd? Wij deden gewoon wat hij gevraagd had. 

Halverwege de twee de trap begon de situatie hem op de zenuwen te werken.
En op mijn zenuwen ook want zijn gevloek stak me al danig tegen.
Uiteindelijk waren wíj het die hem met die vogel hadden opgescheept … wabliefteru Stuur?
Waar waren zijn matrozen, nu het er op aan kwam? 
Maar ik kon het onmogelijk afbollen,
stel dat hij achterover gestuikt zou zijn bij het volgend stampje van het schip.
Hij had immers geen hand aan de reling. Zo'n situatie verlaat men niet. Men blijft erbij. 

Vooraan bleef Nooke hem gidsen, achteraan bleef ik hem steunen,
in het midden bleef de stuurman vloeken met
in zijn armen een vogel die zeer rustig bleef.
Zo hadden we nog een aantal smalle trappen te doen. 

'k Vond dat hij met zijn gesakker en gevloek wel wat van ons geduld vroeg.
Maar zo lang we op de trap waren kon ik daar niks over zeggen.  

Na moeizame minuten kwamen we boven.
Hij bracht de vogel naar de reling van de stuurboordwing en daar
zag en rook de vogel zijn eigen leefwereld, de ruime lucht.
Hij spreidde zijn vleugels, dat was zeer indrukwekkend.
De spanwijdte was misschien wel anderhalve meter.
Nog nooit had ik zo'n grote vogel van dichtbij gezien. 

foto van 't Net   

En tegelijk ontlastte de vogel zich, ook zeer indrukwekkend,
op de kledij, de benen en de sandalen van de 1ste stuur. 

Weer binnen en beneden gekomen moesten Nooke en ik
op de vloer gaan zitten om te bekomen van het lachen. Wat een plezante vogel was dat.
Alsof hij al het gesakker verstaan & begrepen had en No & mij wou laten weten
dat de 1ste stuur het toch niet in zijn eentje gekund had, hem een lancée bieden. 

Terwijl de stuurman in de douche stond om de dankbaarheid van de vogel weg te wassen
zijn No en ik zijn tenue gaan wegplukken, want die vogeldinges zou wel eens gaten kunnen branden in textiel.
Om 15h lag de kledij van stuurman-knorrepot weer op de plaats.
Gedroogd en gestreken want 'able and willig' stond hoog in ons vaandel.
Op het einde van de maand had hij een extra-uur op ons blad genoteerd. 

Hij was niet veel van zeggen, die stuur, maar dat was die vogel ook niet hé.
Of dit nu nog echt grappig is weet ik niet,
maar Nooke en ik hebben toen wel minuten lang beneden op de vloer zitten lachen.
Misschien was het gewoon decompressie, dat kan ook, opluchting dat de expeditie goed verlopen was.

HiH-05/2017, bijgewerkt, blog 02-07/2019, https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan-van-gent

1980-02-23-za, Long Beach, California

Dag Make, dag Pake, 

We gaan vanavond bij zeeboei op anker en morgenvroeg tegen de kaai.
Ik hoop dat de agent weer heel veel post meebrengt voor mij.
Met elke brief lach ik mij een kriek of twee en wanneer ik genoeg krieken heb
draag ik ze naar de 2^de kok/bakker en die bakt er dan een taartje rond voor mij.

Erg lekker, zo vers.
Bon, ik denk dat ik ook zeekolder krijg.
Er is hier ene die het nogal erg zitten heeft.

Zou het besmettelijk zijn? Het is die arme sukkel zijn eerste reis. Het ging allemaal goed
tot er een paar minder mooie dagen kwamen. Vannacht moet het weeral erg geweest zijn want
ze hebben een andere wakker gemaakt om zijn wacht te lopen.
Ik denk niet dat die jongen nog zal (mogen) varen. Niet dat ge om te varen zo’n harde moet zijn hoor.

Integendeel, ik denk dat ge er verschrikkelijk soepel moet voor zijn.
Af en toe voel ik eens aan mijn rug of er nog een graat in zit.
En van dat JA zeggen en NEE doen of denken, waar onze pa vroeger de kripse van kreeg,
awel hé, daar heb ik hier al heel veel baat bij gehad. De gedachten zijn vrij, ♫ !

Verder gaat alles zijn gangetje.
Voor het ogenblik vaar ik op een laag toerental, in een lage versnelling, want
voor het moment heb ik shiftitis. Dat is een aandoening door het tijdsverschil.
Op onmogelijke momenten heb ik honger, behalve tijdens het etensuur.
Op de gekste ogenblikken krijg ik vaak, zonder echt moe te zijn.

Want vermits we vóóruit shiftten (richting oost varen wil dat zeggen) werd tijdens de oversteek
om de twee dagen de klok 1h vooruit gezet en dan ben ik een uur vroeger gaan slapen.

Dat helpt niet.
Als ze me ’s morgens vragen, zijt ge al wakker, antwoord ik : nee, maar ik ben al op.
Nu kunt ge zeggen dat ik thuis ook niet de vinnigste was ’s morgens vroeg, maar aan boord is dat wél het geval.
EN NU NIET LACHEN, WANT DIT IS DE HEUSE WAARHEID.
Aan boord ben ik des ochtends mee van de vinnigsten. Bon, ik hou er over op want ik hoor ulle denken :
amai, want moet de rest dan zijn!
Met ulle is niet te klappen …

'k Ga nu de tafels dekken want het is 11h20 en mijn etenstijd is dus voorbij. Tot straks.

Piep, here we are again. 13h03 en de service is voorbij.
Ik denk dat heel het schip zot is vandaag. Allemaal hebben ze walkoorts.
Als ze een streep land gezien hebben slaan ze door. Vooral de stuurmannen.
En de anderen evengoed, eigenlijk.
De TV stond aan en ze hingen er tegen geplakt. Erg gezellig. En als ge in de mess-matrozen iemand komt zoeken
of iets komt vragen sist iedereen SSSTTT! Omdat ze zitten te kijken naar tekenfilmpjes van Superman. Móói!

'k Heb hier juist een klassieke zender gevonden op FM, allemaal violins, 'k ben benieuwd van wie het werk is.
Nogal romantisch en Slavisch klinkt het.

De overtocht van Japan naar hier is rustig verlopen, buiten die paar dagen storm.
Toen waren er golven van ± 15m en ik was efkes zeeziek volgens de regels van de kunst,
met bleek worden en braken en heel de hutsekluts comme ik faut.
Maar dat is geleden leed. 

Ik ga ermee ophouden want ik ga een beetje siësten.
Slaapwel en tot schrijfs.
 

te gast bij Wim Helsen ~ Jitske Van de Veire
met 'Joepie!'  van Marthe Laureys

           ik kleed mijn slaapkamermuur aan met plaatjes 
        om zo mezelf de wereld uit te puzzelen 
        laag over laag over hoge verwachtingen 
        ondertussen strijk ik mijn persoonlijkheid 
        uit over internetquizjes

        ‘zat jij al eens met je benen open voor de spiegel?’ 
        ik durf ze de waarheid niet te vertellen
        en voel het glas weer een beetje breken 
        nog even en ik lig in miljoenen stukjes over de speelplaats verspreid

        op weg naar huis struikel ik over mijn eigen veters
        ik had nog nooit zo graag een slaapkamermuur willen zijn

               

            De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje! 
        Van de Veire in gesprek met Helsen :
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a10/ 
        09min40

Ze leest de tekst veel te snel naar mijn zin. Het had iets trager gemogen.
Gelukkig is het programma ondertiteld!

Over genderdiversiteit heb ik ooit een documentaire gezien, hoe soepel ze daar mee omgaan in Thailand.
En die mentale souplesse zou te maken hebben met het Boeddhisme, een zeer tolerante filosofie met
de bijbehorende gedragscode. In Thailand is 94% van de bevolking boeddhist, zegt wiki.
Die documentaire kwam niet van dure studies van professoren of universiteiten,
ze bracht het dagelijks leven in beeld op het platteland.

Op YouTube staat van alles over gender diversiteit,
maar niks van de documentaire die ik bedoel.
Wat ik wel gevonden heb is een artikel in Wikipedia waarin alle gendercategorieën een definitie krijgen.
Het woord categorie is waarschijnlijk fout, want het staat daar nogal vastomlijnd en
in de dagelijkse werkelijkheid blijft allemaal zeer fluïde, als ik me goed herinner.
https://en.wikipedia.org/wiki/Gender_identities_in_Thailand

Over Jitske Van de Veire - onder elke foto verder lezen hoor :
https://zizomag.be/interviews/peter-en-jitske-van-de-veire-zo-vader-zo-dochter-angst-om-jezelf-te-zijn-helemaal-niet-nodig
Over het thema : https://en.wikipedia.org/wiki/Non-binary_gender
Over het tijdschrift : https://nl.wikipedia.org/wiki/Joepie

         nog altijd vierde schip, derde brief, vervolg

1980-02-09-za, Chiba, Japan - vervolg

Vandaag wisten mensen hier te vertellen dat er dingen aan de gang zijn tsn Rusland en de USA.
Er waren hier betogingen maar wat er precies gebeurt weet niemand.
De Japanners hier spreken bijna geen Engels en niemand van ons spreekt een letter Japans.
(behalve ene, die was hier in zijn jonge jaren bijna getrouwd)

Plezant is dat, ik voel mij hier een analfabeet, want door het schrift worden we niks wijzer.
Moesten we het schrift kunnen lezen, zouden we al rap leren van de opschriften en de reclames.
Dat was in Algerije en Egypte ook een probleem. Ge weet nooit wat er op de deur staat:
uitgang of wc of verboden toegang. Zo moeten de gastarbeiders bij ons zich ook voelen.

        Toen werd het woord gastarbeider nog gebruikt?

Winkelen hier is een marteling. Geef mij maar meer westerse landen.
Nuja, varen is ook niet dé manier om een idee te krijgen van een land.
Wij doén landen, maar wij zién er geen.  

        Die visie heb ik achteraf ook moeten bijstellen hoor.
        We werden niet afgeleid door de façades van een land, door de toeristenfuiken.
        Wij zaten midden in de coulissen! En daar valt veel te zien en te beleven.

Als ge nu van mijn cabine buiten kijkt zouden we evengoed in Bremen kunnen liggen.
Enkel de opschriften, daaraan ziet ge dat het Oosterse graansilo’s zijn.
Ik wou dat we naar Zuid-Amerika gingen.

We hebben sinds een week een nieuwe ouwe. (ergens in een Japanse haven aan boord gekomen?)
De vorige was een neurotisch geval, een detailmaniak. En over de grote problemen mocht hij vallen,
hij zag ze nog niet. Un précieux ridicule, een snob van het poverste soort
met een schrijnend gebrek aan savoir-vivre en savoir-faire.

De kaptein is weg, lang leve de kaptein.
De vorige is waarschijnlijk vertrokken met het idee dat de bemanning hem mist. Dat ook nog.
Hij heeft teveel boekskes gelezen denk ik.
Môja, met zo’n Russische naam en met een kleine d … hij heeft waarschijnlijk nog niet van de Potemkin gehoord.
De deze is een kwieke democraat. Heeft op een week tijd het boeltje gereorganiseerd.
Hij heeft de chef (die van ons) de sleutels van de bierlocker doen afgeven. Hij controleert alles,
tot groot ongenoegen van die van ons. En wat een opluchting voor ons hé, nu is er tenminste iemand
die weet dat het werk goed gedaan wordt en als er iets niet of slecht gedaan wordt, WAAROM dat zo is.
Tot hiertoe waren wij de wezenkindjes aan boord. Iedereen heeft een baas, behalve wij, wij hebben een kwal.
Ik moet ophouden met zagen over die sukkel. Hij is onbekwaam en hij weet het.
Dat zijn de gevaarlijksten. (De gefrustreerden, de nijdigaards bedoelde ik toen waarschijnlijk).

Ik zal eens optellen hoeveel keer ik in vier maanden tijd aan de wal geweest ben. Dan hebt ge een idee.
3x in Egypte, één keer naar Luxor en 2x gaan zwemmen.
4x in Canada. Daar lagen we vlak tegen het stadje.
3x in New Orleans.
1x in Japan.
Dat is 11 maal en ondertussen moet het werk gedaan zijn. Dat zijn dus geen 11 verlofdagen.
Telkens maar voor een paar uurkes. Ofwel tijdens de siëste, ofwel ’s avond na de werkuren.
Qua vrije tijd zijn wij het slechts bedeelde departement. Niet omdat we niet weg mogen,
maar door de aard van het werk kunnen we gewoon niet. Eigenlijk vind ik dat niet zo erg hoor.
Als ge ziet wat anderen doen met hun vrije tijd: geld gaan wegsmijten door de ramen van bordelen.
Nu hebben di allemaal wel hun ramen en gordijnen goed toe.
Ten eerste is het hier winter,
ten tweede om al dat geld binnen te houden natuurlijk en
ten derde om geen last te krijgen met de buren.

Zeg, ik stop ermee. Ik ga de brief naar de marco dragen en dan ga ik mijn haar nog maar eens wassen
om de fritgeur er uit te krijgen.
Ik ben verdikt, het eten is hier te vettig. Mijn vel lijdt er ook onder.
’k Kan in de helft van mijn kleren niet meer in. Plezant is anders. Ik kom net de week rond.
Als er vanzeleven weer waterbezuiniging afgekondigd wordt is bibi de peer.

Ik heb al wat kledij bijgekocht en bijgekregen, maar het blijft nipt.
Ik zal in de States eens wat losse flodders gaan kopen. (losse flodders = oversized T-shirts)

Dag, veel kusjes en tot schrijfs in de volgende poort. m.

te gast bij Wim Helsen ~ Fatinha Ramos
met Invictus van William Ernest Henley 

          Out of the night that covers me,
        Black as the pit from pole to pole,
        I thank whatever gods may be
        For my unconquerable soul.

        In the fell clutch of circumstance
        I have not winced nor cried aloud.
        Under the bludgeonings of chance
        My head is bloody, but unbowed.

        It matters not how strait the gate,
        How charged with punishments the scroll,
        I am the master of my fate,
        I am the captain of my soul.

           de derde strofe is hier van tussen gelaten? 

                

           De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje.
        Ramos in gesprek met Helsen :
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a9/
        11min14

Wat een sterke uitzending. Het gedicht had voor mij op geen beter tijdstip kunnen komen in dit blog.
Nu hebben Ramos en de dichter Henley het wel over fysiek lijden maar volgens mij
kan het ook dienen in geval van psychische ellende. En toen had ze het ineens over Mandela, tja,
dat was dan plots extréém psychische ellende.

De slotzin vind ik zeer bruikbaar : I’m the captain of my soul. Al is het bij mij eerder de ruggegraat,
ik blijf baas over mijn ruggegraat. Ik buig wel maar ik breek niet, want hij is gemaakt van riet.
Veerkracht. 
Zoiets kende ik vrij jong al, dank zij een van de fabels van Lafontaine : Le chène et le roseau, De eik en het riet.

Buiten de prent hierboven, die vrolijke stad, vind ik Ramos' tekeningen niet echt aantrekkelijk,
maar dat is een persoonlijke visie. Wél interessant is een geschreven interview, tweede link onderaan,
daarin staat een zeer bruikbare gedachte die ik ondertussen al een eigen verwoording gegeven heb :
'ik stop pas met bijleren wanneer ik stop met ademen'.
Die zin zou op mijn gedenkplaatje mogen staan, gesteld dat ik zo'n plaatje nodig zou vinden.

Over Fatinha Ramos : https://nl.wikipedia.org/wiki/Fatinha_Ramos  
Interview  : https://www.charliemag.be/mensen/fatinha-ramos/#0  
Werk gevel stadhuis Antwerpen : https://www.youtube.com/watch?v=L1OACGy_R5E , 02min13 
Over William Ernest Henley : https://en.wikipedia.org/wiki/William_Ernest_Henley 
Over het gedicht : https://en.wikipedia.org/wiki/Invictus

nog altijd vierde schip, derde brief 

1980-02-09-za Chiba, Japan

Duur’bren,

’k Heb t/m brief nr 12 ontvangen, een gele envelop, waarop geschreven staat: -12- of 11?
Awel, dat is nr 12. Maar ik vind nr 1 niet. Ofwel heb ik die nooit ontvangen,
(en er staat me iets van voor dat ik me toen afgevraagd heb waarom ons ma bij 2 begint te nummeren)
ofwel ligt hij ergens in mijn schuif en dan moet ik hem vinden als ik bij gelegenheid eens opruim.
’k Ga hem nu niet zoeken, want deze brief moet morgen ten laatste afgegeven worden,
bikoos wir fahren nach San Francisco. Mooi, zult ge zeggen, maar zo mooi is dat niet,
want ik heb een paar foliekes gedaan en kan geen voorschotten op mijn loon meer krijgen de eerste maand. 

Die foliekes waren drie blauwe parels voor mijn ma. Twee oorbollekes en een ring.
Maar dat kon ik onmogelijk in die brief zetten hé, dan was de verrassing er af.
Ze had blauwe ogen, dus vond ik dat het blauwe parels moesten zijn.

Al goed dat ik het grootste deel naar huis stuur (op de bank laat zetten, wil dat zeggen)
en dat de rederij het ander deel spaart. Ik had gehoopt dat we een lange overtocht zouden maken,
desnoods naar Jakkamakka, zodat ik daar wat kon doen met poen,
maar nu zijn we al binnen twee weken in San Fran en word ik gestraft met
‘aan boord blijven wegens geldgebrek’. Enfin,

-hier laat ik een lege spatie voor een diepe gedachte- 

wie … euh … moet op de blaren zitten.

Ik zal wat trager poetsen en zeggen dat ik er niet kom met mijn werk en dan krijgen we weeral overtime.
Leest ge dat goed, jaja dat is uw dochter die zo denkt. Bijna gelijk een echte werknemer.
Want het is hier niet met meer te werken dat ge meer verdient. Ô kontrijr en ter contrarie.
(Ik kan ook veel typfouten typen hé. 'Just gelijk haar moeder').

Zeg pa, dat van alle dagen een stukske schrijven is goed gevonden hoor. Hebt ge alleen gevonden zeker?
Awel hé, ik was al zoiets van plan, maar het is absoluut ondoenbaar.
Schrijven wordt hier alleen gedaan als, ga nu zitten :
- als het schip niet rolt (de helft van de vaardagen)
- als we niet moeten uitgaan aan de wal (op de pare dagen)  larie
- als we niet op bezoek gaan bij iemand in de cabine (2x per week)
- als we niet omvallen van de vaak (als ge moest weten hoe dikwijls ik hier 
  om 20h30 in mijn bed lig, ge zoudt me niet geloven)
- als ik mijne was niet moet doen (het lukt niet altijd om die tijdens de dag te doen)
- als ik mijn nagels niet moet lakken (op de onpare dagen)  larie, complete larie
- als ik geen volk op bezoek heb (gebeurt zelden, meestal ga ik ter plekke)
- als ik geen zin heb om te lezen ( en lezen is de enige manier om met de gedachten van boord te geraken.
  Lezen doe ik zeker en vooral als er overdag ambras geweest is. En vermits hier nen truter rondloopt
  heb ik onder mijn hoofdkussen een boek gereed liggen). 

Die truter is toevallig de chef-kok, tijdens de services onze baas. Gelukkig zijn er altijd bazen boven de baas.
Tot zijn groot ongenoegen red ik mij nogal goed en Nooke nog beter.
Maar ik word doodmoe van die vent. Ge moet constant op uw hoede zijn, anders krijgt ge het mes in de rug.
’k Zal er maar over ophouden. We maken er een sport van hem voor te zijn, en zo blijft het houdbaar.
Alle geluk dat Noo en ik aan hetzelfde zeel kunnen trekken. Dat zeel is al versleten van er aan te trekken. 

Ha ja, denk niet dat in niet over het schip wil schrijven maar sinds de boots van het eerste schip
die 40 bladzijdes 'verloren' is betrouw ik niemand meer en vermits deze brief
via mensen van het schip van boord gaat (bemanningsleden), blijf ik liever voorzichtig.
Wat ik niet schrijf vertel ik later wel.

Wanneer post via de scheepsagentuur van boord ging, betrouwde ik het wel.
De situatie met de verdwenen 40 blz brief en die bootsman van het eerste schip schiet me nu weer te binnen.
Dit verhaal gaat eigenlijk over het allereerste schip, niet over dit vierde schip.

Kijk, voor mij is post heilig, en zeeliedenpost is absolúút heilig.
Nu had dat vent me in het voorbijgaan al een aantal keren gevraagd wat ik toch altijd zat te typen.
Of naar wie, of zoiets. Achteraf bekeken leek het meer op platte nieuwsgierigheid dan op welgemeende belangstelling.
Maar er ging toen bij mij geen belletje rinkelen, ik was nog bleu op dat eerste schip. 

Toen hij afmonsterde gaf ik een aantal enveloppen mee, met ruim voldoende geld voor de postzegels,
en die brieven zijn nooit toegekomen. Op geen enkel adres.
Nu, als een brief ergens niet toekomt, dat kan,
maar als op geen enkel adres geen enkele brief toekomt, dan is er iets loos.
En zo zijn er toen 40 blz verdwenen. 

Toen ik dat ineen gepuzzeld had, dat niémand een brief ontvangen had, was ik witgloeiend.
Ik met de trein naar Antwerpen, naar de Pool der Zeelieden. Ik vraag die boots zijn adres. Ik krijg dat adres.
Er werd toen nog niet moeilijk gedaan over privacy en zo. Ik naar de Lijnwaadmarkt (binnenstad).
In Antwerpen moest ik alles te voet doen, dus ik had de tijd om te bekoelen en mijn aanpak te overdenken. 

De fluwelen aanpak (uit de lessen van Yvonne).
Ik bel aan dat appartementsgebouw en hij zou naar beneden komen, zei hij door de parlofoon.
Hij was zeer verbaasd me daar te zien staan. Toen ik hem voor mij had vroeg ik na de inleidende blabla
of hij in de travel naar huis soms bagage kwijt geraakt was. Nee, niks kwijt.
Geen handbagage ookni? Nee, ookni.
"Dat is eigenaardig want mijn brieven zijn niet toegekomen. Bij niemand."

En toen begon zijn blik te vluchten van links naar rechts en kon ik ongeveer vermoeden wat hij gedaan had.
Platte nieuwsgierigheid hé! Hij had de brieven geopend en gelezen. En dan wordt er niks meer verzonden natuurlijk.
Hij probeerde er zich nog uit te praten dat hij ze van uit de States verzonden had.
"Van uit de luchthaven ginder? Met Belgisch geld?" Hij kon geen kant meer op.

Ik heb hem recht in de ogen gekeken en alle minachting die ik in mijn lijf had lag in mijn blik.
En had ik gedurfd dan had ik hem nog luidop een sukkel genoemd en
een pft-spuwgebaartje naar zijn schoenen gemaakt. Helaas ben ik relatief goed opgevoed.

te gast bij Wim Helsen ~ Ilja Leonard Pfeijffer
met een tekst uit Habitus van Radna Fabias

          reisgids v

        de smakelijkste leugen is grootsheid er is
        de jachtclub er zijn
        cubaanse sigaren er is
        middelmatige doch vanwege de import prijzige whiskey en
        er is cognac

        de met overdadige hoeveelheden gezuiverd zeewater onderhouden golfresorts
        liggen als littekens
        in het natuurlijk landschap

        rode mensen en zij die daarbij willen horen
        worden in golfkarren rondgereden door volgens hun functie-eisen breed glimlachende
        negers

        voor de allerrijksten is er ook de leugen
        dat dat genoeg is
        die leugen moet u blijven kopen
        het raakt snel op het vult nooit echt
        maar omgekeerd naar uw valuta is dat geen geld

              

            De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje.
        Pfeijffer in gesprek met Helsen : 
        https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a8/
        13min31

Een fantastische voordracht, vind ik. Nuja, Pfeijffer is ook niet gelijk wie hé.
In 2017, op vr-27/01 om precies te zijn, was Pfeijffer al eens te gast bij Winteruur.
Hij bracht toen Awater van Martinus Nijhoff. 

Wat hebben ze ginder bij Panenka, beginnen ze te recyleren ? (Panenka = het productiehuis)
Waarom laten ze ons huidig nationaal monument, Jan Decleir eens niet komen?
Toen hij Marc Van Eeghem verving en diens tekstkeuze bracht, omdat Van Eeghem overleden was,
heeft Decleir duidelijk gezegd dat hij zeer graag wou komen als studiogast ‘en zelfs morgen al’.
Dat was in 2018, op vr-22/12 om precies te zijn. In het derde seizoen.
Nuja, misschien komt hij dit vijfde seizoen wel. Afwachten. 

De datums zijn natuurlijk de datums dat ik die teksten op het blog geplaatst heb, de ochtend ná de uitzending.

Een zeer interessant artikel is de tweede link onderaan, voor wie tijd heeft.
Pfeijffer heeft het over Venetië en Amsterdam, maar het scenario kan ook dienen voor Brugge, bvb.

Over Ilja Leonard Pfeijffer : https://nl.wikipedia.org/wiki/Ilja_Leonard_Pfeijffer ,
https://www.hospitality-management.nl/ilja-leonard-pfeijffer-over-massatoerisme-airbnb-moet-verboden-worden-in-de-hotellerie-schuilt-de-oplossing 
Over Radna Fabias : https://nl.wikipedia.org/wiki/Radna_Fabias 
Over haar bundel : https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/03/18/radna-fabias/ !!!

nog altijd vierde schip, tweede brief

            en deze brief is handgeschreven, mogelijk omdat het schip 
        tijdens de oversteek teveel rolde om te typen. 
        En aan mijn geschrift te zien is deze brief geschreven tegen de kaai, 
        ja, dat blijkt ook uit de tekst.
 

1979-12-79, Port Alfred, Canada

Dag Make,

’k Heb tot en met brief 6 ontvangen, met alle letters er nog op.
Ik schrijf groot dan is het een vol blad dat ge van mij krijgt.
Het schip heeft ± 7 dagen (en nachten) gerold. Amai wat een toestanden toen.
We hebben hier servies en andere spullen zien 'vliegen'.
Echt, de Noord-Atlantic in de winter is een belevenis.
Enfin, nu gaan we naar New Orleans of zo (in alle geval de Golf van Mexico).
Daar rolt het minder zeggen ze, Noord Atlantic of ni.
Dan vind ik misschien de toetsen van mijn schrijfmachine.
Deze brief moet nog mee met de 2^de stuur die afmonstert, dus ik ben gehaast, want
seffens gaat die brave jongen naar huis.
Hij komt ulle allemaal drie kussen geven, dus ge weet het he.

         Ja natuurlijk rolt het in de Golf van Mexico minder, buiten het hurricane seizoen bedoel ik. 
        Al eens gezien hoe de schiereilanden Florida en Yucatan de golf afschermen van oceaangeweld?  
        Iedereen naar Google Earth nu, om die natuurlijke afscherming te bekijken.
        Het hurricane-geweld komt er uit de lucht, niet zozeer van de oceaan.

Van mij alvast ook veel kussen.
1 klein kusje voor onze pa, rap, want die heeft het zo vreselijk druk weer
dat ge hem niet te lang moet bezig houden of storen met kussen van één die daar ergens rond zwalpt.
Mama krijgt veel grote kussen. m.                                                                                          

            Vandaag vraag ik mij af waarom ik op 27-jarige leeftijd nog zo loyaal bleef tegenover die twee. 
        Ze hadden mij uitgebuit, allebei, en toen ik 20 was ben ik het thuis afgebold, om van hen weg te kunnen wonen.
        Daarbij liet ik mijn zussen in de steek. Vooral Laura, want Tina had zelf al iets bekokstoofd.
        Dat ik Laura toen in de steek gelaten heb, daar heb ik nu bij momenten nog diep, diep spijt van.

        Van zodra ze 20 was ben ik haar daar gaan buitenhalen.
        Toen was ik 27 en verdiende relatief goed mijn brood, dank zij de koopvaardij.
        Ik kon haar kost en inwoon garanderen en met haar studies vlotte het ook weer.

        Omdat men toen pas meerderjarig was op 21 jaar, moest ik garant staan.
        Natuurlijk stond ik garant! Ik had haar zeven jaar alleen gelaten bij die twee.
        Want Tina was ondertussen ook al weg, zij het op een totaal andere manier dan ik,
        meer woelig, meer drama.

        En toch schreef ik nog vriendelijke brieven naar die twee daar, naar père en mère.?
        Waarom snap ik nu niet meer. Echt niet.

        Later heb ik meer afstand genomen. En nog later, nog meer afstand.
        Ik heb een paar zwaar markante verhalen over het waarom & hoe maar
        'wat men oogst heeft men mogelijk zelf gezaaid' en dat hebben die twee 
        blijkbaar nooit willen onder ogen zien
        Zelf noemde ik het afstand nemen ‘psychologische zelfverdediging’. 

        Tja, met al mijn herinneringen bij dit ogenschijnlijk vriendelijk briefje 
        is deze tekst nu tóch wat zware kost geworden …

vierde schip, Safaga, Egypte, Rode Zee-zijde

 1979-10-16-di

Piep!

Ik kom juist uit de douche en ik zie dat Aline (niet die van vorig schip)
nog altijd ijverig en blijkbaar geïnspireerd zit te schrijven. Toen dacht ik : ikke ook.
Ijver genoeg en nu het papier in het machien zit heb ik geen inspiratie.
Misschien moet ik haar gaan vragen of ze me een beetje wil helpen. 

We zitten hier vlak tegen de woestijn (zandwoestijn) . Hier is niks. Nooit geweest ookni.
Zelfs het landschap kan me niet imponeren want dat-heb-ik-al-gezien (Algerije). (steenwoestijn) 
Zo jong en al blasé, tss, tss …

Bon, ik zal maar al beginnen met die memorabele woensdagmorgen toen ik om 7h ben opgestaan.
Ik heb gedoucht, ik het een volle pot koffie gezet, eventueel voor Kris V erbij.
Toen heb ik al mijn was uit de wasmand genomen, heb dat keurig in plasticzakjes gepropt, mijn schoenen
er bovenop gesmeten en daarna al mijn kleren en prullen die ik denk eventueel nodig te hebben,
voor het geval het hier zou beginnen vriezen. Tussendoor heb ik nog een tweede kop koffie gedronken
maar dat was de laatste want de pot heb ik omgestoten en alles lekte op de bureau en op de vloer
en ik heb dus nog veel gekuist.
Toen pak en zak gereed stonden heb ik alle kleren van de gangkast maar aan de kapstok gehangen
want ik kreeg de koperen stang niet weer op zijn plaats. Elke keer dat ik dacht dat hij goed zat
en er kleren begon aan te hangen, kletterde hij er terug uit. Na veel keer bedacht ik
dat ik het in alle gemoedsrust zo mocht laten.

Toen wou ik nog een afwasje doen, bedacht dat ik misschien nog meer schade zou aanrichten
en besloot dat het veiliger was dat afwasje te laten staan : dat loopt niet weg.

Dat is een van de weinige keren dat het bagage maken zo chaotisch verlopen is hoor.
’k Had liefst dat ze drie dagen tevoren al kant-en-klaar gereed stond, zodat ik
een tijdsbuffer had voor de eventualiteiten van de laatste minuut. Want die zijn er. Altijd.

Kris V was er om 09h30 stipt, dat wel, maar een beetje vloeibaar nog. Ze waren die namiddag blijven zitten
tot het avond en nog later was geworden. Gelukkig had hij dat bierkaartje op zijn dashboard zitten,
anders was hij zeker zonder mij naar Zaventem gereden. We staan daar om 09h45, een uur te vroeg.
Ik heb voor 400 fr boeken gekocht en ben beginnen lezen.
Maj Sjöwall en Per Wahlöö, het was zo spannend dat ik de groep bijna miste.
Kris V was al lang naar zijn werk. (Sabena)

We beginnen daar aan te schuiven, 15 man onder wie 3 vrouwen.
De enigen die ik kende waren Aline van op de Pool der Zeelieden en Fernadez van op vorig schip.

In de taxfree shop koop ik 1 slof sigaretten en een flesje Saint Laurent. Een paar dagen later merkte ik
dat de marconiste (zij is de derde vrouw aan boord) hetzelfde merk op haar tabletje heeft staan.
Miljaar, en ik vond al een paar dagen dat ze een verschrikkelijk opdringerig geurtje verspreidde.

Hopelijk wandel ik niet zo te walmen door de gangen. Alleyways, bedoel ik.
Ik heb het scheepsjargon nog niet helemaal weer onder de knie.

Nuja, zij gebruikt een spuitbus deodorant en ik den authentieke parfum.
Het verschil zit hem in de kwaliteit. Ik kan het mij vanavond permitteren
zo pretentieus te doen binnen de beslotenheid van mijn schotten, omdat ik mijn teennagels gelakt heb.
Baccararood. Ziet er ook duur uit.

Dat 1^ste contract daar aan boord heeft 5 maanden en 17 dagen geduurd,
en in al die tijd heb ik dat parfum niet meer gebruikt.
Toen het schip in Rotterdam kwam heb ik een tweede contract getekend,
dat heeft 4 maanden en 29 dagen gelopen. Toen hadden we een andere marco en
vond ik dat ik het parfum mocht gebruiken, het was Rive Gauche. 

De reis hierheen : Vliegtuig naar Rome. Overstappen, sleuren met bagage.
Athene. Braaf blijven zitten, niet roken in Athene. Triestige stad.
Cairo. Om middernacht lag ik in bed.
Om 04h werden we gewekt, om 07h opstijgen en om 12h waren we in Safaga.

Allemaal den Atlas pakken nu. En zoek gelijk op waar Luxor en Karnak liggen
want volgende zondag maken we een uitstap.

A propos, we liggen hier nog een maand, zegt den ouwe. Maar ja, ouwes zeggen soms zoveel.
 
1979-10-24-wo

Verder ben ik nog niet geraakt, we weten geeneens waar de reis naartoe gaat.
We liggen hier nu al 14 dagen tegen de kaai.
Lang leve Zuid-Amerika, hier is niks. Ginder wel!

Dat er 'niks' te zien was in Safaga (zandwoestijn) heb ik vrij snel moeten herzien.
Toen ik aan het landschap begon te wennen
zag ik dingen die ik tevoren niet zag omdat ik er over keek.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Sj%C3%B6wall_%26_Wahl%C3%B6%C3%B6