Vandaag moest ik Pellenberg bellen voor de opvolging van de last aan een van mijn pinnen. Er werd een laboratoriumtest gedaan. Ik moet nu een dosis geneesmiddelen nemen tegen huidinfectie. Daarna zal het kwaaltje wel over gaan. Ik wil daar goed zorg voor dragen, want een botinfectie is voor een Ilizarovpatiënt absoluut te mijden. En nu moet iedereen zijn best doen om het papieren voorschrift voor het geneesmiddel zo snel mogelijk bij de apotheker zien te brengen, want de voorschrijvende arts zit in Pellenberg. Wanneer gaat het oubollig en kafkaiaans systeem van papieren voorschriften en goedkeuringen van geneesmiddelen ophouden te bestaan? Want dit kan kan net zo goed met een geïnformatiseerde databank weliswaar met zorg voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Artsen en apothekers zouden toegang hebben tot de elektronische databank, waardoor het voorschrijven, goedkeuren en afleveren van geneesmiddelen veel vlotter zou kunnen. Misschien denk ik teveel vanuit het standpunt van de patiënt, de verbruiker van de gezondheidszorg?
Zonet kom in terug van Pellenberg. Ik had al enkele dagen pijn ter hoogte van een bepaalde pin. Het labo gaat dit nu verder onderzoeken en dinsdag weet ik of ik antibiotica moet nemen. We gaan dit verder moeten opvolgen. Verder staat mijn been heel goed en het werd "in rust" gezet. Binnen drie weken mag ik terug naar Pellenberg. Mijn been heeft nu ook even paasvakantie.
Ayer tuvimos una reunión vespertina al lado de mi cama con los amigos y la profesora de la classe de Español. Visitaron a un compañero enfermo. Voor de ingewijden: het voorzetsel 'a' is hier op zijn plaats: het lijdend voorwerp in de zin gaat over een persoon. Voor de niet ingewijden in de Spaanse taal: gisteravond kreeg ik onverwachts bezoek van een aantal van mijn vrienden uit de Spaanse les. Ook de leerkracht was er bij. Uiteraard werd de ganse avond om ter schoonst Spaans gesproken. En ik heb mooie foto's, ook een van mij met mijn juffrouw, maar ik publiceer deze niet, omdat ik ooit nog proefwerken moet afleggen bij haar. En al wat schade kan toebrengen aan de punten, moet absoluut vermeden worden. Dank aan Bea en Stéphanie, die deze bijeenkomst in het geheim georganiseerd hebben en ik wist van niets. Een mens kan toch naïef zijn. En ik voel me altijd twintig jaar jonger in de Spaanse les. Gisteren ook.
¡Compañeros, doy las gracias. Estudiad y os divertid mucho,y tened in memoria, volveré!
Gisteren was het iets minder. Mijn been deed meer pijn en de kine was precies zwaarder dan anders. Tegen 's avonds was het alsof ik koorts had. Het had geen zin deze te meten, want ik neem nog teveel paracetamol. Bea onderzocht mijn been en ze merkte geen ontsteking op. We moeten dit goed opvolgen, want als er ooit een botontsteking optreedt, dan zijn we we voor weken slecht gesteld. Misschien komt het door vermoeidheid omdat dag en nacht weinig verschilt ofwel breekt er een griepje door. Enfin, vrijdag ga ik naar Pellenberg en breng dit ter sprake.
Gisteren is Pepijn op bezoek geweest samen met zijn ouders Britt en Stefan. Het ventje begint goed te reageren en groeit als een kool. Hij is nu bijna vier maand oud. De fiets van Bea werd gestolen aan het station van Beveren. De politie kent het probleem en uiteraard is er geen pasklare oplossing voor het chronische diefstalprobleem. Wij zitten natuurlijk in de rats, want Bea kan haar fiets hoegenaamd niet missen. Ze moet er mee naar haar werk en moet er mijn paaseieren mee gaan kopen. De zitting kinesitherapie bij mij thuis wordt stilaan routine. Ik ken het verloop van de oefeningen en voel mijn beenspieren soms trillen van de inspanning. Dit kan alleen maar goed zijn. Maar we hebben nog een hele weg te gaan vooraleer ik in de bomen ga klimmen. En de wondverzorging verloopt nog altijd perfect. Er is nog geen ontsteking en de pingaten zien er mooi uit. Ik lees veel. Er ligt nog altijd een stapel romans te verwerken. Wie denkt dat ik voortdurend naar de televisie kijk, heeft het fout. Ik heb de gewoonte aangekweekt om slechts één of hoogstens twee programmas per dag te bekijken. Na het bekeken programma gaat de TV uit en oordeel wat er mogelijks nog te zien valt. Ik heb mijn TV voor mij alleen, gelukkig maar. Zondag keek ik naar de eucharistieviering op TV, maar toen ze met de offerschaal rond gingen, zette ik het toestel uit. Ik had geen kleingeld bij.
Vandaag kon ik een e-mail lezen, waarin CM Waas en Dender liet weten dat mijn uitkering wegens arbeidsongeschiktheid voor de eerste veertien dagen van maart op mijn rekening staat. De mail gaf me een mooi en gedetailleerd overzicht van de betaling en de bedrijfsvoorheffing is meteen afgehouden. Zonder me te verplaatsen kan ik perfect opvolgen hoe en wanneer mijn uitkering betaald wordt.
In deze veertien dagen moet ik comprimeren: vier vierkante moeren twee keer per dag een slag draaien tot aan de pijngrens. Aangezien ik pijnstillers neem, om vooral de nacht rustig door te komen, zal ik me goed moeten toeleggen op het comprimeren. Ik ben er dan ook voltijds mee bezig. Ondertussen heb ik twee keer een bezoek gebracht aan de thuiszorgwinkel Assist van CM. De doppen van mijn krukken waren zo versleten, dat het metaal onderaan bloot kwam. En in deze toestand is het bijzonder gevaarlijk op krukken te steunen. Zonder probleem werden mijn krukken omgeruild en nu heb ik mooie frisse doppen om de lente aan te vatten. Mijn rolstoel is een ander verhaal. Ik haalde al aan dat de Beverse voetpaden bijna onmogelijk zijn, om zich zelfstandig met een rolstoel voort te bewegen. Je moet werkelijk wringen aan de wielhoepels om hellingen van garagepoorten en drempels te overwinnen. Mijn stoel reed slechts op drie wielen en kon niet meer toegevouwen worden. Ik kreeg onmiddellijk een andere stoel van hetzelfde type. En nu gaat het beter. Ik wil de medewerksters van CM-Assist van de thuiszorgwinkel te Beveren bijzonder danken voor de perfecte dienstverlening.
De verzorging van de 22 pingaten en de operatiewonden is perfect. Dank zij de alertheid en de vakkennis van mijn twee thuisverpleegsters en Bea, ook verpleegster, heb ik nog geen ontstekingen. Op twee pinnen wordt er een Iso-betadine vetverbandje aangebracht. De registratie en opvolging gebeurt nauwkeurig op een blad, waarop de Ilizarov ringen en de pingaten gecodeerd worden. Zo heeft elke pin een nummer gekregen. Dit maakt het mogelijk een nauwkeurig verslag uit te brengen tijdens de consultaties.
Mijn uitstapje naar Pellenberg vandaag is geslaagd. Na de gebruikelijke radiografieën moest ik op consultatie in de Ilizarov-afdeling. De professor was bijzonder tevreden over het corrigeren en het verlengen. Om nu tot een maximaal resultaat te komen, ga ik nog wat verder comprimeren: het bot nog wat samendrukken op het onderste gedeelte. Mijn meccano werd ook wat verlicht en de constructie is wat eenvoudiger geworden. De operatiedraadjes werden nu allemaal verwijderd. De thuisverpleegster zal content zijn. Op de foto zie je de aangepaste constructie en de elastiek om de schoen op te trekken. Deze elastiek zorgt er voor dat je voet zoveel mogelijk opgetild wordt. Dit voorkomt de spitsvoet. In bed draag ik een aangepaste schoen.
Eigenlijk zou ik best wat bijkomende oefeningen kunnen doen zonder dat de kinesiste er bij is. Met een webcam zou de paramedicus oefeningen kunnen volgen en aansporen tot nog meer actie in het revalidatieproces. Deze gedachte kwam tot stand bij een van mijn dagelijkse beurten kinesitherapie bij mij thuis. Stel je voor: "Nee Marc, je bent nog niet aan tien, nog twee keer je been heffen! En hop en één twee drie", met een dwepend muziekje op de achtergrond. Dit zou allemaal kunnen. Zo zou de adviserend geneesheer in zijn controlefunctie ook veel korter op de bal kunnen spelen. "OK, deze patiënt is nog aan het suffen, prima dus, zolang hij maar geen aardappelen begint te schillen voor de ganse buurt!" Je kan natuurlijk eindeloos ver gaan tot je begint te huiveren bij de gedachte dat de samenleving totale controle heeft op je "genot" aan voorzieningen. Vandaag heeft mijn jongste zus ons meegenomen voor een kleine lunch ergens in Beveren. Dit is nog eens leuke manier van ontmoeting en afwisseling. En morgen om 5 uur opstaan voor het ritje naar Pellenberg.
Na het draaien van vijzen en klikkers aan mijn Ilizarov-fixator volgen er meestal vrij stevige momenten van besef dat je een piercing aan je been hebt. Gelukkig dat er pijnstillers bestaan, om de levenskwaliteit aanvaardbaar te houden. Ik slaap zelden door 's nachts en het onderscheid tussen dag en nacht is gering. Dit komt ook omdat ik niet buiten kom. Zo ontstaan er intense momenten van inkeer en bezinning en kan ik creatief nadenken over een eigentijdse Christelijke Mutualiteit. Er zijn ook nog andere dingen, waarvan ik droom, zoals Frankrijk en kamperen. Nogal wat mensen gaan er van uit dat ik na mijn tuimelpartij in 2007 eindelijk het kampeerleven afgezworen zou hebben en dat ik nooit nog een voet (of been) in Frankrijk zou zetten. Geheel mis, want Bea en ik hebben nu reeds plannen om al onze recreatieve momenten te besteden aan het reizen met caravan in het vakantieland Frankrijk, nog meer dan vroeger. Nog even wachten tot mijn grote Ilizarov ontmanteld wordt en tot vakantie ons te beurt valt!
Zeg nu zelf, deze foto is geen gezicht. Zie eens hoe Bea afziet me onze oude versleten grasmaaier. Je kan de maaibeurt bezwaarlijk "fitness" noemen. Vandaag hebben we voor haar speciaal een nieuwe grasmaaier gekocht, een die rijdt, het gras maait en vermaalt. Bea moet er alleen nog even achter lopen. Dat is dan aanvaardbare fitness. Mijn rol zal zich beperken tot het nemen van foto's en het geven van aanwijzingen inzake horticultuur. Nu nog even wachten tot de lente echt doorbreekt en laat het gras maar groeien!
Het ganse Ilizarovproject kost allemaal stukken van mensen. Ik mag van geluk spreken dat ik een land woon, waar een goed uitgebouwde sociale zekerheid bestaat met een degelijke ziekteverzekering. Als CM-medewerker denk ik daar wellicht meer technisch over dan een doorsnee gebruiker van gezondheidszorg en nu zit ik zelf met mijn Ilizarov en zijn prijskaartje. Gisteren heeft Bea een omslag met de eerste reeks getuigschriften voor verstrekte hulp in de CM-brievenbus gestoken. Het was de eerste maandafrekening van mijn kinesitherapie. En vandaag kreeg ik een mail van CM met het gedetailleerd overzicht van de wettelijke tegemoetkoming, die op mijn rekening betaald wordt. Die snelle service is er niet gekomen omdat ik CM-medewerker ben, maar gewoon omdat terugbetaling van gezondheidszorgen een van de grootste bekommernissen in de CM-dienstverlening is. Straks volgen er nog een pak rekeningen en een van de komende dagen krijg ik de ziekenhuisfactuur.
Vandaag hebben de twee vaste collega's van de dienst organisatieontwikkeling van CM Waas en Dender hun middagpauze bij mij thuis doorgebracht. Het was leuk om bij te praten over de gang en de wandel in CM. Ik hoorde dat vormingsinitiatieven en projecten permanent aandacht en opvolging vergen. Het is dan ook een opdracht voor een dienst organisatieontwikkeling. Ik hoop dat CM even goed draait als ik kan draaien aan mijn Ilizarov. Ondertussen begin ik goed te wennen aan mijn megapiercing. Ik ontwikkel een bijkomende zintuiglijke activiteit omdat ik regelmatig aan mijn knoppen moet draaien en mijn vijzen moet bijregelen. Ooit zal ik dit ritueel missen en zal ik met weemoed terugdenken aan mijn draaimomenten.
Vandaag ben ik op consultatie naar Pellenberg geweest. Volgens de professor zagen mijn been, mijn pingaten, en ikzelf er goed uit. Een consultatie start altijd met een radiografie en op basis van de resultaten wordt het Ilizarov-toestel aangepast. Mijn Ilizarov werd in de "garage" voor een stuk omgebouwd en klaargemaakt voor een volgende periode "draaien". Ik moet de komende 14 dagen nog verder verlengen en 10 dagen corrigeren op het onderste stuk. De rit naar Pellenberg werd met mijn auto gedaan. Mantelzorgers worden privéchauffeurs en ik mag meerijden gelijk een prins of een minister. Zo eenvoudig is dit.
Om de twee dagen moeten de 22 pingaten zorgvuldig geïnspecteerd en gereinigd worden. De thuisverpleegster en Bea, ook verpleegster, hebben er bijna een uur werk aan. Het wondvocht en het korstje worden verwijderd met een alcoholoplossing. De kleur van de pingaten moet aandachtig bekeken worden. Bij ontsteking moet er ingegrepen worden. De huid moet soepel over de pin schuiven. Tot op vandaag zijn er nog geen noemenswaardige problemen geweest, maar we moeten alert blijven. Antibiotica ligt klaar alsook een middel om mogelijks aangetast weefsel over te maken aan een labo. Dan moet Pellenberg snel verwittigd worden.
In een later stadium wil ik me zelf naar de praktijk van de kinestist begeven. Dit gebeurt per rolstoel. Het is maar één kilometer ver en het zou dus goed te doen zijn. De testrit viel verschrikkelijk tegen. Het is bijna onmogelijk om zelfstandig met een rolstoel op de voetpaden te Beveren te rijden. Om de vijf meter is het voetpad schuin gelegd voor de garages, vele tegels liggen los en palen verhinderen de doorgang. Daarom moet ik op de rijbaan rijden, wat natuurlijk erg gevaarlijk is. Ik weet niet hoe ik mij nu best kan verplaatsen. Niet alleen mijn straat is erbarmelijk, maar ook de andere straten zijn niet veel beter. Alleen de dorpskern met het gloednieuwe commercieel centrum is perfect te doen met een rolwagen. Het "grootste winkeldorp van Vlaanderen" is voor mij nauwelijks te bereiken... Er bestaat echter een meldpunt om deze zaken te signaleren. Maar ik vrees dat ik het zoveelste klachtendossier aanbreng, want de problematiek is gekend bij de bevolking. Ik heb geen oplossing voor mijn probleem.
Als je frak over de grond sleept omdat je benen te kort zijn, dan heb je mantelzorg van doen. Mijn mantelzorg is van andere aard. Ik heb geluk, omdat familieleden, buren en vrienden, bereid zijn in te staan voor hand- en spandiensten. Bijna om de week moet ik naar Pellenberg. Bea kan niet rijden. Daarom doe ik beroep op vrijwilligers voor deze vervoersklus. Ik mag deze mensen niet overbelasten, want de rit neemt minstens een halve dag in beslag, Pellenberg is ver en steevast heb je files richting Leuven. Hetzelfde geldt voor de boodschappen, waarbij een auto nodig is. De inzet van mantelzorgers kan ik bijzonder waarderen. Het zijn stuk voor stuk mensen die "gratuit" een hoop vrije tijd willen investeren. Je moet zorg dragen voor hen en hun diensten zeker niet afwijzen. Soms kan dit een extra bekommernis zijn, mochten zij ondervinden dat er niet onmiddellijk antwoord gegeven wordt op hun hulpaanbod. Overdag staat onze deur altijd open en het is binnen zonder bellen. Mijn mantelzorgers weten dit. Voor mij is het bijzonder vervelend als er iemand belt en aan de deur blijft wachten. Denk nu niet dat je bij ons als een dief in de nacht zomaar kan binnenvallen of aan home-jacking doen. Onze golden retriever, Diarmuid, verwelkomt elke bezoeker met een enthousiast geblaf. En de mantelzorgers, kinesiste en thuisverpleegster weten dat.
Gisteren ben ik naar Pellenberg geweest voor een eerste opvolging na de operatie. De artsen zegden dat de thuisverpleging degelijk werk geleverd heeft. De pingaten staan mooi. De draadjes mochten er nu nog niet uit. Dit gaat volgende week gebeuren. Ze hebben me nu een schoen meegegeven, niet om er mee te stappen, maar om 's nachts in bed te dragen. Dit lijkt misschien wat vreemd. De schoen moet vermijden dat ik een spitsvoet vorm. Mijn Ilizarov werd ook omgebouwd. Mijn been staat nu kaarsrecht na 14 dagen draaien met de klikkers. Ik ga nu nog verder comprimeren, zodat het bot aan de breuk onderaan zo hard wordt als beton. Ik ga nu ook mijn been beginnen te verlengen. Er mag een centimetertje bij. Vrijdag ga ik terug naar Pellenberg.
In Pellenberg hadden ze me er voor gewaarschuwd: vanaf de operatie moet er dagelijks kinesitherapie gebeuren. Elke dag laat de kinesiste me oefeningen doen. Sommige zijn wel stevig, en dat moet, omdat spieren terug soepel moeten gemaakt worden of niet mogen verslappen. Bovendien krijg ik een hele reeks aanwijzingen in het gaan met krukken en trappen doen. Mijn kinestiste heeft een heel programma klaar voor de komende weken, want het wordt nog meer pittig. Misschien moet ik later in de praktijkruimte in een klimrek hangen en met mijn benen zwaaien of moet ik thuis gaan paaldansen. ik kan me ook nog inschrijven voor een cursus ballet en dan mag ik mee dansen in Tsjaikowski's Zwanenmeer. Eerst nog veel keren tot tien tellen bij het heffen en strekken van mijn linkerbeen. De kine doet me goed.
een geneesmiddel tegen huidinfectie
