Het einde.

 

                    LIJNTJE.

                                                          

 

 

 

  

 

Het leven

 

Is een lijntje

 

Voor de een ’n lang

 

Voor de ander amper een kleintje

 

 

En waar de liefde

 

Het pad heeft gekruist

 

Daar zijn 2 lijntjes

 

Naar elkander toe verhuisd !

 

 

 

 

                         GEWELD.

                                                          

 

 

 

 

 

 

 

Nog meer dan macht

 

Is onmacht een drijfveer

 

Tot geweld

 

 

En mocht dat al een keertje lukken

 

 

Wat is er eenvoudiger

 

Om dan de zwakkeren

 

Te onderdrukken ?

 

                          MOOIE WOORDEN.

                                                       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wellicht heb je het nimmer gehoord

 

Doch het allermooiste woord

 

Wordt vaak gesproken door

 

Een aandachtig luisterend oor…

 

 

                                      




     

                 

       ADEM.

                                                           

 

 

 

 

 

 

Je kan

 

Er van balen,

 

 

 

 

 

Maar zelfs

 

Je adem

 

Moet je halen …

 

 

 

         

 

                                                            GORDELROOS.

                                                            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze buurman, meneertje Windjes

 

Had geregeld kwebbel met zijn kindjes

 

In zijn auto was hij vaak razend boos

 

Als hij tot zijn dochter riep : draag je gordel Roos!

 

 

 

 

 

                           TOAST.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Traag

 

Heft hij het glas

 

Gevuld en ongeschonden

 

Als om goden te milderen

 

 

In ver vliedende hemelen

 

 

Maar geen ster knipoogt

 

Of een maan gebaart

 

 

Licht spottend lacht

 

De zilte nacht

 

Naar de weeën

 

Van een ongeboren dag…

 

 

                       VLINDERFANTJE.

                                                           

 

 

 

 

 

 

Zo dartel als een vlinder bewegen

 

Dat is niet mijn allersterkste kantje

 

Daarvoor heb ik mijn gewicht wat tegen

 

Zo sprak het olijke olifantje

 

 

We zullen dus maar voluit zeggen

 

Het is het innerlijke dat telt

 

Daar kan ik me wel neer bij leggen

 

Als een vlindertje mij voorbijsnelt…

 

                  SCHOONHEID.

                                                             

 

 

 

Zij zei : “Ware schoonheid leeft van binnen”

 

Opende een deurtje, krakend,  met een schuinig slot

 

 

Waar hij binnentrad en rustte

 

Temidden van een ontiegelijke schat

 

Krassen zwegen op zijn gezicht

 

Verward, een gedachte dwaalde

 

 

Enkel daar van binnen

 

Daar alleen kon hij haar minnen

 

 

Haar lieven, houden

 

Van haar ware schoonheid

 

En nimmer voelde hij nog de oorlog

 

In zijn strijdend hoofd, want

 

 

Zij was de welgekomen engel

 

Die hem redde van zijn slagveld

 

Als een verdwaasde drenkeling

 

Aan de oevers van een glimlach…

 

                             DANKBAARHEID.

                                                           

 

 

 

 

 

Hij ging op zijn gatensokken heen

 

Amper nog vel over krakend been

 

 

Er zweefde een glimlach op zijn mond

 

Omdat zijn lief hem had verwend

 

En hem tot zijn laatste moment

 

Met de nodige humor ter zijde stond

 

 

Zo dankbaar om wat is geweest

 

Maakten zij beiden die ogenblikken

 

Van samen-zijn, nog tot een feest

 

 

Alle tederheid blonk in zijn ogen

 

Was in zijn stervende blik vervat

 

Dank je lieverd voor het vermogen

 

Tot lieven dat we samen hebben gehad

 

                   GEBED.

                                                             

 

 

 

 

Zijn leven lang

 

Was een gebed

 

 

Hij bad tijdens het werken

 

Hij bad in bed

 

 

Het leven was voor hem

 

Een lange zonde

 

 

En zo raakte bij hem enkel

 

De wekker … opgewonden

 

 

              VOOR DAGJESTOERISTEN....

                                                             

 

 

 

 

 

Boer Dennis

 

Was een boer met mensen-

 

En met dierenkennis

 

 

Zo liep zijn ezel

 

Steeds vrolijk balkend rond

 

Omdat op het bordje in zijn wei

 

Aan beide kanten “ezel”

 

Geschreven stond!

 

 

 

 

Voor de dagjestoeristen :

 

Laat ons even duidelijk wezen

 

De ezel van boer Dennis

 

Kon als geen ander bordjes lezen!

 

 

 

 

                                      DE WENDE.

                                                           

 

 

 

 

 

Blonde krijger met de mooie woorden

 

Veroveraar me de blik

 

Doordingend in krullende lokken

 

 

Hoe graag zou zij haar hart

 

Koesterend bewaard door

 

Vaderlijke bezorgdheid aan je schenken

 

 

Maar de nacht is nog zo lang

 

En de straten hebben hun lied

 

Van de klaagzang, indringend

 

 

Nog niet kunnen zingen

 

 

Onvermogend in gedwongen besef

 

 

Want de vogels van de wakende dag

 

Hebben de snavels amper gescherpt

 

 

En de edele gedachten aan wat kan zijn

 

Worden ondergespit in het refrein

 

Van een volgende, ritmeloze ademstoot

 

 

 Morgen, als de dauw

 

Mijn wezen weerom wekt

 

Schrijf ik in woordenloze striemen

 

Op de navelstreng van een ongeboren dag

 

 

Strakke zinnen

 

 

En de blauwe tranen

 

Ontsproten als rijpende druiven

 

Aan de meanders van je ogen

 

Zo klare boodschappers van je zicht

 

 

Klokken het edele gevoel

 

Van bedoelingen, zo puur

 

Vervuld van beperkingen

 

 

Mag ik rusten

 

In de schoot, zo warm

 

Van jouw liefdevolle verlangens

 

 

Als de maan de zon de rug toekeert…

                                     BERG - KAMMEN.

                                                            

 

 

 

 

 

De top zucht

 

Want boven

 

Heerst

 

De ijle lucht

 

 

 

 

 

De berg voelt

 

Zich in zijn nopjes

 

En kamt met strakke hand

 

Zijn steile topjes

                             VERGISSEN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Er zijn mensen

 

Die alles weten

 

En zich nooit vergissen

 

 

 

 

Het zijn die mensen

 

Die zonder het zelf te weten

 

Het best zijn te missen

 

                                                            VERGAAN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

De man met de grijze haren

 

Zit stil op de muur van het leven

 

Als geobsedeerd  te ervaren

 

Met zwanger gevoel te beleven

 

 

In volle bewondering luisterend naar de wind

 

Ziet hij de zekere hand van de Grote Vaderen

 

Over het hoe en waar en wat men vindt

 

In de kijkers van het geraas door ontblote bladeren

 

 

Die hem vertellen wat hij, als kenner  leest

 

Op de toonbalken van het ongeschreven refrein

 

Het leven, het bestaan een lijden als een feest

 

Zal voor ons allen eens en immer hetzelfde zijn

 

 

Ruik de geur van wat is maar zal vergaan

 

Die ons herinnert aan de waarde en de zin

 

Van de fases van ieders’ bestaan

 

 

Eens worden we zonder keuring, terug één,

 

Gewild of twijfelende blik,  aan ons niet gevraagd

 

Als humus voor de toekomst, hoe ook ter been

 

Nieuw leven wordt ooit of eens dan ook geplaagd

 

 

Door de roep naar eeuwigheid geraakt

 

Van al wat wist en leeft in besef, gedogen

 

Dat er geen uitzonderingen worden gemaakt

 

Omdat zelfs de mooiste regenbogen

 

 

Worden uitgeblazen

 

Door de realiteit

 

Van opgewonden wolken…

 

  

Voorspellers die lazen

 

In de boeken der tijd

 

Van de nieuwe volken …

 

 

 

                                                            ONBEKENDE VERLANGENS.

                                                           

 

 

 

 

 

Wat houden van wil zeggen

 

Ze weten het wel, oh ja, maar velen

 

Kunnen er zich niet bij neerleggen

 

Dat het een kwestie is van delen

 

 

Hij houdt van haar met heel zijn hart

 

Zij is een waar geworden droom, apart

 

Is zij nooit tot bezit geknecht

 

Haar ziel is vrij waar haar hart om vecht

 

 

Waar geweten knaagt om verleden ervaren

 

Zo komt het besef van waarde met de jaren

 

Doch komt het kille denken zich bemoeien

 

Kan het de mooiste liefde voor immer verknoeien

 

 

De kaars van verlangen zal langzaam doven

 

In het hart dat niet in het onbekende durft geloven…

 

 

                                                            GEVOELENS EN GEDACHTEN.

                                                           

 

 

 

 

Ik beken het zonder schroom

 

Mijn geest voelt zich, zonder geklaag

 

Al een gans leven lang dom…

 

 

Door die éne prangende vraag

 

Zijn de gedachten dienaars van het gevoel

 

Of is het net andersom? …

 

 

Stilaan begint het te weken en te dagen

 

Zonder echter van overmoed te gewagen

 

Dat het tanend lichamelijke leven

 

Aan het spirituele wordt overgegeven…

 

 

Stilaan wordt het materiële bestaan

 

In verouderende ootmoed van de hand gedaan

 

Resten enkel het zuivere gevoel en de blanke gedachten

 

Die de immense pijn van het afscheid kunnen verzachten

 

 

Hoe wel voelt het in het verloste hart van degenen

 

Die zich door geen twijfels of zorgen laten remmen

 

Die in volle overtuiging leven en zelfbewust menen

 

Dat gedachten en gevoel hun eeuwigheid bestemmen!