PIJPENSTELEN.

Het regende pijpenstelen over het ganse land

Maar toch wilde het bij oprapen niet lukken

Want ondanks herhaaldelijk bukken

Had hij enkel natte vingers in zijn hand...

De blik is even leeg als zijn portefeuille, en daar hoeft hij, als hij er al een heeft, ze niet voor uit zijn jaszak te halen.  Geen vraag, geen mededeling, geen verwachting…

Niets, alleen die dove, lege blik.

-  Alexander komt uit het Oostblok, samen met zijn zwangere vriendin.

   Ze zijn heel recent aangekomen en verblijven in een home voor vluchtelingen.

   Bedoeling is dat ze politiek asiel aanvragen, want hij kan niet meer terugkeren      

   naar zijn vaderland, tenminste niet als hij wil blijven leven…

   Woorden die achteraf waar bleken te zijn.

   Ze spreken beiden noch Engels noch een andere West - Europese taal.

   Als mensen onder elkaar willen wij hen helpen, en daarom zijn we hier.

De bleke man met de nietszeggende blik zit er wezenloos bij.  Begrijpt niets van ons gesprek en geeft ook niet de indruk op enigerlei wijze geïnteresseerd te zijn.

-         Zolang hij geen geldige papieren heeft dat hij hier kan blijven, krijgt hij ook geen arbeidskaart en mag hij dus niet werken.  Het lijkt ons in ieder geval belangrijk dat hij zijn tijd op een gezonde manier kan invullen.  Vroeger schilderde hij al eens, en wij hebben hem al een schilderij laten maken. 

Een der dames haalt een opgerold doek uit haar tas, en ontrolt het textiel.

Een mooi schilderij bevestigt het kunnen van de onbekende, die nog steeds zijn hoofd in zijn schouders laat zakken.  Als hij echter mijn blik onderschept nadat ik zijn werk heb gezien,  is er een eerste teken dat duidt op interesse.  Zijn ogen kijken me vragend aan.  De werelden die ons scheiden, cultuur, taal en nog zoveel meer doen er op dit moment niet toe.  Hier zit een mens in nood.  Een asielzoeker heeft een gezicht gekregen en zal me nooit meer onberoerd laten.

-         Mooi hé?…

Inderdaad mooi.  Ik knik instemmend.

-         Ik stel voor dat we Alexander van het nodige materiaal voorzien om aan de slag te kunnen gaan.  Hij moet zorgen voor mooie en verkoopwaardige schilderijen, en ik doe mijn best om ze aan de klant te brengen, goed?

De dames glimlachen voldaan.  Een eerste stap is gezet.

Alexander voelt aan dat er een positief resultaat in de lucht hangt.

De dames wijzen naar het doek en maken hem duidelijk dat er nog werken van hem verwacht worden.  Hij maakt het internationaal gekende gebaar van de duim die schuift over zijn wijs- en middenvinger.  Tegelijkertijd knikken de dames en ik, ja er valt geld mee te verdienen.  Ik lees waarempel een kleine blik van tevredenheid in zijn ogen.

Een handdruk bezegelt de woordenloze afspraak.  Een halfuurtje later verlaten de dames en hun gast de zaak.  Met de nodige materialen.  Ik voel dat het goed komt.

     ALEXANDER.

Luciano Pavarotti is niet meer.  Verwisselde op 6 september 2007 deze wereld voor het operagebeuren van de eeuwigheid.  Hij zal er met open armen verwelkomd worden en zijn gezang zal nog vele horizonten kleuren.

In de schaduw van het leven nam ook Alexander Vishnikin afscheid van het aardse bestaan.  Zonder veel ophef, zonder het kleinste krantenknipsel…

Maar zijn artistiek talent tooit muren van mensen die oog hadden voor de kunst van het hart.  Zijn onvolprezen schilderwerken wekten bewondering, weekten emoties los…

De wil om te slagen werd echter gefnuikt door het karakter van onwillige varkensharen in de penselen die hij beroerde… Of toch veeleer door het gebrek aan flexibiliteit dat hij tentoonstelde tengevolge van zijn sterk veranderde levensomstandigheden…  Van gerespecteerd legerofficier tot ongewaardeerde asielzoeker.

Alexander is niet meer.  God hebbe zijn ziel, en de hemel heeft er een opmerkelijke kunstenaar bij!

Alles heeft zijn tijd, en voor alles is er een tijd.

Zo ook dient er plaats gemaakt te worden voor momenten van besef.

Zoals het besef dat eens de tijd die je nog rest, normaliter korter is dan de tijd die je reeds achter de rug hebt.  Momenten waarop je kunt terugblikken, rekeningen kunt maken.  Geen afrekeningen, neen, veeleer situatieschetsen van de watertjes die je tot dusver doorzwommen hebt.  Van beekjes over kanaaltjes tot riviertjes.  Om nog maar te zwijgen over de zee! Want daarin zal uiteindelijk alles uitmonden…

Ik herinner me alsof het gisteren was.

De twee vriendelijke dames die me gebeld hebben met de vraag of ik even tijd kan maken.  Voor klanten maakt men altijd tijd!  Zeker voor hen.

De begroeting is beleefd hartelijk.

De gast die hen vergezelt blinkt uit door afstandelijkheid!

Kil, gemiddelde postuur, kalend, zonder vertellende blik in de ogen.

Dit is dus Alexander.  Nog jong, hooguit een jaar of 28.

Officier in het leger van een der Oostbloklanden.

Meermaals gedecoreerd, maar gevlucht uit zijn heimat omwille van het feit dat hij orders van de hogere legerleiding weigerde uit te voeren.  Waarvoor begrip kon worden opgebracht!  Meer dan begrip zelfs, maar dat doet hier niet terzake.

Gevlucht met zwangere levensgezellin.  Stateloos, bezitloos, bijna haveloos, zij het wat kleren en een plat koffer van herinneringen die hier, in onze samenleving, weinig interesse konden wekken.

                                            KAMMEN.

Zij kamt haar haar

Met haar haarborstel

Hij echter gebruikt

Haar borstel niet

Omdat men anders op zijn kletskop

Allemaal rode strepen ziet!

                                  OVERLEG.

Zij verkoos wit

Hij wilde grijs

Zij hield van Ma – drid

Hij meer van Pa – rijs !

                           NA DE DAGTAAK.

Seffens kom jij weer binnen

En samen met jou, al je zinnen

Over hoe en wat het was vandaag

En ik luister, en ik heb je graag

Om dan binnen enkele tijd

Als de woorden jezelf gaan vervelen

De warmte en gezelligheid

Van ons beider thuis te delen

                                       ALLERGIE.

Daar heb je Jan

En ginder, dat is Ann

Hier zit mijn neef Yf

Te praten met zijn lief

Ken je haar nog, Inge

Zit met een maatje wat te zingen

En als straks de regering valt, zie

Staat aan het hoofd, ons aller – Guy …

                                     KOOSNAAMPJES.

De een, dat was zijn schatje

De ander noemde hij “zijn katje”

De volgende dat werd zijn poesje,

Maar zijn mama lief,

Dat bleef zijn “moesje” !

                    LIJNTJE.

Het leven

Is een lijntje

Voor de een ’n lang

Voor de ander amper een kleintje

En waar de liefde

Het pad heeft gekruist

Daar zijn 2 lijntjes

Naar elkander toe verhuisd !

                         GEWELD.

Nog meer dan macht

Is onmacht een drijfveer

Tot geweld

En mocht dat al een keertje lukken

Wat is er eenvoudiger

Om dan de zwakkeren

Te onderdrukken ?

                          MOOIE WOORDEN.

Wellicht heb je het nimmer gehoord

Doch het allermooiste woord

Wordt vaak gesproken door

Een aandachtig luisterend oor…

       ADEM.

Je kan

Er van balen,

Maar zelfs

Je adem

Moet je halen …

                                                            GORDELROOS.

Onze buurman, meneertje Windjes

Had geregeld kwebbel met zijn kindjes

In zijn auto was hij vaak razend boos

Als hij tot zijn dochter riep : draag je gordel Roos!

                           TOAST.

Traag

Heft hij het glas

Gevuld en ongeschonden

Als om goden te milderen

In ver vliedende hemelen

Maar geen ster knipoogt

Of een maan gebaart

Licht spottend lacht

De zilte nacht

Naar de weeën

Van een ongeboren dag…

                       VLINDERFANTJE.

Zo dartel als een vlinder bewegen

Dat is niet mijn allersterkste kantje

Daarvoor heb ik mijn gewicht wat tegen

Zo sprak het olijke olifantje

We zullen dus maar voluit zeggen

Het is het innerlijke dat telt

Daar kan ik me wel neer bij leggen

Als een vlindertje mij voorbijsnelt…

                  SCHOONHEID.

Zij zei : “Ware schoonheid leeft van binnen”

Opende een deurtje, krakend,  met een schuinig slot

Waar hij binnentrad en rustte

Temidden van een ontiegelijke schat

Krassen zwegen op zijn gezicht

Verward, een gedachte dwaalde

Enkel daar van binnen

Daar alleen kon hij haar minnen

Haar lieven, houden

Van haar ware schoonheid

En nimmer voelde hij nog de oorlog

In zijn strijdend hoofd, want

Zij was de welgekomen engel

Die hem redde van zijn slagveld

Als een verdwaasde drenkeling

Aan de oevers van een glimlach…

                             DANKBAARHEID.

Hij ging op zijn gatensokken heen

Amper nog vel over krakend been

Er zweefde een glimlach op zijn mond

Omdat zijn lief hem had verwend

En hem tot zijn laatste moment

Met de nodige humor ter zijde stond

Zo dankbaar om wat is geweest

Maakten zij beiden die ogenblikken

Van samen-zijn, nog tot een feest

Alle tederheid blonk in zijn ogen

Was in zijn stervende blik vervat

Dank je lieverd voor het vermogen

Tot lieven dat we samen hebben gehad

                   GEBED.

Zijn leven lang

Was een gebed

Hij bad tijdens het werken

Hij bad in bed

Het leven was voor hem

Een lange zonde

En zo raakte bij hem enkel