Jaren

                                            RECLAME

  

 

  

 

 

Ik zag de wolken dampend hijgen

 

Ze krompen van de ijzige kou

 

Dacht verwonderd in mijn eigen

 

Hoe kan in hemelsnaam zoiets nou?

 

 

Ik vluchtte hals over kop naar binnen

 

Zette het ijlings op een lopen

 

Raakte bijna zelfs even van mijn zinnen

 

Tot ik de reden zag : onze frigo stond open!

 

 

Behoedzaam deed ik het deurtje dicht

 

En meteen veranderde buiten het licht

 

Wolken zweefden weer zorgeloos als voordien

 

En onze frigo, wel die krijgt van mij een twaalf op tien!

 

 

 

                                                           OPWARMING…

                                                            

 

 

 

Ik zag de kleine rakker

 

Van de zoon van mijn broer

 

Dozijnen ijsblokjes leggen

 

Verspreid over de hele koer

 

 

Met zijn grote ogen keek hij me vragend aan

 

Kwam even later dribbelend naast me staan

 

Oompie, zou de aarde mijn blokjes voelen

 

En daardoor een ietsie pietsie af gaan koelen?

 

 

Want onze juf heeft gisteren gezegd

 

De opwarming van de aarde is slecht

 

Zowel voor de dieren als voor de mensen

 

Die zich nog een gezonde toekomst wensen…

 

 

In plaats van hem een hele uitleg te geven

 

Over allerhande oorzaken in het leven

 

Besloot ik voor één keer niets te zeggen

 

En ben ik samen met hem, ijsblokjes gaan leggen…

 

                          RONDE VAN PAAS-VLAANDEREN.

                                                           

 

 

 

 

Chet Atkins en Les Paul strelen snaren

 

Van hun al wandelend pratende gitaren

 

Door lanen van muziek – noten – bomen

 

Vandaag is genieten, wat komt laten komen

 

 

Alles lijkt zo zorgeloos, niets moet

 

De natuur doet zich zonder denken tegoed

 

Aan de toegeworpen blikken van de zon

 

Op haar Paasbest stralend, verkwikkende bron

 

 

Hier en daar wiegt een sprietje, knikt een plant

 

Naar en door een windje, spelend nonchalant

 

Als niets dat kan het Vlaanderen-beeld verstoren

 

Vandaag wil ieder element er met graagte bijhoren

 

 

Een lucht – mug en een aard – bij

 

Zoemen kuierend aan mijn raam voorbij

 

Hier heersen zonnedochters en zonnezonen

 

Wordt het 3 op een rij voor Tom Boonen?

 

 

 

                                                            ZONDER TWIJFEL.

                                                           

 

 

 

  

 

 

 

 

Oost west

 

Tehuis best ?…

 

Maar de tijd die míj rest

 

Blijf ik in mijn eigen nest!

   




                                                      

                                                         JONGEN.

                                                          

 

 

 

 

 

 

Lieve jongen

 

Ook al ben je reeds

 

Een ouwe heer

 

 

 

Als je lacht

 

 

 

Zie ik

 

Die lieve,

 

Kleine jongen weer !

 

                                                   

                                                        

                                                            FEEST.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Het leven

 

Zei de oude heer

 

Is voor mij een feest !

 

 

Ik ben al bijna 100 jaar

 

En nog geen enkele keer

 

Dood geweest !

                                                    

                                                            ELASTIEK.

                                                           

 

 

 

 

 

 

De zee

 

Op het strand

 

Komt eindeloos

 

Af en aan

 

 

 

En ik bedenk

 

Met mijn klein verstand

 

Zou die elastiek

 

Nooit over gaan ?





 

 

 

                                                          

                                           

                     HEMEL.

                                                             

 

 

 

 

 

 

 

Ik zie de sterren

 

En ik zie de maan

 

 

En ik vraag me af

 

 

Zouden ze daar nu hangen

 

Of zouden ze daar nu staan ?

                                  DE ENGELEN VLIEGEN LAAG VANDAAG...
                                 





De engelen vliegen laag vandaag

Hij kan hun streling voelen

Hun vleugels wiegen sloom en traag

Zijn denken tot een kolkend woelen



Voorbij is weer een hulpeloze nacht

Van draaien, keren, slapeloos

Geen droom heeft weer gebracht

Waar zijn hart ooit eens voor koos



Zij heeft hem plots verlaten

Het ging om een “vreemd gevoel”

Ze kon er met hem niet over praten

“Jij begrijpt toch niet wat ik bedoel”…



Hij is altijd eerlijk en recht voor de raap geweest

Heeft tegen haar nooit zitten veinzen

“Waarom toch?” piekert zijn bedroefde geest

Het doet zo een pijn, hij leeft te peinzen



De engelen vliegen laag vandaag

Zij voelt zich weeral zeker van haar stuk

Een ander mint zij nu, immens, zo graag

Zij kommert enkel om haar eigen geluk…



Hij is mijn vriend, ik voel zijn wezen kreunen

Bied hem mijn luisterend oor, mijn schouder om op te leunen

Maar zijn leed is eindeloos, onmetelijk zijn verdriet

Ik wil hem zo graag helpen, maar hoe, ik weet het niet…

 

   ONHANDIG.

                                                 
 

 

 

 

Ik kreeg vandaag in het ziekenhuis te horen

 

Dat ik in feite met 2 linkerhanden ben geboren

 

 

En, zo sprak de specialist :

 

 

Dat is iets wat jammer genoeg nooit went

 

Als je, zoals jij, geheel rechtshandig bent!...

 

 

 

                                                         

            

                                                      DRUGS.
                                                         


 

Moeder

 

als   ik   niet   meer

                       

                      weer

 

                       keer

 

 

Als “het” mijn geest

 

geheel overwonnen             heeft

 

                                          Vergeeft

 

mij dan en wees

 

door wroeging niet             verteerd

 

                                          Verweerd

 

heb ik mij                            Bezeerd

 

U                                       

                                           Rouw

 

niet                                    

                                           Beschouw

 

mij enkel

 

Heb geen                             verdriet

 

Want een moeder                 verdient

 

dit                                         niet …

 

                                                            FIETSEN.

                                                            

 

 

 

18 Augustus 2005 was een zonnige dag.  Zo een dag dat de fiets onmogelijk stil kon blijven staan. En dus vertrokken vriend Jan en ik voor onze zoveelste fietstocht. Met, voor de zoveelste keer, de afspraak dat we ons aan een matige snelheid zouden houden.  Zo een 26 à 27 kilometer per uur.

 

Zoals gewoonlijk lukte ons dat het eerste uur.  Maar nadien liep het, naar aloude gewoonte, weer fout  en won onze inzet het van ons verstand.

 

Nadat we zo enkele uurtjes hadden rondgedraaid en onze adrenaline uit het bloed hadden weggejaagd, reden we aan een gezapig tempo langs de vruchtbare akkers en de mooie groene weiden van ons geliefd Limburg.

 

In één van die groene weiden stonden een 15-tal koeien verzameld. De weide strekte zich uit over vele gezonde aren, en toch stonden die koeien dicht bij elkaar.  Vreemd.  Maar al snel zagen we de reden : een eindje verder stond een koe apart… 

Stilletjes, bijna ingetogen, te eten van … haar eigen moederkoek !

Onder de koe bemerkten we iets snoezigs wit.  Een klein wit kalfje.  Net geboren.

Als vers van de pers… Nog wat aan het bekomen van het avontuur naar de “nieuwe wereld”. Doch duidelijk klaar om een leven aan te vatten. 

 

In de verste verte was er, uitgezonderd wij 2, niemand te bemerken.  En deze vaststelling, hoe verkeerd misschien, gaf me een warm gevoel ! Een besef dat, ondanks al ons geregel, de natuur gewoon zijn gangetje gaat. Ook zonder ons.  Een koe is dan wel een koe, maar zeggen dat ze dom is ?  Ik denk er niet aan !

 

Vandaag was een kille dag. 25 Augustus en geen straaltje zon te bespeuren.  Ondanks de dreigende regenwolken heb ik, tegen goede gewoonte in, mijn  fiets in gang geschoten. De tocht van vandaag liep onder andere langs de “weide der geboorte”.  Het kalfje liep, veilig beschermd, temidden van de kudde.  Het viel me op, er was maar één kalfje.  Toen ik even aan de draad van de wei stopte, monsterden de koeien me met een rustige blik. Zorgeloos, geheel zonder stress.  Koeienogen vertellen een eigen verhaal.  Doch blijven al te vaak om niet te zeggen meestal, ongelezen.  Een verhaal waartegen de relativiteitstheorie in het niets vervalt.  Koeien gaan al ongemeen lange tijd mee.  Zijn een soort apart in de dierenwereld.  Door velen bespot, doch door de denkenden beschouwd als zijnde onmisbaar.  En koeien drinken geen koffie.  Alhoewel ze natuurlijk zelf voor de melk zouden kunnen zorgen…

 

                                                    

                                    

                                                            VREDE.

                                                             

 

  

 

 

 

 

 

Is het je al opgevallen

 

Dat het grootste deel

 

Van het woord “vrede”

 

Bestaat uit “rede”? …

 

 

 

                                                        

                                                

                                                          EIKEL.

                                                             

 

 

 

 

 

Ik ben net in het bos gaan wandelen

 

Moest onderweg een zaakje afhandelen

 

Aan een tak zag ik 2 eikels vechten

 

En ik besloot het feit te gaan beslechten

 

 

 

De ruzie begon, zo werd al koppend uitgelegd

 

Omdat de een tegen de ander “eikel” had gezegd…

 

 

Hoe werd het tenslotte opgelost?

 

Das voor een andere keer

 

Maar welke moeite het ook heeft gekost

 

Ze hangen terug rustig samen, net zoals weleer!…