WARMTE.
Als harten niet meer praten
Overheerst een ijzige stilte
Kan verwarming niet meer baten
Rest er enkel een huis vol kilte
Een thuis waar geregeld gelachen wordt
Waar ogen mekaar liefdevol toe strelen
Voelt zelden enigerlei energie tekort
Echte warmte is immers de kunst van “delen”!
VERLATEN.
Je plek is schralend leeg
Je beeld als stuk gebroken
Hoe zeer graag had ik een woord
Nog met jou gepleegd, gesproken
Je met een regen van dierbare zinnen
Gevuld met de puurste klanken
Voor alles wat ik voel vanbinnen
Had ik jou zo willen danken
Hoe jij me met warme genegenheid
Voor de waanzin van het zijn behoedde
Me stuurde, verbaasde sensitiviteit
En mijn wezen vol liefde voedde
Maar ach, jij hoefde mijn woorden niet te horen
Je vermoedde mijn drang naar nostalgie
Wist dat het gevoel me immer zou bekoren
Als ik diep in mij, het teken van jouw liefde zie…
DWALEN.
Mijn ogen dwalen af
Gedachten diepen in mij
Scheppen beelden, herinneringen
Als stromen, schijnbaar vrij
Want geen oevers te bespeuren
Noch meanders in het verschiet
Geen blik om waard te keuren
Aan jou twijfelen, ik deed het niet
Ook al ben je van mij heengegaan
Op die reis zonder ticket weer
Geen gevoel rest me alleen te staan
Zo minzaam in het peinzen, zo teer
Wordt hoog uit gemis
Doch blijft steeds bekoren
Waar puurheid onbeschrijfbaar is
Bloeit jouw bloem als nooit tevoren…
Weersvoorspelling.
WEERSVOORSPELLING.
Men menge
Een geutje regen
Een straaltje zon
En een zuchtje wind
En men bekomt
Een weertje
Dat bijna iedereen
Lekker vindt !
Trouw.
TROUW.
O moeder mijn
Door het leven geroepen
Om mijn moeder mijn
Te zijn
Hoe grijs heb ik
Uw haren gekleurd
Als U om mijn onwil
In stilte hebt getreurd
Maar hoe stralend was
Uw lieflijke lach
Als een kind uw huis betrad
Met een kus als goede dag
Toonbeeld van trouw
O moeder mijn
Wat was het goed
Uw kind te zijn
DIEP GAAN.
Wie ooit toch heeft jou
In mijn geborgen
Kleinood van trouw
Maar ook van vele zorgen
Wie ooit toch heeft jou
In mijn geplant
Geslepen als een tedere vrouw
Vermoeide ongepolijste diamant
Wie ooit toch heeft jou
Aan mijn gegeven
Zoektocht naar wat zou
De zin zijn van mijn leven…
De gang der dingen.
DE GANG DER DINGEN.
Zijn haren verdunden, groeiden grijs
De blik vol tederheid, een glimpje wijs
Armen en benen bewogen als stelten stram
Vechtlust geluwd, gemoed een ietsje tam
Het handelen van iedere dag
Ging met aan wat minder snel
Maar zolang hij haar bloeien zag
Vergat hij al zijn kommer en vele kwel
Het gevoel van alles geven voor haar
Bleef steeds aanwezig, springlevend jong
Omdat de muziek van zijn hart, iedere snaar
Een eeuwige aria voor zijn geliefde zong
ZELFONTDEKKING.
Wie nooit in de riolen
Van zijn eigen hart
Durft dwalen
Zal nimmer
Het diepste uit zichzelf
Naar boven halen…
Ontmoeting.ONTMOETING.
Hij zocht haar
Achter iedere blik
Het drijven der wolken
Zuchtend als de wind
Hij miste haar
Als een oog zonder appel
Een wens zonder hoop
De verwondering van het kind
Hij verlangde naar haar
Zijn liefdesgodin, uniek apart
En ontmoette zijn droom zowaar
In de zachte plooien van zijn zoekend hart
AFSCHEID VOOR EVEN.
En dan, als zij hem teder ter afscheid kust
Voelt hij de warme golven der eeuwige rust
Verschijnt er een lichte glimlach op zijn milde mond
Het teken, de cirkel van zijn bestaan, is afgerond
Aan de vallende trekken van zijn wassen gelaat
Schildert de tijd wat ook haar weldra te wachten staat
Een zoveelste zoen drukt zij op zijn killende wang
Ga in zachtheid, ik blijf nog even, maar niet voor lang…
Want hier , in dit schier eindeloze levensveld
Is het aantal van mijn dagen gewogen, nageteld
En dan, als ook mijn afscheid is gekomen
Bouwen we samen verder aan onze ultieme dromen!