RELATIE.
De uitdaging
Om een relatie te laten lukken
Bestaat erin de verschillen
Te overbruggen zonder
De eigenheid te verliezen
Want in een relatie moet ieder
Op elk moment nog kunnen kiezen
Anders ben je
Niet meer vrij
En is ook de zin van de relatie
Voorbij…
MIJMERINGEN.
Iemand zei dat de dood
Het definitieve einde is
Ik voel je heengaan als het begin
Van het Grote Gemis
Wordt het niet tijd
Dat we onze harten leren
Dat wat er even niet is
Vroeg of laat kan wederkeren
Jij ging zo plots, verdween
Zo amper voorbereid
Van ons weg, liet ons achter, alleen
Zonder teken, geen afscheid
En toch, als we alle dagen aan jou denken
Is dat onze manier om je ook nu liefde te schenken
Herinneringen bovenhalen, met je praten
Je te zeggen : we hebben elkander nooit verlaten…
VERLANGEN IN VEELVOUD.
Hoe besefvol, tintelend teder
Had hij haar warmvol genomen
Zacht zoetend legde hij haar neder
In de vulkanen van zijn dromen
Vurig doch in opperste trachtend zijn
Lukte het hem haar te bewonderen
Aanschouwde ondubbelzinnig refrein
Het puurst van haar geboden wonderen
Oogluikend als violet fluisterende blik
Aan zijn lief, zo opper fel bemind
Hoe diep kunstminnende ik
Met de reinheid van het eeuwig kind…
GUILLOTINE.
Weet je nog vroeg zij met rechte ogen
Wijl ze hem een herinnering zond
Van verweesd vervlogen gebeuren
Hoe wij, in noodwil samen onze jonge
Nekken strekten, te pas geboren, gedwongen
Voor het vallend snijden van het gedrilde mes
Als jonge mensen, wij onvervaard gekneld
In de onherroepelijke touwen van onze karakters
Eigen, een ontembaar hart, roepend vol dapperheid
Toen onze begrijpende ogen zich ontmoetten
Dra zieltogend in het besef der eindigheid van
Onze aardse puurrijke handelbaarheden
Gestraft voor het onvermoede denken
Wat eens de oplossing zou betekenen
Voor de wereld die zonder verkrimpen
Een zwijgzame handtekening plaatste
Op het laffe vonnis dat ons schrapte
Uit de gebeitelde lijsten der levenden
Maar de onvolprezen vriendschap
Der afwezigen doch gelijkgestemden
Zou onze boodschap blijven roepen,
Bazuinen, als uit geoefende kelen
Dan, op het onaangekondigde ogenblik dat
Het moment afspraak zou hebben
Met de boodschapper der eeuwige novellen
Als de massa, wakker en geschud
In een opwaartse beweging van onvermoed
Denkvermogen, onze daden zou weten
Te klasseren in het Grootboek
Want de mensheid zal immer
Nood hebben aan jonge helden
Die met een oud hart te vroeg
Hun eigen ondergang delven…
Mag ik nog éénmaal een kus drukken
Op jouw veld van onvergankelijkheid
Dat me de weg toonde waar mijn geloof
In het immer immense der dingen kan gedijen…
Naar aanleiding van de film Sophie Scholl – Die letzten Tage.
Vertedering.
VERTEDERING.
Liefde
vrij met mij
in de duinen
der vriendschap
Zon met mij
onder de stralen
der vertedering
Verfris je met mij
in de winden
der alwetendheid
Maak me terug jong
En kleedt mij
met de vertwijfelende ijdelheid
van de jeugd
O pure oprechtheid !
VERLEDEN.
En het verdriet
Der verloren jaren
Viel als dunne schilfers
Van hun gepatineerde gezichten
Borg staand voor
Eeuwige ontroering
Doch bracht het weerzien
De vastgeroeste harten
Nog eenmaal in vervoering ?
En veel later, toen hij haar ogen sloot
Begreep hij dat liefde zo immens
Intens kan zijn dat je kan delen
Zoals zij voorspelde
Maar de jaren hadden hem geleerd
Dat je een dame
Niet laat wachten,
Verdriet der verloren nachten …
STREVEN.
Hoe sterk toch was zijn streven
Dat er na het aardse-lijk bestaan
Nog iets van hem zou verder leven
Als het kon, iets heel apart
Aldus zijn denken dat hem leidde
Naar zijn eigen, immer hart
Dat hem raadde, om te blijven
Dien je met de drang der diepte
Een stukje eeuwigheid te schrijven
Dat in je zelf leeft
Waarvan ieder mens
Een zeldzaam deeltje heeft
Schrijf vanuit je ik, je hart, zo uniek
Over wat we zijn en wat we samen voelen
Op het ritme der turbulentie van muziek
Het lied van een leven lang goed bedoelen…
Het lied echter, zonder refrein
De ballade van het mensen – zijn…
ONTWAKEN.
Hier kust de dag
De pasgeboren morgen
Nog ongeschonden
Bij het langgerekt ontwaken
Navelstrengend aan de nacht
Kwijnend weg, verbonden
Bomen, bloemen, planten
Enkel voetig herwinnen
In verzamelde kracht
Groeten het ochtendlicht
Zich oprichtend, strak
Spiegels van ijdele pracht
Voor de duur van amper
Één etmaal in de tijd
Van het verhaal
Der tomeloze eeuwigheid…
Wensen.
WENSEN.
Ik stuur je alles
Wat mijn hart vermag,
Iedere nieuwe morgen
De aanvang
Van een schitterende dag!
UNIEK.
Hij kon er niet meer tegen
De absolute leegte van het bestaan
Opstappen leek voor hem een zegen
Dus is hij in zijn eentje weggegaan
Op zoek naar een invulling
Voor zijn eigen, waardevol zijn
Maar dra kwam hij tot de ontdekking
Dat hij niet kon ontsnappen aan de pijn
Der gedachte die hem achtervolgen bleef
Doch hij sprak met zijn fierheid, aangeboren
Wat er ook gebeuren zal, zolang ik leef
Zal ik niet tot de grijze massa willen horen
Want als wezen ben ik zondermeer uniek
Daaraan wil ik werken, mezelf afbeulen
Desnoods als een overjarige freak
Zonder klakkeloos met de rest te heulen…