Vergissen.VERGISSEN.
Er zijn mensen
Die alles weten
En zich nooit vergissen
Het zijn die mensen
Die zonder het zelf te weten
Het best zijn te missen
VERGAAN.
De man met de grijze haren
Zit stil op de muur van het leven
Als geobsedeerd te ervaren
Met zwanger gevoel te beleven
In volle bewondering luisterend naar de wind
Ziet hij de zekere hand van de Grote Vaderen
Over het hoe en waar en wat men vindt
In de kijkers van het geraas door ontblote bladeren
Die hem vertellen wat hij, als kenner leest
Op de toonbalken van het ongeschreven refrein
Het leven, het bestaan een lijden als een feest
Zal voor ons allen eens en immer hetzelfde zijn
Ruik de geur van wat is maar zal vergaan
Die ons herinnert aan de waarde en de zin
Van de fases van ieders’ bestaan
Eens worden we zonder keuring, terug één,
Gewild of twijfelende blik, aan ons niet gevraagd
Als humus voor de toekomst, hoe ook ter been
Nieuw leven wordt ooit of eens dan ook geplaagd
Door de roep naar eeuwigheid geraakt
Van al wat wist en leeft in besef, gedogen
Dat er geen uitzonderingen worden gemaakt
Omdat zelfs de mooiste regenbogen
Worden uitgeblazen
Door de realiteit
Van opgewonden wolken…
Voorspellers die lazen
In de boeken der tijd
Van de nieuwe volken …
ONBEKENDE VERLANGENS.
Wat houden van wil zeggen
Ze weten het wel, oh ja, maar velen
Kunnen er zich niet bij neerleggen
Dat het een kwestie is van delen
Hij houdt van haar met heel zijn hart
Zij is een waar geworden droom, apart
Is zij nooit tot bezit geknecht
Haar ziel is vrij waar haar hart om vecht
Waar geweten knaagt om verleden ervaren
Zo komt het besef van waarde met de jaren
Doch komt het kille denken zich bemoeien
Kan het de mooiste liefde voor immer verknoeien
De kaars van verlangen zal langzaam doven
In het hart dat niet in het onbekende durft geloven…
GEVOELENS EN GEDACHTEN.
Ik beken het zonder schroom
Mijn geest voelt zich, zonder geklaag
Al een gans leven lang dom…
Door die éne prangende vraag
Zijn de gedachten dienaars van het gevoel
Of is het net andersom? …
Stilaan begint het te weken en te dagen
Zonder echter van overmoed te gewagen
Dat het tanend lichamelijke leven
Aan het spirituele wordt overgegeven…
Stilaan wordt het materiële bestaan
In verouderende ootmoed van de hand gedaan
Resten enkel het zuivere gevoel en de blanke gedachten
Die de immense pijn van het afscheid kunnen verzachten
Hoe wel voelt het in het verloste hart van degenen
Die zich door geen twijfels of zorgen laten remmen
Die in volle overtuiging leven en zelfbewust menen
Dat gedachten en gevoel hun eeuwigheid bestemmen!
BEDENKINGEN.
Leven vraagt voortdurend
Gevoelens en gedachten
Op te wekken, te verwekken
Schoonheid in het leven
Vraagt het mooie in jezelf
Te zoektochten, te ontdekken
Waardoor je, op jouw beurt
Een bron van pracht bent
Voor een zoekende die zichzelf nog niet
Gevonden heeft, of amper kent
Het streven naar kennis
Een mens kan niet zonder
Maar het absolute is het gevoel
Het ultieme levens – wonder
Want niets kan de pijn verzachten
Als de melodie van het gevoel ontbreekt
Als in het diepst van onze gedachten
De innerlijke schat om ontdekking smeekt…
Ultiem gevoel.
ULTIEM GEVOEL.
En dan, als hij diep in het zijn voelt
Dat zij in verlangen aan hem denkt
Haar warmte en genegenheid
Vol hart en zonder voorwaarden schenkt
Dan vlecht hij een gordel, van weergaloos
Tedere woorden voor zijn schat, hem zo geliefd
En sprenkelt haar toe, onophoudend ademloos :
Alleen jou behoren is wat mijn gevoel ultiem, belieft
DE VREUGDE VAN DE PEN.
Als hij zijn ijverige pen, bereidwillig, laat zingen
In nieuwgeboren woorden, vol klinkende klanken
Over het verwachtingsvolle vel doet springen
Dan kan hij wel de sferen duurzaam danken
Want woorden tot zinnen kneden
Is zijn steeds weerkerend verlangen
Al sinds een ver vervloden verleden
Tot een toekomst, nog te vangen
En niets, ook niets kan hem ervan weerhouden
Dat zijn pen zich desnoods in alle bochten wringt
Geen elementen ooit die willen, konden of zouden
Hem beletten dat via zijn pen, zijn hart steeds weer zingt
In de eindeloze vreugde
Van het immere zijn…
VREDE - VOGELS.
Hoe zelden zie je vogels vechten
Hebben zij geen kwesties te beslechten
Ze zijn toch met velen, verschillend van elkaar
Leven rustig samen, zonder veel misbaar
Merels, meesjes, zwaluwen en mussen
Vinken en nog vele anderen ertussen
Vrolijk druk hoe ze hun dag vol kwetteren
Symfonieën die door elkander schetteren
Vreemd hoe zelden vogels vechten
Hoe zelden ze hun bekken rechten
En als je ze al eens dartel ziet duwen en hoort kwelen
Dan merk je dat ze simpelweg zitten te spelen…
Leuk hoe zelden vogels vechten…
Weemoedig verzonken denkt hij
Aan de vele tedere stonden
Beiden minnend, elkaar lievend, zij
De een niet zonder de ander konden
Hoe hun harten, rozend op wangen
Door slanke lippen heen vurig kusten
Gestuwd door rivieren van verlangen
Wijl andere gedachten aan hun oevers rustten
Maar nu is zij in dit zijn niet meer
En rest hem enkel nog het koortsig woelen
Het wentelen der herinneringen vol zeer
Besef dat en want alles is gevoelen!…
SPIEGELBEELD.
Een vogeltje, ik ken niet eens de naam
Vloog met snelle halen tegen een stilstaand raam
Was zichzelf amper net tegengekomen
Zag in het glas, het vogeltje van zijn dromen
Met opengesperd bekje, heel gehaast
Zag het vol schoonheid, doch verbaasd
Het andere vogeltje op hem af gevlogen
Werd er als het ware naar toe gezogen
Nu ligt het hier, zieltogend voor het raam
Het kleine ding, nog steeds zonder naam
Maar toen ik het opraapte om het te verzorgen
Zag ik het nog net knipogen naar zijn spiegelbeeld, zo van : tot morgen…