TOAST.
Traag
Heft hij het glas
Gevuld en ongeschonden
Als om goden te milderen
In ver vliedende hemelen
Maar geen ster knipoogt
Of een maan gebaart
Licht spottend lacht
De zilte nacht
Naar de weeën
Van een ongeboren dag…
VLINDERFANTJE.
Zo dartel als een vlinder bewegen
Dat is niet mijn allersterkste kantje
Daarvoor heb ik mijn gewicht wat tegen
Zo sprak het olijke olifantje
We zullen dus maar voluit zeggen
Het is het innerlijke dat telt
Daar kan ik me wel neer bij leggen
Als een vlindertje mij voorbijsnelt…
SCHOONHEID.
Zij zei : “Ware schoonheid leeft van binnen”
Opende een deurtje, krakend, met een schuinig slot
Waar hij binnentrad en rustte
Temidden van een ontiegelijke schat
Krassen zwegen op zijn gezicht
Verward, een gedachte dwaalde
Enkel daar van binnen
Daar alleen kon hij haar minnen
Haar lieven, houden
Van haar ware schoonheid
En nimmer voelde hij nog de oorlog
In zijn strijdend hoofd, want
Zij was de welgekomen engel
Die hem redde van zijn slagveld
Als een verdwaasde drenkeling
Aan de oevers van een glimlach…
Dankbaarheid
DANKBAARHEID.
Hij ging op zijn gatensokken heen
Amper nog vel over krakend been
Er zweefde een glimlach op zijn mond
Omdat zijn lief hem had verwend
En hem tot zijn laatste moment
Met de nodige humor ter zijde stond
Zo dankbaar om wat is geweest
Maakten zij beiden die ogenblikken
Van samen-zijn, nog tot een feest
Alle tederheid blonk in zijn ogen
Was in zijn stervende blik vervat
Dank je lieverd voor het vermogen
Tot lieven dat we samen hebben gehad
GEBED.
Zijn leven lang
Was een gebed
Hij bad tijdens het werken
Hij bad in bed
Het leven was voor hem
Een lange zonde
En zo raakte bij hem enkel
De wekker … opgewonden
VOOR DAGJESTOERISTEN....
Boer Dennis
Was een boer met mensen-
En met dierenkennis
Zo liep zijn ezel
Steeds vrolijk balkend rond
Omdat op het bordje in zijn wei
Aan beide kanten “ezel”
Geschreven stond!
Voor de dagjestoeristen :
Laat ons even duidelijk wezen
De ezel van boer Dennis
Kon als geen ander bordjes lezen!
DE WENDE.
Blonde krijger met de mooie woorden
Veroveraar me de blik
Doordingend in krullende lokken
Hoe graag zou zij haar hart
Koesterend bewaard door
Vaderlijke bezorgdheid aan je schenken
Maar de nacht is nog zo lang
En de straten hebben hun lied
Van de klaagzang, indringend
Nog niet kunnen zingen
Onvermogend in gedwongen besef
Want de vogels van de wakende dag
Hebben de snavels amper gescherpt
En de edele gedachten aan wat kan zijn
Worden ondergespit in het refrein
Van een volgende, ritmeloze ademstoot
Morgen, als de dauw
Mijn wezen weerom wekt
Schrijf ik in woordenloze striemen
Op de navelstreng van een ongeboren dag
Strakke zinnen
En de blauwe tranen
Ontsproten als rijpende druiven
Aan de meanders van je ogen
Zo klare boodschappers van je zicht
Klokken het edele gevoel
Van bedoelingen, zo puur
Vervuld van beperkingen
Mag ik rusten
In de schoot, zo warm
Van jouw liefdevolle verlangens
Als de maan de zon de rug toekeert…
Berg - kammenBERG - KAMMEN.
De top zucht
Want boven
Heerst
De ijle lucht
De berg voelt
Zich in zijn nopjes
En kamt met strakke hand
Zijn steile topjes