seniorennet.be

seniorennet.be

Dinsdag 16 februari 2010

Orchideeën

Ook in Mexico zagen we deze prachtige Orchideën.
Ik weet er geen namen van, dat is natuurlijk wel jammer.
We zagen deze prachtige bloemen in de Orchideeën kas in een prachtig park in Mexico: (Xcaret).
Hier hebben we een dag doorgebracht, maar je kunt hier wel een week doorbrengen, dan heb je nog alles niet goed kunnen bekijjken

Geschreven door Margrita om 00:00

1 reactie op dit bericht

marylou23 februari 2010 om 01:27

Prachtige orchideeën

Het zijn mijn lievelingsbloemen.Ik krijg ze ook telkens weer in bloem. Heel mooie foto's Groeten marylou

Vrijdag 12 februari 2010

Fleurie Kleurie

Een PSP werkje.

Hier ben ik echt aan verslaafd.

Ik werk met PSPX2.

Paint Shop Pro werkjes

Geschreven door Margrita om 22:06

Vrijdag 12 februari 2010

Zonnebadende "Kleine Vos".

En pas als we niet meer bang zijn, gaan we het leven ten volle ervaren,

in pijn en vreugde ; dan zijn we dankbaar voor elk moment en leven we uitbundig.

Dorothy Thompson

(1894 - (1961)

Geschreven door Margrita om 21:06

Vrijdag 12 februari 2010

bevroren knoppen

Het is het grote wonder dat lente heet.

het is de dooi die je grijze winter verdrijft

in een golf van vreugde - en je bent altijd jong.

Pam Brown ( 1928)

Geschreven door Margrita om 20:59

Donderdag 11 februari 2010

Ik wens je liefde

Ik wens je het geluk van de liefde, dat niet met alle winden meewaait

en dat een leven lang standvastig straalt.

Pam Brown (1928).

Geschreven door Margrita om 21:21

Woensdag 10 februari 2010

Flamingo's - Mexico

Celestún Mexico:hier was een hele kolonie Flamingo's te zien, die hun voedsel zochten in het ondiepe water van dit natuurpark.

Geschreven door Margrita om 17:46

Meer van Digimaura

Fijn dat je een bezoek brengt aan mijn Blog.
Ik ben Margrita, 63 jaar jong, gehuwd met Herman en woon in Nederland.
We hebben twee zonen, één schoondochter en drie kleinkinderen.
Twee kleindochters en helaas is onze kleinzoon overleden toen hij één week oud was.

We gaan nu na veertig jaar niet met vakantie te zijn geweest, graag op reis, en hebben al vele landen bezocht.
We houden van de andere culturen en het ontmoeten van de mensen in andere landen.

Mijn hobby's: Fotografie, Pc-en, PSP, Lezen, bridgen.
Kijk eens rond op mijn Blog bij reizen of Fotografie en ik hoop dat je kunt genieten van mijn Blog.

Op bovenstaande foto ziet U de piramide ( El Castillo)vanuit een ander richting, op de linkerzijkant is een slang gebouwd die met de kop naar beneden hangt.
Deze slang wordt verlicht op de kortste en langste dag.
Deze hele piramide heeft te maken met de jaartelling.
Door waarnemingen is met het bouwen van deze tempel de 18 maanden waaruit de Maya-kalender bestond op 18 niveaus neergezet. De piramide bestaat uit 365 treden en het aantal separate vlakken
op de zijkant van de piramide aangebracht bestaat uit 52.

In augustus 2007 hebben wij een rondreis door Ierland gemaakt en zo kwamen we bij een standbeeld van W.B. Yeats terecht en later bezochten wij het graf van deze dichter. Ook zijn zoon George ligt in dit graf begraven. Ierland sprak me erg aan en ook de kleine eilandjes met hun geheimen. Daarom hieronder dit gedicht en de vertaling.

The Lake Isle of Innisfree I will arise and go now, and go to Innisfree,
And a small cabin build there, of clay and wattles made: Nine bean-rows will I have there,
a hive for the honey-bee; And live alone in the bee-loud glade.
And I shall have some peace there, for peace comes dropping slow.
Dropping from the veils of the morning to where the cricket sings; There midnight's all a glimmer, and noon a purple glow, And evening full of the linnet's wings.
I will arise and go now, for always night and day I hear lake water lapping with low sounds by the shore;
While I stand on the roadway, or on the pavements grey, I hear it in the deep heart's core.

W.B. Yeats.

Het eilandmeer van Innisfree Ik zal opstaan en gaan nu, en gaan naar Innisfree, en daar een hutje bouwen, gemaakt uit klei en twijgen; negen rijen bonen zal ik daar hebben, een korf voor honingbijen, en wonen, heel alleen, op bij-doorgonsd gebied.
Ik zal wat vrede hebben, want rust drupt daar heel zacht, druipt uit de morgensluiers, naar waar de krekels zingen; 's nachts is het één geglinster, 't gloeit midden op de dag, en 's avonds is de lucht vol vleugels van de vinken.
Ik zal opstaan en gaan nu, want altijd, vroeg of laat, hoor ik het water klotsen, aan d'oever van het meer, als ik sta op de weg of in de grijze straat hoor ik, diep in mijn hart, hoor ik het weer.

Onze hond Mara.

De vriendschap van een hond, is vriendschap voor het leven. Voor een ander niet te zien hoeveel een hond kan geven. Want ben je eens verdrietig..... dan kijkt ze je aan, alsof ze zeggen wil: "ik zal altijd naast je staan". En als je dan weer vrolijk bent, dan slaat ze met haar staart en blaft alsof ze zeggen wil: "dat hebben we weer geklaard". Zo'n vriendschap is een wonder.... een wonder om te beleven. Zo'n vriendschap kan geen mens, geen mens kan zoiets geven.

auteur: onbekend

Dit boek moet U echt gelezen hebben.

Jacob (93) raakt opgewonden als er een circus wordt opgebouwd tegenover het verzorgingshuis waar hij verblijft. Fragmenten uit dit tehuis worden verweven met herinneringen aan de zomer van 1931. Jacob onderbrak toen, na de dramatische dood van zijn ouders, zijn studie veeartsenijkunde en belandde bij een circus. In deze grote flashback schetst de auteur een fantastisch beeld van een in de Verenigde Staten per trein rondtrekkend circus, zoals dat begin vorige eeuw gebeurde. Het spannende én romantische verhaal is gelardeerd met historische gebeurtenissen uit de beginjaren van zo rondreizende circussen. Kenmerkend zijn in deze terugblik de liefde voor dieren, het illusie scheppen, het enorme verschil in status van de werknemers en de tekenen van die tijd: de armoede na de "Krach" van 1929 en de "Drooglegging". Dit harde "verslag" is met diep inlevingsvermogen geschreven.In dit boek komen de gevoelens en het geheugen van de dieren heel goed naar voren.
Veel leesplezier.

Roman over de geschiedenis van vier generaties van een Maleisische familie in de twintigste eeuw.
De roman vangt aan in 1930 op Ceylon als de veertienjarige Lakshmi afscheid moet nemen van haar kindertijd en haar vaderland Ceylon: ze wordt uitgehuwelijkt aan een zevendertigjarige man uit een hogere kaste uit Maleisië.
Een rijke zakenman, denkt haar familie, maar Lakshmi komt in een armzalig hutje terecht.
Met veel wilskracht en hard werken weet Lakshmi iets van haar leven te maken, maar de verkrachting en dood van haar oudste dochter tijdens de Japanse bezetting werpt een donkere schaduw op haar leven en dat van haar nakomelingen.
Vlot en bloemrijk geschreven familiesaga, waarin we de huwelijken, geboortes en dood van de opeenvolgende generaties in Lakshmi's familie meebeleven tegen een Maleisische achtergrond.
Een mengeling van familieproblematiek, romantiek en dramatiek die wat extra's krijgt door het exotische en folkloristische sausje waarmee het overgoten is.
Debuut van Rani Manicka, geboren en opgegroeid in Maleisië en nu wonende in Engeland.
Een schitterend boek.

↑ Terug naar de berichten