Oude postkaartjes

Hij trok het schuifken open, het knaapje stond aan zijn zij
Hij zag het uurwerk liggen, och grootvader geef het mij
'Ik zal 't u wel eens geven, toekomend jaar misschien
Als je wel leert en braaf bent, we zullen wel zien
Toekomend jaar sprak het knaapje, o grootvader maar dan zoudt
Ge lang kunnen dood zijn, je bent zo ziek en oud
En de oude man stond te peinzen, en hij dacht het is wel waar
En zijn lange vingeren, streelden het knaapjes krullend haar
Hij nam het zilveren uurwerk, en de zware keten erbij
En lei het in zijn gretige handjes, 't komt nog van je vader zei hij

Daar was een grafje gedolven, de scholieren stonden er rond
En de oude man boog met moeite, nog een knie naar de grond
Het koele morgenwindje, speelden om zijn haren zacht
Het gele kistje zonk neder, arm knaapje wie had dat gedacht
Hij keerde terug naar zijn woning, de oude man weende zo zeer
En lei het zilveren uurwerk, in 't oude schuifken weer

Rozalie Loveling (19 maart 1834- 4mei 1875)

Er zijn duizende verklaringen voor het kwaad
Maar geen een ervan is een excuus voor de daad.

o.b.

Gelijk hebben hangt niet af van een luide stem.

O.B.