Berichten van 26 juli 2010 tot 1 augustus 2010

OMARIMPELS.

MA,

Destijds bekeek ik in stilte

zonder dat je het merkte

je handen,

kleine handjes ,dat had je…

 en fijn.

Geen gladde huid meer

zoals de mijne,

vond ze al reeds rimpelig en oud.

Vroeg me af,

worden mijn handen ook zo?

Nu herhalen zich,
dezelfde blik,niet in stilte,

maar begeleid

van een  vragende kinderstem ,

Omaatje…

Waarom zijn er rimpeltjes in je handen?

Sluit en open mijn handen,

zodat ze ziet,

hoe de huid zich opspant en ontspant,

terwijl haar oma zegt,

Van veel te werken en oma oud word, kindje.

Maar niet zo oud toch als ons andere meme

zegt de kinderstem,

Nee ,nog niet zo oud als de andere meme,

 zegt mijn mond.

En daartussen raast het door mijn hoofd,

“maar dat komt nog kind”.

Waarna deze woorden vermengd

met opborrelend verdriet voor de toekomst,

en voor het nietsvermoedende kind  met zijn vraag,

weggemoffeld worden

in de diepste diepten van mijn gedachten.

CMC

© CLAUDIA