andres

     

                                                                                  

     Bezoekers aan mijn blog


                       

                  
Met deze bloemen wil ik een collega van mij gedenken waar wij veel te vroeg afscheid hebben moeten van nemen.

Augutus 2004 heeft ze via het internet haar laatste woorden tot ons gericht.Zo eenvoudig en aangrijpend, dat ze voor mij een blijvende herinnering zijn aan de moedige strijd die ze twaalf jaar lang gestreden heeft

Alles heb je geprobeerd om aan de kanker die een plaats in je leven ingenomen had een halt toe te roepen maar het heeft niet mogen zijn.

Bedankt omdat ik jou leerde kennen

de dode materie spreekt een
                                  mijn pen vertelt mij een verhaal
                                  het is alsof ik in een bos dwaal
                                  en toch niet verdwaal
                                  gestuurd en geleid
                                  op een smal pad
                                  alsof ik mijn auto vergat                       
op den dool en toch niet verdwalen
alsof een globbentrotter mij kwam halen
ik ben vertrokken zonder uur
gekropen over de prikkeldraad van een muur
ontsnapt aan het grootste gevaar
het wachten duurde een paar jaar
het is alsof ik in een bos dool
en toch niet verdwaal
ik ben verlost van een wrede kwaal
de bomen die ik zie
zijn  eerder in de tijd mijn ogen gepasseerd
de weg had ik toen heel goed gemarkeerd
ikweet niet meer waar
had ik dit niet gedroom
de weg zieik duidelijk uitgestippeld
het gevaar is geweken
misschien nog enkele weken

                                         
                                         verder trekken
                                        dan zullen de volgels mij wel wekken
                                        en moet ik verder trekken
                                        altijd onderweg
                                        op de dool
                                        en toch niet verdwalen
                                        mijn pen vertelt mij soms rare verhalen
N.N.



                      

Afrika wordt vergeten
de blanke man heeft het versleten
het voedsel opgegeten 
de zwarte schapen zijn geteld
op de vingers van de held                                 

Maar ergens in dat zwarte land
in het stofferige zand
bloeit een nieuwe bloem open
een bloem  van nieuwe hoop
want liefde is niet te koop

ergens in dat mooie land
staat een zwangere olifant
ze draagt een nieuwe vrucht
een vrucht van nieuwe hoop want de zon is niet te koop

de mensen zullen er nooit vergaan
want elke dag is er nieuwe hoop
en hoop is niet te koop
Afrika is nog lang niet versleten
de blanke man mag dat gerust weten

N.N.

kleuren
en geuren
openen alle deuren
het zijn sleutelbloempjes
of vergeet-mij-nietjes

kleuren
en geuren
doen van binnen iets gebeuren

N.N.

Foto Jan Kamphuis

Een gedicht uit het bundel zonsverduistering

men goochelt met procenten
men goochelt met onze centen
men goochelt met TVprenten
men goochelt met kranten
men goochelt met moorden
men goochelt met woorden
maar de ontgoocheling is groot
want de waarheid komt niet meer bloot
men goochelt met ontgoochelde mensen
maar ooit verliest de goochelaar zijn stok
en dan zijn we allemaal de zondebok

N.N.

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat mijn jongste dochter in het huwelijk trad.Ik kan me alles nog herinneren,alsof het gisteren was.En dat doet me ook terug denken aan een van de gezegden van ons moeder " hoe ouder je word hoe sneller de tijd gaat " en  daar zit veel waarheid in.