Woensdag 14 februari 2007
ik moet het doen met de mooie herinneringen
Dit is mijn zusje Wilma .de Benjamin van het gezin.
Helaas veel te vroeg overleden op 35 jarige leeftijd.
voor ons gezin een grote schok,zo plotseling uit ons midden weggerukt.
Voor mijn moeder die al drie kinderen had verloren was dit de genade klap,Wilma zorgde voor mijn moeder op een zeer intense manier,mijn moeder hoefde maar met haar vingers te klikken en wil was er al. onze moeder is nooit meer de oude geworden,kwam in een tehuis.
Wij als haar kinderen hebben er het beste van proberen te maken.
en dan komt de dag dat je ook van je moeder afscheid moet nemen.
85 jaar geworden ,in het begin (klinkt gek) ben je blij dat ze uit haar
lijden is verlost, maar toch komt er een terugslag omdat dan je thuis weg is
je gaat elkaar minder zien het nieuwjaar wensen is er niet meer,
het is allemaal een vreemde gewaarwording.
maar om je jongste zusje naar haar laatste rustplaats te brengen ,
is echt vreselijk zij was ons beste maatje we deden alles met z,n viertjes
een dagje giethoorn ,uit eten,midgetgolf in Lagevuursche pasen.pinksteren,kerst altijd was er die heerlijke gourmet nou ik kan je zeggen ,het is nooit meer het zelfde.lieve zus ik mis je in onze gedachten eet je nog vaak mee en we doen nog wel eens een fruitella wedstrijd maar ze zijn niet meer zo leuk als met jou.
1 reactie op dit bericht
Een hallo en verhaal
Ik zie hier veel mooie boeddhistische uitspraken. Je heb een mooie site.
Ook ik denk nog vaak aan alle mooie en zware momenten die wij met zijn vieren en later met zijn drieen hebben gedeeld.
Het is nu bijna 6 jaar geleden van Wilma, en geloof me, er gaat geen dag voorbij of ik denk aan haar.
Ik was na een maand of 6, toen ik contact had met Yana uit de Oekraine helemaal van God los en besef al een tijdje dat ik jullie daar vreselijk mee heb pijn gedaan. Daar zat ik goed fout, kunnen jullie me dat vergeven?
Het was vooral boosheid waar ik mee zat, maar Bassie wilde zich groot houden en doorgaan met leven, meteen, ja dat kon natuurlijk niet.
Ik ben mijn verdriet pas gaan verwerken toen ik na mijn eerste longembolie vreselijk ziek ben geworden en vele malen in het ziekenhuis ben opgenomen geweest, m.n. in het AMC in Amsterdam.
Ik heb daar letterlijk zelf bijna het loodje gelegd, moest op bed blijven, kreeg een ingrijpende operatie, en dus werd ik gedwongen alles goed te gaan verwerken. Het heeft zo moeten zijn denk ik.
Pas daar vond ik mezelf terug en zag in dat het anders moest. Het besef dat ik Willegie nooit meer terug zou krijgen hakte er toen pas echt goed in. Ik had het weggestopt, kon er niet mee omgaan al dacht ik van wel natuurlijk.
Dat heb ik toen ook gedaan, heb professionele hulp aanvaard, en daar heb ik heel veel aan gehad.
Ik heb de boosheid, verwardheid, etc etc omgezet in positieve energie.
Het besef dat ik Willegie nooit meer terug zou krijgen hakte er toen pas echt goed in.
Ik kan nog wel vier kantjes volschrijven, maar het enige wat ik vraag van jullie is kunnen jullie me de dingen waarmee ik jullie heb pijn gedaan vergeven.
Als ik de video van de crematie bekijk hoor ik je altijd zeggen, we waren een viereenheid en gaan door als een drieeenheid. Helaas is daar niet van terechtgekomen.
Ik geloof niet in toeval, dus het heeft zo moeten zijn. We hadden en hebben allebei veel verdriet mee te dragen, en ik ging er anders mee om dan jullie.
En pas achteraf kun je dan inzien dat je een lul 1e klas was (ik dus he)
Daarom vraag ik jullie of jullie het me kunnen vergeven.
Ik kwam je site tegen toen ik aan googelen was op Wilma van Pelt, en eerst een site kreeg van Wim.
Ik lees dat je nu vrijwilligerswerk doet, heeft de artrose je definitief geveld voor je werk?
Mary en Petra, ik denk echt nog vaak aan de mooie dingen met elkaar, ik voel geen boosheid en frustatie meer naar jullie, omdat ik inzie dat ik fout zat.
Ik zou het leuk vinden als jullie op bijn mailtje reageren.
Zo niet, dan begrijp ik dat ook.